«Εκτός μάχης» ενόψει πληρωμής των φόρων του β΄εξαμήνου, τέθηκαν πάνω από 200.000 φορολογούμενοι, που δεν μπόρεσαν να πληρώσουν ούτε την α΄δόση του εκκαθαριστικού τους για τον φόρο εισοδήματος. Τα ληξιπρόθεσμα χρέη τον Ιούλιο σκαρφάλωσαν στα 101,7 δισ. ευρώ, αφού από τα 1 δισ. ευρώ που έπρεπε να πληρώσουν τα νοικοκυριά τον Ιούνιο, τελικώς πλήρωσαν μόλις τα 690 εκατομμύρια.

Δηλαδή 3 στα 10 ευρώ έμειναν απλήρωτα και 300 εκατομμύρια προστέθηκαν αυτομάτως στα ληξιπρόθεσμα χρέη.

Η αδυναμία πληρωμής των άμεσων φόρων, που αναλογούν στα εισοδήματα των πολιτών, και κυρίως οι μνημονιακές αυξήσεις του ΦΠΑ, ιδιαίτερα στα είδη λαϊκής κατανάλωσης, έχουν οδηγήσει στο φαινόμενο ότι τα 7 στα 10 ευρώ που εισπράττει το κράτος, προέρχονται από τους έμμεσους φόρους, από 6 στα 10 που ήδη είχε φτάσει πέρυσι.

Τα στοιχεία που δημοσιοποίησε η ΑΑΔΕ επιβεβαιώνουν τη χθεσινή έκθεση του ΟΟΣΑ, που αναδεικνύει «πρωταθλήτρια κόσμου» την Ελλάδα (από το 2016 ήδη) για τις αυξήσεις των εμμέσων φόρων, που πληρώνουν εξ ανάγκης και αδιακρίτως όλοι, ακόμα και για τα ελάχιστα ή ζωτικής σημασίας αγαθά που μπορούν να αποκτήσουν, και που επιβαρύνουν περισσότερο τους φτωχούς από τους πλούσιους λόγω μικρότερης αγοραστικής δύναμης και για αυτό θεωρούνται οι πιο άδικοι και αποκαλούνται «φόροι των φτωχών».

Τα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών από την άλλη, δείχνουν ότι βρισκόμαστε ακόμη μόλις στην αρχή. Στο α΄εξάμηνο, και πριν καν αρχίσουν οι πληρωμές των φόρων τον Ιούλιο, το ελληνικό δημόσιο είχε εισπράξει 19,1 δισ. ευρώ από φόρους και μόνον –χωρίς τις ασφαλιστικές κρατήσεις. Σε αυτά περιλαμβάνονται και 3,1 δισ. ευρώ που εισπράχθηκαν ως τον Ιούνιο από ρυθμίσεις, δόσεις ή κατασχέσεις για απλήρωτα χρέη στην εφορία.
Από τον Ιούλιο όμως ήρθαν να προστεθούν και οι βεβαιώσεις για τους «τρέχοντες» φόρους (εισοδήματος, ΕΝΦΙΑ κλπ). Και σύμφωνα με την Έκθεση της ΑΑΔΕ, στο β΄εξάμηνο του 2018 πρέπει να εισπραχθούν και άλλα 28,6 δισ. ευρώ επιπλέον (+48% σε σχέση με το α΄εξάμηνο) για να επιτευχθεί ο ετήσιος στόχος για εισπράξεις 48 δισ. ευρώ από φόρους.

πηγη: iskra.gr

Το Πρωτοδικείο Πειραιά για άλλη μια φορά αξιοποιώντας το αντεργατικό – αντιδραστικό νομοθετικό εργατικό δίκαιο κήρυξε την απεργία των εργαζομένων στις προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ ως παράνομη.

Το γεγονός αυτό αποκαλύπτει το μέγεθος της κυβερνητικής υποκρισίας και του φαρισαϊσμού της. Στην πραγματικότητα το δικαίωμα της απεργίας φαλκιδεύεται, υπονομεύεται και αμφισβητείται από την διατήρηση αυτού του αντεργατικού θεσμικού πλαισίου και το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η κινέζικη COSCO η οποία έχει επιβάλει ένα ιδιότυπο καθεστώς εργασιακής ζούγκλας για τους εργαζόμενους..

