Σε απόγνωση βρίσκονται οι εργαζόμενοι της Χαλυβουργικής, καθώς η διακοπή του ρεύματος από τη ΔΕΗ για χρέη-«μαμούθ» ύψους 31 εκατομμυρίων ευρώ αποτελεί το «τελειωτικό χτύπημα» σε μια πορεία «αργού θανάτου» της επιχείρησης, με μεγαλύτερα θύματα τους εργαζόμενους.

Μιλώντας στο topontiki.gr, ο Γιώργος Γάκης, πρόεδρος του σωματείου των εργαζομένων στην Χαλυβουργική, περιέγραψε όσα έλαβαν χώρα τα μεσάνυχτα της Τρίτης στον Ασπρόπυργο, όταν συνεργείο του ΑΔΜΗΕ «κατέβασε τον διακόπτη».

«Τα μεσάνυχτα ήρθε συνεργείο του ΑΔΜΗΕ και έκοψε το ρεύμα για την οφειλή ύψους 31 εκατομμυρίων ευρώ της εταιρείας προς τη ΔΕΗ. Ήταν παρόντες η διοίκηση και οι νομικοί σύμβουλοι της εταιρείας. Από την πλευρά τους έγινε μια τελευταία απόπειρα συμβιβασμού προτείνοντας την καταβολή προκαταβολής 500.000 ευρώ και το υπόλοιπο του χρέους να μπει σε ρύθμιση, η οποία δεν έγινε δεκτή από τη ΔΕΗ», περιέγραψε ο κ. Γάκης.

«Αυτή τη στιγμή το μόνο που λειτουργεί στην εταιρεία μέσω των εφεδρικών γεννητριών είναι ο φωτισμός και κάποιες βασικές λειτουργίες. Αν όμως περάσει μια εβδομάδα δίχως να βρεθεί λύση στην παροχή ρεύματος θα τεθεί σε άμεσο κίνδυνο ο τεχνολογικός εξοπλισμός, αφού θα είναι αδύνατη η συντήρησή του. Για παράδειγμα ο κλίβανος βρίσκεται εκτός παραγωγής τα επτά τελευταία χρόνια», πρόσθεσε.

«Είμαστε 200 οικογένειες εργαζομένων κυριολεκτικά στον αέρα. Και όσο το δικαστήριο δε βγάζει μια απόφαση σχετικά με το ποιος θα ασκεί τη διοίκηση της εταιρείας τα προβλήματα μέρα με τη μέρα θα πολλαπλασιάζονται. Σήμερα είναι η ΔΕΗ, αύριο το νερό, μεθαύριο τα δημοτικά τέλη κ.οκ. Μπορεί όλα αυτά τα χρόνια να μας καταβάλλεται ένα μεγάλο μέρος της μισθοδοσίας (σ.σ. μισθοί κατά μ.ο. 900-1000 ευρώ), σε καθεστώς εκ περιτροπής εργασίας ή τρίμηνης διαθεσιμότητας, όμως είναι σαφές ότι με το υπάρχων καθεστώς είναι αδύνατη η βιωσιμότητα της Χαλυβουργικής.»

«Η μοναδική διέξοδος που υπάρχει φαίνεται πως είναι η πρόταση που έχουν προτείνει τα παιδιά του κυρίου Αγγελόπουλου, να τρέξει την εταιρεία ένας δικαστικός συμπαραστάτης εφόσον ο ίδιος ο κ. Αγγελόπουλος – κρίνει το δικαστήριο ότι αδυνατεί να ασκήσει τα καθήκοντά του. Από την οικογένεια Αγγελοπούλου (σ.σ. των δύο γιων ) έχει προταθεί ένα plan B που προβλέπει την επαναλειτουργία της παραγωγικής διαδικασίας, μια αύξηση κεφαλαίου ύψους 40 εκατομμυρίων ευρώ από την οικογένεια Αγγελοπουλου και την επαναφορά της ομαλής λειτουργίας», κατέληξε.

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr

Ανάλυση: Γιώργος Παυλόπουλος

Ο Γιούνκερ υμνεί την ευρωπαϊκή ενοποίηση, αλλά η Κομισιόν του παίζει τον ρόλο Ευρωπαίου χωροφύλακα. Το δε όραμα του Μακρόν μάλλον ξέμεινε στην… Πνύκα, καθώς ο Γάλλος πρόεδρος παλεύει πλέον για την πολιτική του επιβίωση. Ανησυχία και συναγερμός για το βαθύ ρήγμα ανάμεσα στους «ξεχασμένους» των ευρωπαϊκών κοινωνιών και την «οικονομική και πολιτική ελίτ».

Μία, δύο, τρεις, πολλές κρίσεις…

Η Γαλλία ζει τα Δεκεμβριανά της, μισό αιώνα μετά τον Μάη του ’68. Το κίνημα των «Κίτρινων Γιλέκων», όπως θα μείνει στην ιστορία, ανάγκασε τον Μακρόν να κινητοποιήσει το σύνολο του κρατικού μηχανισμού καταστολής, αλλά και να δώσει πίσω κάτι τις, ψίχουλα έστω, από όσα το κεφάλαιο έχει αρπάξει από τον λαό. Στην απέναντι πλευρά της Μάγχης, η Βρετανία βιώνει τη δική της κρίση, τη χειρότερη μεταπολεμικά, με αφορμή το Brexit, η οποία στην κυριολεξία ξεγυμνώνει ένα πολιτικό σύστημα που είχε περιβληθεί με πολλούς μύθους από την αστική τάξη της χώρας — και όχι μόνο.

Την ίδια στιγμή, η αντιπαράθεση ανάμεσα σε Ρώμη και Βρυξέλλες συνεχίζεται, με αφορμή τον ιταλικό προϋπολογισμό του 2019, ο οποίος έγινε ο πρώτος ενός κράτους-μέλους που επεστράφη ως απαράδεκτος. Παρά τις προσπάθειες συμβιβασμού και από τις δύο πλευρές, που τρέμουν ένα κραχ, η επίτευξή του δεν θα είναι εύκολη ούτε θα κλείσει το ρήγμα. Ακόμη και στην έδρα της ΕΕ, όμως, τα πράγματα δεν είναι ήρεμα. Πέρα από τα συμπτώματα που δείχνουν μετάδοση του «κίτρινου» ιού που πλήττει τη γειτονική Γαλλία, η βελγική κυβέρνηση απώλεσε την πλειοψηφία της μετά την αποχώρηση των Φλαμανδών εθνικιστών, με αφορμή την υπογραφή του συμφώνου του ΟΗΕ για τη μετανάστευση.

Στη δε Ισπανία, η χαίνουσα πληγή της Καταλονίας συνεχίζει να προκαλεί μεγάλες αναταράξεις στο πολιτικό οικοδόμημα. Όσο για τη Γερμανία, η (οριακή) εκλογή της εκλεκτής της Μέρκελ στην ηγεσία του CDU κάθε άλλο παρά σημαίνει το τέλος της εσωκομματικής κρίσης και την επιστροφή στην κανονικότητα.

Το καράβι μπάζει. Από παντού.

Γενικεύεται η πολιτική και οικονομική αστάθεια

Ουδείς δικαιούται να υποτιμά το ένστικτο αυτοσυντήρησης και επιβίωσης του κεφαλαίου και των αστικών τάξεων, ούτε την ισχύ και αποφασιστικότητα που θα έχουν τα χτυπήματά τους.

«Για τον Καρλ Μαρξ, ήταν το φάντασμα του κομμουνισμού αυτό που τρόμαζε την Ευρώπη. Σήμερα, εκτυλίσσεται στην ήπειρο μια επανάσταση η οποία είναι άνευ ιδεολογίας και μοιάζει με ένα σήμα εκτάκτου ανάγκης από τους ξεχασμένους και περιθωριοποιημένους, το οποίο κλονίζει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες μέχρι τον πυρήνα τους». Το απόσπασμα προέρχεται από το σχόλιο που δημοσιεύτηκε την Πέμπτη στην ιστοσελίδα της μεγαλύτερης γερμανικής οικονομικής εφημερίδας, της Handelsblatt, το οποίο σημειώνει επίσης ότι «δεν αποτελεί σύμπτωση το γεγονός ότι ένα ρήγμα διαπερνά ολόκληρη την Ευρώπη, από το Παρίσι και τη Ρώμη μέχρι το Βερολίνο […]. Ένα ρήγμα ανάμεσα στις πολιτικές και οικονομικές ελίτ και εκείνους οι οποίοι αισθάνονται προδομένοι από αυτές».

Η ανησυχία των «ελίτ» είναι εμφανής, σε όποια πρωτεύουσα της Ευρώπης και αν στρέψει κανείς το βλέμμα του. Πολύ περισσότερο, καθώς το μέχρι πρότινος παιδί-θαύμα τους, ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν, όχι απλώς βλέπει την εικόνα του να έχει τσαλακωθεί, αλλά μάχεται για την πολιτική του επιβίωση, μόλις ενάμιση χρόνο μετά την εκλογή του. «Κάθε ελπίδα που είχε απομείνει για την υλοποίηση του ονείρου του Μακρόν για την ευρωζώνη είναι πλέον νεκρή, μετά από την ομιλία που έκανε αυτή την εβδομάδα. Από την Ιταλία μέχρι τη Γερμανία και τη Γαλλία, οι πολιτικοί της Ευρώπης κοιτούν προς το εσωτερικό τους και κανείς τους δεν νοιάζεται για την ενίσχυση της νομισματικής ένωσης», διαπίστωνε με εμφανή απογοήτευση και ανησυχία το Bloomberg — σημείο αναφοράς για τις διεθνείς επιχειρήσεις και τις αγορές. Εστίαζε δε από διαφορετική σκοπιά στις τελευταίες εξελίξεις, έχοντας ενοχληθεί κυρίως από τις παροχές που εξήγγειλε ο πρόεδρος της Γαλλίας οι οποίες, σύμφωνα τουλάχιστον με την εκτίμησή του, υπονομεύουν την δημοσιονομική σταθερότητα και το μέλλον της ευρωζώνης.

Από όποια πλευρά και αν το δει κανείς, πάντως, είναι σαφές ότι έχει σημάνει συναγερμός στα επιτελεία του κεφαλαίου και των αστικών τάξεων της Ευρώπης. Με την οικονομική κρίση να μην λέει να υποχωρήσει (ήδη νέες εκτιμήσεις αυξάνουν σημαντικά τον κίνδυνο εκδήλωσης νέας ύφεσης την επόμενη διετία), τις κεντρικές τράπεζες να έχουν εξαντλήσει μεγάλο μέρος από τα πυρομαχικά τους –κυρίως την εκτύπωση χρήματος– και το πολιτικό σύστημα και τις αντοχές του να έχουν φτάσει στα όριά τους σε πολλές χώρες, η ανησυχία και ο φόβος είναι απολύτως δικαιολογημένα. Πολύ περισσότερο που στα παραπάνω έρχεται πλέον να προστεθεί και η «έκρηξη της λαϊκής οργής κατά της δημοκρατίας των πλουσίων», όπως διαπίστωνε ο τίτλος στο προηγούμενο φύλλο του Πριν.

Η νέα αυτή πραγματικότητα  αφορά κάθε γωνιά της Ευρώπης, αγγίζει ακόμη και τα πιο αδύναμα και καθυστερημένα (σήμερα) τμήματα του κεφαλαίου, όπως είναι το ελληνικό. Το κεντρικό σχόλιο στην πρώτη σελίδα της Καθημερινής, την περασμένη Τρίτη, μαρτυρά του λόγου το αληθές. Υπό τον τίτλο «Στοίχημα για όλη την Ευρώπη», προειδοποιεί: «Η ΕΕ βρίσκεται αντιμέτωπη με μία σοβαρή κρίση. Το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, που διασφάλιζε την ειρήνη και την ευημερία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, κλονίζεται και αμφισβητείται. Αυτή την περίοδο, απουσιάζουν οι στιβαροί ηγέτες που μπορούν να αντισταθούν στον λαϊκισμό και τα άκρα. Αντιθέτως, οι ακραίοι λαϊκιστές ηγέτες είναι χαρισματικοί και δυναμικοί. Η πολιτική επιβίωση του προέδρου Μακρόν αποτελεί, λόγω αυτής της συγκυρίας, μεγάλο στοίχημα. Όχι μόνο για τη Γαλλία, αλλά για όλη την Ευρώπη».

Το ένστικτο αυτοσυντήρησης και επιβίωσης του κεφαλαίου και των αστικών τάξεων έχει, αναμφίβολα, ενεργοποιηθεί. Πλέον, κανείς δεν δικαιούται ούτε να το αγνοήσει, ούτε όμως και να υποτιμήσει τη σφοδρότητα της αντίδρασης και αντεπίθεσης που θα εξαπολύσει σε όλα τα επίπεδα.
Τι σημαίνει αυτό; Πολύ απλά, ότι οι ίδιοι οι οποίοι προκαλούν και ανατροφοδοτούν την όξυνση των μεταξύ τους αντιθέσεων σε περιόδους κρίσης, όπως η σημερινή, σε βαθμό που να απειλεί την κυριαρχία τους και την ύπαρξή τους, είναι αυτοί που θα ενωθούν την κρίσιμη στιγμή για να χτυπήσουν αποφασιστικά και με όλη τους την ισχύ εκείνους που πραγματικά τους απειλούν, δηλαδή τον εχθρό-λαό. Αυτό αποδεικνύει η συστράτευση όλων των αστικών θεσμών της Γαλλίας, εργοδοτικών οργανώσεων και γραφειοκρατικών συνδικάτων, στο πλευρό του Μακρόν. Αυτό δείχνει ο όρκος της ακροδεξιάς Λεπέν στον νόμο και την τάξη, τη δημοκρατία και την κληρονομιά του ντε Γκολ, όπως τον διατύπωσε στην ανοιχτή της επιστολή. Το ίδιο και η αυστηρή προειδοποίηση των βιομηχάνων της βόρειας Ιταλίας προς τον Σαλβίνι –τον οποίο έχουν στηρίξει με κάθε μέσο για να φτάσει στην κυβέρνηση– να μην διανοηθεί να οδηγηθεί σε ρήξη με την ΕΕ.

Ναι, είναι αλήθεια πως ούτε το ευρωπαϊκό κεφάλαιο βολεύεται με το υπάρχον οικοδόμημα. Ότι ορισμένα τμήματά του δυσφορούν για τους ξεπερασμένους κανόνες της ομοφωνίας, που αποτελούν τροχοπέδη για τους ισχυρούς. Ότι κάποια άλλα διαμαρτύρονται διότι έχουν μείνει πίσω στον ανταγωνισμό. Ότι υπάρχουν και εκείνα τα οποία έχουν διαπιστώσει πως το καλύτερο που έχουν να περιμένουν είναι μια θέση στη δεύτερη ή τρίτη ταχύτητα και συνασπίζονται για να διεκδικήσουν κάτι καλύτερο. Και προφανώς, ότι είναι όλα αυτά που ενισχύουν τον εθνικισμό και τους πολιτικούς του εκφραστές οι οποίοι –με τη βοήθεια και της καλπάζουσας ξενοφοβίας– καταφέρνουν να γητεύσουν εκατομμύρια Ευρωπαίους, όπως θα αποδειχθεί και στις κάλπες των ευρωεκλογών, τον ερχόμενο Μάιο.

Την ίδια στιγμή, όμως, κανένα από αυτά τα τμήματα δεν είναι διατεθειμένο να απαρνηθεί την «στέγη» της ΕΕ προκειμένου να εκτεθεί στον γενικότερο και ακόμη πιο σκληρό παγκόσμιο ανταγωνισμό, να στερηθεί την ασφάλεια που προσφέρουν οι Βρυξέλλες και οι εταίροι απέναντι στον εσωτερικό εχθρό (όπως φάνηκε στην περίπτωση καταλανικής κρίσης στην Ισπανία, αλλά και στην Ελλάδα την πρώτη περίοδο των μνημονίων), καθώς και τις πολλαπλασιαστικές δυνατότητες που δίνει αυτό το οικοδόμημα για την προσαρμογή τους στις απαιτήσεις της νέας εποχής και της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης.

Σε αυτό το φόντο, της γενικευμένης κρίσης στην ΕΕ του κεφαλαίου και του πολλαπλασιασμού των κοινωνικών διεργασιών και των εξεγερτικών «σπασμών», το δίλημμα ρήξη και ανατροπή για μια καινούρια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ή νέα βαρβαρότητα επιστρέφει αντικειμενικά – και επιτακτικά. Το φάντασμα του κομμουνισμού, που επισήμως θεωρούν νεκρό αλλά το φοβούνται όσο τίποτε, όχι απλώς είναι εδώ, αλλά μπορεί να βάψει τα κίτρινα γιλέκα στο κόκκινο της επανάστασης.

«Βουτιά» στην αντίδραση και τον πόλεμο

Ενιαία απάντηση της ΕΕ στην κρίση και τις απειλές

Οι κυβερνήσεις της ΕΕ, υπηρετώντας η καθεμία τις ανάγκες και προτεραιότητες του «εθνικού» της κεφαλαίου, διαφωνούν για την τραπεζική ένωση, τον κοινό προϋπολογισμό και τον υπουργό Οικονομικών της ευρωζώνης. Δεν τα βρίσκουν ούτε για κοινούς συντελεστές φορολόγησης, ούτε όμως και για τη θέσπιση φόρου που θα αφορά στις εταιρίες του Διαδικτύου. Δεν υπάρχει συναίνεση για τη διεύρυνση με νέα κράτη στο άμεσο μέλλον. Αντιμετωπίζουν διαφορετικά τις σχέσεις τους με τη Ρωσία (και τα ενεργειακά της κοιτάσματα) και τις ΗΠΑ, ενώ δεν βλέπουν από την ίδια οπτική γωνία την εγκατέλειψη του άνθρακα και τη στροφή στην «πράσινη» οικονομία.

Δεν συμβαίνει το ίδιο, όμως, όσον αφορά στην άμυνα (τρόπος του λέγειν…) και την ασφάλεια (τους). Για την ακρίβεια, ακόμη κι αν υπάρχουν διαφωνίες στα συγκεκριμένα θέματα, οι συνεργασίες των «προθύμων» προχωρούν ταχύτατα. Όπως συμβαίνει, για παράδειγμα, στο θέμα του περίφημου ευρωστρατού. Εκεί, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία και άλλες χώρες πατάνε το γκάζι για να συγκροτήσουν κοινές ένοπλες δυνάμεις, οι οποίες θα έχουν στόχο –όπως επισήμως έχει διακηρυχθεί– να μην εξαρτάται η Ευρώπη από τις ΗΠΑ και να παρεμβαίνει αυτόνομα όπου θεωρεί ότι διακυβεύονται ή απειλούνται τα συμφέροντά της (π.χ. στην Αφρική). Παράλληλα, σχεδιάζουν μια ισχυρή και ενιαία πολεμική βιομηχανία, που αφενός θα εξοπλίζει τον ευρωπαϊκό στρατό και, αφετέρου, θα διεκδικεί όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μερίδιο στην παγκόσμια αγορά, ειδικά τώρα που έχει ξεκινήσει η νέα κούρσα εξοπλισμών.

Όσο για την ασφάλεια, εδώ οι διαφωνίες είναι μάλλον αμελητέες. Η δημιουργία μιας  ενιαίας αγοράς… αστυνομιών, μυστικών υπηρεσιών και «φρουρών» του Διαδικτύου έχει ήδη προχωρήσει πολύ και βρίσκεται κοντά στην ολοκλήρωσή της. Χωρίς, μάλιστα, να τίθεται θέμα Brexit…

Αναζητούν καταφύγιο στη θεωρία του λαϊκισμού

Λαϊκιστές ο Σαλβίνι και ο ντι Μάγιο στην Ιταλία, που τάζουν αυτά που δεν μπορούν να γίνουν και απειλούν τη σταθερότητα της Ευρώπης και του ευρώ. Λαϊκιστής και ο Όρμπαν στην Ουγγαρία, ο οποίος αμφισβητεί και υπονομεύει τις ευρωπαϊκές αξίες και τους θεσμούς. Λαϊκιστές, επίσης, αυτοί που… παρέσυραν τους Βρετανούς να ψηφίσουν έξοδο από την ΕΕ στο δημοψήφισμα του 2016 και τώρα το μετανιώνουν. Λαϊκιστές, ασφαλώς, ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και οι Podemos στην Ισπανία, που είτε βγήκαν στην κυβέρνηση είτε έχουν ενισχυθεί εκλογικά, τάζοντας παροχές και αλλαγές οι οποίες είναι ανέφικτες. Μέχρι και ο Μακρόν φλερτάρισε λίγο με τον πειρασμό του λαϊκισμού, που ειδικά στη χώρα του πήρε τη μορφή των «Κίτρινων Γιλέκων».

Λαϊκισμός, η εξήγηση δια πάσαν νόσον και μαλακίαν του συστήματος. Δεξιός και αριστερός. Η σχεδόν μοναδική απάντηση που δίνεται για τα όσα συμβαίνουν και για τις ανατροπές που συντελούνται σήμερα από όλους εκείνους –πολιτικά κόμματα, κυβερνήσεις ολόκληρες, θεσμούς και ΜΜΕ– που βρίσκονται σε βαθιά κρίση και αμφισβητούνται. Ένα γενικό ανάθεμα, που βάζει στο ίδιο τσουβάλι οτιδήποτε πάει κόντρα στο καταστημένο το οποίο παραδοσιακά εξέφραζε την παλιά τάξη πραγμάτων — έστω κι αν είναι προφανές ότι αφήνει στο απυρόβλητο την ίδια την τάξη πραγμάτων.

Και το σημαντικότερο: Ένας όρος που, εμμέσως πλην σαφώς, ρίχνει προκαταβολικά στην πυρά κάθε λαϊκό αίτημα, όσο δίκαιο και αυτονόητο και αν είναι, καταδικάζοντας όσους το επικαλούνται (συνήθως κάλπικα). Ένα ξόρκι για τις εξεγέρσεις του μέλλοντος, τις οποίες καλούμαστε να καταδικάσουμε από τώρα, προτού εκδηλωθούν, διότι είναι βέβαιο πως θα είναι έργο λαϊκιστών!

ΠΗΓΗ:  prin.gr

του Δημήτρη Μπελαντή

Εδώ και έναν μήνα περίπου αναπτύσσονται στην Γαλλία εναντίον της νεοφιλελεύθερης-καπιταλιστικής διαχείρισης του Ε. Μακρόν μεγάλες κοινωνικές κινητοποιήσεις, οι οποίες προσδιορίζονται ως το κίνημα των κίτρινων γιλέκων. Τα κίτρινα γιλέκα (κγ) στην Γαλλία έχουν υπάρξει ένα μεγάλο κίνημα των υποτελών/λαϊκών τάξεων κατά της λιτότητας, της υπερφορολόγησης και της καταστολής. Ιδίως το στοιχείο της έμμεσης υπερφορολόγησης, με έμφαση τον δήθεν περιβαλλοντικό υπερφόρο στα καύσιμα, δεν συνιστά εδώ ένα ζήτημα αναδιανεμητικής φορολόγησης κατά των εχόντων, αλλά, αντίθετα, μέτρο φορομπηξίας κατά των λαϊκών και κατώτερων μικροαστικών στρωμάτων, που μειώνει ακόμη περισσότερο το εισόδημά τους. Είναι ένα κίνημα όπου , όπως φαίνεται και από τα 42 αιτήματά τους, συναντιούνται αιτήματα και ανάγκες υποβαθμισμένων και περιφερειακών τμημάτων της εργατικής τάξης και των μικροαστικών στρωμάτων, τάξεων και στρωμάτων που δεν ακούγονται από το πολιτικό σύστημα. Ιδίως η αύξηση των εμμέσων φόρων όπως και η τάση διάλυσης των μικροαστικών/μεσαίων στρωμάτων δια της φορολογίας ( όπως, βεβαίως, και υπερσυμπίεσης των εργατικών) υπήρξε βασικός παράγων αυτής της μεγάλης κινητοποίησης.

Η κοινωνική και ταξική του βάση

Τα κγ δεν υπήρξαν ένα «καθαρό» κίνημα αποκλειστικά της εργατικής τάξης ούτε προσέλαβαν κλασσικά χαρακτηριστικά παραδοσιακών εργατικών κινητοποιήσεων, αν και ορισμένα συνδικάτα αγκάλιασαν θετικά αυτό το κίνημα από ένα σημείο και μετά. Αυτό έχει φέρει σε προβληματισμό πολλούς συντρόφους, συχνά δε και σε μια ιεροεξεταστική αντιμετώπισή του. Θα ήταν περίεργο, όμως, το αντίθετο, αφού βρισκόμαστε στα 2018 και όχι στο 1995 (Γενική Απεργία) ή στο 2006 (κίνημα κατά του «συμφώνου πρώτης απασχόλησης»). Η γαλλική εργατική τάξη έχει υποστεί πολλαπλές ήττες αλλά και μια διαδικασία έντονης αποβιομηχάνισης κατά τα τελευταία είκοσι χρόνια. Επίσης, οι πολιτικές οργανώσεις της έχουν διαλυθεί ή υποταγεί τελείως στον σοσιαλφιλελευθερισμό (ΚΚ, ΣΚ). Η δε «αντικαπιταλιστική» Αριστερά έχει ταυτισθεί σε σημαντικό βαθμό ιδεολογικά με τις δυναμικές της παγκοσμιοποίησης. Όσο για τα συνδικάτα, με κάποιες εξαιρέσεις , εκφράζουν όλο και περισσότερο προνομιούχα εργατικά στρώματα. Άρα, υπάρχει τεράστια κρίση εκπροσώπησης τω ν λαϊκών τάξεων. Η επιστράτευση των συνομοσπονδιών από τον Μακρόν ριζοσπαστικοποίησε το κίνημα, αλλά μάλλον προσπάθησε να το εκτονώσει.

