Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής.

Πριν τις ευρωεκλογές της 26ης Μάη η τάση ψήφισης του ΜέΡΑ25 ήταν ορατή από όσους ασχοληθήκαμε με τις εκλογές αυτές. Ψήφισε κόσμος κατά βάση αριστερός και απογοητευμένος, νεότεροι αλλά και μεγαλύτεροι πιστεύοντας ότι ίσως ανοίξει ένα παράθυρο εκεί που τα έκλεισε ερμητικά ο ΣΥΡΙΖΑ και με τη σύμπραξη του Γ. Βαρουφάκη (ΓΒ).

Λίγοι πράγματι γνώριζαν τι ακριβώς πρέσβευε και πρεσβεύει ο ΓΒ για αυτό και άλλος δήλωνε ότι θα ψηφίσει ΜέΡΑ25 «γιατί ο Βαρουφάκης ήταν ο μόνος που αντιστάθηκε, είπε ένα όχι εκεί που οι άλλοι έσκυψαν το κεφάλι», άλλος ότι «αν έμενε στην κυβέρνηση το ’15 τα πράγματα θα ήταν καλύτερα, δεν θα είχε γίνει αυτή η καταστροφή», άλλος «διότι έχει ένα σχέδιο που φαίνεται να είναι μελετημένο και δεν αφορά μόνο την Ελλάδα αλλά έχει ευρύτερη οπτική ευρωπαϊκή και γενικότερα».

Να σημειώσουμε ότι η ψήφος στο ΜέΡΑ25 στις ευρωεκλογές δίνει το στίγμα των αγωνιστικών διαθέσεων και της ταξικής αισιοδοξίας μεγάλης μερίδας αριστερών ανθρώπων σήμερα, ανθρώπων που σε παλαιότερες δύσκολες εποχές δεν είχαν ταλάντευση, δίνει όμως ανάγλυφα και τα αδιέξοδα των οργανωμένων δυνάμεων της αγωνιστικής και επαναστατικής αριστεράς.

Η αντίληψη του ΓΒ είναι ότι «σήμερα, στις συνθήκες μετά την κρίση του 2008, είναι απαραίτητος ένας Παγκόσμιος Μηχανισμός Ανακύκλωσης Πλεονασμάτων αλλιώς ο καπιταλισμός κινδυνεύει να επιστρέψει σε συνθήκες ριζικής και επισφαλούς αβεβαιότητας που προϋπήρχε του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου και μάλιστα σήμερα ο κίνδυνος είναι πολύ μεγαλύτερος λόγω των μέσων μαζικής καταστροφής και της κλιματικής αλλαγής».[1] Η αγωνία για το μέλλον του καπιταλισμού τον κυριαρχεί, αυτή είναι η βάση πάνω στην οποία στηρίζονται οι θέσεις του.

Έχει σημασία να αναφέρουμε πού ακριβώς βλέπει τη διέξοδο από τους κινδύνους αυτούς. Ένα σενάριο είναι, αναφέρει, να συμμαχήσουν οι αναδυόμενες οικονομίες και να επιβάλουν ένα Μηχανισμό Ανακύκλωσης Πλεονασμάτων που όμως στα πλαίσια του οι εμπορικές ανταλλαγές και οι οικονομικές σχέσεις θα στηρίζονται στη δικαιοσύνη π.χ. οι κεφαλαιακές ροές που εισρέουν στη Βραζιλία από την Κίνα θα είναι ίσες με την αξία των αγαθών του πρωτογενούς τομέα που πωλούνται από τη χώρα αυτή στην Κίνα, η Κίνα αντί να αγοράζει βραζιλιάνικα περιουσιακά στοιχεία χωρίς τη συγκατάθεση της βραζιλιάνικης κυβέρνησης θα διοχετεύει τις επενδύσεις της μέσω της κυβέρνησης της Βραζιλίας στη βάση συνεργασίας καθώς και η μεταβίβαση κινεζικής τεχνολογίας στη Βραζιλία. Μόνο έτσι μπορεί να επιτευχθεί μία ισόρροπη και σταθερή οικονομική μεγέθυνση όπως την περίοδο 1945 -1971.

Περιγράφει δηλαδή μία εκδοχή του καπιταλισμού με σχέσεις δίκαιες, με αλληλεγγύη και ισότιμη συνεργασία μεταξύ των χωρών που οδηγεί σε ισόρροπη και σταθερή ανάπτυξη. Ποιος όμως διαμορφώνει αυτές τις συνθήκες και ποιος τις εγγυάται; Τέτοιο ιστορικό προηγούμενο δεν υπήρξε στα χρόνια της κυριαρχίας του κεφαλαίου αφού είναι έξω από τη φύση του και μόνο με την απειλή ότι κινδυνεύει το σύστημα δεν πρόκειται να αλλάξει η ουσία και οι νόμοι του.

Ένα δεύτερο σενάριο είναι αν η Δύση είχε την επιφοίτηση να εφαρμόσει την πρόταση του Keynes, για τη δημιουργία κάποιας Διεθνούς Οικονομικής Ένωσης με στόχο τη δίκαιη ανακύκλωση των παγκόσμιων πλεονασμάτων, την απάλειψη δηλαδή της εκμετάλλευσης μεταξύ των κρατών και των σχέσεων κυριαρχίας -υποταγής, χαρακτηριστικό στοιχείο των καπιταλιστικών κοινωνιών. Ισότιμες ανταλλαγές μεταξύ Γερμανίας και Ελλάδας, των ΗΠΑ και του υπόλοιπου κόσμου, Κίνας και Ζιμπάμπουε κ.λπ.. Ένα τοπίο ειδυλλιακό. Επιπλέον φαίνεται να ξεχνά ότι ο κεϋνσιανισμός αναδείχτηκε και επικράτησε σε όλες ανεξαίρετα τις χώρες ανεξαρτήτως αν κυβερνούσε η χριστιανοδημοκρατία, η σοσιαλδημοκρατία ή μεταλλαγμένοι αριστεροί, αντιστοίχως ο νεοφιλελευθερισμός έγινε το Ευαγγέλιο όλων των αστικών κρατών και των πολιτικών δυνάμεων ακριβώς γιατί οι ανάγκες του κεφαλαίου σε κάθε φάση «αποφασίζουν» για την οικονομική πολιτική και όχι κάποια πρόσωπα ή κυβερνήσεις, όπως ο ΓΒ νομίζει. Όλα τα προηγούμενα θα τα επιτύχει ένα δίκαιο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, μία δίκαιη Παγκόσμια Τράπεζα ή ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου ενώ στον καπιταλιστικό κόσμο το μόνο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η μόνη Παγκόσμια Τράπεζα που μπορεί να υπάρξει είναι αυτή που έχουμε μπροστά μας.

Αντίστοιχα εντελώς ουτοπικές και παραπλανητικές είναι οι θέσεις του για την εσωτερική πολιτική στην Ελλάδα. Τάσσεται υπέρ του ευρώ και της ΕΕ, αναγνωρίζει το δημόσιο χρέος αλλά τοποθετείται υπέρ της ρήξης με την τρόικα γιατί καταστρέφει, όπως αναφέρει, την Ελλάδα και την Ευρώπη, τάσσεται κατά των επαχθών δεσμεύσεων των μνημονίων, της εκχώρησης της δημόσιας περιουσίας κ.λπ. Μα την τρόικα την διόρισαν οι δανειστές, οι κυρίαρχοι, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη ληστεία της χώρας και του λαού. Πώς είναι δυνατόν να αναγνωρίζεις και να σέβεσαι τα συμφέροντα που κυριαρχούν και να στρέφεσαι μόνο κατά των μηχανισμών που δημιουργούν οι δυνάμεις αυτές για να διασφαλίσουν τα συμφέροντα και την κυριαρχία τους;

Εδώ έχουμε μία παρόμοια εκδοχή της ρητορικής του ΣΥΡΙΖΑ πριν το 2015 και ως τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς που θα απάλλασσε τη χώρα από την τρόικα και τα μνημόνια χωρίς ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση και μάλιστα με συναίνεση, μόνο που τώρα λείπουν τα νταούλια που θα βαράνε για να χορεύουν οι αγορές. Μία επανάληψη όσων ακούσαμε και ζήσαμε το πρώτο εξάμηνο του 2015 τότε που ο Βαρουφάκης έβλεπε το σκίσιμο των μνημονίων ως μία συμβολική κίνηση, μετονόμασε την τρόικα σε θεσμούς και συναντιόνταν αυτή με τους υπουργούς στο Χίλτον και όχι στα υπουργεία, εφεύρε τον όρο ρεαλιστική σύγκρουση αφού το 70% των μνημονίων, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, ήταν μέτρα που έπρεπε έτσι κι αλλιώς η χώρα να πάρει.

Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο Βήμα ρωτήθηκε για τις ετερόκλητες ιδεολογικές θέσεις ανθρώπων που στελεχώνουν τις γραμμές του κόμματός του. Η απάντηση ήταν αποκαλυπτική. «Γιατί ένας φιλελεύθερος αντικρατιστής», αναρωτήθηκε, «δεν μπορεί να συνεργαστεί με ένα μαρξιστή ότι πρέπει να σταματήσει η αέναη μεταφορά των τραπεζικών ζημιών στον κρατικό προϋπολογισμό και τελικά στις τσέπες του λαού;». Μόνο που οι μαρξιστές, οι πραγματικοί μαρξιστές, επουδενί συμφωνούν στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών ενώ οι φιλελεύθεροι, παρ’ ότι αντικρατιστές, δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό όταν το κεφάλαιο έχει δυσκολίες να ανοίξουν τα κρατικά ταμεία και να του προσφέρουν αφειδώς χρήμα. 10 τρισεκατομμύρια δολάρια κρατικές ενισχύσεις στη Wall Street μετέφερε κατά την κρίση του 2008 η κυβέρνηση Μπους και αντιστοίχως οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις σε όλες τις χώρες. Το κράτος είναι μηχανισμός του κεφαλαίου για να το υπηρετεί και να στηρίζει την κυριαρχία του.

Ενδιαφέρον έχουν και οι απόψεις του για την πολιτική οργάνωση, το ΜέΡΑ25 και τις συμμαχίες. Παρομοιάζει το ΜέΡΑ25 με ένα κίνημα στο οποίο στρατεύονται πολλοί με πολύ διαφορετικές απόψεις για ένα σκοπό, όπως παλαιότερα για την ανατροπή της χούντας, την επανάσταση του 1821. Ακριβώς με αυτό τον τρόπο θέλει να υπάρξει το κόμμα στο οποίο ηγείται. Όλοι μέσα για ένα σκοπό. Αυτό δίνει και τη θέση του για τις συμμαχίες: όποιος θέλει στρατεύεται στο ΜέΡΑ25 υπό την ηγεσία του, ούτε συμφωνίες ούτε συζητήσεις. Η δημοκρατία στο αποκορύφωμά της.

Ο Γ. Βαρουφάκης δεν παραλείπει να θέσει δίλημμα στους ψηφοφόρους και από τη δική του σκοπιά. Η ψήφος στο ΜέΡΑ, αναφέρει, είναι η μόνη κερδισμένη αφού στο ΣΥΡΙΖΑ είναι χαμένη ψήφος γιατί επαναφέρει τη Νέα Δημοκρατία με το τέταρτο μνημόνιο του. Ενώ το ισχυρό ΜέΡΑ μπορεί να ψαλιδίσει την αυτοδυναμία της. Κερδισμένη για το λαό ψήφος όμως είναι αυτή που βρίσκεται απέναντι στην αστική πολιτική και σε όλες τις αστικές πολιτικές δυνάμεις, που μπορεί να ανοίξει μία νέα σελίδα για το λαό και τις λαϊκές ανάγκες. Όσο χαμένη είναι η ψήφος στο ΣΥΡΙΖΑ, τη Νέα Δημοκρατία, το ΚΙΝΑΛ κ.α. άλλο τόσο, ίσως και περισσότερο, είναι και αυτή στο ΜέΡΑ25.

Το ΜέΡΑ25 αναζητά μία θέση στην πολιτική σκηνή και σε κυβερνητικά σχήματα, αφού δεν αποκλείει συνεργασία ούτε με το ΣΥΡΙΖΑ ούτε με τη Νέα Δημοκρατία, είναι ένα πραγματικό ανάχωμα απέναντι στο λαϊκό κίνημα. Το ζητούμενο είναι αν το κίνημα μπορεί να υπερβεί και αυτό το ανάχωμα.

[1] Η αναφορά αυτή όπως και άλλα στοιχεία γίνεται στο βιβλίο του «Παγκόσμιος   Μινώταυρος».

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Γερμανία-Γαλλία

Γιώργος Παυλόπουλος

Η κυβερνητική αστάθεια στο Βερολίνο αποδυναμώνει την Μέρκελ και δίνει στον Γάλλο πρόεδρο τη δυνατότητα να κάνει σχέδια όχι μόνο για το ξεπέρασμα της δικής του κρίσης, αλλά και για ηγεμονία στην ΕΕ

Στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος, λέει η γνωστή παροιμία. Φαίνεται δε ότι στην περίπτωση της ΕΕ και του Μακρόν, αυτή ταιριάζει… γάντι, καθώς ο πρόεδρος της Γαλλίας επιχειρεί να εκμεταλλευτεί τις αδυναμίες των εταίρων του όχι απλώς για να ξεπεράσει τις δικές του και την ήττα του από την Λεπέν, αλλά και για να προωθήσει δυναμικά τα συμφέροντα της γαλλικής αστικής τάξης σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ειδικά μετά την νέα κρίση που ξέσπασε στο Βερολίνο, όπου οι συνέπειες στο πολιτικό σύστημα από το τσουνάμι των πρόσφατων ευρωεκλογών δεν έχουν αποκαλυφθεί σε όλη τους την έκταση, ο Μακρόν μοιάζει να θεωρεί ότι οι συνθήκες είναι οι καλύτερες δυνατές για να σημειώσει σοβαρές επιτυχίες – αποδεικνύοντας, έτσι, ότι στο τέλος δεν νικούν πάντα οι Γερμανοί!

Αυτή τη φορά, στο επίκεντρο των αναταράξεων που σημειώνονται στην ισχυρότερη χώρα της ΕΕ βρίσκονται οι Σοσιαλδημοκράτες. Το 15,8% που συγκέντρωσαν στις ευρωεκλογές, με αποτέλεσμα να χάσουν την δεύτερη θέση από τους Πράσινους και μάλιστα με διαφορά 5 ποσοστιαίων μονάδων, δίνει στην κρίση τους υπαρξιακά χαρακτηριστικά, καθώς αυτό που κυριολεκτικά διακυβεύεται είναι το μέλλον τους ως κόμματος. Η δε παραίτηση της προέδρου τους, Αντρέα Νάλες – της «τελευταίας σοσιαλδημοκράτισσας», όπως την χαρακτήρισε το περιοδικό Der Spiegel – αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου των διεργασιών που συντελούνται στην ηγεσία και τη βάση.

Βεβαίως, οφείλουμε εξαρχής να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Παρά τις σκέψεις και τα σχέδια γύρω από μια ριζική ανανέωση του πολιτικού σκηνικού της Γερμανίας, που θέλει τους Πράσινους να αναλαμβάνουν τον ρόλο που έπαιζαν μέχρι σήμερα οι Σοσιαλδημοκράτες, το SPD ούτε έχει πεθάνει ούτε έχει πει την τελευταία του λέξη, όπως εσπευσμένα και αβίαστα σπεύδουν κάποιοι να συμπεράνουν. Κι αυτό, όχι τόσο εξαιτίας της μακράς ιστορίας του ή και των ριζών που έχει στη γερμανική κοινωνία, αλλά κυρίως λόγω των ισχυρών και οργανικών δεσμών που έχει οικοδομήσει όλες τις προηγούμενες δεκαετίες με την αστική τάξη και το κεφάλαιο της χώρας. Προφανώς δε και με τα συνδικάτα, τα οποία μπορεί να χάνουν διαρκώς μέλη, όμως δεν παύουν να αποτελούν ένα καθοριστικό κρίκο στην αλυσίδα της διαμεσολάβησης ανάμεσα στο σύστημα εξουσίας και τους εργαζόμενους, που διασφαλίζει «κοινωνική ειρήνη» ακόμη και σε πολύ δύσκολες περιόδους – με τα απαραίτητα, φυσικά, ανταλλάγματα…

Οι Σοσιαλδημοκράτες μπροστά στην απειλή να πεταχτούν στα σκουπίδια της ιστορίας

Κάτι ανάλογο ισχύει και με τις προβλέψεις για το μέλλον της κυβέρνησης Μέρκελ, πολλές από τις οποίες την θέλουν να μην… βγάζει τη χρονιά. Αν και αυτό κάθε άλλο παρά αποκλείεται, η τροπή που θα πάρουν οι εξελίξεις θα κριθεί αποκλειστικά από τις επιλογές στα κονκλάβια της αστικής τάξης – οι οποίες, στη συνέχεια, θα αποτυπωθούν στην εκλογή της νέας ηγεσίας του SPD (πιθανώς το φθινόπωρο) και την απόφαση για συνέχιση ή μη της συνεργασίας με τους Χριστιανοδημοκράτες. Ακόμη και στο σενάριο του διαζυγίου, πάντως, δεν οδηγεί αυτομάτως σε κάλπες, μιας και υπάρχει πάντα η εναλλακτική της συμμαχίας με τους Φιλελεύθερους και τους Πράσινους, σε ένα συνασπισμό τύπου «Τζαμάικα» – αν και η αλήθεια είναι ότι οι δεύτεροι θα πιέσουν για εκλογές, ώστε να αποτυπωθεί η δυναμική τους (ορισμένες δημοσκοπήσεις τους φέρνουν πρώτους) και να διαπραγματευ

Η μελέτη, παρουσιάστηκε στην ετήσια συνάντηση της Αμερικανικής Εταιρείας για τη Διατροφή που πραγματοποιήθηκε 8-10 Ιουνίου στη Βαλτιμόρη.

Οι ερευνητές, ανέλυσαν δεδομένα πρόσληψης φρούτων και λαχανικών από 113 χώρες (το 82% του παγκόσμιου πληθυσμού) και τα συνέδεσαν με τους θανάτους από καρδιαγγειακές νόσους που οφείλονται στη μη επαρκή πρόσληψη φρούτων και λαχανικών.

Τα δεδομένα που προέκυψαν από τη μελέτη επισημαίνουν τα εξής:

-Η μη επαρκής πρόσληψη φρούτων είναι υπεύθυνη για σχεδόν 1,8 εκατομμύρια θανάτους καρδιαγγειακής αιτιολογίας ετησίως, ενώ η μη επαρκής κατανάλωση λαχανικών συνδέεται με ένα εκατομμύριο θανάτους, ετησίως.

-Η μη επαρκής κατανάλωση φρούτων έχει ως συνέπεια σχεδόν 1,3 εκατομμύρια θανάτους από εγκεφαλικό επεισόδιο και περισσότερους από 520.000 θανάτους από στεφανιαία νόσο παγκοσμίως κάθε χρόνο.

-Η μη επαρκής κατανάλωση λαχανικών υπολογίστηκε ότι είχε ως αποτέλεσμα περίπου 200.000 θανάτους από εγκεφαλικό επεισόδιο ετησίως και περισσότερους από 800.000 θανάτους από στεφανιαία νόσο.

Οι θάνατοι από εγκεφαλικό επεισόδιο αφορούν κατά κύριο λόγο τις χώρες με μειωμένη πρόσληψη φρούτων (Νότια Ασία, Ανατολική Ασία, Υποσαχάρια Αφρική), ενώ εκείνοι από στεφανιαία νόσο αφορούν περισσότερο χώρες με χαμηλή κατανάλωση λαχανικών (Κεντρική Ασία, Ωκεανία).

Σύμφωνα με την έρευνα, ομάδες υψηλού κινδύνουν είναι οι νέοι ενήλικοι άνδρες, καθώς αυτοί καταναλώνουν λιγότερα φρούτα συγκριτικά με τις γυναίκες.

Η επικεφαλής ερευνήτρια Βικτόρια Μίλλερ της Σχολής Επιστήμης της Διατροφής στο Πανεπιστήμιο Ταφτς τόνισε ότι η νέα έρευνα αποτελεί έναυσμα για την υιοθέτηση αυτής της διατροφικής συνήθειας, τονίζοντας τη σημασία τους για την καρδιαγγειακή λειτουργία.

Τα φρούτα και τα λαχανικά είναι καλές πηγές ινών, καλίου, μαγνησίου, αντιοξειδωτικών και φαινολικών ενώσεων και έχουν αποδειχθεί ότι συμβάλλουν στην μείωση της αρτηριακής πίεσης και της χοληστερόλης. Παράλληλα, συμβάλλουν  στην υγεία του πεπτικού συστήματος.

Οι μέχρι σήμερα έρευνες προτείνουν ότι η ιδανική πρόσληψη φρούτων είναι 300 γραμμάρια ημερησίως (περίπου δύο μικρά μήλα), ενώ η ιδανική πρόσληψη λαχανικών (συμπεριλαμβανομένων των οσπρίων) είναι 400 γραμμάρια ημερησίως.

πηγη: (ΑΠΕ-ΜΠΕ)- onmed.gr

Λιμάνια-σταθμοί στην Ελλάδα που μαζί με την ενδοχώρα τους έχουν να επιδείξουν πανέμορφα τοπία, ιστορικούς και αρχαιολογικούς θησαυρούς, μεγάλη ναυτική παράδοση, χρυσές παραλίες, γραφικές γειτονιές. Πρόκειται για ελληνικά λιμάνια της διάσπαρτης πόλης του Αιγαίου και του Ιονίου, τα οποία γίνονται άξιοι πρεσβευτές του μοναδικού ελληνικού χρώματος, αποτελώντας σημεία αναφοράς και προσέγγισης για τα κρουαζιερόπλοια ορισμένων από τις μεγαλύτερες εταιρείες κρουαζιέρας στον κόσμο.

Πειραιάς: Το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας, παραμένει το πρώτο στις επισκέψεις κρουαζιερόπλοιων. Αν και το ίδιο έχει πλούσιο ιστορικό και αρχαιολογικό ενδιαφέρον, αποτελεί το ορμητήριο των επισκεπτών για μία εκδρομή στο κέντρο της Αθήνας και μία επίσκεψη στον βράχο της Ακρόπολης. Ο Πειραιάς ευελπιστεί τα επόμενα χρόνια να αναδειχθεί ως κέντρο θαλάσσιου πολιτισμού καταφέρνοντας έτσι να «κρατήσει» ένα μερίδιο των τουριστών της κρουαζιέρας και να αναδείξει τις ομορφιές και τα σημεία ενδιαφέροντος που διαθέτει εν αφθονία.

Σαντορίνη: Το παγκόσμιας φήμης νήσι των Κυκλάδων, με τη μοναδική θέα στην Καλντέρα, αποτελεί έναν από τους διασήμοτερους προορισμούς του κόσμου. Συνδυάζοντας ένα μαγικό τοπίο με ένα συγκλονιστικό ηλιοβασίλεμα και ένα ηφαίστειο που κόβει την ανάσα, προσφέροντας επιπλέον καλό φαγητό και κρασί και έναν εξαιρετικό αρχαιολογικό χώρο, η Σαντορίνη δείχνει να κρατά τα ηνία του ελληνικού τουρισμού και να αποτελεί σταθερή αξία στο χώρο της μεσογειακής κρουαζιέρας!

Μύκονος: Το νησί των ανέμων, με την πανέμορφη χώρα και τις κοσμοπολίτικες παραλίες του, κερδίζει με την πρώτη ματιά τον επισκέπτη. Με τη διασκέδαση να κρατά μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, τις υψηλών προδιαγραφών ανέσεις και τη διάσημη «μικρή Βενετία», η Μύκονος κατακλύζεται κάθε χρόνο από πλήθος τουριστών που θέλουν να ζήσουν έστω και για λίγο την “dolce vita” του νησιού.

Κέρκυρα: Με τις βενετσιάνικες προσόψεις των σπιτιών και τα δύο ενετικά της κάστρα να δεσπόζουν στις άκρες αυτού του μηνμείου της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, ο επισκέπτης προσεγγίζοντας το λιμάνι της Κέρκυρας, θα νοιώσει αμέσως να μεταφέρεται σε μια άλλη, πιο ρομαντική, εποχή. Μια βόλτα στο πλακόστρωτο Λιστόν, τη μεγαλύτερη πλατεία των Βαλκανίων, στα στένα καντούνια με τα μαγαζιά, στο Αχίλλειο-το ανάκτορο της πριγκίπισσας Σίσσυ, αλλά και μια επίσκεψη στα γαλαζοπράσινα νερά της Παλαιοκαστρίτσας είναι αρκετά για να επιβεβαιώσουν ότι η Κέρκυρα αποτελεί δικαίως πόλο έλξης μεγάλων κρουαζιερόπλοιων που ταξιδεύουν στο Ιόνιο και τις Δαλματικές ακτές.

Ρόδος: Στο λιμάνι όπου κάποτε δέσποζε ο Κολοσσός, η πόλη της Ρόδου σε προδιαθέτει για ένα ταξίδι στο μεσαιωνικό της παρελθόν και μία εξερεύνηση της ιστορίας των ιπποτών! Πέρα από τη βόλτα στην παλιά πόλη και το κάστρο, αξίζει κανείς να επισκεφτεί το δάσος με τις πεταλούδες και τον οικισμό της Λίνδου με τα αρχαία ελληνικά, ρωμαϊκά και χριστιανικά ευρήματα.

Τη λίστα με τα ελληνικά λιμάνια που προσεγγίζουν τα μεγάλα κρουαζιερόπλοια συμπληρώνουν το Κατάκολο με την καθιερωμένη εκδρομή στην αρχαία Ολυμπία και το Ηράκλειο με την επίσκεψη στον αρχαιολογικό χώρο της Κνωσσού.

πηγη: naftikachronika.gr