Στην απαράδεκτη δικαστική απόφαση που επικαλείται την έλλειψη δημόσιας διαβούλευσης, παρενέβη άμεσα το Εργατικό Κέντρο Πειραιά νομιμοποιώντας την απόφαση για την 24ωρη απεργία αλλά πιθανολογείται ότι η COSCOθα προσφύγει ενάντια και στην απόφαση του δευτεροβάθμιου συνδικαλιστικού οργάνου του Πειραιά. Ταυτόχρονα η COSCO και τα διευθυντικά στελέχη της σκάρωσαν, έστησαν και κατασκεύασαν ένα διασπαστικό εργοδοτικό σωματείο το οποίο με παράτυπες διαδικασίες και σε χρόνο ρεκόρ (εν μέσω καλοκαιριού) λίγων μόνο ημερών κατάρτισαν καταστατικό, κατέθεσαν την ίδρυσή του στο Πρωτοδικείο, έγιναν εκλογές μέσα από τις οποίες αναδείχθηκε «διοίκηση» στο εργοδοτικό σωματείο και αυτό φέρεται κατά την γνώμη τους ως πιο αντιπροσωπευτικό έναντι της ΕΝΕΔΕΠ και στην σημερινή απεργιακή κινητοποίηση καλούσε τους εργαζόμενους να πιάσουν δουλειά….

Είναι σαφές ότι σε συνθήκες ωμής δικαστικής παρέμβασης στους αγώνες των εργαζομένων στην COSCO, έντασης της επιθετικότητας και της παρέμβασης της εργοδοσίας με το στήσιμο εργοδοτικού σωματείου, επιβάλλεται το Εργατικό Κέντρο Πειραιά να πάρει άμεσα πρωτοβουλίες ώστε να συγκροτηθεί ένα Παμπειραϊκό εργατικό μέτωπο ευρύτερων δυνάμεων που θα αντιταχθεί και θα παλέψει ενάντια στην τρομοκρατία και την καταστολή των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, θα αποκρούσει τα σχέδια διάσπασης στον εργασιακό χώρο και τέλος θα επιβάλει την επίλυση των δίκαιων αιτημάτων των εργαζομένων όπως αυτά διατυπώνονται από την ΕΝΕΔΕΠ.

Η ΠΕΝΕΝ, όπως έκανε όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα, έτσι και τώρα θα εκφράσει με κάθε δυνατό τρόπο την αλληλεγγύη της στον δίκαιο αγώνα των εργαζομένων και των Λιμενεργατών στις προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Από Λεωνίδας Βατικιώτης

Η έγκριση από την αμερικανική δικαιοσύνη της εξαγοράς της Time Warner (που παρέχει υπηρεσίες ενημέρωσης, διασκέδασης, κ.α.) από την ΑΤ&Τ (υπηρεσίες ίντερνετ, κινητής, τηλεόραση, κ.α.) άνοιξε ξανά τη συζήτηση για την επάνοδο των μονοπωλίων.

Τα παραδείγματα συγκέντρωσης τεράστιας οικονομικής ισχύος, στην καρδιά μάλιστα του παγκόσμιου καπιταλισμού, τις ΗΠΑ, είναι πάρα πολλά ώστε να συνεχίζονται αδιατάρακτα οι ύμνοι στον ελεύθερο ανταγωνισμό και η συνεχής επίκλησή του. Όταν μάλιστα όλα δείχνουν πώς η άρση των κάθε λογής εμποδίων αν κάπου τελικά οδηγεί δεν είναι στις ίσες ευκαιρίες για όλους, έστω στον …πλουτισμό, αλλά σε μια χούφτα μονοπώλια. Που ελέγχουν την παραγωγή, την απασχόληση, τις πωλήσεις και κρατούν τις τιμές στα ύψη!

Μένοντας μόνο σε ορισμένα και πολύ πρόσφατα κορυφαία παραδείγματα από την αμερικανική αγορά, ξεχωρίζουμε: Τη συγχώνευση της Live Nation, με αντικείμενο  τη διοργάνωση συναυλιών με την Ticketmaster που πουλάει εισιτήρια. Ως αποτέλεσμα όχι μόνο οι τιμές των εισιτηρίων έφτασαν στα ύψη, αλλά οι διευθύνσεις συναυλιακών χώρων βρέθηκαν αντιμέτωπες με εκβιασμούς και αποκλεισμούς όταν έδωσαν τη διαχείριση εισιτηρίων σε ανταγωνιστική εταιρεία. Η Comcast (ενημέρωση, καλωδιακή τηλεόραση, κ.α.) και η Disney (ψυχαγωγία) ανταγωνίζονται για την εξαγορά της 21^st Century Fox (ενημέρωση). Μεταξύ πολλών άλλων, CBS (ενημέρωση) Verizon (κινητή τηλεφωνία, ίντερνετ, κ.α.) και Viacom (ψυχαγωγία, κινηματογράφος τηλεόραση, κ.α.) διερευνούν τις προοπτικές συγχώνευσης, προς επίρρωση της πρόβλεψης της Wall Street Journal για τις κατακλυσμιαίες αλλαγές που θα φέρει ο γάμος Time Warner και AT&T. Με ένα άλλο κριτήριο, η μηχανή αναζήτησης Google, τον Δεκέμβριο του 2017, ήλεγχε το 74% των παγκόσμιων αναζητήσεων στο ίντερνετ και μαζί με το Facebook συγκέντρωνε το 70% των online διαφημιστικών εσόδων!

Το φαινόμενο, στην τωρινή του μορφή, χρονολογείται εδώ και 2-3 χρόνια. Το είχε καυτηριάσει ακόμη και η Χίλαρι Κλίντον σε μια σημαντική προεκλογική της ομιλία, τον Οκτώβριο του 2016, όταν είχε καταγγείλει ότι οι τιμές στην ιδιωτική υγεία παραμένουν στα ύψη επειδή σε κάθε πολιτεία οι 3 μεγαλύτερες ασφαλιστικές εταιρείες ελέγχουν το 80% της αγοράς. Τότε, ο Μπέρνι Σάντερς είχε εξαγγείλει την διάσπαση των μεγάλων τραπεζών ώστε να μη τεθεί ξανά το εκβιαστικό δίλημμα της διάσωσής τους.

Υποδειγματικά εμπεριστατωμένη έρευνα του Economist την ίδια χρόνια, με τίτλο «Τα κέρδη είναι υπερβολικά υψηλά, η Αμερική χρειάζεται μια γιγαντιαία δόση ανταγωνισμού» έδειχνε ότι μεταξύ 1997 και 2012 τα δύο τρίτα 900 κλάδων αύξησαν τη συγκέντρωσή τους, με το σταθμισμένο μέσο μερίδιο των τεσσάρων μεγαλύτερων εταιρειών να αυξάνει από 26% σε 32%. Η άλλη όψη του ίδιου φαινομένου είναι βουνά ρευστού που δεν επενδύονται κι ανέρχονται κατ’ έτος σε 800 δισ. δολ., σύμφωνα με εκτιμήσεις του βρετανικού περιοδικού.  Παρότι μάλιστα τα κέρδη ως ποσοστό του ΑΕΠ και του κεφαλαίου βρίσκονται σε επίπεδο ρεκόρ.

Η πλήρης διάψευση ωστόσο του ιδεώδους του laissez faire και η διαπίστωση ότι η θεωρία του ανταγωνισμού, ακόμη και μετά τις «διορθώσεις» της (βλέπε για παράδειγμα, τη θεωρία της ασύμμετρης πληροφόρησης του Στίγκλιτς), λειτουργεί ως παραμορφωτικός φακός αν χρησιμοποιηθεί για να εξηγήσει τη λειτουργία των σύγχρονων οικονομιών, ήρθε από τα πιο επίσημα χείλη: Από τον πρόεδρο του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων του Μπαράκ Ομπάμα, καθηγητή του Χάρβαρντ Τζέισον Φούρμαν. Σε μια σπουδαία ομιλία του, τον Σεπτέμβριο του 2016 ανέδειξε με τον πιο ανάγλυφο τρόπο την «επιστροφή των μονοπωλίων». Εν περιλήψει, στην αγορά δανείων του χρηματοπιστωτικού τομέα οι 10 κορυφαίες τράπεζες αύξησαν το μερίδιό τους από 30% το 1980 σε περίπου 50% το 2010. Το μερίδιο του τζίρου που ελέγχουν οι τέσσερις κορυφαίες επιχειρήσεις σε 8 από τους 9 κλάδους της γεωργίας από το 1972 ως το 2002 αυξήθηκε. Επιπλέον, το 1982 οι νέες εταιρείες (έως 5 έτη λειτουργίας) ήταν οι μισές του συνόλου στην οικονομία κι απασχολούσαν το ένα πέμπτο των εργαζομένων. Το 2013 ήταν το ένα τρίτου του συνόλου κι απασχολούσαν το ένα δέκατο των εργαζομένων. Η έκθεση του συμβούλου του Ομπάμα, που αποτυπώνει όσο ελάχιστες το οικονομικό κλίμα της εποχής ξεχωρίζει επίσης: την επιβράδυνση στη δημιουργία νέων επιχειρήσεων, την ελλιπή κινητικότητα των εργαζομένων, την άνοδο του μεριδίου του εισοδήματος που νέμεται το κεφάλαιο και την πτώση του μεριδίου της εργασίας, την μείωση των επενδύσεων και την άνοδο των μισθολογικών ανισοτήτων μεταξύ των εργαζομένων.

Εν κατακλείδι, η συγκέντρωση που βλέπουμε στην χώρα μας (τράπεζες, σούπερ μάρκετ), δεν αποτελεί ελληνική ιδιαιτερότητα. Πιο σημαντικό ωστόσο είναι ότι όσο ο βασιλιάς αποκαλύπτεται γυμνός κι ο καπιταλισμός ταυτισμένος με την μονοπωλιακή ισχύ, τόσο η υπόσχεση των ίσων ευκαιριών, της κοινωνική ανόδου και της οικονομική δημοκρατίας αποδεικνύεται απατηλή.

Η εκλογή του Τραμπ σε αυτό το οικονομικό περιβάλλον γιγάντωσης της εταιρικής δύναμης και υπερσυγκέντρωσης οικονομικής ισχύος, μόνο τυχαία δεν ήταν… Κι όσο για τώρα, η ένταση των φαινομένων συγκέντρωσης μένει να δούμε τι τέρατα θα εκκολάψει…

Πηγή: Νέα Σελίδα, iskra.gr

Ακυρώνεται με απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας ο ειδικός φόρος κατανάλωσης (ΕΦΚ) που είχε επιβληθεί στο κρασί στο πλαίσιο των μνημονιακών μέτρων.

Ο νόμος για την επιβολή του ΕΦΚ στο κρασί είχε εκδοθεί τον Νοέμβριο του 2015, ενώ η εφαρμογή του άρχισε από 1 Ιανουαρίου 2016. Το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο, με την απόφαση 1734 της 3-9-2018, τον ακύρωσε, μετά την προσφυγή που είχαν υποβάλει τον Ιανουάριο του 2016 η Εθνική Διεπαγγελματική Οργάνωση Αμπέλου και Οίνου, ο Σύνδεσμος Ελληνικού Οίνου, η Κεντρική Συνεταιριστική Ενωση Αμπελοοινικών Προϊόντων, ο Αγροτικός Οινοποιητικός Συνεταιρισμός Τυρνάβου και ένας οινοπαραγωγός από τις Σέρρες. Το αρμόδιο τμήμα του ΣτΕ είχε συνεδριάσει για το θέμα στις 12 Μαΐου 2016 και από τότε εκκρεμούσε η έκδοση της απόφασης την οποία ανέμενε όλος ο οινικός κλάδος.

πηγη: iskra.gr