Επίσης, αυτό το «μη καθαρά εργατικό» στοιχείο και διάσταση έχει το πλεονέκτημα ότι αντιστοιχεί σε μια εκ νέου αναδυόμενη αυθόρμητη λαϊκή κοινωνική συμμαχία. Ότι ξαναφέρνει αυθόρμητα στο προσκήνιο τις γκραμσιανές έννοιες του «ιστορικού μπλοκ» και του «λαϊκού στρατοπέδου», σε μια εποχή όμως αποιδεολογικοποίησης και υποχώρησης των παλαιών συμβόλων. Παρ’ όλα αυτά, η Αριστερά διεθνώς με τα ματογυάλια ενός ιδεολογικού συντηρητισμού γυρεύει να πάρει το κίνημα μια πολύ «καθαρή» μορφή , που δεν μπορεί ίσως να πάρει. Επίσης, τα κγ ξαναβάζουν στο τραπέζι και το ζήτημα της ριζοσπαστικότητας των συμπιεσμένων ταξικά μεσοστρωμάτων ( εννοώ εδώ μια «αριστερή» ριζοσπαστικότητα και όχι μια φασιστική) , κάτι το οποίο πολλοί δογματικοί μαρξιστές επί χρόνια αρνούνταν, επαναλαμβάνοντας την καουτσκιστική ανόητη θέση ότι όλα τα μεσοστρώματα αποτελούν αείποτε μια αντιδραστική μάζα.

Δημοκρατία και πολιτικοποίηση αυτού του κινήματος

Το ζήτημα της δημοκρατίας, του μαχόμενου ενεργού λαού, της αποστασιοποίησης από το πολιτικό σύστημα, έχει τεθεί με πολύ έντονο τρόπο και είναι δυνατό σημείο του κινήματος των κγ. Διαμορφώνεται, επίσης, μια τάση «δημοκρατικού πατριωτισμού» (χρήση της σημαίας, της Μασσαλιώτιδας κλπ, ενώ παράλληλα μειοψηφικά εμφανίζεται και η κόκκινη σημαία ή άλλα σύμβολα του εργατικού κινήματος), που θυμίζει ότι η δημοκρατία δεν είναι ένα σύστημα των ειδικών της πολιτικής αλλά, ως έναν βαθμό, μια υποθηκευμένη από την άρχουσα τάξη κατάκτηση του ενεργού λαού. Η γαλλική σημαία στις διαδηλώσεις είναι μια δημοκρατική-κοινωνική αναφορά και όχι μια σοβινιστική αναφορά.

Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι η Γαλλία έχει μια Ιστορία, πολιτική παράδοση και κοινωνικό υπέδαφος πολύ ισχυρά, το γονιμότερο της Ευρώπης. Ίσως, αυτή η κινητοποίηση επηρεάσει θετικά τους λαούς και τους εργαζόμενους κατά του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και κατά της ολιγαρχικής αντιδημοκρατικής ΕΕ. Επίσης, εδώ αντίθετα από την Ελλάδα, μπορεί να μην υπάρχει μια κομματικού τύπου υπερπολιτικοποίηση (ελληνικό ιδιαίτερο φαινόμενο) αλλά οι πολιτικοί αγώνες, όπως και το κίνημα ειδικότερα των κγ, έχουν μια ισχυρότερη κοινωνική και ταξική γείωση, όταν εμφανίζονται στο προσκήνιο. Και μάλιστα τώρα πιθανόν περισσότερο από ό,τι στο παρελθόν. Αυτό πρέπει να προκαλέσει το ενδιαφέρον όλων όσων νοιάζονται για μια επαναθεμελίωση της κομμουνιστικής πολιτικής.

Τα κγ είναι ένα έντονα πολιτικό κίνημα και όχι μόνο ένα κίνημα με συντεχνιακά ή οικονομικά αιτήματα. Ανεξάρτητα από το αν θα σταματήσει στην σημερινή του μορφή ή θα επανεμφανιστεί, η στάση του απέναντι στις «παραχωρήσεις Μακρόν» αποδεικνύει ότι έχει καθαρά πολιτικό χαρακτήρα και στρατηγική ( 42 σημεία: πρόγραμμα αντιπλουτοκρατικό, δημοκρατικό, αντιιμπεριαλιστικό, αλληλέγγυο) . Πολώνουν την γαλλική κοινωνία σε ένα «αυτοί» και ένα «εμείς» που είχαμε να δούμε πολλά χρόνια. Επίσης, θέτουν μέσω του προγράμματός τους σαφώς ζήτημα ανατροπής του Μακρόν και μετάβασης σε διαδικασίες διαμόρφωσης ενός φιλολαϊκού μεταβατικού κοινωνικού προγράμματος. Η ανυπαρξία μιας εθνικής ηγεσίας τους ή μιας οργανικής σύνδεσης με τις οργανώσεις της υπαρκτής «εκτός των τειχών» Αριστεράς είναι, βεβαίως, ένα σοβαρό πρόβλημα.

Τα κγ ως κίνημα κατά της μετανεοτερικότητας

Τα κγ είναι σε μεγάλο βαθμό ένα πολιτικό κίνημα μετά και κατά της μετανεοτερικότητας. Ιδίως στον βαθμό που η μετανεοτερικότητα χαρακτηρίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό από κινήματα ταυτότητας, τα οποία, ανεξάρτητα από το δίκαιο ορισμένων αιτημάτων τους, βασίζονται όχι στην «ενότητα του λαού» ως στρατοπέδου των υποτελών τάξεων, αλλά στην ανάδυση των ετεροτήτων-διαφορών και στις «περιφράξεις» των αποκλειόμενων ομάδων. Αντίθετα, τα κγ είναι ένα λαϊκό κίνημα που δεν τονίζει τον αστερισμό των «διαφορών» και περιχαρακώσεων αλλά το πεδίο της (πολύμορφης βεβαίως) ενότητας και κοινότητας. Γι αυτόν τον λόγο, άλλωστε, και συγκεντρώνει τα πυρά τάσεων της μετανεοτερικής Αριστεράς.

Τα κγ και η μαζική λαϊκή αντιβία: ξανά για την υλική και όχι μεταφυσική επαναστατικότητα

Η αντοχή των κγ σε μια δικτατορική ουσιαστικά κρατική βία τεραστίων διαστάσεων επί τόσο καιρό προσανατολίζει στην σκέψη ότι α) μπορεί μεν να μην είναι μια κλασσική επαναστατική κατάσταση, αφού ελλείπει το στοιχείο των δομών δυαδικής αντιεξουσίας αλλά β) είναι μια πολύ μαχητική εξέγερση πολύ πιο κοντά από ό,τι έχει υπάρξει στην Δύση μετά τον Μάη-και σε έναν βαθμό και περισσότερο από τον Μάη , όσον αφορά την μαζκή-λαϊκή συγκρουσιακότητα- στην έννοια της μαζικής επαναστατικής κινητοποίησης του λαού. Η για εβδομάδες μαζική αντίσταση στην κρατική βία έχει πολύ έντονο αυτό το στοιχείο. Τα βίντεο με τις εικόνες μαζικής αντίστασης είναι σχεδόν πρωτοφανή για μια δυτική κοινωνία. Είναι η πρώτη φορά εδώ και χρόνια όπου η «επαναστατικότητα» φεύγει από τις κούφιες ρητορικές και περνά στην πράξη. Αυτό, βεβαίως, δεν αναιρεί τον κίνδυνο υποχώρησης ή εκφυλισμού αυτού του κινήματος.

Το γεγονός ότι τα κγ δεν είναι μεταμοντέρνο αλλά ουσιωδώς νεοτερικό κοινωνικό και δημοκρατικό κίνημα ξαφνιάζει είτε τους δογματικούς οπαδούς μιας «παλιάς επαναστατικότητας», η οποία πρέπει κατ’ αυτούς «οπωσδήποτε» να επαναληφθεί μορφικά είτε τους ριζοσπάστες που ανήκουν στον μεταμοντέρνο φιλελευθερισμό. Είναι κάτι που έρχεται από «αλλού» και δεν ξέρουμε που πάει. Το ότι πάει στην επανάσταση του μέλλοντος είναι κάτι που μπορούμε να ελπίζουμε αλλά δεν μπορούμε να προεξοφλούμε. Άλλωστε, δεν ξέρουμε πως θα είναι αυτή η επανάσταση του μέλλοντος.

Η δυσφήμηση κατά των κγ

Ήδη από την αρχή της εμφάνισής τους, τα κγ παρουσιάσθηκαν από τους ιδεολόγους της κυβέρνησης Μακρόν αλλά και από ορισμένες Αριστερές διεθνώς ως ένα ρατσιστικό και ξενόφοβο κίνημα. Από πουθενά δεν προκύπτει ότι τα κγ δεν υπήρξαν ένα ρατσιστικό ή ξενόφοβο κίνημα , όπως έχει συκοφαντικά υποστηριχθεί. Πιθανόν, εκφράζει μια ανησυχία απέναντι στις δεξαμενές περιθωριοποίησης , για τις οποίες δεν ευθύνονται , βεβαίως, οι μετανάστες αλλά οι κυβερνητικές πολιτικές. Η βιασύνη κάποιων να το χαρακτηρίσουν ρατσιστικό και ακροδεξιό δείχνει απλώς τον πανικό τους.

Η βία και η προβοκάτσια κατά των κγ

Οι μορφές κρατικής βίας στρατιωτικού σχεδόν χαρακτήρα ( τανκς της αστυνομίας, ελεύθεροι σκοπευτές κλπ), οι οποίες επιστρατεύθηκαν κατά του κινήματος των κγ, η πιθανή προβοκάτσια του ύποπτου «τρομοκρατικού χτυπήματος στο Στρασβούργο», η ταυτόχρονη στρατηγική «της έντασης» μαζί με την στρατηγική της εκτόνωσης του κινήματος φαίνεται να αποδεικνύουν ότι για αντικειμενικούς ή και υποκειμενικούς λόγους (όπως π.χ. η προσωπικότητα του ίδιου του Μακρόν) το κίνημα αυτό έχει λειτουργήσει αποσταθεροποιητικά για το καθεστώς και δημιουργεί έντονη ανησυχία στους κόλπους του. Επίσης, από αυτήν την εξέλιξη αποδεικνύεται ότι τα καθεστώτα των ισχυρών ιμπεριαλιστικών χωρών της ΕΕ δεν είναι τόσο «σταθερά», όσο φαίνονται αν είναι. Ακόμη και αν τα «γιλέκα» τώρα αποσυρθούν, είναι πολύ πιθανό αυτό να το ξαναβρούμε μπροστά μας. Στην Γαλλία ή και αλλού.

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Πραγματοποιήθηκε σήμερα 18/12/2018 το ετήσιο Γενικό Συμβούλιο της ΠΝΟ.

Βασικά θέματα στην ημερήσια διάταξη ήταν:

Απολογισμός – Προγραμματισμός 2018-2019

Εκλογή Αντιπροσώπων για το Τακτικό Συνέδριο της ΓΣΕΕ

Η πλειοψηφία των δυνάμεων του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού στην ΠΝΟ με επικεφαλής τον Γ.Γ, στηριζόμενη σε ένα αντιδραστικό – αναχρονιστικό καταστατικό της Ομοσπονδίας, το οποίο είναι το μοναδικό στην χώρα και στην Ευρώπη, μεθόδευσε για άλλη μια φορά τον αποκλεισμό 33 νόμιμα εκλεγμένων αντιπροσώπων (μεταξύ των οποίων και 3 της ΠΕΝΕΝ) και με διαδικασίες παρωδίας προχώρησε στην εκλογή 5 αντιπροσώπων για το Συνέδριο της ΓΣΕΕ.

Σημειώνουμε ότι το αντιδημοκρατικό καταστατικό της ΠΝΟ διατηρεί το πλειοψηφικό σύστημα εκλογής αντιπροσώπων, έχει σε ισχύ καταστατική διάταξη για τον περιορισμό στην εκλογή αντιπροσώπων του 1/10 ως μέγιστη εκπροσώπηση των Ναυτεργατικών Σωματείων, η Διοίκηση της Ομοσπονδίας αποτελείται εξ οφιτσίου από τους εκάστοτε Προέδρους των πρωτοβάθμιων Σωματείων, δεν υπάρχει επίσης συλλογική δομή και ηγεσία (πλην του Γ.Γ της ΠΝΟ), η διάρκεια της θητείας της είναι 5 χρόνια….

Ταυτόχρονα υπάρχει πλήθος αντιδραστικών άρθρων και διατάξεων που έχουν την καταβολή τους σε ότι αντιδραστικότερο έχει θεσπιστεί την μεταπολεμική περίοδο και η τελευταία τροποποίησή του έγινε με βάση τον αντεργατικό νόμο 330/76 του αλήστου μνήμης Υπουργού Εργασίας Λάσκαρη!!!

Στην σχετική διαδικασία νομιμοποίησης των αντιπροσώπων ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ έκανε εκτενή αναφορά σε αυτό το άθλιο καθεστώς και επισήμανε ότι η ΠΕΝΕΝ από το 1983 έως και σήμερα ουδέποτε έχει νομιμοποιήσει τα όργανα της ΠΝΟ (Συνέδριο – Γενικό Συμβούλιο) θεωρώντας ότι αυτά νοθεύουν την ελεύθερη και δημοκρατική βούληση των Ναυτεργατών και αλλοιώνουν βαθύτατα τον πραγματικό συσχετισμό δυνάμεων στο Ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα.

Με ευθύνη διαχρονικά ΣΥΡΙΖΑ – Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ αυτό το απαράδεκτο θεσμικό πλαίσιο παρέμεινε αλώβητο επειδή το μακρύ χέρι του εφοπλιστικού κεφαλαίου απαιτούσε και απαιτεί να μην ανοίξει η παραμικρή χαραμάδα εκδημοκρατισμού στο Ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα.

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕλ και οι Υπουργοί Ε.Ν Δρίτσας – Κουρουμπλής – Κουβέλης – Σαντορινιός έκαναν απολύτως σεβαστή την αξίωση του παρασιτικού εφοπλιστικού κατεστημένου προκειμένου αυτό να διατηρεί τον έλεγχο της ΠΝΟ κάτω από την πολιτική της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των εφοπλιστών.

Στην κεντρική παρέμβαση της ΠΕΝΕΝ που έκανε ο Γ.Γ Νίκος Κροκίδης έγινε αναλυτική παρουσίαση των Ναυτεργατικών προβλημάτων, το πλαίσιο των διεκδικήσεων που αντιστοιχούν στα πραγματικά Ναυτεργατικά προβλήματα στον χώρο της Ναυτιλίας και τονίστηκε η ανάγκη οι Ναυτεργάτες μέσα και έξω από τα καράβια να οικοδομήσουν ένα πλατύ αγωνιστικό και ταξικό μέτωπο που θα συγκρουστεί με την ασκούμενη κυβερνητική ναυτιλιακή πολιτική η οποία είναι πλήρως υποταγμένη στο εφοπλιστικό κεφάλαιο και τα συμφέροντά του.

Σημειώνουμε ότι οι αντιπρόσωποι της ΠΕΝΕΝ στο σύνολό τους καταψήφισαν τον απολογισμό και προγραμματισμό της ΠΝΟ.

Τέλος το Γενικό Συμβούλιο της ΠΝΟ απέρριψε ομόφωνα την αίτηση του διασπαστικού παρασωματείου «Δυτικής Ελλάδας και Ιονίων νήσων» για την είσοδό του οργανωτικά στις τάξεις της ΠΝΟ.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Ομιλία του Γ.Γ της ΠΕΝΕΝ Νίκου Κροκίδη στο ετήσιο Γ.Σ της ΠΝΟ στις 18/12/2018

Το ετήσιο Γενικό Συμβούλιο της ΠΝΟ συνέρχεται σε μια χρονική περίοδο που πυκνώνουν τα σύννεφα των πολεμικών ανταγωνισμών μεταξύ των δυνάμεων του διεθνούς ιμπεριαλισμού ΗΠΑ – Ε.Ε – Ρωσία – Κίνα κ.λπ στον κόσμο, στα Βαλκάνια, στην Μέση Ανατολή, την Νοτιοανατολική Μεσόγειο και στην Αφρική.

Οι δυνάμεις αυτές σε σκληρό μεταξύ τους ανταγωνισμό επιδιώκουν την αύξηση της επιρροής τους, την απόκτηση νέων ζωτικών χώρων για την εξάπλωση και επέκταση της γεωστρατηγικής και οικονομικής τους δράσης, την ακόμη μεγαλύτερη εκμετάλλευση διάφορων χωρών που βρίσκονται στο επίκεντρο των πολεμικών συγκρούσεων και ανταγωνισμών του διεθνούς ιμπεριαλισμού.

Εξαιρετικά επικίνδυνη είναι η κατάσταση στην περιοχή μας και ιδιαίτερα στην νοτιοανατολική Μεσόγειο που μαίνεται ο ανταγωνισμός μεταξύ ΗΠΑ – Ε.Ε από την μια πλευρά και της Ρωσίας και Κίνας από την άλλη.

Στην ίδια περιοχή ενεργοποιούνται και παρεμβαίνουν και διάφορες περιφερειακές δυνάμεις όπως είναι η Τουρκία, το Ισραήλ, η Αίγυπτος κ.λπ. Επιδίωξη όλων αυτών των δυνάμεων είναι η εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών και δρόμων που ανοίγονται και η δυναμική είσοδος για τα μονοπώλια να αυξήσουν το ποσοστό κέρδους, να υποδουλώσουν τις χώρες και τους λαούς και δεν διστάζουν με τις πολεμικές τους επεμβάσεις να αιματοκυλίσουν με τον πιο φρικαλέο τρόπο χώρες όπως είναι σήμερα η Συρία ή παλιότερα το Ιράκ, το Αφγανιστάν.

Ο ρόλος της χώρας μας και της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ είναι ενεργός και ουσιαστικός στο πλευρό του Αμερικανονατοϊκού ιμπεριαλισμού.

Από την μια στηρίζει και συμμετέχει στους τυχοδιωκτικούς ιμπεριαλιστικούς πολεμικούς σχεδιασμούς και από την άλλη προσφέρει γη και ύδωρ στις ΗΠΑ να χρησιμοποιούν την χώρα μας, τον εθνικό εναέριο και θαλάσσιο χώρο για τους επιθετικούς και επεκτατικούς σχεδιασμούς, θέτοντας με αυτόν τον τρόπο σε κίνδυνο την ασφάλεια της χώρας μας.

Στις συνθήκες αυτές πιστεύουμε ότι χρειάζεται να ενισχυθεί ο ρόλος του αντιπολεμικού κινήματος και η πιο δυναμική και ουσιαστική παρέμβαση των συνδικάτων για την αποδέσμευση της χώρας μας από αυτούς τους σχεδιασμούς και τον απεγκλωβισμό της από το ΝΑΤΟ και το κλείσιμο όλων των στρατιωτικών βάσεων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην χώρα μας, την απόσυρση των στρατευμάτων της από διεθνείς επιχειρήσεις αυτών των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Ταυτόχρονα την ίδια περίοδο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ διακηρύσσει και προπαγανδίζει καθημερινά νυχθημερόν την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια και την οικονομική κρίση, την επαναφορά της κανονικότητας, το νέο αναπτυξιακό και παραγωγικό μοντέλο, τις νέες επενδύσεις, την μείωση της ανεργίας, την αύξηση των κατώτατων μισθών κ.α.

Πρόκειται για μύθους που η κυβερνητική προπαγάνδα επιδιώκει να καλλιεργήσει ψεύτικες ελπίδες και προσδοκίες, να εξαπατήσει για άλλη μια φορά τον λαό και τους εργαζομένους.

Το σκληρό μνημονιακό καθεστώς παραμένει αλώβητο, οι μνημονιακές πολιτικές σε όφελος του μεγάλου κεφαλαίου διατηρούνται και το χειρότερο εφαρμόζονται απαρέγκλιτα σε όλη τους την έκταση και με τον τρόπο αυτό επιδεινώνουν δραματικά την κατάσταση της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων.

Οι ρυθμίσεις που προώθησαν, τα τρία μνημόνια, 2010-2015 και οι εφαρμοστικοί νόμοι στους μισθούς, τις συντάξεις, τις ΣΣΕ, τα εργασιακά δικαιώματα, στις ελαστικές μορφές εργασίας, στις ιδιωτικοποιήσεις, τους πλειστηριασμούς, την φορομπηχτική πολιτική , δηλώνουν παρόν, ισχύουν, εφαρμόζονται, υλοποιούνται και με τον τρόπο αυτό δείχνουν την μεγάλη πολιτική εξαπάτηση που επιχειρεί η κυβερνητική προπαγάνδα προκειμένου να παραπλανήσει τον λαό και τους εργαζόμενους.

Ταυτόχρονα η κυβερνητική πολιτική πέρα από τα επικοινωνιακά τεχνάσματα, πορεύεται σταθερά και με συνέπεια στην στήριξη, ενίσχυση και διεύρυνση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του ξένου και εγχώριου κεφαλαίου.

Το νέο παραγωγικό μοντέλο που ευαγγελίζεται είναι ο δρόμος της σταθεροποίησης και αύξησης των κερδών των λίγων σε βάρος των δικαιωμάτων και των συμφερόντων των πολλών, των εργαζομένων, των συνταξιούχων και μικρομεσαίων λαϊκών στρωμάτων.

Την ίδια πολιτική ακριβώς υπηρετεί και το υπόλοιπο αστικό πολιτικό σύστημα και όλοι μαζί βάζουν πλάτη η κρίση του συστήματος και αυτή την φορά να περάσει στις πλάτες των εργαζομένων. Καλύτερη απόδειξη που επιβεβαιώνει την θέση μας για την κυβερνητική πολιτική στην Ναυτιλία αποτελεί το παράδειγμα της ασκούμενης Ναυτιλιακής πολιτικής.

Η κυβέρνηση παρά τις αντίθετες προγραμματικές και προεκλογικές της διακηρύξεις διατήρησε ανέπαφο το καθεστώς της εφοπλιστικής επιχειρηματικής ασυδοσίας, δεν ακούμπησε στο ελάχιστο την φοροασυλία και τις 57 σκανδαλώδεις φοροαπαλλαγές τους, δεν αμφισβήτησε στο παραμικρό το θεσμικό πλαίσιο και τον αποικιοκρατικό νόμο 2687/53, δεν έθιξε στο ελάχιστο τις μειωμένες οργανικές συνθέσεις, την μαύρη ανασφάλιστη και χαμηλόμισθη εργασία στην ελληνική και ελληνόκτητη ποντοπόρο ναυτιλία. Αλώβητο έμεινε επίσης το θεσμικό πλαίσιο της Ακτοπλοΐας και ο νόμος 4150/2013, τα αντιδραστικά νομοθετήματα για τις επιχειρησιακές συμβάσεις, την απεργοσπαστική διάταξη για την απεργία στην Ακτοπλοΐα, τον κοινοτικό κανονισμό για το καμποτάζ (3577/92), διατήρησε τον αντιδραστικό αντεργατικό νόμο 330/76 για τα θέματα της απεργίας και την λειτουργία των συνδικάτων.

Ταυτόχρονα διάλυσε τα ασφαλιστικά μας ταμεία, παρέδωσε την ακίνητη περιουσία του ΝΑΤ στο Ταμείο αξιοποίησης ακίνητης περιουσίας, ανανέωσε όλες τις ειδικές συνθέσεις όπως ακριβώς τις είχαν σχεδιάσει και εφάρμοζαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ.

Ο Τσίπρας και οι θλιβεροί Υπουργοί του Δρίτσας – Κουρουμπλής – Κουβέλης – Σαντορινιός δήλωσαν πλήρη υποταγή στο εφοπλιστικό κεφάλαιο και την πολιτική της ανταγωνιστικότητας. Αυτό το μοντέλο υπηρετούν με πίστη και αφοσίωση!!

Αυτή ακριβώς την πολιτική στηρίζει διαχρονικά και σήμερα η πλειοψηφία του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού στην ΠΝΟ.

Είναι η άρνηση της ταξικής πάλης και σύγκρουσης με το εφοπλιστικό κεφάλαιο ως μόνο δρόμο για την υπεράσπιση των Ναυτεργατικών δικαιωμάτων και συμφερόντων, επιλέγουν την κατεύθυνση του κοινωνικού διαλόγου, πιστεύουν ότι στα πλαίσια της τριμελούς συνεργασίας θα αποσπάσουν κάποιο κομμάτι από την μεγάλη πίτα που διαμορφώνεται στην Ναυτιλία, θεωρούν ότι είναι ισότιμοι εταίροι και μέσα από τον διάλογο θα συνδιαμορφώσουν το πλαίσιο της Ναυτιλιακής πολιτικής στο οποίο θα αποσπάσουν και κάποιο ξεροκόμματο για τους Ναυτεργάτες έτσι ώστε να δικαιώσουν την πίστη τους στο μοντέλο της ταξικής συνεργασίας.

Αυτή η γραμμή είναι απολύτως διακριτή και σαφής σε όλους τους τομείς παρέμβασης της ΠΝΟ. Στην ασκούμενη κυβερνητική Ναυτιλιακή πολιτική, είτε αυτή αφορά τις ΣΣΕ, τα εργασιακά, το κοινωνικοασφαλιστικό ακόμη και τις παραβιάσεις της ΣΣΕ σε διάφορες κατηγορίες πλοίων. Η ίδια και απαράλλαχτη είναι και η στάση απέναντι στο εφοπλιστικό κεφάλαιο το οποίο ουδέποτε θίγει ή αμφισβητεί τα προνόμια και την ασυδοσία του.

Ειδικότερα με το τμήμα του εφοπλιστικού κεφαλαίου της ποντοπόρου Ναυτιλίας έχει παραδοθεί άνευ όρων και έχουν σηκώσει λευκή σημαία. Οι εφοπλιστές σε αντάλλαγμα της παρέχουν την οικονομική ευχέρεια μέσα από τον επαίσχυντο θεσμό των συμβάσεων με τα ανασφάλιστα πλοία και με την καταβολή των συνδρομών – χαρατσιού στα υπό ελληνική σημαία πλοία ώστε η ΠΝΟ να διατηρεί ένα ταμείο το οποίο λειτουργεί ως μηχανισμός από τον Γ.Γ της ΠΝΟ για να του διασφαλίζει τον συσχετισμό που υπηρετεί το δόγμα του συμβιβασμού και της υποταγής τόσο στο εφοπλιστικό κεφάλαιο όσο και στην κυβερνητική Ναυτιλιακή πολιτική.

Αυτό το άθλιο σαθρό καθεστώς έχει αποκτήσει και τυπική νομική υπόσταση μέσα από ένα αναχρονιστικό αντιδημοκρατικό καταστατικό το οποίο είναι κομμένο και ραμμένο να υπηρετεί αυτήν την αντιδραστική πολιτική νοθεύοντας την θέληση και την βούληση των Ναυτεργατών.

Απτή απόδειξη μέσα από αυτό το καταστατικό ο αποκλεισμός 33 εκλεγμένων αντιπροσώπων από τρία Ναυτεργατικά Σωματεία!!

Το πιο σημαντικό στοιχείο διαπλοκής, εξαχρείωσης και βαθύτατης εξάρτησης αυτού του μηχανισμού που έχει διαμορφωθεί είναι το οικονομικό παιχνίδι και αλισβερίσι το οποίο κουμαντάρει ο Γ.Γ της ΠΝΟ παρέχοντας πρωτοφανείς και προκλητικούς μισθούς, εισοδήματα και άλλα προνόμια σε μια μικρή ομάδα συνδικαλιστών οι οποίοι με την σειρά τους το ανταποδίδουν με την απόλυτη αφοσίωσή τους στο πνεύμα και στο γράμμα της γραμμής του συμβιβασμού στο εφοπλιστικό κεφάλαιο, στην ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία του.

Είναι φανερό ότι με αυτό το καθεστώς, με αυτούς τους μηχανισμούς ελέγχου και υποταγής δεν μπορεί να αναπτυχθεί ένα υγιές αγωνιστικό κίνημα που θα υπηρετεί και θα υπερασπίζεται τα Ναυτεργατικά συμφέροντα και δικαιώματα. Αυτό εξάλλου επιβεβαιώνεται από την ίδια την ζωή.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα για το 2018:

• * Η υπογραφή των ΣΣΕ στην Ακτοπλοΐα και στα Πορθμεία με επαίσχυντες αυξήσεις αλλά και η ένοχη σιωπή όλων αυτών των δυνάμεων για την εκκρεμότητα στις ΣΣΕ στα ποντοπόρα, Μεσογειακά και μικρά Φορτηγά κάτω των 500 κόρων.
• * Η άρνηση αυτών των δυνάμεων να πάρουν και την παραμικρή αγωνιστική πρωτοβουλία για την ανεργία και την ανασφάλιστη και χαμηλόμισθη εργασία που αφορά κυρίως την ποντοπόρο ναυτιλία.
• * Η σπουδή και η θετική αποδοχή σε επιμέρους διαλόγους απάτης που επιχειρεί η κυβέρνηση όπως αυτή εκδηλώθηκε πρόσφατα και αφορά τον νόμο 4150/2013.
• * Είναι επίσης οι έλεγχοι που υποτίθεται ότι διενήργησε κλιμάκιο της ΠΝΟ που πέρα από την ολοφάνερη ανεπάρκειά τους, περιορίστηκαν σε κάποια έγγραφα προς το ΥΕΝ και την απόλυτη άρνηση των δυνάμεων αυτών να αναπτυχθούν άμεσα δυναμικές και αγωνιστικές παρεμβάσεις σε πλοία που διαπιστώνονταν καταστρατήγηση των ΣΣΕ και της ναυτικής νομοθεσίας στα εργασιακά και μισθολογικά δικαιώματα των Ναυτεργατών.
• * Η αποδοχή των αντιασφαλιστικών ρυθμίσεων που προώθησε η κυβέρνηση για τους νέους συνταξιούχους Ναυτεργάτες μετά τον νόμο Κατρούγκαλου (Μάης 2016) και οι οποίες σύμφωνα με αδιάσειστα στοιχεία οδηγούν σε νέες μειώσεις των συντάξεων για μεγάλο μέρος των συνταξιούχων της θάλασσας.

Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε αρκετά ακόμη παραδείγματα τα οποία αποδείχνουν ότι τόσο ο απολογισμός όσο και ο προγραμματισμός της πλειοψηφίας της ΠΝΟ στο σημερινό ετήσιο Γενικό Συμβούλιο είναι ανύπαρκτος και ανυπόληπτος και βρίσκεται μακριά από τις ανάγκες, τα προβλήματα και τις προσδοκίες του Ναυτεργατικού μας κόσμου.

Ας δούμε τώρα πώς πορεύεται και πορεύτηκε σε αυτά τα προβλήματα ο άλλος πόλος αυτός που εμείς ονομάζουμε κομματικό συνδικαλισμό και οι ίδιοι «ταξικές δυνάμεις» μέσα στο Ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και την ΠΝΟ.

Κατ’ αρχάς να διευκρινίσουμε ότι η δημόσια ρητορική τους περί ταξικών δυνάμεων ούτε τεκμηριώνεται ούτε επιβεβαιώνεται μέσα από την ίδια την ζωή.

Σε αυτοτελές αγωνιστικό επίπεδο, πέρα από την τυπική και ολιγάριθμη συμμετοχή τους στις κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ, δεν έχουν να επιδείξουν το παραμικρό στο Ναυτεργατικό κίνημα όλα τα τελευταία χρόνια. Εάν μιλήσουμε για τις κινητοποιήσεις στον Ναυτεργατικό χώρο το μόνο που τους αναγνωρίζουμε είναι ότι ζητούν συχνά, πυκνά και επαναλαμβανόμενα την σύγκλιση της Διοίκησης της ΠΝΟ….. Στην ουσία την αυτόνομη συνδικαλιστική αγωνιστική δράση τους στα προβλήματα των κλάδων, στα αιτήματα και στους στόχους που κάθε φορά θέτουν, την έχουν καταργήσει ντε φάκτο και ντε γιούρε!!!

Ακόμη και την στοιχειώδη παρέμβαση και δράση σε σειρά προβλημάτων σε επιμέρους καράβια που επανειλημμένα καταγγέλλουν δεν κάνουν το παραμικρό για να αντιμετωπιστούν με τρόπο αγωνιστικό διεκδικητικό…..

Επί της ουσίας και πέρα από την δημόσια ψευτοεπαναστατική ρητορική τους αποτελούν όψη του ίδιου νομίσματος με τον εργοδοτικό συνδικαλισμό και με τις δυνάμεις της πλειοψηφίας της ΠΝΟ αφού και οι μεν και οι δε έχουν τυπικά και ουσιαστικά παραδοθεί σε μια άτυπη ταξική συνεργασία με το μεγάλο παρασιτικό εφοπλιστικό κεφάλαιο και την ποντοπόρο ναυτιλία (εκεί όπου είναι η μεγάλη πλειοψηφία του κλάδου των μηχανικών) έχουν πλήρως παραδοθεί στην πολιτική της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των εφοπλιστών.

Το χειρότερο δεν είναι μόνο η αποδεδειγμένη ανικανότητά τους είναι και το γεγονός ότι επί δεκαετίες δεν σχεδιάζουν την παραμικρή αγωνιστική κίνηση και δράση που να σηματοδοτούν ότι θέλουν να συγκρουστούν και στο ελάχιστο με το εφοπλιστικό κατεστημένο.

Είναι ολοφάνερη η παράδοση και η υποταγή τους στο εφοπλιστικό κεφάλαιο που αν διαβάσει κανείς το περιοδικό τους (ΠΕΜΕΝ) θα διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει ίχνος καταγγελίας από πλοία της ποντοπόρου ναυτιλίας όλα τα τελευταία χρόνια.

Κατά τα λοιπά οι άναρθρες και υποκριτικές κραυγές κατά του εφοπλιστικού κεφαλαίου δεν πείθουν πλέον κανέναν.

Είναι προκλητικό και θρασύτατο αυτές οι δυνάμεις να εγκαλούν την ΠΕΝΕΝ για φιλοεφοπλιστική γραμμή ή για σύμπλευση με τον εργοδοτικό συνδικαλισμό. Δυστυχώς για αυτούς την αλήθεια την αποκάλυψε με διαδοχικές επιθέσεις ο Πρόεδρος της Ε.Ε.Ε Θ. Βενιάμης εναντίον της ΠΕΝΕΝ και του Προέδρου μας και ταυτόχρονα ομολόγησε ποιος πραγματικά αντιπαλεύει την πολιτική τους στον χώρο της Ναυτιλίας.

Αντίθετα τους φίλους μας του κομματικού συνδικαλισμού τους στηρίζουν, τους συνδράμουν με γενναίες οικονομικές χορηγίες και άλλες μορφές ενισχύσεων για τις οποίες οι ίδιοι έχουν μετά τις αποκαλύψεις μας κυριολεκτικά καταπιεί την γλώσσα τους!!

Η ΠΕΝΕΝ με την συμμετοχή στα όργανα της ΠΝΟ έκανε, και θα συνεχίσει και στο μέλλον, την παρέμβασή της στα μεγάλα Ναυτεργατικά προβλήματα να υπάρχει κοινή, ενιαία και συντονισμένη δράση.

Δεν έχουμε αυταπάτες (όπως οι δυνάμεις του κομματικού συνδικαλισμού) σχετικά με τα όρια και τα πλαίσια αυτής της δράσης και πολύ περισσότερο δεν θα εγκλωβίσουμε την στρατηγική και την δράση της ΠΕΝΕΝ στα πλαίσια της πολιτικής της πλειοψηφίας της ΠΝΟ η οποία είναι ξεκάθαρο για μας ποια συμφέροντα και ποια πολιτική είναι ταγμένη να υπηρετήσει.

Η αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων και η αγωνιστική ανάταση των Ναυτεργατών, ο αγώνας τους μέσα και έξω από τα καράβια σε ένα κοινό μέτωπο ενάντια στο καθεστώς της εφοπλιστικής ασυδοσίας και της ασκούμενης εφοπλιστόδουλης κυβερνητικής πολιτικής, είναι το μεγάλο στοίχημα πάνω στο οποίο επενδύει η τακτική και η στρατηγική της ΠΕΝΕΝ.

Σε αυτήν την κατεύθυνση συγκεντρώνουμε την προσοχή μας, συσπειρώνουμε τον κλάδο και ευρύτερα τους Ναυτεργάτες ενώ η μορφή και η έκταση κάθε φορά αυτής της πρωτοπόρας δράσης καθορίζεται από τον βαθμό συνείδησης και της συμμετοχής των ίδιων των Ναυτεργατών.

Κεντρικά προβλήματα πάνω στα οποία θεωρούμε ότι μπορεί να οικοδομηθεί μια τέτοια συμμαχία των Ναυτεργατών μέσα και έξω από τα καράβια είναι στους παρακάτω άξονες:

• * Ανεργία – Απασχόληση. Κατάργηση του θεσμικού πλαισίου που αφορά την ποντοπόρο Ναυτιλία (ν.δ 2687/53 – φοροασυλία), μειωμένες συνθέσεις, κοινοτικός κανονισμός (3577/92) για το καμποτάζ στα κρουαζιερόπλοια, ο νόμος 4150/2013 για την Ακτοπλοΐα.
• * Ριζική αναδιοργάνωση του ΓΕΝΕ, η πλειοψηφία του Δ.Σ να είναι αιρετοί εκπρόσωποι των Ναυτεργατών, ουσιαστικά μέτρα για την προστασία των ανέργων.
• * Κοινωνικοασφαλιστικό. Κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων με αιχμή τον νόμο Κατρούγκαλου (4387/2016). Επαναφορά των συντάξεων στα προ μνημονίων επίπεδα και διατήρηση της αυτοτέλειας των Ταμείων των Ναυτεργατών. Διατήρηση και αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του ΝΑΤ και των άλλων Ταμείων μας.
• * ΣΣΕ. Υπογραφή ικανοποιητικών ΣΣΕ σε όλες τις κατηγορίες πλοίων που θα καλύπτουν μεγάλο μέρος των απωλειών που είχε το Ναυτεργατικό εισόδημα ιδιαίτερα την περίοδο 2010-2018.
• * Επαναφορά του ειδικού τρόπου φορολογίας των Ναυτικών.
• * Αυστηρή εφαρμογή των ΣΣΕ και των εργασιακών δικαιωμάτων των Ναυτεργατών. Συγκρότηση κοινής επιτροπής ΥΕΝ – Ναυτεργατικών Σωματείων με σκοπό τον έλεγχο στα εργασιακά δικαιώματα, στην ασφάλεια, την ενδιαίτηση των πλοίων.
• * Εκδημοκρατισμός Ναυτεργατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος. Θεωρούμε κορυφαίο ζήτημα για το Ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα την επέκταση του νόμου 1264/82 με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αφορούν τον εκδημοκρατισμό του Ναυτεργατικού κινήματος αλλά και τον ριζικό εκσυγχρονισμό της Ναυτικής νομοθεσίας (ΚΙΝΔ – ΚΔΝΔ – Εσωτερικοί κανονισμοί πλοίων – Κατάργηση των Ναυτοδικείων κ.α).

Σε αυτό το διεκδικητικό πλαίσιο θα αναπτυχθεί η παρέμβαση της ΠΕΝΕΝ στον χώρο της Ναυτιλίας και σε συντονισμό με όποιες δυνάμεις έχουν ανάλογο προσανατολισμό μπορούμε να αναπτύξουμε κοινές δράσεις και αγώνες για τα μεγάλα Ναυτεργατικά προβλήματα.  

Επίσης ως αναπόσπαστο τμήμα του εργατικού κινήματος θα στηρίξουμε κάθε αγωνιστική πρωτοβουλία με όρους ισοτιμίας, κυρίως σε πρωτοβάθμιο συνδικαλιστικό επίπεδο. Να συγκροτηθεί ένα πλατύ ταξικό αγωνιστικό μέτωπο συνδικάτων που θα βάλει στην ατζέντα του την ανάγκη σύγκρουσης με την αντιλαϊκή πολιτική είτε αυτή εφαρμόζεται σήμερα από τον ΣΥΡΙΖΑ είτε αύριο με μια άλλη αστική κυβέρνηση και η οποία θα έχει κεντρικούς στόχους:

• * Την κατάργηση όλων των αντεργατικών και αντιασφαλιστικών νόμων και μέτρων.
• * Την πάλη ενάντια στο ξεπούλημα του παραγωγικού πλούτου της χώρας και των δημόσιων επιχειρήσεων, την αποτροπή των πλειστηριασμών της πρώτης κατοικίας, την κατάργηση της φοροληστρικής πολιτικής σε βάρος των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων.

Σε μια τέτοια κατεύθυνση θα συνεχίσουμε αταλάντευτα τον αγώνα μας συνδυάζοντας τα εργατικά και λαϊκά προβλήματα με αυτά της ναυτεργασίας και προβάλλοντας την ανάγκη η χώρα και ο λαός να απαγκιστρωθεί από τις λυκοσυμμαχίες (ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ε.Ε – Ζώνη του Ευρώ) με διαγραφή του χρέους για μια ανεξάρτητη πορεία για την χώρα και τον λαό.