Κίμων Ρηγόπουλος

Δυσανασχετούν οι γερομέντορες του Τσίπρα, επειδή τους εμπόδισαν να καταθέσουν στεφάνι στο Πολυτεχνείο. Πνέουν μένεα εναντίον των «ιδιοκτητών» του Πολυτεχνείου, αυτοί που ιδιοκατοίκησαν στο χώρο της λαϊκής απόγνωσης και ελπίδας.

Θεματοφύλακες μιας αποστειρωμένης πολιτικής ορθότητας, που τους ξέβρασε η αλητεία τους στον Μαυρογιαλούρικο δικομματισμό

Πού ήταν όλοι αυτοί; Και πού κρυβόντουσαν τόσο καιρό; Για το γένος των αβύθιστων μιλάω, αν με εννοείτε. Το γένος των με το αζημίωτο. Διασχίζουν με το ύφος του εθνικού ευεργέτη τους δρόμους των καθημαγμένων ντυμένοι με μια σοβαροφάνεια, που είναι το ένδυμα της χαρτζιλικωμένης βαρβαρότητάς τους. Παπαδημούλη μ’ ακούς;

Όλοι αυτοί οι θεματοφύλακες μιας αποστειρωμένης πολιτικής ορθότητας, που τους ξέβρασε η αλητεία τους στον Μαυρογιαλούρικο δικομματισμό, από πού ξεφύτρωσαν; Αλέξη μ’ ακούς;

Αυτοί πού δεν ξέρουν τίποτα για το φόνο αλλά όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν, τι σόι ανθρωπόμορφα είναι;

Χαριεντίζεται ο άχαρος και παίζει εν ου παικτοίς. Στην ορκωμοσία του ως υπουργός Εξωτερικών ο και πρωθυπουργός «πετάει» κι ένα: πάντα ονειρευόμουνα ένα υπουργείο και αυτό το θεωρεί αστείο. Και μένα μου έρχεται στο μυαλό μια παροιμία: Γελάει ο τρελός στ’ αγέλαστα. Και μου έρχεται στο στόμα και μια άλλη: Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί μα η χαρά δεν την αφήνει. Γιατί οι παροιμίες ενίοτε λαϊκίζουν ασύστολα. Γίνονται και υβριστικές οι παροιμίες για να περισώσουν ό,τι δεν ισοπεδώθηκε από την επέλαση της ύβρης.

Έχουν πέσει και πάλι με τα μούτρα στη δουλειά οι με το αζημίωτο. Ξανά μανά εξεταστικές επιτροπές και δώστου άνοιγμα λογαριασμών και «αν έχετε στοιχεία, στον εισαγγελέα» από τους βένετους απέναντι και πάει λέγοντας. Έχουμε πέσει τόσες φορές από τα σύννεφα ώστε αυτό έχει καταντήσει πια ένα ακίνδυνο σπορ. Πέφτεις έχοντας ήδη καταργήσει το νόμο της βαρύτητας. Τόσες φορές έχει παιχτεί αυτό το έργο και όμως κόβει ακόμα εισιτήρια. Πράγμα που κάτι πρέπει να σημαίνει και για τους σινεφίλ πελάτες, βέβαια. Οι παραγωγοί της αθλιότητας δεν έχουν ανάγκη ούτε το remake της ταινίας. Γιατί να μπαίνουν στον κόπο αφού πουλάει η κλασική, αν και φθαρμένη, κόπια τους;

Ενθρονίζονται εν τω μεταξύ η κουτοπονηριά και η ιδιοτέλεια ως τα ανώτατα στάδια της εξυπνάδας. Λυγίζουν οι λέξεις και οι έννοιες. Ακόμα και σε κάποιους αριστερούς εκτός ΣΥΡΙΖΑ, οι ασθματικοί τακτικισμοί επιβίωσης των κυβερνώντων θεωρούνται δείγματα πολιτικής ευστροφίας.

Επιμένουν οι παροιμίες: Αλλιώς μας τα’ λεγες παπά πριν σε χειροτονήσουν, φωνάζουν όσοι δεν έχουν παραδώσει ακόμα τις πινακίδες της μνήμης και της κρίσης τους. Δεν έγινα παπάς ν’ αγιάσω, μα για να καλοπεράσω, έρχεται η απάντηση των με το αζημίωτο.

Ξιφουλκεί εναντίον των Κασιδιάρηδων το Συριζολόι και συγχρόνως τους τρέφει και τους εκτρέφει με την πολιτική του που εκβάλλει στο ναζιστικό ιδεολόγημα: Όλοι τους ίδιοι είναι.

Δυσανασχετούν οι γερομέντορες του Τσίπρα, επειδή τους εμπόδισαν να καταθέσουν στεφάνι στο Πολυτεχνείο. Πνέουν μένεα εναντίον των «ιδιοκτητών» του Πολυτεχνείου, αυτοί που ιδιοκατοίκησαν στο χώρο της λαϊκής απόγνωσης και ελπίδας.

Ξέρουν όμως κι αυτοί από παροιμίες: Γέλασέ τον τον χωριάτη, να τον έχεις πάντα εργάτη, είναι το σύνθημα ενδοσυνεννόησης των με το αζημίωτο.

Εδώ είμαστε. Στο μη περαιτέρω μιας κανονικότητας που σκοτώνει. Και που διαιωνίζεται, δίχως να κοιτάζει τη δικιά σου μελαγχολία, που λέει και ο Σαββόπουλος. Είναι η στιγμή που καμιά παροιμία δεν φαίνεται ικανό αγώι για να κινήσει τον αγωγιάτη. Και η μελαγχολία μάς καθηλώνει, ως ιδανικά θύματα, στο αναπηρικό καροτσάκι του ναρκισσισμού μας. Ίσως… Ίσως να χρειάζεται ένα αίσθημα προσωπικής προσβολής που γιγαντώνεται σε πληθυντική ευθιξία και ταξική φιλοτιμία. Ίσως να είναι ο στίχος του Καββαδία: Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει… Και εμείς, οι από ξένο άγος κηλιδωμένοι, να διαγράψουμε τα αποσιωπητικά και να συμπληρώσουμε τον εμποδισμένο στίχο με γεγονότα. Όχι για να αποκαταστήσουμε το αυτονόητο, όπως μας λένε ή μάθαμε να παπαγαλίζουμε. Αλλά για να το προσεγγίσουμε. Άλλωστε το αυτονόητο δεν είναι μια στατική έννοια, ούτε το ίδιο και το αυτό για την καθεμιά και τον καθένα μας. Έργο δικό μας είναι να επιτρέψουμε στο νοητό να αναπνεύσει, να προλάβουμε τη συρρίκνωση και τον μαρασμό του, απαλλάσσοντάς το από τα ασφυκτικά πολιτικά και κοινωνικά δεσμά του.

ΠΗΓΗ:  prin.gr/

Αναφορικά με τους ισχυρισμούς που περιλαμβάνονται στην σχετική αίτηση των 4+1 φερομένων ως μελών της ΠΕΝΕΝ θέλουμε να σημειώσουμε τα παρακάτω:

1. Οι όποιες διαγραφές έγιναν αφορούσαν την τυπική και ουσιαστική τήρηση του καταστατικού και της σχετικής διάταξης περί 4ετούς καθυστέρησης των συνδρομών (Άρθρο 11 παράγραφος 3 του καταστατικού της ΠΕΝΕΝ)
2. Για την περίοδο αποδεδειγμένης ανεργίας οφείλουν να γνωρίζουν ότι το καταστατικό προβλέπει την απαλλαγή κατά το 50% από τις εισφορές υπέρ του Σωματείου (Άρθρο 9, παράγραφος 6) γεγονός που δείχνει ότι οι αιτούντες στοιχειωδώς δεν γνωρίζουν ούτε το καταστατικό της ΠΕΝΕΝ, το οποίο κατέχουν από την εγγραφή τους. Οφείλουμε επίσης να σημειώσουμε ότι κανένας από τα 5 άτομα δεν ήταν το διάστημα αυτό άνεργος αντίθετα οι 4 από τους 5 εργάζονται μόνιμα επί σειρά ετών σε διάφορα πλοία, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι τα περί ανεργίας είναι κατασκευάσματα για να αποποιηθούν τις ευθύνες τους για την πλήρη αδιαφορία για το Σωματείο και τα προβλήματα του κλάδου μας.
3. Να σημειωθεί ότι στις εκλογές 2010-2011, σε σχετική πρωτοβουλία της Διοίκησης της ΠΕΝΕΝ να ρυθμίσει λόγω οικονομικής κρίσης τις συνδρομές με τρόπο ώστε να μην αποκλειστούν μέλη του Σωματείου από την εκλογική διαδικασία, ο τότε φερόμενος ως επικεφαλής του «Αγωνιστικού Συνδυασμού Ναυτών» Τσιουδάκης Γιάννης είχε απορρίψει την σχετική πρόταση δηλώνοντας ότι «πρέπει απαρέγκλιτα να τηρηθεί το καταστατικό». Με τον τρόπο αυτό αποδεικνύεται ότι ο πόνος σας περί διαγραφών είναι επιλεκτικός και κινείται στην κατεύθυνση που κάθε φορά σας συμφέρει.
4. Η παραβίαση του καταστατικού συνιστά πρακτική η οποία θέτει σε άμεσο κίνδυνο την εκλογική διαδικασία και είναι σίγουρο ότι μια τέτοια μεθόδευση θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις οι εκλογές να τιναχτούν στον αέρα από αυτούς του ίδιους που δηλώνουν οπαδοί της καταστρατήγησης των καταστατικών διατάξεων!!
5. Είναι ντροπή και κατάντημα μέλη του φερόμενου «Αγωνιστικού Συνδυασμού Ναυτών» (ένας εκ των οποίων στις εκλογές 2014-2015 ήταν και επικεφαλής του ανωτέρω συνδυασμού ) να δηλώνουν ότι δεν γνωρίζουν την διάταξη του καταστατικού περί 4ετίας και να αναρωτιούνται από κοινού υποκριτικά για τους λόγους της διαγραφής τους. Εξάλλου συλαμβάνονται για πολλοστή φορά αδιάβαστοι αφού το συνδικαλιστικό όργανο της ΠΕΝΕΝ «Το Ματσακόνι» σε κάθε τεύχος που αποστέλλεται τόσο στους ίδιους όσο και σε όλα τα μέλη έχει μόνιμη στήλη για την ανάγκη τακτοποίησης των συνδρομών των μελών μας.
6. Εάν οι φερόμενοι υποψήφιοι νοιάζονταν για το Σωματείο, τον κλάδο και τα προβλήματα θα είχαν και την ανάλογη παρουσία στους αγώνες της ΠΕΝΕΝ. Όπως αποδεικνύεται όμως ήταν εντελώς εξαφανισμένοι από τα όργανα και τους αγώνες του Σωματείου (Συνελεύσεις – συσκέψεις – συγκεντρώσεις – απεργίες) αλλά δεν πέρασαν ούτε τυπικά μια φορά ορισμένοι από αυτούς από τα γραφεία της ΠΕΝΕΝ!! Σχετικά για τα περί «σκοτεινών εποχών» αυτό πρέπει να έχει απεύθυνση στους κομματικούς ηγετίσκους που τους καθοδηγούν και οι οποίοι τα καταστατικά των Σωματείων τους τα έχουν μετατρέψει σε πατσαβούρες και κουρελόχαρτα και εμφανίζουν μαϊμουδένια ψηφίσαντα μέλη τα οποία με μια δημοκρατική διαδικασία αμφιβάλουμε εάν θα ξεπερνούσαν το 20% με 30% των φερόμενων ως ψηφισάντων στα Σωματεία τους.
7. Τέλος σε ότι αφορά το αίτημά τους να λάβουν γνώση στα περί διαγραφών, το δικαίωμα αυτό το έχει μόνο ένας ο οποίος είναι μέλος της ΠΕΝΕΝ και οποτεδήποτε θελήσει να προσέλθει στην ΠΕΝΕΝ θα του δοθούν οποιαδήποτε στοιχεία αφού διατηρεί την ιδιότητα του μέλους της Ένωσής μας. Το ίδιο ισχύει και για τους άλλους με την προϋπόθεση να επανεγγραφούν στην Ένωσή μας.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Υ.Γ.: Αυτή η ομάδα που αναμείχθηκε στα εσωτερικά της ΠΕΝΕΝ και παράλληλα ανέλαβε ανά την χώρα την οργάνωση του Συνδυασμού τους για τις εκλογές της ΠΕΝΕΝ υπέπεσε σε ένα ακόμη ολίσθημα, προφανώς για να αποποιηθεί των δικών της ευθυνών, χρησιμοποιεί 5 άτομα από τους φερόμενους ως υποψήφιους και ζητούν να τους δοθούν στοιχεία περί των διαγραφών τους από την ΠΕΝΕΝ.

Ανάμεσα σε αυτούς μόνο ο ένας είναι μέλος της ΠΕΝΕΝ και αυτός αποδεικνύεται αναξιόπιστος, φαιδρός, και ψεύτης αφού δηλώνει στην επιστολή του ότι "τον πήρε τηλέφωνο ο Νταλακογεώργος και τον πίεσε να μην κατέλθει ως υποψήφιος κ.λπ.

Η αναφορά του αυτή είναι παντελώς αβάσιμη και χαλκεύτηκε στα κομματικά επιτελεία του χώρου τους που επινοεί και κατασκευάζει διάφορες συκοφαντικές - δυσφημιστικές κατηγορίες σε βάρος του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ.

Παράλληλα προκειμένου να καταδείξουμε την ψευδολογία τους σημειώνουμε ότι στην επιστολή του το ίδιο πρόσωπο καταγγέλλει την ΠΕΝΕΝ ότι τον διέγραψε ενώ η αλήθεια είναι ότι ουδέποτε διαγράφτηκε αλλά αποκλείστηκε νόμιμα από την Εφορευτική Επιτροπή διότι δεν είχε το δικαίωμα υποψηφιότητας σύμφωνα με το καταστατικό της ΠΕΝΕΝ (τουλάχιστον 1 χρόνο ως μέλος της ΠΕΝΕΝ (Άρθρο 8 παράγραφος 2)).

Κατά τα λοιπά, το πρόσωπο αυτό θα κληθεί να λογοδοτήσει και να αποδείξει για το πότε μίλησε με τον Πρόεδρο της ΠΕΝΕΝ καθώς και για το περιεχόμενο της δήθεν τηλεφωνικής συνομιλίας....

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Η σχετική επιστολή των φερομένων ως υποψηφίων του "Αγωνιστικού Συνδυασμού Ναυτών"

«Όταν ήμουν παιδί, ένα κορίτσι απήχθη κοντά στο μέρος όπου ζούσαμε. Τη βίασαν και έμεινε έγκυος. Ήταν 12 ή 13 ετών. ‘Οταν η οικογένειά της τη βρήκε και παρατήρησε την εγκυμοσύνη της, τη σκότωσαν. Φοβήθηκα και θέλησα να δραπετεύσω από αυτή τη ζωή. Σκέφτηκα, είμαι η Αριάν, τι πρέπει να κάνω; Τι πρέπει να κάνω στο μέλλον; Τι είδος γυναίκας θέλω να είμαι; Σίγουρα, αν δεν πολεμήσεις για αυτόν τον σκοπό, θα ζήσεις σαν σκλάβα. Το λέω πάντα: ως γυναίκες δεν έχουμε άλλη επιλογή από αυτή τη ζωή (της μαχήτριας). Μαχόμαστε για να μπορούν οι άνθρωποι να ζουν με την κουλτούρα τους και τα δικαιώματά τους»:  Με αυτές τις λίγες φράσεις, η διοικήτρια Αριάν εξηγεί στο ντοκιμαντέρ “Commander Arian” της Ισπανίδας Άλμπα Σοτόρα (Alba Sotorra) πώς αποφάσισε να πολεμήσει για τα δικαιώματα των γυναικών και τελικά να στραφεί στον ένοπλο αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους (ISIS, DAESH) στη Ροζάβα (δυτικό Κουρδιστάν), μια de facto αυτόνομη περιοχή στη Βόρεια και Βορειοδυτική Συρία, στα δυτικά του ποταμού Τίγρη, εκεί όπου βρίσκονται τα πολύπαθα καντόνια του Κομπάνι και του Αφρίν.

Η στροφή της στον ένοπλο αγώνα παραλίγο να αποβεί μοιραία: η “havel” (“φίλη”, “σύντροφος”, “συνοδοιπόρος” στα κουρδικά) Αριάν δέχτηκε πέντε σφαίρες και κινδύνεψε να χάσει τη ζωή της. Καθώς μια γυναίκα φρόντιζε τις πληγές της, προσπαθώντας να την αποτρέψει από το να τις δει, της λέει «άσε με να δω, είναι το σώμα μου» και λίγο μετά συνειδητοποιεί πως η μυρωδιά της άλλαξε αφότου τραυματίστηκε. Για καιρό στεκόταν με δυσκολία στα πόδια της. «Οι γιατροί μού έλεγαν “θα πεθάνεις” και τους έλεγα “όχι, δεν μπορώ να πεθάνω! Έχω πολλά ακόμη να κάνω”» λέει. Πράγματι, παρά τον παραλίγο θανάσιμο τραυματισμό της, εξακολουθεί να μάχεται καθημερινά για αυτό που οι άνθρωποι στη Ροζάβα θεωρούν μια τεράστια κοινωνική αλλαγή, επισημαίνοντας ότι κατάφεραν να εδραιώσουν ένα σύστημα συμπροεδρίας με απόλυτη ισοτιμία ανδρών και γυναικών και μέσα από αυτό να εισάγουν μια σειρά άλλων καινοτομιών, όπως η κοινωνική κατοικία των γυναικών, οι ακαδημίες, τα κέντρα υγείας και οι συνεταιρισμοί.

Περίπου έναν χρόνο μετά το ξέσπασμα του εμφυλίου στη Συρία, το 2012-2013 συγκεκριμένα, μια ομάδα γυναικών της κουρδικής αντίστασης δημιούργησε τις Μονάδες Προστασίας Γυναικών, που έγιναν διεθνώς γνωστές με το αρκτικόλεξο “YPJ” (προϋπήρχαν οι YPG, μονάδες προστασίας του λαού). Και η Αριάν, γύρω στα 30 τότε, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του συριακού πολέμου, να διοικεί μια γυναικεία μονάδα καθοδόν προς το Κομπάνι. Στόχος της; Η ελευθερία από το Ισλαμικό Κράτος. Όχι μόνο η δική της, αλλά και της επόμενης γενιάς γυναικών. Χρειάζεται βέβαια να διευκρινιστεί ότι ο αγώνας των γυναικών της Ροζάβα δεν ήταν ένας αγώνας που “ξεπήδησε” αίφνης μέσα από τις στάχτες του πολέμου στη Συρία, αφού ο “σπόρος” προϋπήρχε, αναπτύχθηκε ιδεολογικά μέσα από πολλά χρόνια “πρακτικής επανάστασης”, όπως παρατηρεί μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η σκηνοθέτιδα του ντοκιμαντέρ, Άλμπα Σοτόρα.

«Όσα έχουμε πετύχει απειλούνται. Ακούστε τη φωνή μας»

Το ντοκιμαντέρ «Commander Arian» της Άλμπα Σοτόρα προβλήθηκε πρόσφατα στις Βρυξέλλες, σε αίθουσα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, σε εκδήλωση που διοργάνωσε ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Στέλιος Κούλογλου. Μετά την προβολή του, η Αριάν έκανε παρέμβαση μέσω Skype κι περιέγραψε την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην Ροζάβα λέγοντας ότι οι συνθήκες είναι δύσκολες και οι επιθέσεις καθημερινές: «Πολεμάμε εδώ και έξι χρόνια με πολλές θυσίες όχι μόνο Κούρδων αλλά και από άλλες αραβικές και ευρωπαϊκές χώρες. Ζητώ από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να ακουστεί η φωνή μας και από όλους τους πολιτικούς θεσμούς να δράσουν ώστε να σταματήσει αυτή η βαρβαρότητα εναντίον των Κούρδων. Πολεμήσαμε σκληρά εναντίον του Ισλαμικού Κράτους και σχεδόν το νικήσαμε, όπως είδε όλος ο κόσμος. Όμως η Τουρκία μας επιτίθεται και ενισχύει έτσι το Ισλαμικό Κράτος, το οποίο συνεχίζει τις σφαγές. Ζητούμε από όσους πιστεύουν στην ελευθερία και στην αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων, να ενώσουν τις φωνές τους μαζί μας για να σταματήσουν αυτές οι βαρβαρότητες. Όλα όσα έχουμε πετύχει απειλούνται και δεν είναι σίγουρο ότι θα αντέξουν» είπε και ζήτησε ανθρωπιστική βοήθεια ενόψει του χειμώνα ώστε όλοι «να μπορέσουν να αντέξουν και να συνεχίσουν να μάχονται για τις ανθρωπιστικές και κοινωνικές αξίες που παλεύουμε να προστατεύσουμε».

Η Άλμπα Σοτόρα έζησε επί χρόνια με τις γυναίκες του YPJ, προκειμένου να ολοκληρώσει το ντοκιμαντέρ της με κεντρικό πρόσωπο την Αριάν. «Φτιάχνοντας αυτή την ταινία έμαθα πολλά για το θάρρος και την κούραση. Πολλές φορές νόμιζα ότι δεν θα αντέξω, αλλά έβλεπα την Αριάν να συνεχίζει και να βοηθά. Να μην παραιτείται. Αυτά τα τρία χρόνια που πέρασα δίπλα στην Αριάν άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τον κόσμο και τη θέση μου σε αυτόν ως γυναίκα. Τώρα πια πιστεύω ότι εμείς οι γυναίκες μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο» δήλωσε η Σοτόρα.

«Είμαι γυναίκα, είμαι κινηματογραφίστρια, έχω καθήκον να βρεθώ εκεί!»

Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, η Άλμπα Σοτόρα εξηγεί πώς αποφάσισε να ταξιδέψει στη Βόρεια Συρία, για να γυρίσει αυτό το ντοκιμαντέρ σε ένα περιβάλλον ακραίων συνθηκών, ζώντας επί τρία ολόκληρα χρόνια δίπλα στις παθιασμένες με τον σκοπό τους γυναίκες του UPJ: όπως λέει, αρχικά παρακολουθούσε τον YPJ μέσω των ειδησεογραφικών δελτίων, αλλά ένιωσε ότι ο τρόπος με τον οποίο απεικονίζονταν οι γυναίκες αυτές ήταν λίγο επιπόλαιος και ίσως και λίγο λανθασμένος. «Σκέφτηκα “είμαι γυναίκα, είμαι κινηματογραφίστρια”, πρέπει να βρεθώ εκεί! Είχα δε συνδεθεί με τον κουρδικό αγώνα και το γυναικείο κίνημα στο Κουρδιστάν στο παρελθόν, με μια άλλη ταινία. Ήθελα λοιπόν να βρίσκομαι εκεί, το ένιωσα καθήκον μου ως γυναίκα, ως κινηματογραφίστρια και ως φεμινίστρια, θέλησα επίσης να βρίσκομαι εκεί προσωπικά, γιατί από μακριά όλο αυτό έμοιαζε απίστευτο, ακατανόητο. Τελικά, αυτή η ταινία ήταν μια από τις εντονότερες στιγμές της ζωής μου» μας λέει χαρακτηριστικά.

Τι είναι διατεθειμένοι να χάσουν οι άνθρωποι, για να κερδίσουν την ελευθερία;

Ερωτηθείσα τι -κατά τη γνώμη της- είναι διατεθειμένοι να χάσουν οι άνθρωποι, προκειμένου να κερδίσουν την ελευθερία τους, απαντά στο ΑΠΕ-ΜΠΕ χωρίς δεύτερη σκέψη: «Τα πάντα! Γιατί ο αγώνας σου δεν είναι για τη δική σου ελευθερία μόνο. Μάχεσαι για την ελευθερία της κοινότητάς σου, των συνανθρώπων σου, γα τους ανθρώπους γενικά. Οι γυναίκες αυτές είναι έτοιμες να δώσουν τη ζωή τους, ώστε η επόμενη γενιά γυναικών να ζει με διαφορετικό τρόπο, ώστε οι ίδιες οι συναγωνίστριές τους να ζουν με διαφορετικό τρόπο. Είναι ένας πολύ μεγάλος συμβιβασμός αυτός που κάνεις, αλλά ταυτόχρονα είναι ένας συμβιβασμός που γίνεται υπό συνθήκες πολύ- πολύ βαριάς αδικίας. Όταν λοιπόν νιώθεις ότι αυτή η αδικία δεν διαπράττεται μόνο σε βάρος σου, αλλά και σε βάρος των συνανθρώπων σου, νομίζω ότι τότε ακριβώς γίνεσαι πιο γενναίος και είσαι πιο έτοιμος να θυσιάσεις πολλά πράγματα για να σταματήσει η αδικία».

“Παρατώντας τα”. Όχι από φόβο, αλλά από εξάντληση

Πόσο νέες προσχωρούν στο YPJ οι Κούρδισσες; Και πόσες τελικά τα παρατούν από φόβο, όταν δουν τι συμβαίνει στην πρώτη γραμμή; «Στην πρώτη γραμμή» εξηγεί η Άλμπα Σοτόρα «δεν υπάρχουν γυναίκες κάτω των 18 ετών. Η …γηραιότερη ήμουν εγώ, που ήμουν 34-35 ετών το 2015. Τα κορίτσια κάτω των 18, που συνήθως προσχωρούν στον YPJ για να αποφύγουν γάμους ή ενδοοικογενειακή βία ή απλά συμμετέχουν γιατί νιώθουν έντονα αυτή την επιθυμία, κρατιούνται μακριά από την πρώτη γραμμή, κάπου όπου μπορούν για παράδειγμα να πάνε σχολείο (…). Δεν τα παρατούν τόσο πολλές στην πραγματικότητα. Κι αυτές που τα παρατούν, δεν το κάνουν τόσο από φόβο, όταν βλέπουν τη ζωή στην πρώτη γραμμή, έχω δει περισσότερες να τα παρατούν από εξάντληση. Για την ακρίβεια ένα από τα πιο σοκαριστικά πράγματα εκεί είναι η αντοχή τους, πώς κρατούν το ηθικό τους υψηλό, γιατί μερικές φορές η κατάσταση είναι πάρα πολύ δύσκολη. Γιατί υπάρχουν στιγμές, όπως κατά την πρόσφατη τουρκική επίθεση στο Αφρίν, που πολλές φίλες και φίλοι σκοτώνονται, στιγμές που λες “γουάου, γιατί πολεμάμε, όλη αυτή η προσπάθεια που καταβάλλουμε είναι τόσο εύκολο να συντριβεί από ένα τόσο ισχυρό κράτος” και τότε, σε τέτοιες περιπτώσεις, κάποιοι άνθρωποι εγκαταλείπουν τον αγώνα». Κατά την Αριάν, πολλοί άνθρωποι στη Ροζάβα σήμερα χάνουν τη ζωή τους όχι από κάποια σφαίρα στη διάρκεια των συγκρούσεων, αλλά κυρίως εξαιτίας ναρκών. Υπάρχουν πολλές νάρκες, όπως παρατηρεί.

Μια ουτοπία που έγινε πραγματικότητα και κίνητρο αντίστασης

Από την άλλη όμως, παρατηρεί η Ισπανίδα κινηματογραφίστρια, τις περισσότερες φορές το ηθικό είναι υψηλό. Για παράδειγμα, «το Κομπάνι καταστράφηκε πριν λίγα χρόνια, αλλά σήμερα έχει ήδη ανοικοδομηθεί πλήρως και πολλά πράγματα συμβαίνουν εκεί, χάρη στην αντίσταση αυτών των ανθρώπων. Έσωσαν την πόλη και κατόρθωσαν να έχουν εκεί αυτό το σύστημα για το οποίο αγωνίζονται, ονομάζεται “δημοκρατικός συνομοσπονδισμός” και συνηγορεί υπέρ της χειραφέτησης των γυναικών, της οικολογίας και της ισότητας. Και το σύστημα λειτουργεί, η ευκαιρία να εφαρμοστούν όλες αυτές οι ιδέες έμοιαζε ουτοπία πριν, αλλά τώρα λειτουργεί. Κι αυτό τις ενθαρρύνει να συνεχίζουν».

Πώς άλλαξε ο τρόπος που η κοινωνία στη Ροζάβα αντιμετωπίζει τις γυναίκες

Άλλαξε ο τρόπος με τον οποίο η κοινωνία στη Ροζάβα αντιμετωπίζει τις γυναίκες; «Υπήρξε ριζικός μετασχηματισμός στην αντίληψη της κοινωνίας για τις γυναίκες, γιατί οι γυναίκες ηγούνται αυτής της επανάστασης. Οι βασικές διοικήτριες της αντίστασης στο Κομπάνι ήταν γυναίκες και στους πιο υψηλούς βαθμούς του στρατού οι γυναίκες κατέχουν ηγετικές θέσεις. Και οι άνθρωποι της περιοχής, που όχι απλά είδαν τις γυναίκες να μάχονται για τα εδάφη τους, αλλά και να τα κερδίζουν, δεν υπάρχει κάτι που να μπορούν να αμφισβητήσουν πλέον. Εννοώ, πώς μπορούν να αμφισβητήσουν τώρα το δικαίωμα των γυναικών να κάνουν επιλογές και να αποφασίζουν για το μέλλον τους και το μέλλον των συνανθρώπων τους; (…) Είναι εκπληκτικό το πόσα επετεύχθησαν μέσα σε λίγα χρόνια και υπό συνθήκες πολέμου, ιδίως σε όρους χειραφέτησης των γυναικών και διασφάλισης των δικαιωμάτων τους. Είναι εκπληκτικό ότι οι γάμοι παιδιών, που ήταν κάτι υπέρ-συνηθισμένο, σταματούν. Ότι οι γάμοι από εξαναγκασμό επίσης σταματούν. Ότι οι δολοφονίες τιμής, κάποτε κοινές στην περιοχή, έχουν καταλυθεί. Ότι η βία κατά των γυναικών, που ήταν “κανονικότητα”, τώρα είναι πλήρως ελεγχόμενη και παρακολουθείται, ότι υπάρχουν κοινωνικές κατοικίες για την προστασία των γυναικών, που ονομάζονται “malajin”, σε κάθε γειτονιά και διοικούνται από γυναίκες της γειτονιάς (…) Όλα αυτά είχαν τεράστιο αντίκτυπο στη θέση των γυναικών. Σήμερα, ακόμη και τα περιστατικά βίας εναντίον τους δεν είναι πολλά, γιατί οι άντρες φοβούνται πλέον και γνωρίζουν ότι δεν έχουν ασυλία όταν ασκούν βία» απαντά η Σοτόρο.

Γιατί βρίσκεσαι εδώ απόψε; είναι το τελευταίο ερώτημα προς την Ισπανίδα σκηνοθέτιδα. «Είμαστε εδώ για να ζητήσουμε την επίγνωση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της ΕΕ γενικά. Όταν έγινε η επίθεση στο Αφρίν, η ΕΕ γύρισε από την άλλη και δεν κατήγγειλε αυτό που γινόταν. Βρίσκομαι εδώ σήμερα, προκειμένου να ζητήσω από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να υψώσει τη φωνή του ενάντια στην αδικία και ιδίως ενάντια στην αδικία που διαπράττει το τουρκικό κράτος εναντίον της Ροζάβα» τονίζει.

«Ένα πρότυπο μοντέλο ειρήνης στη Μέση Ανατολή»

Το ντοκιμαντέρ “Commander Arian” είναι αφιερωμένο στην Άννα Κάμπελ, μια Βρετανίδα που στις 15 του περασμένου Μαρτίου έχασε τη ζωή της, σε ηλικία μόλις 26 ετών, στη διάρκεια βομβαρδισμού στο Αφρίν, όπου πήγε ως εθελόντρια να πολεμήσει στο πλευρό των Κουρδισσών. Ο πατέρας της, o μουσικός Ντιρκ Κάμπελ (Dirck Campbell), βρέθηκε κι αυτός στις Βρυξέλλες, για τον ίδιο λόγο με την Άλμπα Σοτόρα. «Εάν η Ροζάβα χαθεί μετά τον πόλεμο, εάν συντριβεί από τον Άσαντ, θα χαθεί μαζί της και ένα πρότυπο μοντέλο ειρήνης στη Μέση Ανατολή» δηλώνει.

«Δεν είμαι πια ο Ντιρκ Κάμπελ, αλλά ο πατέρας της Άννα και ο σκοπός της είναι ο σκοπός μου»

Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Ντιρκ Κάμπελ σημείωσε: «Βρίσκομαι σήμερα στο Ευρωκοινοβούλιο, γιατί θέλω να βοηθήσω τον κόσμο να καταλάβει την πολιτική κατάσταση εκεί. Δεν μπορώ να κάνω κάτι για την κόρη μου, δεν γυρίζει πίσω. Ακόμη και το σώμα της κείτεται στο χώμα της Ροζάβα, πιθανότατα σε εκατοντάδες κομμάτια, και ακόμη δεν μπορώ να διεκδικήσω την επιστροφή του στην Αγγλία. Αυτό όμως, δεν είναι σημαντικό, δεν θα ήταν σημαντικό για την Άννα να επιστρέψει το σώμα της στην Αγγλία. Αυτό που θα ήταν σημαντικό για την Άννα θα ήταν να υποστηρίξει και ο υπόλοιπος κόσμος τον σκοπό για τον οποίο η ίδια και χιλιάδες Κούρδοι θα ήταν έτοιμοι να δώσουν τη ζωή τους. Θα έκανα οτιδήποτε στο πλαίσιο των δυνατοτήτων μου, για να στρέψω την προσοχή εκεί. Αυτό μπορώ να κάνω για την Άννα τώρα. Δεν μπορούσα να την εμποδίσω να πάει, δεν μπορούσα να εμποδίσω το θάνατό της, αλλά μπορώ να κάνω τον σκοπό της σκοπό μου. Δεν είμαι πια ο Ντιρκ Κάμπελ. Είμαι ο πατέρας της Άννα και ο σκοπός της είναι ο σκοπός μου…»

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