SOS εκπέμπουν οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου «Αττικόν», οι οποίοι με ανακοίνωσή τους κάνουν γνωστό «πάνω από 750 ασθενείς νοσηλεύονται στο νοσοκομείο και δεκάδες παραμένουν στο ΤΕΠ. Πώς να συνεχιστεί η γενική εφημερία μέχρι αύριο το πρωί;» και προειδοποιούν ότι «κινδυνεύουν ζωές».

Αναλυτικά όσα αναφέρουν:

«Από τις 4 το μεσημέρι η γενική εφημερία του ΑΤΤΙΚΟΥ έχει μπλοκάρει. Έχουν ήδη πληρωθεί όχι μόνο όλες οι κανονικές κλίνες αλλά και τα “ράντζα” στους διαδρόμους (αυτά που ονομάζουν επικουρικές κλίνες)! Ασθενείς με σοβαρή κατάσταση νοσηλεύονται στη βραχεία νοσηλεία που και αυτή έχει γεμίσει! Πάνω από 750 ασθενείς νοσηλεύονται στο νοσοκομείο και δεκάδες παραμένουν στο ΤΕΠ. Πώς να συνεχιστεί η γενική εφημερία μέχρι αύριο το πρωί;

Δεν πάει άλλο! Γιατροί και προσωπικό είμαστε σε απόγνωση. Έχουμε προειδοποιήσει κατ’ επανάληψη για το αδιέξοδο της γενικής εφημερίας στο νοσοκομείο, έχουμε προτείνει λύσεις αλλά φωνή βοώντος εν τη ερήμω!

Κυβέρνηση, υπουργοί, περιφέρεια, εισαγγελείς κάνουν ότι δεν βλέπουν το πρόβλημα. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για το τι τραβάνε οι ασθενείς και οι εργαζόμενοι του ΑΤΤΙΚΟΥ!

Κινδυνεύουν ζωές! Να ληφθούν έκτακτα μέτρα τώρα με ευθύνη του Υπ. Υγείας και του ΕΚΕΠΥ για τη γενική εφημερία. Το ΕΣΥ οφείλει να αντιμετωπίζει τους ασθενείς ως ανθρώπους και όχι ως ζώα.

Να δοθεί τέλος στην αθλιότητα των ράντζων!».

πηγη: iskra.gr

Ακόμα πιο απαισιόδοξα για τη δυνατότητά τους να αποταμιεύσουν τον επόμενο ένα χρόνο έγιναν τον Δεκέμβριο τα ελληνικά νοικοκυριά, παρά την κυβερνητική παροχολογία και την “ακύρωση” της περικοπής των συντάξεων.

Παράλληλα, το ποσοστό των καταναλωτών που δηλώνουν ότι «μόλις τα βγάζουν πέρα» αυξήθηκε στο 60%, από 57% τον Νοέμβριο, όπως προκύπτει από την έρευνα οικονομικού κλίματος του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ) για τον τελευταίο μήνα του 2018.

Σύμφωνα με την έρευνα, που πραγματοποιήθηκε σε αντιπροσωπευτικό δείγμα 1.500 καταναλωτών, η αποταμίευση θα παραμείνει άπιαστο όνειρο το προσεχές δωδεκάμηνο για το 86% των καταναλωτών, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στην έρευνα του Νοεμβρίου είχε περιοριστεί στο 82%.

Αρκετά πιθανή θεωρεί την αποταμίευση τους επόμενους 12 μήνες μόνο το 10% των ερωτηθέντων και πολύ πιθανή το 3%. Οι καταναλωτές που δηλώνουν ότι αποταμιεύουν λίγο ή πολύ μειώθηκαν στο 14% του συνόλου τον Δεκέμβριο, από 16% τον Νοέμβριο, ενώ όσοι δηλώνουν ότι «έχουν χρεωθεί» φθάνουν το 12%. Επιπλέον, από το 60% των ερωτηθέντων που ανέφερε ότι τα βγάζει πέρα μετά βίας, το 13% έχει αναγκαστεί να καταφύγει στις αποταμιεύσεις του. Ο δείκτης της πρόθεσης για αποταμίευση τους προσεχείς 12 μήνες υποχώρησε τον Δεκέμβριο στις -68,4 μονάδες (από -66,1 τον προηγούμενο μήνα).

Μόλις 7% δηλώνει ότι θα κάνει μείζονες αγορές
Όπως είναι φυσικό υπ’ αυτές τις συνθήκες, ισχνή μειοψηφία παραμένουν οι καταναλωτές που δηλώνουν πρόθεση για λίγο περισσότερες μείζονες αγορές (επίπλων, ηλεκτρικών συσκευών κ.λπ.): αντιστοιχούν μόλις στο 7% του συνόλου. Η πλειοψηφία, και συγκεκριμένα το 48%, δηλώνει ότι οι προοπτικές για μείζονες αγορές θα παραμείνουν σχεδόν αμετάβλητες. Πολύ λιγότερες αγορές προτίθεται να κάνει το 24% και ελαφρώς λιγότερες το 19%.

Βάσει της έρευνας του ΙΟΒΕ, ο δείκτης καταναλωτικής εμπιστοσύνης διαμορφώθηκε τον Δεκέμβριο στις -35 μονάδες (από -35,8 μονάδες τον Νοέμβριο), που είναι το υψηλότερο επίπεδο από τον Μάρτιο του 2015. «Η νέα, μικρή οριακή άνοδος εκπορεύεται από την καλυτέρευση των προβλέψεων των νοικοκυριών για την οικονομική κατάσταση της χώρας, με τις προβλέψεις για τη δική τους οικονομική κατάσταση και για την ανεργία ουσιαστικά να μη μεταβάλλονται», διαπιστώνουν οι αναλυτές του ΙΟΒΕ και προσθέτουν:

«Μετά από πέντε μήνες εκτός προγράμματος, φαίνεται ότι εμπεδώνεται σταδιακά η δυνατότητα της ελληνικής οικονομίας να λειτουργήσει ομαλά και, σε κάποιο βαθμό, αυτόνομα. Από την άλλη πλευρά, δεν έχουν σημειωθεί στην πρόσφατη περίοδο κάποιες οικονομικές εξελίξεις οι οποίες να υποδεικνύουν μια σαφή μεσοπρόθεσμη προοπτική, π.χ. η ανάκαμψη κάποιων δραστηριοτήτων, η έναρξη μιας σημαντικής (ξένης) επένδυσης. Τους προηγούμενους μήνες, η κάμψη της απαισιοδοξίας για τους υπόλοιπους παράγοντες οι οποίοι επηρεάζουν το συνολικό δείκτη προήλθε κυρίως από τη διαφαινόμενη μη εφαρμογή προγραμματισμένων για το 2019 μέτρων και την υλοποίηση φοροελαφρύνσεων».

Η έρευνα δείχνει ότι τον Δεκέμβριο:

– Το ποσοστό των νοικοκυριών που περιμένουν ελαφρά ή αισθητή επιδείνωση της οικονομικής κατάστασής τους παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητο στο 44% (από 45% τον Νοέμβριο), ενώ μικρή βελτίωση προσδοκά το 12%, έναντι 10% τον Νοέμβριο.

– Το 46% (από 50% τον Νοέμβριο) προβλέπει ελαφρά ή αισθητή επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης της χώρας, έναντι του 29% το οποίο αναμένει σταθερότητα (το αντίστοιχο ποσοστό του Νοεμβρίου ήταν 25%).

– Το 43% των ερωτηθέντων προβλέπει μικρή ή αισθητή άνοδο της ανεργίας. Το ποσοστό παρέμεινε αμετάβλητο τους τελευταίους τρεις μήνες του 2018. Μικρή μείωση της ανεργίας προβλέπει το 24% (όσο και τον Νοέμβριο).

– Συνεχίστηκε η ανησυχία των νοικοκυριών για την αύξηση του πληθωρισμού. Άνοδο τιμών, με τον ίδιο ή ταχύτερο ρυθμό, προβλέπει το 39% (τον Νοέμβριο το ποσοστό είχε φθάσει το 42%), ενώ σταθερότητα προβλέπει το 32% (από 33% τον Νοέμβριο).

Παρά την οριακή ενίσχυση του δείκτη καταναλωτικής εμπιστοσύνης, οι Έλληνες καταναλωτές είναι, για άλλον ένα μήνα, οι πιο απαισιόδοξοι στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Την πεντάδα των πεσιμιστών συμπληρώνουν οι Βούλγαροι (-29,5 μονάδες τον Δεκέμβριο από -31,1 τον Νοέμβριο), οι Ρουμάνοι (-20,7 από -21,5), οι Γάλλοι (-22,0 από -17,2), των οποίων η απαισιοδοξία ενισχύθηκε με φόντο το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων», και οι Ούγγροι (-10,4 από -11,3).

Ο μέσος δείκτης καταναλωτικής εμπιστοσύνης υποχώρησε τον τελευταίο μήνα του 2018 στις -6 μονάδες (από -3,7 τον Νοέμβριο) στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στις -6,2 (από -3,9) στην ευρωζώνη. Ανοδική τάση σημειώθηκε τον Δεκέμβριο σε 8 χώρες, ενώ θετικό πρόσημο διατηρούν 10 χώρες: οι σκανδιναβικές (Δανία, Σουηδία, Φινλανδία), το Λουξεμβούργο, η Τσεχία, η Γερμανία, η Μάλτα, η Ολλανδία, η Αυστρία και η Ιρλανδία.

*Πηγή: rodiaki.gr - iskra.gr

Πηγή: ECB, The international role of the euro, The interim report, σελ. 5

Περίσσευαν τα μεγαλόπνοα σχέδια και οι υπερφίαλες εξαγγελίες 20 χρόνια πριν, όταν το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα έκανε το ντεμπούτο του σε λογιστική μορφή την 1^η Ιανουαρίου 1999, για να ακολουθήσει τρία χρόνια μετά κι η έκδοσή του σε φυσική μορφή χαρτονομισμάτων και κερμάτων.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Κοινός παρονομαστής των δηλώσεων που έκανε η πολιτική και οικονομική ελίτ της Ευρώπης ήταν πώς το ευρώ θα ενισχύει τις τάσεις σύγκλισης εντός της Ευρώπης, που σήμαινε ότι τα φτωχότερα κράτη μέλη θα έρθουν πιο κοντά στα πλουσιότερα. Ποιος δε θυμάται άλλωστε εκείνα τα χρόνια τον πρωθυπουργό της Ελλάδας Κ. Σημίτη να ανακοινώνει κάθε τρεις και λίγο το ποσοστό σύγκλισης που επιτεύχθηκε μεταξύ Ελλάδας και ΕΕ, δημιουργώντας την προσδοκία ότι σε 10-20 χρόνια θα φτάσουμε το μέσο ευρωπαϊκό όρο;

Είκοσι χρόνια μετά, η σιωπή που επέλεξαν να ακολουθήσουν οι ευρωπαίοι ηγέτες, αποφεύγοντας πομπώδεις εορτασμούς δείχνει τουλάχιστον ότι έχουν συναίσθηση της κατάστασης. Εν ολίγοις, της όξυνσης των αντιθέσεων που δημιούργησε το ενιαίο νόμισμα στις 19 χώρες της ευρωζώνης. Αυτή η εξέλιξη ήταν προβλέψιμη και αναμενόμενη για μια ένωση που περιείχε στους κόλπους της τόσο διαφορετικές οικονομίες όπως από τη  μια την Ολλανδία και τη Γερμανία με το ήμισυ και πλέον του ΑΕΠ τους να εξάγεται κι από την άλλη χώρες όπως οι μεσογειακές με ασθενείς κι ευάλωτες παραγωγικές δομές όπου οι εξαγωγές μόλις και μετά βίας φτάνουν το ένα τρίτο του προϊόντος τους. Η ένταση των αντιθέσεων ήταν προβλέψιμη κι αναμενόμενη από τη στιγμή που τα φτωχότερα κράτη μέλη της Ευρωζώνης έχασαν το όπλο της υποτίμησης, το οποίο επί δεκαετίες τους επέτρεπε να βελτιώνουν την ανταγωνιστικότητά τους έναντι των γερμανικών επιχειρήσεων. Επρόκειτο για εργαλείο που προφανώς συνοδευόταν από κοινωνικό κόστος, υπό τη μορφή των ανατιμήσεων στα εισαγόμενα προϊόντα το οποίο κατέβαλλαν τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα. Επ’ ουδενί όμως το κόστος δεν ανήλθε στο ύψος που έφτασε με την κρίση χρέους του 2010-2011, όταν οι περιφερειακές χώρες της ευρωζώνης και δη Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία και Κύπρος πετάχτηκαν στα βράχια με τα χέρια δεμένα, χωρίς δηλαδή εργαλεία για να διαχειριστούν μια κρίση. Έτσι τάχιστα μια κρίση πιθανά ρουτίνας έλαβε τη μορφή χιονοστιβάδας. Το ευρώ επομένως έκανε τις πλούσιες χώρες πλουσιότερες και τις φτωχές φτωχότερες μαζί φυσικά με όλους τους εργαζόμενους από το βορά μέχρι το …νότο. Οι δε εξαγγελίες της πολιτικής ηγεσίας αποδείχθηκαν ψέματα που μοναδικό σκοπό είχαν να αποσπάσουν τη συναίνεση των λαών για ένα ολέθριο οικονομικό πείραμα που θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε για πολλά χρόνια ακόμη, με τη μορφή της λιτότητας διαρκείας (βλέπε ευρωπαϊκό εξάμηνο) και των αλλαγών στις εργασιακές σχέσεις και το συνταξιοδοτικό σύστημα.

Το ευρώ αποδείχθηκε επίσης μεγαλειώδες φιάσκο στο εξωτερικό, εκτός δηλαδή της γηραιάς ηπείρου. Το κοινό νόμισμα που ήταν θέμα χρόνου να αντικαταστήσει το δολάριο, σύμφωνα με τις εξαγγελίες των Ευρωπαίων ηγετών στο τέλος του προηγούμενου αιώνα, 20 χρόνια μετά καταλαμβάνει μόνο το 20% των διεθνών αποθεμάτων σε συνάλλαγμα, όταν το δολάριο καταλαμβάνει το 63%. Ακόμη δε χειρότερα, τίποτε δεν προμηνύει ότι το ευρώ θα κατακτήσει στο ορατό μέλλον ακόμη κι εκείνη την αίγλη που είχε το 2008 πριν το ξέσπασμα της κρίσης, όταν καταλάμβανε το 28% στα συναλλαγματικά αποθέματα και μουσικοί και μοντέλα όπως ο JayZ και η Giselle Bundschen ζητούσαν να πληρώνονται σε ευρώ κι όχι σε δολάρια. Αυτοί τουλάχιστον συνεχίζουν να πληρώνονται, αντίθετα με χιλιάδες ανέργους…

Πηγή: Εφημερίδα KontraNews - leonidasvatikiotis.wordpress.com

Λόγω επαγγέλματος είχαμε την (κακή) εμπειρία να παρακολουθήσουμε σχεδόν ολόκληρη τη σημερινή συνεδρίαση της Βουλής για την ψήφο εμπιστοσύνης. Παρακολουθήσαμε τις τοποθετήσεις εκπροσώπων ενός «μετακινούμενου» πολιτικού προσωπικού που φώναζε, κατηγορούσε και δεν έλεγε απολύτως τίποτα για τη ζωή της πλειοψηφίας των κατοίκων αυτής της χώρας, δεν έλεγε τίποτα για το λαό. 

Ναι, έταζε, αλλά δεν έλεγε τίποτα, παρά μόνο συμμετείχε σε ένα ανταγωνισμό ύβρεων για το ποιος «έκλεψε» περισσότερους βουλευτές από τον άλλον. Όλα αυτά, φυσικά, «διανθισμένα» με λέξεις όπως «πατρίδα», «λαός», «εθνικό συμφέρον» και τα λοιπά και τα λοιπά. 

Εάν αφήσουμε στην άκρη τις κραυγές, τη σαπίλα και την ξεφτίλα του συστήματος θα δούμε πως δεν έχουν κανένα λόγο να τσακώνονται. Ας το σκεφτούμε λίγο. Πέντε κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΑΝΕΛ, Ποτάμι) έχουν βουλευτές που συμμετείχαν σε κυβερνητικές πλειοψηφίες ή συμμετείχαν σε δύο και τρία από κόμματα που αναφέραμε. Βουλευτές που έχουν ψηφίσει η στήριξη μνημόνια και νόμους σφαγής του λαού. Είχαμε στη συζήτηση βουλευτές (κάποιοι και με διαφορετικά κόμματα) έχουν ψηφίσει μνημόνια και βαρβαρότητα και με τα δύο χέρια.  Είχαμε στη συζήτηση βουλευτές που για την… πατρίδα (άντε και καμιά καρέκλα ή την ελπίδα μιας καρέκλας) άλλαξαν κι αλλάζουν θέσεις, απόψεις, ακόμα και σε θέματα που, υποτίθεται είναι ζητήματα αρχών. 

Πάνω σε αυτό το σκηνικό, λοιπόν, είδαμε τον πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, και τον πρόεδρος της ΝΔ, Κυριάκου Μητσοτάκη να έχουν «μετωπική σύγκρουση», για «αποστάτες», «κουρελούδες» και άλλα τέτοια όμορφα. Είχαμε και την πρόεδρο του ΚΙΝΑΛ να κάνει μια τέτοια ομιλία που άνετα θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς; Αυτή (και το κόμμα της, για το ΠΑΣΟΚ λέμε ) δεν είναι που κυβερνούσε χρόνια και χρόνια; Τι άλλο είχαμε; Μέσα σε όλα αυτά ο επικεφαλής του Ποταμιού, Σταύρος Θεοδωράκης και ο πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων που διαμαρτυρήθηκαν για τους βουλευτές των κομμάτων τους, που έφυγαν για άλλα κόμματα. Επίσης, είχαμε και τον πρόεδρο των ΑΝΕΛ (δεν μίλησε σήμερα στη Βουλή) να δίνει ένα ακόμα σόου, αυτή τη φορά στην παράδοση – παραλαβή του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, αφού πρώτα είχε κάνει μια μεταγραφή από την Ένωση Κεντρώων στο κόμμα του προκειμένου να μη χάσει το δικαίωμα ύπαρξης Κοινοβουλευτικής Ομάδας. 

Με λίγα λόγια, παρακολουθήσαμε τη σαπίλα και τη ξεφτίλα ενός μετακινούμενου πολιτικού προσωπικού. 

Υ.Γ: Μην ξεχάσουμε και την άλλη σημερινή εξέλιξη στη Βουλή, την επανασύνδεση του… μετανιωμένου Μπαρμπαρούση με την κοινοβουλευτική ομάδα των ναζί της Χρυσής Αυγής.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr