του Αχιλλέα Άγγια

Τόσο το ΚΚΕ, όσο και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δυστυχώς, εμφανίζουν σοβαρή πτώση στις ευρωεκλογές και ακόμη μεγαλύτερη στις περιφερειακές, ενώ η ΛΑΕ υπέστη μεγάλη εκλογική και πολιτική ήττα.

Τα αποτελέσματα των τριπλών εκλογών χρειάζονται βαθιά συλλογική επεξεργασία για να ερμηνευτούν όσο το δυνατόν σωστότερα και να εξαχθούν τα αναγκαία συμπεράσματα. Σε κάθε περίπτωση, δίνουν εξαιρετικά ανησυχητικά μηνύματα για τη μαχόμενη και αντικαπιταλιστική Αριστερά, τα οποία ορισμένες ηγεσίες επιχειρούν να τα κρύψουν κάτω από το χαλί, σε βάρος όχι μόνον της διαλεκτικής αλλά και αυτής ακόμη της κοινής λογικής και χωρίς να σέβονται τον δύσκολο αγώνα που έδωσαν τα μέλη τους με μια πολιτική γραμμή που ολοφάνερα απέτυχε.

Τα νούμερα, όμως, είναι νούμερα και δεν κρύβονται:

Το ΚΚΕ στις ευρωεκλογές, σύμφωνα με το 93% της ενσωμάτωσης των εκλογικών τμημάτων, παίρνει 5,39%. Από το 6,11% στις ευρωεκλογές του 2014 έχει πτώση 0,72%. Το κύριο είναι ότι σε συνθήκες καταποντισμού του ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο δεν κερδίζει έστω και μια ψήφο, αλλά από τους 349.342 ψήφους χάνει περίπου 50.000, δηλαδή, το 14% της εκλογικής του δύναμης, σε σύγκριση με τις ευρωεκλογές του 2014. Σε σύγκριση με τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές εμφανίζει μια σταθερότητα. Αλλά αυτό δεν μπορεί να κρύψει τη γενικότερη καθοδική τάση της εμβέλειάς του, η οποία εμφανίζεται καθαρά και στις περιφερειακές εκλογές.

Εκεί, τα αποτελέσματα των ψηφοδελτίων της Λαϊκής Συσπείρωσης που στήριξε το ΚΚΕ είναι πολύ χειρότερα. Εμφανίζουν μεγάλη πτώση στις 12 από τις 13 Περιφέρειες, με απώλεια περίπου του 28% της εκλογικής τους δύναμης στο σύνολο (κατ’ εκτίμηση, εφόσον δεν υπάρχουν τελικά), με χειρότερα στο Βόρειο Αιγαίο (-4,11%), τη Θεσσαλία (-3.41%) και τη Στερεά Ελλάδα (-3,26%), ενώ μεγάλη είναι η πτώση και στην Αττική (-2,38%). Μοναδική εξαίρεση είναι η Κρήτη, όπου εμφανίζει μικρή άνοδο σε ποσοστό (0,66%) και σε ψήφους (περίπου 900).

Τηρουμένων των αναλογιών, το ίδιο ισχύει και για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Στις ευρωεκλογές, με το ίδιο ποσοστό ενσωμάτωσης, παίρνει 0,65% με μια απώλεια περίπου 6.000 ψήφων, σε συνθήκες εξίσου εκλογικά ευνοϊκές γι’ αυτήν. Εκτός από τον καταποντισμό του ΣΥΡΙΖΑ, επιπρόσθετα, η ΛΑΕ χάνει περίπου 130.000 ψήφους και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όχι μόνον δεν κερδίζει ούτε μια ψήφο, αλλά χάνει το 14% της εκλογικής της δύναμης. Ακόμη χειρότερα είναι τα αποτελέσματα σε σύγκριση με τις βουλευτικές του Σεπτεμβρίου 2014: από το 0,85% πέφτει στο 0,65% και από 46.096, στους περίπου 35.000. Χάνει, δηλαδή, το 24% της εκλογικής της δύναμης.

Δυστυχώς, ακόμη χειρότερα είναι τα αποτελέσματα για τα ψηφοδέλτια που στήριξε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις Περιφέρειες, για τα οποίες ορισμένοι επαίρονται λόγω μιας αύξησης των εδρών που οφείλεται αποκλειστικά στην αλλαγή του εκλογικού συστήματος. Στήριξε ψηφοδέλτια σε 12 από τις 13 Περιφέρειες και πήρε συνολικά 14 έδρες, από 7 που είχε. Όμως, τα ψηφοδέλτια αυτά έλαβαν, το 2014, 128.964 ψήφους και στις φετινές εκλογές θα κινηθούν περίπου στις 86 – 88.000 ψήφους. Πρόκειται για μια μεγάλη απώλεια της τάξης του 33% της εκλογικής τους δύναμης. Όλα τα ψηφοδέλτια έχουν πτώση, με μεγαλύτερη στη Στερεά Ελλάδα (-1,97%, απώλεια περίπου του 64% της εκλογικής δύναμης), στην Πελοπόννησο (-1,54%, απώλεια περίπου 54%), στην Ήπειρο (-1,14% και 42%), στην Κεντρική Μακεδονία (-0,84%), στο Βόρειο Αιγαίο (-0,75%) και στη Δυτική Ελλάδα (-0,64%). Τη μικρότερη πτώση έχουν στην Κρήτη (-0,29%), στη Δυτική Μακεδονία (-0,29%), στην Αττική (-0,32%) και στα Ιόνια (-0,32%).

Η ΛΑΕ υπέστη αναμφισβήτητα εκλογική πανωλεθρία. Στις ευρωεκλογές λαμβάνει 0,56% και περίπου 30.000 ψήφους. Τα αποτελέσματά της μπορεί να συγκριθούν μόνο με τις βουλευτικές του Σεπτέμβρη 2015, όπου έλαβε 2,87% και 155.242 ψήφους.

Στις Περιφέρειες στήριξε αυτοτελώς 10 ψηφοδέλτια και ένα μαζί με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το Κόκκινο Νήμα (Δυτ. Μακεδονία). Τα ψηφοδέλτια που στήριξε μόνη της παίρνουν συνολικά  περίπου 86 - 87.000 ψήφους (κατ’ εκτίμηση) και εξέλεξαν 10 Συμβούλους. Τα καλύτερα ποσοστά εμφανίζει στη Δυτ. Ελλάδα (3,30%), στα Ιόνια (3,14%), στο Βόρειο Αιγαίο (2,90%) και στην Κρήτη (2,81%).

Σημειώνουμε, ότι όλα τα ποσοστά και ψήφοι δεν είναι τα τελικά και γι’ αυτό μπορεί να υπάρξουν μικρές αυξομειώσεις. Ωστόσο, αυτές δεν πρόκειται να αλλάξουν ούτε τη γενική, ούτε την ειδική δυναμική των εκλογικών αποτελεσμάτων.

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Επικράτεια

Τελευταία ενημέρωση

28/5/2019, 22:50

Ενσωμάτωση

99,29 (22.515 / 22.675 ΕΤ)

Εγγεγραμμένοι

10.011.878

Έγκυρα

5.614.365

Άκυρα

172.359

Συμμετοχή

5.876.613

Λευκά

89.889

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

33,12

1.859.281

8

ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

23,77

1.334.384

6

Κίνημα Αλλαγής (ΠΑΣΟΚ-ΚΙΔΗΣΟ-Ένωση Δημ. Εθνικής Μεταρρύθμισης Ε.Δ.Ε.Μ.-Ανανεωτική Αριστερά-Προοδευτικό Κέντρο-Κινήσεις Πολιτών)

7,72

433.389

2

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

5,34

299.553

2

ΛΑΪΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ - ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

4,88

274.056

2

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ - ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

4,18

234.946

1

ΜέΡΑ25

2,99

168.027

ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ-ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

1,61

90.311

ΠΟΤΑΜΙ

1,51

84.958

ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ

1,45

81.606

ΕΛΛΑΔΑ Ο ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΝΟΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ

1,24

69.832

ΛΑΪΚΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ (ΛΑ.Ο.Σ.)-ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ (ΠΑΤ.ΡΙ.Ε.)

1,23

69.066

ΠΟΛΙΤΕΣ του ΗΛΙΑ ΨΗΝΑΚΗ

0,91

51.032

Οικολόγοι Πράσινοι

0,87

48.618

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΝΟΣ ΚΑΜΜΕΝΟΣ

0,80

44.822

Ελεύθερη Πατρίδα

0,73

40.874

ΚΟΜΜΑ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΦΙΛΙΑΣ

0,71

39.897

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ - ΘΑΝΟΣ ΤΖΗΜΕΡΟΣ

0,69

38.718

ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ

0,66

37.227

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. - ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ

0,64

36.037

Αγροτικό.Κτηνοτροφικό.Κόμμα.Ελλάδας (Α.Κ.Κ.ΕΛ.)

0,56

31.682

ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ - ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ (ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ "ΛΑ.Ε." - ΚΟΜΜΑ ΠΕΙΡΑΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ - ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ)

0,56

31.465

ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ

0,52

29.201

ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΠΡΑΣΙΝΟΙ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

0,45

25.266

ΕΝΥΠΕΚΚ - ΟΡΘΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

0,40

22.219

ΚΟΜΜΑ ΝΕΩΝ

0,33

18.394

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ

0,32

18.018

ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟ - ΛΕΝΙΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

0,22

12.192

Νέα Ελληνική Ορμή

0,22

12.168

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΒΕΡΓΗΣ - ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ

0,20

11.471

ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ-ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ-ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ ΣΥΝΕΡΓΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

0,19

10.733

ΛΕΥΚΟ - ΛΑΪΚΕΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ PESG - PEOPLE΄S EUROPEAN SOCIAL GROUPS

0,18

10.259

ΑΡΜΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ Για Την Ευρώπη των Εθνών ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΗΜΑΡΑΣ ΕΛΛ. ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΑΡΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ, ΠΑΤΡ.ΚΟΙΝ.ΚΙΝ.

0,18

9.868

ΕΛΛΗΝΕΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΕΣ

0,16

9.207

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ - ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ

0,11

6.379

Φιλελεύθερη Συμμαχία

0,11

6.162

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΔΙΕΘΝΙΣΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ (Ο.Κ.Δ.Ε.)

0,09

4.791

"Λ.Ε.Υ.Κ.Ο" "ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ" "ΕΝΩΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ"

0,06

3.112

ΚΟΛΛΑΤΟΣ-ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ-ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

0,06

3.110

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΟΡΑΜΑ

0,04

2.034

Από σήμερα, Τρίτη 28 Μαΐου, η ΕΚΤ κυκλοφορεί νέα χαρτονομίσματα των 100 ευρώ, (συνολικής αξίας 2,3 δισ.) και 200 ευρώ (συνολικής αξίας 700 εκατομμυρίων ευρώ).

Με τα δύο καινούργια χαρτονομίσματα ολοκληρώνεται η κυκλοφορία της σειράς «Ευρώπη» των ευρωχαρτονομισμάτων δεύτερης γενιάς.

Είχαν προηγηθεί τα χαρτονομίσματα των 5, των 10, των 20 και των 50 ευρώ.

Οι ειδικοί της ΕΚΤ εξετάζουν ήδη την κυκλοφορία και τρίτης γενιάς χαρτονομισμάτων με στόχο την ακόμα πιο αποτελεσματική καταπολέμηση της παραχάραξης.

«Είναι πιο συμπαγή και πιο βολικά στη χρήση, τα χρώματα τους είναι πιο φωτεινά και είναι ασφαλέστερα», τόνισε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Λορ Λελουέτ, ειδικός στην έκδοση χαρτονομισμάτων στην ΕΚΤ.

Εκ πρώτης όψεως, αυτά τα νέα χαρτονομίσματα δεν διαφέρουν πολύ από τα παλιά, εκτός από το μέγεθός τους, σύμφωνα με τον Λελουέτ, ο οποίος παρευρέθηκε σε παρουσίαση των νέων χαρτονομισμάτων σε εκδήλωση που έγινε κοντά στη Ρώμη, όπου κατασκευάστηκαν.

Ενώ έχουν το ίδιο μήκος όπως τα τωρινά, έχουν τώρα το ίδιο ύψος με το χαρτονόμισμα των 50 ευρώ.

Τα χαρτονομίσματα των 50, 100 και 200 ευρώ με το ίδιο ύψος θα είναι πιο εύκολα στη χρήση και μπορούν να επεξεργαστούν πιο αποτελεσματικά από μηχανές, ανέφερε η ΕΚΤ σε ανακοίνωση. Το μέγεθός τους θα είναι επίσης «καλύτερα προσαρμοσμένο σε πορτοφόλια» και θα έχουν «μεγαλύτερη διάρκεια ζωής» και μεγαλύτερη αντοχή στη φθορά.

Σύμφωνα με τον Λελουέτ, θα είναι παράλληλα «εύκολο να ελεγχθούν και δύσκολο να παραχαρακτούν».

Τα χαρτονομίσματα της σειράς «Ευρώπη» εισάγονται σταδιακά τα τελευταία χρόνια.

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

Μαρία Μπόλαρη*

Οι φετινές ευρωεκλογές αποτελούν σε ένα βαθμό «δείκτη» για τις πολιτικές και κοινωνικές τάσεις σε μια σειρά ευρωπαϊκές χώρες, για τα πολιτικά σχέδια των διαφόρων δυνάμεων και τις προοπτικές τους.

Ωστό­σο η ασφά­λεια των συ­μπε­ρα­σμά­των είναι πε­ριο­ρι­σμέ­νη. Κα­ταρ­χήν, η «με­γά­λη ει­κό­να» των συ­νο­λι­κών απο­τε­λε­σμά­των (ανά «κοι­νο­βου­λευ­τι­κή ομάδα» σε έδρες στο ευ­ρω­κοι­νο­βού­λιο) πολ­λές φορές πε­ρι­πλέ­κε­ται από τις αλ­λα­γές στις διά­φο­ρες ευ­ρω-ομά­δες, κά­ποιες ιδιό­μορ­φες συ­γκα­τοι­κή­σεις δια­φο­ρε­τι­κών δυ­νά­με­ων σε αυτές ή αντί­στρο­φα τον κα­τα­κερ­μα­τι­σμό κά­ποιων συγ­γε­νών ιδε­ο­λο­γι­κά δυ­νά­με­ων σε άλλες ευ­ρω-ομά­δες, τις «με­τα­γρα­φές» και τις συ­γκολ­λή­σεις που γί­νο­νται προ­ε­κλο­γι­κά ή και με­τε­κλο­γι­κά κ.ο.κ.

Επι­πλέ­ον, το συ­νο­λι­κό σκορ αθροί­ζει μια σειρά απο­τε­λε­σμά­των από εθνι­κές κάλ­πες που μπο­ρεί να έχουν τε­λεί­ως δια­φο­ρε­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα (αλλού να κυ­ριαρ­χεί κα­θε­αυ­τό το ζή­τη­μα της Ευ­ρώ­πης όπως στο Ηνω­μέ­νο Βα­σί­λειο, αλλού να απο­τε­λούν «με­γά­λη δη­μο­σκό­πη­ση» πριν την απο­φα­σι­στι­κή μάχη των εθνι­κών εκλο­γών όπως στην Ελ­λά­δα, αλλού να απο­τε­λούν μια ευ­και­ρία να στα­λεί μή­νυ­μα σε μια κυ­βέρ­νη­ση, αλλού να πε­ρά­σουν ακόμα πιο αδιά­φο­ρες).

Όμως πολλά με­γέ­θη κι απο­τε­λέ­σμα­τα θα επι­τρέ­πουν κά­ποια συ­μπε­ρά­σμα­τα.

Η κε­ντρο­δε­ξιά σε κρίση ηγε­μο­νί­ας

Η κε­ντρο­δε­ξιά (όπως εκ­φρά­ζε­ται κυ­ρί­ως από το Λαϊκό Κόμμα) θα με­τρή­σει τις δυ­νά­μεις της σε συν­θή­κες που αντι­με­τω­πί­ζει μια κρίση ηγε­μο­νί­ας στη «δεξιά πο­λυ­κα­τοι­κία». Η γερ­μα­νι­κή Δεξιά της Άγκε­λα Μέρ­κελ πα­ρα­μέ­νει η «ατμο­μη­χα­νή» που εξα­κο­λου­θεί να τρα­βά­ει μπρο­στά –μαζί με τον γα­λα­ξία συ­ντη­ρη­τι­κών κομ­μά­των που είναι πα­ρα­δο­σια­κά ισχυ­ρά στην κε­ντρι­κή και στην ανα­το­λι­κή Ευ­ρώ­πη. Αλλά ζη­τού­με­νο είναι αν θα ξε­πε­ρά­σουν την κρίση στην οποία έχουν μπει τα πα­ρα­δο­σια­κά κόμ­μα­τα της Δε­ξιάς σε με­γά­λες χώρες όπως η Ιτα­λία (υπο­βάθ­μι­ση Μπερ­λου­σκό­νι σε δευ­τε­ρεύ­ο­ντα παί­κτη, στη σκιά της ακρο­δε­ξιάς), η Ισπα­νία (όπου στις εθνι­κές η δεξιά ψήφος τρι­χο­το­μή­θη­κε προ­κα­λώ­ντας κα­τάρ­ρευ­ση του Λαϊ­κού Κόμ­μα­τος), η Γαλ­λία (όπου οι «Ρε­που­μπλι­κα­νοί», όπως ονο­μά­ζε­ται πλέον το κόμμα της πα­ρα­δο­σια­κής Δε­ξιάς, επι­χει­ρούν να ανα­συ­ντα­χθούν μετά την κα­τε­δά­φι­ση του ιστο­ρι­κού δι­κομ­μα­τι­σμού στις τε­λευ­ταί­ες προ­ε­δρι­κές εκλο­γές). Η έκτα­ση της ήττας των Τό­ρη­δων στην Αγ­γλία, αν και ανή­κουν σε άλλη «ευ­ρω­ο­μά­δα» από το Λαϊκό Κόμμα, θα μπει επί­σης στον απο­λο­γι­σμό της ευ­ρω­παϊ­κής κε­ντρο­δε­ξιάς.

Η άνο­δος της ακρο­δε­ξιάς

Η κρίση ηγε­μο­νί­ας της Δε­ξιάς όμως αφορά πλέον πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο την επι­κίν­δυ­νη άνοδο της ακρο­δε­ξιάς. Κα­ταρ­χήν η ίδια η ακρο­δε­ξιά μπαί­νει σε τρο­χιά πα­νευ­ρω­παϊ­κού συ­ντο­νι­σμού με όρους που δεν είχε πε­τύ­χει στο πα­ρελ­θόν. Οι αντι­δρα­στι­κοί αι­σθά­νο­νται ότι «πλη­σιά­ζει η ώρα τους», ενώ ο σκο­τει­νός πρί­γκι­πας της διε­θνούς ακρο­δε­ξιάς, Στί­βεν Μπά­νον, ερ­γά­ζε­ται ακα­τά­παυ­στα και δα­πα­νά τε­ρά­στιους πό­ρους στην προ­σπά­θεια να συ­ντο­νι­στούν αυτές οι δυ­νά­μεις στο «Κί­νη­μα». Μια σειρά «μορ­φώ­μα­τα» πα­τά­νε σε επι­τυ­χί­ες σε εθνι­κό επί­πε­δο, ενώ είναι πι­θα­νό να κι­νη­το­ποι­ή­σουν πιο εύ­κο­λα την εκλο­γι­κή τους βάση, μιας και ιε­ραρ­χούν ψηλά το «ευ­ρω­παϊ­κό ζή­τη­μα» στην ατζέ­ντα τους (είτε με την εθνι­κι­στι­κή έμ­φα­ση στην «Ευ­ρώ­πη των Κυ­ρί­αρ­χων Εθνών-Κρα­τών» ενά­ντια στην πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση, είτε με τη ρα­τσι­στι­κή έμ­φα­ση της υπε­ρά­σπι­σης της «Ευ­ρώ­πης» –είτε χρι­στια­νι­κής για τους πιο πα­ρα­δο­σια­κούς, είτε «φι­λε­λεύ­θε­ρης κο­σμι­κής» για τους πιο με­τα­μο­ντέρ­νους, αλλά σί­γου­ρα «λευ­κής» για όλους– ενά­ντια στην «ισλα­μι­κή απει­λή»).

Η προ­ε­κλο­γι­κή συ­νά­ντη­ση στο Μι­λά­νο ανέ­δει­ξε σε ηγέτη και ση­μείο ανα­φο­ράς τον Σαλ­βί­νι, που κυ­βερ­νά και υλο­ποιεί το ακρο­δε­ξιό πρό­γραμ­μα, ενώ στις κάλ­πες θα θέλει να επι­βε­βαιώ­σει ότι πλέον αυτός είναι ο ισχυ­ρός παί­κτης του κυ­βερ­νη­τι­κού συ­να­σπι­σμού, απέ­να­ντι στο Κί­νη­μα Πέντε Αστέ­ρων. Η ιδιό­μορ­φη συ­γκα­τοί­κη­ση δη­μο­σκο­πι­κά ενι­σχύ­ει τη Λέγκα σε βάρος του Κ5Α που αρ­χί­ζει να «ασθμαί­νει». Το μέ­τρη­μα αυτής της αί­σθη­σης σε μια κάλπη θα έχει ση­μα­σία. Ακο­λου­θεί η Λεπέν που «τα­πει­νά» έχει πα­ρα­χω­ρή­σει την πρω­το­κα­θε­δρία στους Ιτα­λούς, μετά την αδυ­να­μία της να «σπά­σει το τα­βά­νι» στις προ­ε­δρι­κές της Γαλ­λί­ας, αλλά φι­λο­δο­ξεί μια νέα έφοδο, στο προ­νο­μια­κό για τη γαλ­λι­κή ακρο­δε­ξιά πεδίο των ευ­ρω­ε­κλο­γών (όπου είχε κα­τα­κτή­σει την πρω­τιά το 2014), ώστε να συ­νε­χί­σει με άλλον αέρα την προ­σπά­θεια να στρέ­ψει ακρο­δε­ξιά το σκη­νι­κό κοι­νω­νι­κής και πο­λι­τι­κής κρί­σης στη Γαλ­λία. Η AfD, που ση­μειώ­νει επι­τυ­χί­ες σε διά­φο­ρα κρα­τί­δια, θα «με­τρή­σει δυ­νά­μεις» σε μια πα­νε­θνι­κή κάλπη, το Vox θα έχει μια δεύ­τε­ρη ευ­και­ρία να δη­λώ­σει την άφιξή του, μετά το πλα­σά­ρι­σμά του στις εθνι­κές (αν και κα­τώ­τε­ρο των αρ­χι­κών προσ­δο­κιών), πα­ρα­δο­σια­κές δυ­νά­μεις (όπως στην Αυ­στρία) θα με­τρή­σουν την τάση της επιρ­ρο­ής τους, το «φρέ­σκο αίμα» όπως το «Φό­ρουμ για τη Δη­μο­κρα­τία» στην Ολ­λαν­δία επι­χει­ρεί να συ­ντα­ρά­ξει το τοπίο (αν επι­βε­βαιω­θεί η εκτό­ξευ­σή του).

Το φλερτ με το Φι­ντέζ του Ορ­μπάν και οι πρό­σφα­τες απο­κα­λύ­ψεις στην Αυ­στρία υπο­γραμ­μί­ζουν την απει­λή. Οι συ­νο­μι­λί­ες του Χάιντς-Κρί­στιαν Στρά­χε με τη (φε­ρό­με­νη ως) κόρη Ρώσου ολι­γάρ­χη, που οδή­γη­σαν τον ίδιο στην πα­ραί­τη­ση και την Αυ­στρία σε πρό­ω­ρες εκλο­γές, απο­κα­λύ­πτουν πολλά για την ακρο­δε­ξιά. Ο Στρά­χε υπο­σχό­ταν συμ­βά­σεις δη­μο­σί­ων έργων με αντάλ­λαγ­μα ρω­σι­κές επεν­δύ­σεις στα ΜΜΕ, με στόχο να τον στη­ρί­ξουν για να γίνει η ακρο­δε­ξιά πρώτο κόμμα. Ο (ενερ­γός νε­ο­να­ζί στα νιάτα του) «άφθαρ­τος» ηγέ­της εμ­φα­νί­ζε­ται να βου­τά­ει βαθιά μέσα στις πα­ρα­δο­σια­κές πρα­κτι­κές της δια­πλο­κής και να τις πη­γαί­νει ένα βήμα πα­ρα­πέ­ρα. Δη­λώ­σεις όπως «ο τάδε δεν θα ξα­να­πά­ρει δη­μό­σιο έργο όσο θα κυ­βερ­νάω», γιατί αυτά θα τα ανα­λαμ­βά­νουν πλέον οι… σπόν­σο­ρες του κόμ­μα­τός του, δεί­χνουν την αλή­θεια πίσω από τις επι­θέ­σεις σε (κά­ποιους) με­μο­νω­μέ­νους οι­κο­νο­μι­κούς πα­ρά­γο­ντες. Η συ­ζή­τη­ση για την επιρ­ροή των ΜΜΕ είναι επί­σης απο­κα­λυ­πτι­κή: Ξε­κι­νώ­ντας από τη με­γά­λη εφη­με­ρί­δα που είναι αντι­κεί­με­νο συ­ζή­τη­σης, ο Στρά­χε δη­λώ­νει το θαυ­μα­σμό του στον Ορ­μπάν, που βρήκε έναν αντί­στοι­χο χο­ρη­γό να αγο­ρά­σει όλες τις εφη­με­ρί­δες και να τις με­τα­τρέ­ψει όλες σε κυ­βερ­νη­τι­κές, με ρα­γδαί­ες αλ­λα­γές στη σύν­θε­σή τους…

Φυ­σι­κά το σκορ της αυ­στρια­κής ακρο­δε­ξιάς (από τις πλέον ισχυ­ρές και «εγκα­τε­στη­μέ­νες» στην Ευ­ρώ­πη, που συ­γκυ­βερ­νά με τη Δεξιά), αλλά και του Ορ­μπάν (που κυ­βερ­νά, γί­νε­ται «πρό­τυ­πο» κι αντι­με­τώ­πι­σε για πρώτη φορά εδώ και χρό­νια αγώ­νες ενά­ντια στα αντερ­γα­τι­κά του μέτρα) έχουν ση­μα­σία για να κρι­θεί η αν­θε­κτι­κό­τη­τα του ακρο­δε­ξιού ρεύ­μα­τος.

Ισχυ­ρό θα είναι και το μή­νυ­μα που θα στεί­λει το μέ­γε­θος του κόμ­μα­τος «Brexit». Ο Νάι­τζελ Φά­ρατζ, που πα­ραι­τή­θη­κε από το UKIPμε­τά την συ­ντρι­βή του στις εθνι­κές εκλο­γές, έκανε επα­νεμ­φά­νι­ση με το νέο κόμμα, επι­βε­βαιώ­νο­ντας όσους εκτι­μού­σαν από τότε ότι η δρα­στη­ριο­ποί­η­ση του Φά­ρατζ στην πο­λι­τι­κή μπο­ρεί να διαρ­κέ­σει πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο από τη ζωή του UKIP. Ο ακρο­δε­ξιός χα­μαι­λέ­ο­ντας επι­στρέ­φει μέσα σε ένα «μο­νο­θε­μα­τι­κό» κόμμα για να αξιο­ποι­ή­σει την κρίση της Δε­ξιάς. Πίσω από τη βο­λι­κή μο­νο­θε­μα­τι­κό­τη­τα που μαρ­τυ­ρά το όνομα, κρύ­βε­ται (όπως έχει φανεί στις συ­γκε­ντρώ­σεις, τις δη­λώ­σεις κλπ) το παλιό γνω­στό  ρα­τσι­στι­κό-εθνι­κι­στι­κό δη­λη­τή­ριο. Ενώ πίσω από τη δη­μα­γω­γία για «κί­νη­μα των προ­δο­μέ­νων λαϊ­κών στρω­μά­των που ήθε­λαν το Brexit» κρύ­βε­ται ένα άθροι­σμα με­σαί­ων και (κά­ποιων πολύ) με­γά­λων επι­χει­ρη­μα­τιών, σάρκα από της σάρκα της «ελίτ» που απλά πο­ντά­ρει τα λεφτά της στην έξοδο από την ΕΕ.

Η λο­γι­κή «ακραί­ου κέ­ντρου» μορ­φο­ποιεί­ται και κομ­μα­τι­κά

Την ει­κό­να «στο κέ­ντρο και δε­ξιό­τε­ρα» συ­μπλη­ρώ­νουν οι νέες μορ­φο­ποι­ή­σεις του «ακραί­ου κέ­ντρου» –ο Μα­κρόν στη Γαλ­λία, οι Σιου­δα­δά­νος στην Ισπα­νία– που είτε βρε­θούν στην ίδια ευ­ρω-ομά­δα είτε όχι τε­λι­κά, επι­κοι­νω­νούν με τους Φι­λε­λεύ­θε­ρους που επί­σης ζουν μια ανα­σύ­ντα­ξη σε κά­ποιες χώρες. Με πρώ­τους τους Άγ­γλους, όπου η πό­λω­ση γύρω από το «μέσα ή έξω από την ΕΕ» έχει σπα­ρά­ξει τα δύο με­γά­λα κόμ­μα­τα που δεν έχουν κα­θα­ρή θέση. Αν αυτό από τη μία πλευ­ρά πρι­μο­δο­τεί το κόμμα «Brexit», από την άλλη πρι­μο­δο­τεί τους Φι­λε­λεύ­θε­ρους Δη­μο­κρά­τες, που ανα­βιώ­νουν από τις στά­χτες της συ­γκυ­βέρ­νη­σης με τους Τό­ρη­δες, ως επι­λο­γή των «ευ­ρω­παϊ­στών» σε αυτές τις εκλο­γές. Γε­νι­κό­τε­ρα, με το «ακραίο κέ­ντρο» να κυ­ριαρ­χεί ως ιδε­ο­λο­γία και ως πρα­κτι­κή (ως σύ­γκλι­ση κε­ντρο­δε­ξιάς και κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς, ως δογ­μα­τι­κή προ­σκόλ­λη­ση στο «σχέ­διο ΕΕ», αλλά και ως εγκα­τά­λει­ψη των πα­λιών δια­χω­ρι­στι­κών) τεί­νει να ενι­σχύ­ε­ται και μια αυ­τό­νο­μη κομ­μα­τι­κή έκ­φρα­ση αυτής της τάσης. Με δια­φο­ρε­τι­κές συν­θή­κες σε κάθε χώρα, καθώς η «ευ­ε­λι­ξία» (ή πλή­ρης έλ­λει­ψη αρχών) αυτού του χώρου κι­νεί­ται πότε προς τον «προ­ο­δευ­τι­σμό» και πότε προς τα δεξιά, τέ­τοιες δυ­νά­μεις διεκ­δι­κούν ακρο­α­τή­ρια από τα πα­ρα­δο­σια­κά με­γά­λα κόμ­μα­τα, επι­τεί­νο­ντας την κρίση ηγε­μο­νί­ας τους: Αλλού (Γερ­μα­νία, Ισπα­νία) σε βάρος της Δε­ξιάς, αλλού (Αγ­γλία, Γαλ­λία)  σε βάρος της Κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς. Με διά­φο­ρα πα­ρό­μοια «φρού­τα» να εμ­φα­νί­ζο­νται σε κά­ποιες χώρες (π.χ. Δανία, Ολ­λαν­δία), θα φανεί η δυ­να­τό­τη­τα αυτού του χώρου να εξε­λι­χθεί σε «νέου τύπου» απά­ντη­ση στην κρίση των αστι­κών δυ­νά­με­ων.

Σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες σε κρίση προ­σα­να­το­λι­σμού

Οι Σο­σια­λι­στές βρί­σκο­νται επί­σης σε κρίση προ­σα­να­το­λι­σμού. Έχουν υπο­στεί από καιρό βα­ρύ­τε­ρη φθορά από τα δεξιά κόμ­μα­τα, καθώς ήταν αυτοί που έκα­ναν τη «βρό­μι­κη δου­λειά» εμπέ­δω­σης του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, όταν αυτός συ­νά­ντη­σε τις πρώ­τες ερ­γα­τι­κές αντι­δρά­σεις στο πα­ρελ­θόν κι είναι αυτοί που συ­γκρού­στη­καν με κοι­νω­νι­κά στρώ­μα­τα στα οποία πα­λιό­τε­ρα ανα­φέ­ρο­νταν. Η μακρά πο­ρεία απο­δυ­νά­μω­σης, η σύ­γκλι­ση με την κε­ντρο­δε­ξιά σε μια σειρά χώρες έχουν αφή­σει «απο­τύ­πω­μα» που δεν αντι­στρέ­φε­ται εύ­κο­λα. Άλλες δυ­νά­μεις υπέ­στη­σαν «πα­σο­κο­ποί­η­ση», άλλες κιν­δύ­νε­ψαν από αυτήν, άλλες εξα­κο­λου­θούν να υπό­κει­νται σε αυτή τη δια­δι­κα­σία με πιο αρ­γό­συρ­τους ρυθ­μούς. Κόμ­μα­τα όπως το Σο­σια­λι­στι­κό στη Γαλ­λία ή οι Ερ­γα­τι­κοί στην Ολ­λαν­δία είναι σκιές του εαυ­τού τους. Το SPD στη Γερ­μα­νία δεν ανα­κό­πτει με τί­πο­τα την αργή, αλλά στα­θε­ρή του κά­θο­δο, ενώ στην Ιτα­λία ο «μπουλ­ντό­ζας» Ρέν­τσι, επι­χει­ρώ­ντας να «ισο­πε­δώ­σει» το παλιό πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα, κιν­δυ­νεύ­ει να ισο­πε­δώ­σει το ίδιο του το κόμμα. Ακόμα και παλιά κά­στρα στις σκαν­δι­να­βι­κές χώρες δεν θε­ω­ρού­νται πλέον απρό­σβλη­τα.

Στους κόλ­πους της σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας εμ­φα­νί­ζε­ται ένα ρεύμα που ει­ση­γεί­ται την ανά­γκη «αρι­στε­ρής στρο­φής» (με διά­φο­ρες εκ­δο­χές και δια­βαθ­μί­σεις) και απα­γκί­στρω­σης από τη σύ­μπλευ­ση με τη Δεξιά, ως μο­να­δι­κή οδό σω­τη­ρί­ας. Όχι τυ­χαία (όσον αφορά τη συ­μπε­ρι­φο­ρά των ψη­φο­φό­ρων αυτών των κομ­μά­των), είναι από αυτές τις δυ­νά­μεις που ελ­πί­ζει η ευ­ρω­παϊ­κή σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία να «αντλή­σει αίμα»: Το Ερ­γα­τι­κό Κόμμα του Κόρ­μπιν στην Αγ­γλία (αν και οι μπε­λά­δες του Brexit το οδη­γούν σε πα­ρά­λυ­ση) και τα Σο­σια­λι­στι­κά Κόμ­μα­τα της Ιβη­ρι­κής Χερ­σο­νή­σου (και τα δύο προ­σέγ­γι­σαν κόμ­μα­τα της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς και όχι τη συ­νέ­χεια της πο­λι­τι­κής «Με­γά­λου Συ­να­σπι­σμού» με τη Δεξιά). Πρό­κει­ται για κόμ­μα­τα που έχουν το πλε­ο­νέ­κτη­μα ότι δεν κυ­βέρ­νη­σαν στα πιο σκλη­ρά χρό­νια της κρί­σης και αυτό τους επέ­τρε­ψε να δια­σώ­σουν ένα πιο φι­λερ­γα­τι­κό προ­φίλ. Αλλού, η κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά επι­χει­ρεί να ανα­βα­πτι­στεί στην αντι­δε­ξιά ευαι­σθη­σία (ο Σάν­τσεζ στην Ισπα­νία είναι μια τέ­τοια πε­ρί­πτω­ση, καθώς το Λαϊκό Κόμμα φλέρ­τα­ρε με το ακρο­δε­ξιό Vox, ενώ στο ιτα­λι­κό PD έγινε αλ­λα­γή ηγε­σί­ας που επι­χει­ρεί να εμ­φα­νι­στεί ως «μόνο αντί­πα­λο δέος στον Σαλ­βί­νι»).

Αλλά μικρό κα­λά­θι αξί­ζει γι’ αυτή την τάση «νέας κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς». Στην ιδιό­μορ­φη πε­ρί­πτω­ση των Ερ­γα­τι­κών στο Ηνω­μέ­νο Βα­σί­λειο, το Brexit ανέ­δει­ξε με οξεία μορφή το ζή­τη­μα της συ­νύ­παρ­ξης των «κορ­μπι­νί­στας» με τους «μπλε­ρι­κούς» στο ίδιο κόμμα. Οι Πορ­το­γά­λοι Σο­σια­λι­στές ει­ση­γού­νται έναν «δη­μο­σιο­νο­μι­κά ενά­ρε­το κεϊν­σια­νι­σμό» που μπο­ρεί να κα­λύ­πτει κά­ποιες λαϊ­κές ανά­γκες σε σχέση με το ζόφο που κυ­ριαρ­χεί ευ­ρω­παϊ­κά, αλλά ακόμα και δυ­νά­μεις που στη­ρί­ζουν (δια της ανο­χής) την κυ­βέρ­νη­ση (Μπλό­κο, ΚΚ Πορ­το­γα­λί­ας) επι­μέ­νουν ότι δεν είναι ούτε αρ­κε­τά, ούτε «μο­ντέ­λο προς γε­νί­κευ­ση». Ο Σάν­τσεζ στην Ισπα­νία έχει μπρο­στά του το σχη­μα­τι­σμό κυ­βέρ­νη­σης και την πρό­κλη­ση της εφαρ­μο­σμέ­νης συ­γκε­κρι­μέ­νης πο­λι­τι­κής. Δε­ξιό­τε­ρα αυτών των δυ­νά­με­ων, η υπό­σχε­ση για «αντι­δε­ξιό μέ­τω­πο» γί­νε­ται ακόμα πιο χλωμή. Ο νέος ηγέ­της του PD, που εμ­φα­νί­ζε­ται «να απο­μα­κρύ­νει το κόμμα από τον Ρέν­τσι», δεν απο­κη­ρύσ­σει ούτε καν ρη­το­ρι­κά το «μπλε­ρι­σμό» και όρισε το αντι­δε­ξιό μέ­τω­πο με το «από τον Μα­κρόν ως τον Τσί­πρα». Μια πρό­τα­ση που χω­ρά­ει τον «πρό­ε­δρο των πλου­σί­ων» και βλέ­πει ως… αρι­στε­ρό άκρο τον μνη­μο­νια­κό με­ταλ­λαγ­μέ­νο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Η ευ­ρω­παϊ­κή Αρι­στε­ρά σε σταυ­ρο­δρό­μι

Η ευ­ρω­παϊ­κή Αρι­στε­ρά αντι­με­τω­πί­ζει φέτος την πρό­κλη­ση της νέας κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς και της «συ­ρι­ζο­ποί­η­σης». Το ΚΕΑ, με αφε­τη­ρία τον ευ­ρω-με­ταρ­ρυθ­μι­σμό, δεί­χνει να ρυ­μουλ­κεί­ται ακόμα δε­ξιό­τε­ρα (αφε­νός από τον «πει­ρα­σμό» που γεννά η «αρι­στε­ρή στρο­φή» τμη­μά­των της ευ­ρω­παϊ­κής σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας κι αφε­τέ­ρου από τα συ­μπε­ρά­σμα­τα που έβγα­λαν από την ελ­λη­νι­κή εμπει­ρία του 2015). Το ΚΚΓ είναι μια χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή πε­ρί­πτω­ση. Αλλού (όπως στο Die Linke) τα πράγ­μα­τα είναι πιο ρευ­στά, αλλά η «υπε­ρά­σπι­ση» του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ μετά το 2015 δεί­χνει τα προ­βλή­μα­τα. Προ­φα­νώς κά­ποιες δυ­νά­μεις, που ανα­φέ­ρο­νται στο ΚΕΑ, απο­τε­λούν, σε μια σειρά χώρες, μια υπο­λο­γί­σι­μη αρι­στε­ρή έκ­φρα­ση στις χώρες τους (με την ευ­ρω­παϊ­κή επα­να­στα­τι­κή Αρι­στε­ρά ή πα­λιό­τε­ρους συ­ντο­νι­σμούς όπως η Αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή Αρι­στε­ρά να είναι σε δυ­σχε­ρέ­στα­τη θέση). Ιδιαί­τε­ρα στην ανα­το­λι­κή Ευ­ρώ­πη, όπου οι πε­ρισ­σό­τε­ρες σχε­τι­κά νέες προ­σπά­θειες «συν­δέ­ο­νται» με την υπο­στή­ρι­ξη από κά­ποια «ιδρύ­μα­τα» του ΚΕΑ.

Αυτά τα ζη­τή­μα­τα κά­νουν πιο εν­δια­φέ­ρου­σα την προ­σπά­θεια «Και Τώρα ο Λαός», που συ­γκρο­τή­θη­κε ως συ­ντο­νι­σμός αρι­στε­ρών δυ­νά­με­ων που, παρά τις δια­φο­ρές με­τα­ξύ τους, δια­φο­ρο­ποιού­νται από την κε­ντρι­κή πο­λι­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση του ΚΕΑ και το «υπό­δειγ­μα Τσί­πρα». Πρό­κει­ται για κά­ποιες από τις πιο μα­ζι­κές δυ­νά­μεις σε μια Ευ­ρώ­πη όπου το τοπίο για την Αρι­στε­ρά είναι σκλη­ρό. Το Μπλό­κο στην Πορ­το­γα­λία, η συμ­μα­χία Πο­δέ­μος-Ενω­μέ­νη Αρι­στε­ρά στο Ισπα­νι­κό Κρά­τος, η Ανυ­πό­τα­κτη Γαλ­λία, σή­με­ρα λει­τουρ­γούν ως βα­σι­κές δυ­νά­μεις που φι­λο­δο­ξούν να εκ­φρά­σουν την ενερ­γή «ζή­τη­ση» για ρι­ζο­σπα­στι­κή πο­λι­τι­κή προς τα αρι­στε­ρά. Στο πλευ­ρό τους βρί­σκο­νται η Κοκ­κι­νο­πρά­σι­νη Συμ­μα­χία στη Δανία, η Αρι­στε­ρή Συμ­μα­χία στη Φι­λαν­δία και το Αρι­στε­ρό Κόμμα στη Σου­η­δία. Μαζί με άλλες δυ­νά­μεις (π.χ. συγ­γε­νι­κές στο ΚΚΕ ή κά­ποια με­μο­νω­μέ­να ψη­φο­δέλ­τια της άκρας Αρι­στε­ράς σε κά­ποιες χώρες) θα με­τρή­σουν την απή­χη­ση της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς στη ση­με­ρι­νή «συ­ζή­τη­ση για την Ευ­ρώ­πη».

Πρά­σι­νοι

Τέλος, ένα απο­τέ­λε­σμα που θα έχει εν­δια­φέ­ρον είναι εκεί­νο των Πρά­σι­νων. Αλλού έχουν πιο αρι­στε­ρό-κι­νη­μα­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα για ιστο­ρι­κούς λό­γους (συ­νύ­παρ­ξη με κο­μου­νι­στο­γε­νείς δυ­νά­μεις), αλλού πρό­κει­ται για σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρες δυ­νά­μεις. Σε αρ­κε­τές χώρες ση­κώ­νουν πλέον τη ση­μαία ενός ενερ­γού αντι­φα­σι­σμού κι αντι­ρα­τσι­σμού (πιο ει­λι­κρι­νά από τους «κε­ντρο­α­ρι­στε­ρούς» σο­σια­λι­στές που υλο­ποιούν αντι­με­τα­να­στευ­τι­κές πο­λι­τι­κές) κι εμ­φα­νί­ζο­νται αυτοί ως απά­ντη­ση στην ακρο­δε­ξιά, για όσους εγκα­τα­λεί­πουν τη σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία. Αλλά κυ­ρί­ως η τάση ανό­δου που εμ­φα­νί­ζουν σε χώρες που έχουν ση­μα­ντι­κή πα­ρου­σία, αφορά ακρι­βώς το ότι είναι «πρά­σι­νοι». Οι όποιες επι­τυ­χί­ες τους θα απο­τε­λέ­σουν την εκλο­γι­κή έκ­φρα­ση της μα­ζι­κο­ποί­η­σης της άπο­ψης ότι η κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή είναι επεί­γον ζή­τη­μα κι όχι «ζή­τη­μα πο­λυ­τε­λεί­ας» (μα­θη­τι­κές απερ­γί­ες για το κλίμα διε­θνώς, έκρη­ξη ενός οι­κο­λο­γι­κού μα­ζι­κού κι­νή­μα­τος «πο­λι­τι­κής ανυ­πα­κο­ής» στην Αγ­γλία κ.ο.κ.). Μια συ­νει­δη­το­ποί­η­ση που οφεί­λει να πάρει σο­βα­ρά υπόψη και η ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά.

*Η Μαρία Μπό­λα­ρη είναι υπο­ψή­φια ευ­ρω­βου­λευ­τής της ΛΑΕ

**Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση από την Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά

πηγη: rproject.gr