Όσοι έχουν την αυταπάτη ότι η Ελλάδα έχει βγει τάχα από τα μνημόνια, βλέπουν ότι είχαν εξαπατηθεί οικτρά.

Οι “θεσμοί” με τις ωμές παρεμβάσεις τους και τον άθλιο εκβιασμό της μη εκταμίευσης της δόσης των κερδών των Κεντρικών Τραπεζών από τα κέρδη των ελληνικών ομολόγων, οδήγησαν την κυβέρνηση των υπαλλήλων τους στην Αθήνα, του “τράβα με κι ας κλαίω”, σε άτακτη υποχώρηση.

Η κυβέρνηση οπισθοχώρησε πλήρως στην εμπορική αξία της πρώτης κατοικίας , κάτω από 120 χιλ. ευρώ, που μπορεί, κάτω από ασφυκτικότατες και στην ουσία απαγορευτικές προϋποθέσεις, να προστατευτεί με τον δυσμενέστατα αναθεωρημένο ν. Κατσέλη.

Μάλιστα, η κυβέρνηση έφτασε σε τέτοιο σημείο εξευτελιστικής υποχώρησης ώστε να αντιπροτείνει ως κριτήριο υπαγωγής στον. Κατσέλη για την προστασία της πρώτης κατοικίας το ύψος του υπολοίπου του δανείου και μάλιστα ανεξαρτήτως της αρχικής οφειλής.

Αυτό το ύψος αρχικά η κυβέρνηση το προσδιόρισε στις 150.000 αλλά είναι βέβαιο ότι θα το κατεβάσει στη συνέχεια πάρα πολύ χαμηλότερα.

Το αποτέλεσμα όλων τούτων και ιδιαίτερα του υποχρεωτικού προδικαστικού έλεγχου, ως προϋπόθεση για την εξέταση της αίτησης υπαγωγής του δανειολήπτη στο ν. Κατσέλη από το ειρηνοδικείο, θα είναι μια τραγωδία και ένας αληθινός εφιάλτης για την κοινωνία.

Δίνεται έτσι το πράσινο φως για πολλές δεκάδες χιλιάδες πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας σε όλη την επικράτεια.

Ένα πραγματικό μαζικό ξεσπίτωμα νοικοκυριών που δεν έχει προηγούμενο σε καμία χώρα του κόσμου και το οποίο ούτε οι δυνάμεις κατοχής σε αυτήν την χώρα δεν τόλμησαν.

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ απέναντι στη νέα δουλοπαροικία !

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

«Τα ‘φτιαξε η Εμη με το φίλο του Αρτέμη και τον πήρε από τη Μάνια που κολλούσε στον Τοτό που φλερτάριζε τη Βάσω που τα είχε με τον Τάσο, πριν τον κάνει με την Ράνια τσακωτό». «Που βαδίζουμε κύριοι;», το τραγούδι του Λουκιανού Κηλαηδόνη. Απολύτως ταιριαστό με το σημερινό πολιτικό σκηνικό.

Βουλευτές από τους περισσότερους σχηματισμούς του επτακομματικού κοινοβουλίου έχουν μετακινηθεί σε όλο το εύρος του πολιτικού φάσματος. Ενισχύουν αλλότριες κοινοβουλευτικές ομάδες, διαμορφώνουν κυβερνητικές πλειοψηφίες, παζαρεύουν την ψήφο ή την υποψηφιότητά τους χωρίς (πολιτικά) όρια και φραγμούς. Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες που μέχρι χθες ακόμη ήταν κυβερνητικοί εταίροι της «πρώτη φορά Αριστερά», συζητούν την ένταξη στις γραμμές τους ενός βουλευτή της Χρυσής Αυγής (Κουκούτσης). Η νυν κυβέρνηση διαθέτει τρεις υπουργούς της «κλασσικής Δεξιάς». Η δε Νέα Δημοκρατία αναζητά και εντάσσει στους κόλπους της ό,τι βρει μπροστά της.

Ανάλογα φαινόμενα υπάρχουν, βεβαίως, εδώ και δεκαετίες. Μεταπολιτευτικά, όμως, δεν είχαν ούτε τη συχνότητα ούτε την ένταση της τελευταίας τριετίας και ειδικά του τελευταίου διαστήματος. Πολλές είναι οι ερμηνείες που καταγράφονται — με τις περισσότερες να αφορούν την υποτιθέμενη αποκλιμάκωση της κρίσης και τη μετάβαση στον νέο διπολισμό των ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ.

Η αστική «αντιπροσωπευτική» δημοκρατία δείχνει να αποκτά πιο βαθιά ρήγματα. Παρά την τρέχουσα προεκλογική πόλωση, το καινούργιο δίπολο που τείνει να προκύψει διαθέτει πολλές κοινές δομικές αντιλήψεις (ατλαντισμός, ευρωπαϊκή προοπτική). Διαθέτει, επίσης, αρκετές «γέφυρες» πολιτικής συνδιαλλαγής και συνεννόησης, είτε με τη μορφή θεσμών είτε με τη μορφή προσώπων. Με άλλα λόγια, διαμορφώνεται ένα νέο τοπίο ολοκληρωτισμού, που δεν χωρά πια ούτε τα ψευδεπίγραφα πολιτικά «σύνορα» του παρελθόντος.

Οι εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 διεξήχθησαν με λίστα, κάτι που σημαίνει ότι θεωρητικά, οι βουλευτές είναι της απολύτου εμπιστοσύνης των αρχηγών των κομμάτων. Κι όμως, οι μετακινήσεις και διαγραφές σημειώνουν ρεκόρ — κι αυτό κάτι σημαίνει…

Μεταγραφική περίοδος δίχως τέλος η τελευταία τριετία για το πολιτικό προσωπικό

Αυτή την περίοδο είναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι το «πολιτικό προσωπικό» της χώρας βρίσκεται σε κατάσταση πλήρους ρευστότητας. Οι προσωπικές τακτικές, οι συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, η μοιρασιά αξιωμάτων μοιάζουν να είναι στην ημερήσια διάταξη. Τα πάντα φαίνεται ότι μπορούν να συμβούν και σχεδόν κάθε μεταγραφή από έναν πολιτικό χώρο σε έναν άλλο είναι πιθανή. Από το όλο σκηνικό δεν λείπουν και οι παρεμβάσεις επιχειρηματιών, από τη στιγμή που βουλευτές έχουν «ειδικές σχέσεις» με το ένα ή το άλλο τμήμα της ντόπιας ολιγαρχίας. Κάποιοι, άλλωστε, δεν μπαίνουν καν στον κόπο να τις κρύψουν.

Οι περισσότερες αναλύσεις γύρω από το συγκεκριμένο θέμα εστιάζουν είτε στην προσωπική ευθύνη των προσώπων είτε στην απουσία ισχυρών θεσμών. Σχεδόν από όλες, όμως, λείπει το ουσιώδες πολιτικό στοιχείο: ότι πρόκειται για μια συνθήκη η οποία απαιτεί και έχει πολύ συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο για να λειτουργήσει. Ένα πλαίσιο που δεν είναι άλλο από την ουσιαστική απουσία διαχωριστικών γραμμών γύρω από τα βασικά πολιτικά επίδικα ανάμεσα στα κόμματα της αστικής διαχείρισης. Με βάση αυτό, για παράδειγμα, έξι βουλευτές που κυμαίνονται από τη «βαριά δεξιά» (Κόκκαλης, Παπακώστα) έως τη σοσιαλδημοκρατία (Δανέλλης) μπορούν να δηλώνουν σήμερα ότι στηρίζουν την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ…

Η κατάσταση αυτή παγιώνεται, σταδιακά, τα τελευταία χρόνια. Αξίζει να θυμίσουμε ότι οι βουλευτές που βρίσκονται σήμερα στο κοινοβούλιο έχουν προκύψει από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015. Δηλαδή, από μια αναμέτρηση η οποία δεν διεξήχθη με σταυρό προτίμησης, αλλά με λίστες. Πρακτικά αυτό σημαίνει πώς έγιναν βουλευτές οι πλέον έμπιστοι των αρχηγών των πολιτικών κομμάτων. Παρ’ όλα αυτά οι μετακινήσεις δίνουν και παίρνουν.

Με βάση τις τελευταίες εξελίξεις, ο Σπ. Δανέλλης διαγράφεται από το Ποτάμι και συνεργάζεται ήδη με την Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ έχουν ανεξαρτητοποιηθεί οι Αμυράς και Ψαριανός που οδεύουν προς την ΝΔ. Ο Θ. Θεοχαρόπουλος, πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, είναι ήδη εκτός ΚΙΝΑΛ και δημιούργησε τη «Νέα Αρχή», ενώ βρίσκεται σε τροχιά διαπραγμάτευσης με τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι ΑΝΕΛ έχουν μείνει με 5 βουλευτές, αφού οι υπουργοί Ελ. Κουντουρά και Β. Κόκκαλης στηρίζουν την κυβερνητική πλειοψηφία, ο Θ. Παπαχριστόπουλος είναι σε πορεία παραίτησης, ενώ ο Κ. Ζουράρις στηρίζει την κυβέρνηση, αν και (λέει ότι) θα παραμείνει μέλος της κοινοβουλευτικής ομάδας των ΑΝΕΛ.

Και το προηγούμενο, όμως, διάστημα είχαμε αρκετά αντίστοιχα φαινόμενα μετακινήσεων:

Η Θ. Μεγαλοοκονόμου τον Ιανουάριο του 2018 θα στηρίξει την κυβέρνηση για τα προαπαιτούμενα της τρίτης αξιολόγησης και θα μεταπηδήσει από την Ένωση Κεντρώων στην Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα, μεσουρανεί στην επικαιρότητα, προαναγγέλλοντας την ίδρυση ανεξάρτητου πολιτικού φορέα, ενώ εκτιμά ότι «ο Τσίπρας είναι λεβεντιά».
Ένα χρόνο νωρίτερα, το 2017, ο Ι. Φωτήλας θα διαφωνήσει με τη στρατηγική του Ποταμιού, κάτι που θα τον οδηγήσει στη ΝΔ, της οποίας πλέον είναι βουλευτής. Το 2018 η Κ. Μάρκου θα ακολουθήσει την ίδια πορεία επικαλούμενη ιδεολογική συνάφεια με τη ΝΔ.
Μαζί τους θα βρεθεί ο προερχόμενος από την Ένωση Κεντρώων Γ. Κατσιαντώνης, τονίζοντας πως «όλες οι κεντρώες, προοδευτικές και μεταρρυθμιστικές δυνάμεις αλλά και όλοι οι πολίτες που ανήκουν στον χώρο αυτό πρέπει να συσπειρωθούν γύρω από τον Κ. Μητσοτάκη». Αυτό, παρότι σε δηλώσεις του έχει ταχθεί υπέρ της συμφωνίας των Πρεσπών.
Επίσης στη ΝΔ βρέθηκε πριν λίγο καιρό ο Χ. Θεοχάρης, δηλώνοντας πως με τον τρόπο αυτό ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα Μητσοτάκη για συσπείρωση των μεταρρυθμιστικών δυνάμεων. Προηγουμένως, πάντως, είχε διαπραγματευθεί τόσο με το ΚΙΝΑΛ όσο και με τον ΣΥΡΙΖΑ, βρίσκοντας κοινά σημεία με όλους αυτούς τους πολιτικούς χώρους.
Το Ποτάμι, πάντως, αναδείχθηκε σε κόμμα με ομάδα αίματος «μηδέν θετικό», αφού είχε βουλευτές για όλα τα κόμματα. Τροφοδότησε και τη Δημοκρατική Συμπαράταξη, καθώς τον Ιανουάριο του 2017 ο Ιλχάν Αχμέτ διέβη τον Ρουβίκωνα της κεντροαριστεράς και βρέθηκε στις τάξεις της. Τρείς μήνες αργότερα θα τον ακολουθήσει ο Κ. Μπαργιώτας, με στόχο την «ενοποίηση όλων των δυνάμεων της δημοκρατικής παράταξης».
Στη ΔΗΣΥ θα βρεθεί και ο Γ. Καρράς από την Ένωση Κεντρώων, τονίζοντας τον Ιανουάριο του 2018 ότι πρέπει «από κοινού να δημιουργήσουμε τον προοδευτικό φορέα που έχει ανάγκη η χώρα για μία εποικοδομητική πολιτική». Από το ίδιο κόμμα στους ΑΝΕΛ βρέθηκε ο Αρ. Φωκάς, τον Ιανουάριο του 2019, σημειώνοντας: «ανταποκρίθηκα στο κάλεσμα του Π. Καμμένου να αντισταθώ απέναντι στην αντιπολίτευση και τη συμπολίτευση». Επίσης, τον Ιούνιο του 2018, από τους ΑΝΕΛ αποχώρησε ο Γ. Λαζαρίδης, με αιχμή το ζήτημα της συμφωνίας των Πρεσπών.
Την δεξαμενή των ανεξάρτητων βουλευτών έχουν «γεμίσει» και οι διαγραφές από τα κόμματα την περίοδο των μνημονίων.

Τον Νοέμβριο του 2015 διαγράφεται από την Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ ο Στ. Παναγούλης, λόγω της διαφωνίας του με το τρίτο πακέτο προαπαιτούμενων. Η φημολογία τον θέλει να βαδίζει προς τη Δημοκρατική Συμπαράταξη, με την οποία βρίσκεται σε συνεχείς διαπραγματεύσεις — χωρίς πάντως να αποκλείεται και η ένταξή τους σε άλλους πολιτικούς σχηματισμούς.
Τον ίδιο μήνα, ο Ν. Νικολόπουλος διαγράφεται από την Κ.Ο. των ΑΝΕΛ, επειδή διαφωνεί για το ίδιο ακριβώς νομοσχέδιο, όχι όμως και με την πολιτική των μνημονίων συνολικά. Θρυλείται πως σήμερα συζητά με τον Καμμένο για την επανένταξή του, αν και σκέπτεται και τις λίστες του ΣΥΡΙΖΑ στη βάση της «καταπολέμησης των σκανδάλων».
Η Κ. Παπακώστα διαγράφεται από την Κ.Ο. της ΝΔ, λόγω της κόντρας της με τον αντιπρόεδρο του κόμματος Αδ. Γεωργιάδη. Σήμερα, είναι υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη στην κυβέρνηση. Θεωρείται «καραμανλική», αν και για τα μάτια του κόσμου διαθέτει και δικό της πολιτικό φορέα, το «ΝΕΟ» που συνεργάζεται πολιτικά με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ο Δ. Καμμένος θα διαγραφεί τον Ιούνιο του 2018, έπειτα από τη θετική ψήφο που έδωσε κατά την ψήφιση της πρότασης δυσπιστίας της ΝΔ. Θα δημιουργήσει πολιτικό φορέα μαζί με τον Τ. Μπαλτάκο, τη Δύναμη Ελληνισμού, με στόχο το ακροδεξιό ακροατήριο. Προσφάτως, βρέθηκε να διαπραγματεύεται με τους ΑΝΕΛ για κοινή εκλογική κάθοδο, όμως οι διαπραγματεύσεις κόλλησαν γιατί ο ίδιος ήθελε να είναι πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας και στον νέο φορέα να ενταχθεί και ο Γ. Καρατζαφέρης.

Και το σίριαλ συνεχίζεται…

ΠΗΓΗ:  prin.gr

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Ένα χρόνο μετά από την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας, με την συμπλήρωση ενός χρόνου από από τον αφοπλισμό του ΕΑΜ, στις 12/2/1946, δημοσιεύεται και κατατίθεται στον ΟΗΕ ο απολογισμός της κρατικής καταστολής, της βρετανικής κατοχής και της δράσης των 206 μοναρχοφασιστικών συμμοριών που λεηλατούν τη χώρα. Νεκροί: 1.289. Τραυματίες: 6.671. Βασανισθέντες: 31.632. Συλληφθέντες: 84.931. Βιασμένες γυναίκες: 165. Ληστείες: 6.567. Επιδρομές σε τυπογραφεία: 572. Καταδιωκόμενοι δημοκρατικοί πολίτες: Πάνω από 100.000.

Από το συγκλονιστικό ντοκουμέντο αφοπλισμού του ΕΛΑΣ:

Το τι θα ακολουθούσε για το λαό και το κίνημά του από τις διαπραγματεύσεις στη Βάρκιζα κι από εκείνον τον απαράδεκτο συμβιβασμό, το είχε προβλέψει ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ, ο Άρης Βελουχιώτης.

Τον περασμένο Σεπτέμβριο, με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα χρόνων από την κατάρρευση της αμερικανικής τράπεζας Lehman Brothers και την έναρξη της μεγάλης διεθνούς κρίσης, ο Ζαν- Κλοντ Τρισέ, πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), σε συνέντευξη του στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, απαντώντας στην ερώτηση «Πως είναι η κατάσταση της οικονομίας σήμερα;», απάντησε: «Τόσο επικίνδυνη, όσο και τη στιγμή της κατάρρευσης της Lehman Brothers τον Σεπτέμβριο 2008».

Μπορεί η Κριστίν Λαγκάρντ, γενική διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και ο Μάριο Ντράγκι, πρόεδρος της ΕΚΤ, να κρύβουν την πραγματικότητα πίσω από περίπλοκες εκφράσεις λόγω της θέσης τους, όμως ο Τρισέ μπορεί να λέει τα πράγματα με το όνομα τους, απελευθερωμένος από τις ευθύνες του κεντρικού τραπεζίτη.

Στην ίδια συνέντευξη, ο Γάλλος τραπεζίτης επισημαίνει ότι αν η διόγκωση του χρέους ήταν ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες της κρίσης του 2008, σήμερα (το 2018) η κατάσταση «μυρίζει μπαρούτι» αφού το χρέος όχι μόνο δεν μειώθηκε αλλά, αντιθέτως μεγαλώνει εντυπωσιακά.

Σύμφωνα με το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Ινστιτούτο (Instute of International Finance), μέσα στο γ΄ τρίμηνο του 2018, το χρέος του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα έφθασε το 318% του ΑΕΠ, φλερτάροντας με το ιστορικό υψηλό του 320% που είχε καταγραφεί στα μέσα του 2016. Η συνολική αξία όλων των δανείων στην παγκόσμια οικονομία διαμορφώθηκε στα 244 τρισ. δολάρια, δηλαδή απέχει μία ανάσα από το ρεκόρ των 247,7 τρισ. δολαρίων.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα στοιχεία που αφορούν στην εξέλιξη του χρέους ανά τομέα στο διάστημα Δεκέμβριος 2017- Δεκέμβριος 2018. Σύμφωνα, λοιπόν, με το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Ινστιτούτο (ΙΙF):

Το δημόσιο χρέος (δηλαδή το χρέος των κυβερνήσεων) αυξήθηκε από 63,5 σε 65,2 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Το χρέος των νοικοκυριών αυξήθηκε από 44,2 σε 46,1 τρις δολ.

Το χρέος των επιχειρήσεων (εκτός του χρηματοπιστωτικού τομέα) αυξήθηκε από 68,6 σε 72,9 τρις δολ.

Το χρέος του χρηματοπιστωτικού κλάδου αυξήθηκε από 58,8 σε 60 τρις δολ.

Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος του προβλήματος σημειώνουμε ότι μόνον το χρέος των επιχειρήσεων (εκτός του χρηματοπιστωτικού τομέα) αντιστοιχεί στο 92% του παγκόσμιου ΑΕΠ!

 Τη σημασία της εξέλιξης του δημόσιου χρέους στην ανάλυση της καπιταλιστικής οικονομίας επισήμανε ο Μαρξ στο «Κεφάλαιο»: «Το δημόσιο χρέος, δηλ. το ξεπούλημα του κράτους –αδιάφορο αν είναι απολυταρχικό, συνταγματικό ή δημοκρατικό κράτος– βάζει τη σφραγίδα του στην κεφαλαιοκρατική εποχή. Το μοναδικό κομμάτι του λεγόμενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού, είναι το δημόσιο χρέος τους».

Η αύξηση  του χρέους (δημόσιου και ιδιωτικού) δεν είναι ο μόνος πρόδρομος της κρίσης και της επαπειλούμενης ύφεσης στη διεθνή οικονομία. Είναι όμως ένα ασφαλές κριτήριο για να δούμε προς τα που πάνε τα πράγματα.

Πολύ περισσότερο,  αυτό ισχύει αν συνυπολογιστούν οι εκτιμήσεις για τη σημερινή κατάσταση υπό το φως των εξελίξεων (οικονομικών και γεωπολιτικών).

Τόσο η όξυνση των αντιθέσεων μεταξύ των μεγάλων οικονομιών, που παίρνουν τη μορφή των εμπορικών πολέμων, κυρίως μεταξύ ΗΠΑ- Κίνας, όσο και η  ανησυχητική επιβράδυνση (όπως επισημαίνει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) δείχνουν ότι μια νέα ύφεση δεν είναι απλώς ένα ενδεχόμενο, αλλά μια άμεση υπαρκτή απειλή.

Η εκρηκτική άνοδος του χρέους είναι μια όψη της  συνολικής κρίσης υπερσυσσώρευσης, η οποία, όπως δείχνουν τα στοιχεία, όχι μόνο δεν αντιμετωπίστηκε, τα προηγούμενα χρόνια, αλλά φαίνεται να οξύνεται.

Και επειδή  το μόνο αντίδοτο στην κρίση υπερσυσσώρευσης είναι η καταστροφή του πλεονάζοντος κεφαλαίου, οι καπιταλιστές ετοιμάζονται για ένα «νέο γύρο», πριν καν κλείσει ο προηγούμενος.

Αυτή η καταστροφή περιλαμβάνει το κλείσιμο των λιγότερο παραγωγικών επιχειρήσεων και έτσι δημιουργούνται οι προϋποθέσεις και οι ευκαιρίες για αυτούς που μπορούν να αντέξουν να συνεχίσουν με μεγαλύτερο ποσοστό κέρδους και μικρότερη παραγωγή.

Όμως, αν αυτό το ξεκαθάρισμα φαίνεται να αφορά έναν αριθμό κεφαλαιοκρατών που θα χάσουν κάποια από τα προνόμια τους, στην πραγματικότητα τη νύφη θα την πληρώσουν η εργατική τάξη στο σύνολο της και τα λαϊκά στρώματα σε όλο τον κόσμο.

Ένας νέος γύρος απολύσεων, μειώσεων μισθών, κατάργησης κοινωνικών δικαιωμάτων, εντατικοποίησης της εργασίας σε συνδυασμό με την ενίσχυση της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων και άλλα μέτρα εν ονόματι της ανάγκης να αντιμετωπιστεί η κρίση….

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr