Βρετανία

Γιώργος Παυλόπουλος

Η κυβέρνηση Μέι αλλοίωσε την εντολή του δημοψηφίσματος και οι «ευρωπαϊστές» επινόησαν σχέδιο για την ακύρωσή του

Σε μηδενική σχεδόν βάση έχει επιστρέψει η υπόθεση της εξόδου της Βρετανίας από την ΕΕ. Το σενάριο να ακυρωθεί στην πράξη το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 23^ηςΙουνίου 2016 – το οποίο είχε συγκλονίσει την Ευρώπη –είναι πλέον πιο ορατό παρά ποτέ. Εφόσον δε αυτό συμβεί, είτε με ένα δεύτερο δημοψήφισμα είτε με διαφορετικό τρόπο, θα πάρει σάρκα και οστά το σχέδιο που είχαν επινοήσει εξαρχής οι αντίπαλοι του Brexit, όταν συνήλθαν από το σοκ που τους προκάλεσε η ετυμηγορία του 52% των Βρετανών. Ένα σχέδιο που προϋπέθετε η βουλή να αποκτήσει τον τελευταίο λόγο για κάτι το οποίο είχε προηγούμενως αποφασίσει καθαρά ο λαός που εκλέγει τη βουλή!Όπερ και εγένετο, ανοίγοντας τον δρομο προς μία ακόμη κατάφωρη παραβίαση της δημοκρατικά εκφρασμένης άποψης μιας κοινωνίας της Ευρώπης. Όπως, άλλωστε, έχει συμβεί αρκετές φορές στο παρελθόν με την Ιρλανδία, τη Γαλλία, την Ελλάδα, την Καταλονία και άλλες χώρες ή περιφέρειες.

Όλα δείχνουν, σε κάθε περίπτωση, ότι η «τεχνική συμφωνία» στην οποία κατέληξε η Μέι με τις Βρυξέλλες δεν γίνεται αποδεκτή από την πλειοψηφία των βουλευτών της χώρας της – συμπεριλαμβανομένων και δεκάδων από το κόμμα της. Η εμμονή της να τη θέσει σε ψηφοφορία, με το επιχείρημα ότι είναι η καλύτερη δυνατή και τιμά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, παρά τα συντριπτικά αριθμητικά δεδομένα, παρά τις αλλεπάλληλες παραιτήσεις υπουργών και συνεργατών της, παρά την απειλή υποβολής πρότασης μομφής και ανατροπής της, ισοδυναμεί ουσιαστικά με πολιτική αυτοκτονία, η οποία θα πυροδοτήσει σοβαρές εξελίξεις.

Βεβαίως, σε μια τέτοια περίπτωση, υπάρχει πάντοτε το ενδεχόμενο ενός «άτακτου Brexit», δηλαδή μιας αποχώρησης η οποία δεν θα διέπεται από συγκεκριμένο πλαίσιο. Ωστόσο, οι κίνδυνοι που συνεπάγεται κάτι τέτοιο είναι τόσο μεγάλοι ώστε και οι δύο πλευρές θα κάνουν ό,τι μπορούν για να το αποφύγουν. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι οι «φιλο-Ευρωπαίοι» θα βρουν την ευκαιρία να αποδείξουν ότι η αποχώρηση από την ΕΕ είναι ένα πολύ δύσκολο έως ανέφικτο εγχείρημα, με τεράστιο κόστος για όσους το επιχειρήσουν. Στέλνοντας, έτσι, το σχετικό μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση και προς εκείνους που βάζουν ζήτημα αποδέσμευσης ή ακόμη και ειδικής προνομιακής σχέσης μαζί της. Είτε πρόκειται για τις – κυρίαρχες σήμερα – ακροδεξιές εθνικιστικές τάσεις τύπου Σαλβίνι και Λεπέν, στις οποίες συγκαταλέγονται και οι βασικοί πολιτικοί εκπρόσωποι του «σκληρού» Brexit. Είτε για ρεύματα με αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό που μελλοντικά ίσως διεκδικήσουν την πολιτική και ιδεολογική ηγεμονία.

Δίπλα σε όλα αυτά δεν πρέπει να υποτιμώνται και οι μεγάλες και έντονες αντιθέσεις στους κόλπους της βρετανικής αστικής τάξης αναφορικά με το Brexit. Το πιο κοσμοπολίτικο, τραπεζικό και χρηματιστηριακό τμήμα της αντιτάχθηκε εξαρχής στο διαζύγιο με την ΕΕ, φοβούμενο ότι θα απωλέσει την πρόσβαση σε μια μεγάλη και πλούσια αγορά και θα χάσει έδαφος έναντι των ανταγωνιστών του (Γάλλων, Γερμανών κ.λπ), χωρίς να μπορεί να καλύψει το κόστος με ανοίγματα σε νέες αγορές. Αυτό ακριβώς το τμήμα επέβαλε στην Μέι να προσπαθήσει να… τετραγωνίσει τον κύκλο, ικανοποιώντας τόσο τους οπαδούς του Brexitόσο και εκείνους που ήθελαν παραμονή στην ΕΕ.

Ακόμη πιο κραυγαλέο είναι το παράδειγμα των Εργατικών του Κόρμπιν οι οποίοι, έχοντας πρακτικά υιοθετήσει (έστω και ασαφώς) στο προηγούμενο συνέδριό τους τη θέση για δεύτερο δημοψήφισμα, επιδιώκουν να πάρουν την κυβέρνηση και τα ηνία στην προσπάθεια αλλαγής πορείας και ακύρωσης του Brexit. Εξαρχής, άλλωστε, είχαν ταχθεί εναντίον του, ενώ σήμερα θέτουν ως όρο για να στηρίξουν την όποια συμφωνία να διασφαλίζει ότι οι βρετανικές επιχειρήσεις θα εξακολουθήσουν να έχουν εκτός ΕΕ τα ίδια ουσιαστικά δικαιώματα που απολάμβαναν και εντός. Με άλλα λόγια, και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο!

Η ουσία είναι ότι την ώρα που η καπιταλιστική Βρετανία, από τους πιο παραδοσιακούς και πιο ισχυρούς πόλους του συστήματος διεθνώς, κλονίζεται συθέμελα και το πολιτικό σύστημα διχάζεται με κριτήριο την πιο αποτελεσματική εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου, η απουσία της αριστερής πρότασης και ενός πειστικού μοντέλου για το Lexit κυριολεκτικά βγάζει μάτια.

Η φρίκη της φτώχειας  στη Βρετανία του πλούτου

Πέρα από τις πολιτικές σκοπιμότητες και αντιθέσεις και τις επιδιώξεις του κεφαλαίου αναφορικά με το Brexit, υπάρχει και η κοινωνική πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που για το Ηνωμενο Βασίλειο της χαμηλής ανεργίας, του πλούτου και του χρηματιστηριακού Σίτι, που είναι η πέμπτη μεγαλύτερη οικονομία παγκοσμίως, είναι φρικτή: 14 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή σχεδόν το ένα πέμπτο του πληθυσμού, ζουν σε συνθήκες φτώχειας, ενώ το 1,5 εκατομμύριο από αυτούς βρίσκονται σε απελπιστική κατάσταση, μην μπορώντας να καλύψουν ούτε τις βασικές τους ανάγκες. Ακόμη χειρότερα είναι τα πράγματα όσον αφορά την παιδική φτώχεια, η οποία αναμένεται το 2022 ότι θα φτάσει στο 40%.

Τα στοιχεία αυτά προέρχονται από την έρευνα που πραγματοποίησε ο ειδικός εντεταλμένος του ΟΗΕ για τη φτώχεια, ο οποίος διαπίστωσε ότι η Βρετανία παραβιάζει τέσσερις αρχές της χάρτας του διεθνούς οργανισμού που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και έχουν σχέση με τις γυναίκες, τα παιδιά, τα άτομα με ειδικές ανάγκες και την οικονομική και κοινωνική δικαιοσύνη. Σύμφωνα με την έκθεση, η οποία θα παρουσιαστεί επισήμως το 2019, η πολιτική που οδηγεί σε αυτά τα αποτελέσματα εφαρμόζεται σκοπίμως από τις κυβερνήσεις και δεν οφείλεται σε έλλειψη πόρων ή πλούτου.

Όπως τονίζεται, αυτό που συμβαίνει είναι αποτέλεσμα της επιδίωξης να υπάρξει αναμόρφωση του «κοινωνικού αυτοματισμού», δηλαδή της συμπεριφοράς και των αναγκών μεγάλου τμήματος της κοινωνίας, που εξαναγκάζονται να τα φέρνουν βόλτα με πολύ λιγότερα, ενώ την ίδια στιγμή ολοένα μεγαλύτερο μέρος του πλούτου πηγαίνει στους λίγους. Αξίζει να σημειωθεί, μάλιστα, ότι ανάλογα είναι τα ευρήματα και για τις ΗΠΑ, οδηγώντας στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για μια συνολική τάση στον αγγλοσαξονικό κόσμο, που παραδοσιακά ήταν η μήτρα του πιο άγριου καπιταλισμού και των ποιο αντιδραστικών του μεταλλάξεων.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Μπλόκο στις τραπεζικές θυρίδες ετοιμάζει το υπουργείο Οικονομικών. Στο στόχαστρο του ΥΠΟΙΚ έχει μπει το συγκεκριμένο τραπεζικό προϊόν, καθώς είναι το τελευταίο που έχει απομείνει στο απυρόβλητο των κατασχέσεων για ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τη φορολογική διοίκηση και τα ασφαλιστικά ταμεία. Υπολογίζεται ότι συνολικά στο τραπεζικό σύστημα υπάρχουν περίπου 320.000 τραπεζικές θυρίδες, από τις οποίες είναι μισθωμένες περίπου οι 220.000 (ή το 70%).

 της Ελένης Μπαρμπαλιά

Ανύπαρκτες πολιτικές υγείας για πρόληψη και θεραπεία!

Η 14η Nοέμβρη ήταν η παγκόσμια ημέρα για την μάστιγα του 21ου αιώνα, τη χρόνια νόσο του σακχαρώδη διαβήτη. 14 Νοέμβρη ήταν η ημέρα που γεννήθηκε ο σπουδαίος επιστήμονας που ανακάλυψε την ινσουλίνη, Frederick Banting (14 Νοεμβρίου 1891, στον Καναδά) καιμε την ανακάλυψη αυτήέσωσε και συνεχίζει νασώζει καθημερινά τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο.

Μέρα ευαισθητοποίησης ενημέρωσης και πρόληψης για τον σακχαρώδη διαβήτη (ΣΔ), τη χρόνια νόσο που έχει χαρακτηριστεί ως η μάστιγα του 21ου αιώνα.

Ναι είναι θέμα πρωταρχικά πολιτικό. Ο καπιταλισμός και οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές βλάπτουν σοβαρά την υγεία των ανθρώπων.

Ορισμένοι ενδιαφέροντες αριθμοί: Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) εκτιμούσε ότι το 2010 περίπου 285 εκατομμύρια άνθρωποι έπασχαν από διαβήτη και ότι ως το 2030, 438 εκατομμύρια άνθρωποι θα εμφανίσουν διαβήτη. Στην Ελλάδα σχεδόν 800.000-1.000.000 άτομα (8%-10% του πληθυσμού) πάσχουν από διαβήτη, ενώ 95% των περιπτώσεων ΣΔ είναι τύπου 2. Αυτός ο τύπος εμφανίζονταν στις μεγάλες ηλικίες ενώ τώρα πια ανησυχητική είναι η εκδήλωση του σακχαρώδη διαβήτη των γερόντων, τύπου 2 δηλαδή, σε παιδιά μικρής ηλικίας εξαιτίας νέων διατροφικών συνηθειών (McDonalds, έτοιμα φαγητά, περιβαλλοντικοί παράγοντες, άγχος ακόμα και στα παιδιά κ.α. ) Το 50% δεν είναι διαγνωσμένοι. Η νόσος είναι πιο συχνή σε μεγάλες ηλικίες (ίσως και 25% σε άτομα άνω των 75 ετών). Σύμφωνα με την Ελληνική Διαβητολογική Εταιρεία, από τα άτομα με διαβήτη το 30%-40% είναι ηλικίας 65 ετών και άνω. Το κακό είναι ότι μόλις οι μισοί (50%) από τους ασθενείς επιτυγχάνουν τους θεραπευτικούς στόχους, δηλαδή τον γλυκαιμικό έλεγχο, όπως αυτός ορίζεται από τις διεθνείς επιστημονικές εταιρείες σχετικά με το επίπεδο σακχάρου στο αίμα.

Και οι επιπλοκές βρίσκονται προ των πυλών, όταν ο διαβήτης δεν ρυθμίζεται, δηλαδή τα επίπεδα γλυκόζης είναι υψηλά ή ανεβοκατεβαίνουν, με τις τιμές σακχάρου να αποτυπώνονται σε μία τεθλασμένη γραμμή. Επιπλοκές διαβήτη. Σοβαρές δευτερογενείς παθήσεις που οδηγούν σε βαριές αναπηρίες όπως: τύφλωση, διαβητική νεφροπάθεια που φτάνει στο τελευταίο στάδιο, αγγειοπάθειες, στεφανιαία νόσο, νευροπάθειες, διαβητικό πόδι κ.ά.

Το υπουργείο Υγείας αναμένει με την ενημέρωση μιας ημέρας όλης κι όλης να αφυπνίσει και να ευαισθητοποιήσει την ελληνική κοινωνία. Μιας κοινωνίας που συνεχίζει σε μεγάλο βαθμό ακόμα και σήμερα να αποκαλεί τον καρκίνο με τη λέξη «αρρώστια» ή «η κακιά αρρώστια».

Το υπουργείο Υγείας βέβαια έλαμψε δια της απουσίας του από τις εκδηλώσεις που πραγματοποίησαν τις προηγούμενες ημέρες δύο Σύλλογοι Διαβητικών, οι οποίοι δραστηριοποιούνται μακροχρόνια στο νομό Αττικής.

Το υπουργείο Υγείας που ευθύνεται διαχρονικά για τις πολύ σημαντικές ελλείψεις, που συναντούν οι διαβητικοί και όλοι οι άνθρωποι που ζουν στη χώρα ανεξαρτήτως εθνικότητας με πρώτα και μεγάλα θύματα όσους ανήκουν στις χαμηλά εισοδηματικές τάξεις του πληθυσμού.

Ας παραθέσουμε συνοπτικά και επιγραμματικά τα σημαντικότερα προβλήματα που διαιωνίζονται και επί της τωρινής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, προβλήματα τα οποία οδηγούν στην εμφάνιση επιπλοκών σε πολλούς διαβητικούς.

·       Σημαντική υποστέλεχωση των λιγοστών Διαβητολογικών Κέντρων, που υπάρχουν στα νοσοκομεία της χώρας, κυρίως σε πόλεις της περιφέρειας με αποτέλεσμα οι διαβητικοί να ταξιδεύουν χιλιόμετρα επί χιλιομέτρων για να επισκεφθούν δημόσιο ιατρείο. Αυτή η κατάσταση οδηγεί τους διαβητικούς έως και στην παραίτησή τους από την θεραπευτική αγωγή, γεγονός καταστροφικό για την ψυχική και σωματική υγεία τους.

·       Έλλειψη σχεδιασμού για την εκπαίδευση των διαβητικών, και εν γένει των χρονίως νοσούντων. Αλλοίμονο, η εκπαίδευση που αποτελεί το κλειδί για την αυτορρύθμιση και αυτοέλεγχο του πάσχοντα προϋποθέτει οργανωμένα Διαβητολογικά Κέντρα και στελεχωμένα με εξειδικευμένους γιατρούς, νοσηλευτές, ψυχολόγους και διατροφολόγους στη νόσο του σακχαρώδη διαβήτη. Αρκεί να σημειώσουμε ότι ο κλινικοί ψυχολόγοι είναι ελάχιστοι στα νοσοκομεία και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να καλύψουν τις ψυχικές ανάγκες των διαβητικών της χώρας. Το ίδιο συμβαίνει και με τους διατροφολόγους, εξειδικευμένους στις διατροφικές ανάγκες των διαβητικών τύπου 1 (αγωγή με ινσουλίνη) και τύπου 2 (αγωγή με χάπια ή συνδυασμός ινσουλίνης και αντιδιαβητικών δισκίων). Τρανταχτό παράδειγμα το μεγαλύτερο νοσοκομείο των Βαλκανίων «Ευαγγελισμός» το οποίο δεν διαθέτει αυτή τη στιγμή εξειδικευμένο διατροφολόγο για τον σακχαρώδη διαβήτη.

·       Τα εξειδικευμένα ιατρεία «Διαβητικού Ποδιού» που μπορούν να βάλουν φρένο στο κόψιμο των κάτω άκρων των διαβητικών είναι ελάχιστα και λειτουργούν κυρίως στις πόλεις Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

·       Με το …στανιό διορίζονται σχολικοί νοσηλευτές για να μπορέσουν οι γονείς παιδιών με Σ.Δ και κυρίως οι μανάδες να μην εγκαταλείπουν την εργασία τους για να βρίσκονται έξω από τα κάγκελα του σχολείου να προλάβουν τυχόν υπογλυκαιμία* του παιδιού τους. Οι σχολικοί νοσηλευτές στην Ελλάδα του σήμερα προσλαμβάνονται μέσω ΕΣΠΑ, εξυπηρετώντας ο καθένας αρκετές σχολικές μονάδες ενώ στις περισσότερες των περιπτώσεων αγνοούν ακόμη και τα στοιχειώδη για την συγκεκριμένη πάθηση. Τα στοιχειώδη, οι κακοπληρωμένοι από τα ΕΣΠΑ σχολικοί νοσηλευτές, τα μαθαίνουν από τους ίδιους τους γονείς των παιδιών!

·       Σε καλύτερη μοίρα βρίσκονται οι διαβητικοί σε ότι αφορά την κάλυψη της φαρμακευτικής τους αγωγής και των αναλωσίμων υλικών τους, όπως είναι οι ταινίες μέτρησης σακχάρου, βελόνες πένας ινσουλίνης, σκαρφιστήρες, αντλία συνεχούς έγχυσης ινσουλίνης και αναλώσιμα αυτής.

Οι ανασφάλιστοι, όμως, όσο κι αν θέλουν τα στελέχη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ να μας πείσουν ότι βρίσκονται σε ίση μοίρα με τους ασφαλισμένους, εξακολουθούν να τρέχουν από κοινωνικό ιατρεία σε κοινωνικό ιατρείο για να προμηθευτούν τα αναλώσιμά τους. Όσο για τις νέες τεχνολογίες οι ανασφάλιστοι δεν έχουν καμία ελπίδα. Τα φαρμακεία των νοσοκομείων δεν έχουν το κατάλληλο μπάτζετ για να προμηθεύονται επαρκείς ποσότητες ταινιών μέτρησης του σακχάρου στο αίμα. Ακόμα, όμως, και όταν προμηθεύονται ταινίες μέτρησης σακχάρου και σακχαρομετρητές επιλέγουν προϊόντα χαμηλού κόστους.

Η σχέση κόστους αγοράς και θεραπευτικού οφέλους είναι άγνωστη για τους νέους τεχνοκράτες που διοικούν τα νοσοκομεία. Η απόκλιση των τιμών που δίνουν οι μετρητές και ταινίες μέτρησης χαμηλού κόστους εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους αφού η δόση ινσουλίνης υπολογίζεται από τον ίδιο τον θεραπευόμενο, σύμφωνα με την τιμή σακχάρου που δείχνει ο μετρητής.

Όσο για το αίτημα της θεσμοθέτησης της ομαδικής εκπαίδευσης των διαβητικών για την καλύτερη διαχείριση της πάθησής τους ή και της εξατομικευμένης φαντάζει άπιαστο όνειρο σε ένα υποστελεχωμένο δημόσιο σύστημα υγείας. Οι μόνες προσπάθειες οφείλονται στον εθελοντισμό γιατρών νοσηλευτών και ψυχολόγων. Αλλοίμονο όμως σε εκείνο το σύστημα υγείας που επαφίεται στον εθελοντισμό των επαγγελματιών υγείας!

Το βέβαιο είναι ότι στο άγριο κυνήγι του κέρδους οι χρόνια πάσχοντες θέτουν τα αιτήματά τους και αγωνίζονται με σθένος επιμονή και υπομονή. Παλεύουν για να έχουν το φάρμακό τους να εξασφαλίσουν την παροχή υπηρεσιών φροντίδας και αποκατάστασης.

Ήδη, οι νέες τεχνολογίες και η ραγδαία εξέλιξή τους, που θα φέρουν στο κοντινό μέλλον ακόμα και την οριστική θεραπεία για τον διαβήτη, φαντάζουν άπιαστο όνειρο για τους διαβητικούς. Αξίζει να αναφέρουμε ότι το 2016 στην ελληνική αγορά φαρμάκου κυκλοφόρησε νέα μέθοδος συνεχούς καταγραφής γλυκόζης, με την οποία οι διαβητικοί όχι μόνο δεν τρυπιούνται πέντε έως και οκτώ φορές την ημέρα αλλά έχουν και τη δυνατότητα συνεχούς παρακολούθησης των τιμών γλυκόζης στο αίμα τους. Αυτό το νέο προϊόν εντάχθηκε στον Κανονισμό του ΕΟΠΥΥ μόλις πριν ένα μήνα. Δύο χρόνια οι ασφαλισμένοι μάτωσαν οικονομικά πληρώνοντας από την τσέπη τους 120 ευρώ το μήνα. Ας σημειωθεί ότι ακόμα και σήμερα το νέο τεχνολογικό προϊόν συνεχούς καταγραφής των τιμών γλυκόζης δεν συνταγογραφείται, παρόλο που έχει εγκριθεί η ένταξή του στον Κανονισμό του ΕΟΠΥΥ.

Αυτή είναι η σημερινή κατάσταση του δημοσίου συστήματος υγείας, όχι μόνο για τους διαβητικούς αλλά για όλους τους συνανθρώπους μας με χρόνια νοσήματα, μεταξύ των οποίων μετανάστες και πρόσφυγες.

Ελάχιστες έως ανύπαρκτες οι πολιτικές πρόληψης για τα χρόνια νοσήματα όπως αυτό του σακχαρώδη διαβήτη. Ανυπολόγιστο το ψυχικό κόστος για τους ανθρώπους και τις οικογένειές τους. Οι επιπλοκές για τον διαβήτη απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος του προϋπολογισμού για την υγεία. Ένα σύγχρονο σχέδιο πολιτικών πρόληψης για όλα τα χρόνια νοσήματα θα έσωζε ανθρώπινες ζωές. Το υπέρογκο κόστος που κατευθύνεται στις σοβαρές επιπλοκές του διαβήτη θα μπορούσε να κατευθυνθεί σε άλλους ευαίσθητους κοινωνικούς τομείς. Μόνο που ένας τέτοιος σχεδιασμός δεν μπορεί να υπάρξει σε μια κοινωνία που οι ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμία αξία.

*Υπογλυκαιμία: Σοβαρό σύμπτωμα του σακχαρώδη διαβήτη που οδηγεί σε αδυναμία συγκέντρωσης, εφίδρωση, πανικό, έως και σε απώλεια αισθήσεων.

ΠΗΓΗ: kommon.gr