Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Ελληνοτουρκικά: Ο καλός, ο κακός και ο …πωλητής
Προεκλογικά παιχνίδια πολέμου και μάχες εντυπώσεων με ΚΥΣΕΑ…
Τουρκικές παραβιάσεις, υδρογονάνθρακες, αμερικανική παρουσία και στο βάθος … αγορά των F-35 από την Ελλάδα. Το γνωστό σκηνικό έχει στηθεί με τους «μονομάχους» ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ να μην το συμπεριλαμβάνουν στη προεκλογική τους αντιπαράθεση. Ακριβώς γιατί θα αποτελέσουν αμφότεροι μέρος του. Είτε ως κυβέρνηση, είτε ως αντιπολίτευση. Όπως έκαναν έως τώρα.
Επίκεντρο τα κυπριακά κοιτάσματα, με τους ανταγωνισμούς των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας να μετατρέπουν τους λαούς των δύο χωρών σε θύματα των πολυεθνικών της ενέργειας. Αυτούς δηλαδή που έχουν αναλάβει τις έρευνες και θα κερδοσκοπήσουν σε κάθε εκδοχή.
Το τουρκικό γεωτρύπανο Πορθητής δηλώνει ότι θα πραγματοποιήσει έρευνες στην τουρκική υφαλοκρηπίδα. Η Λευκωσία ανταπαντά επικαλούμενη τη κυπριακή ΑΟΖ και με ένταλμα σύλληψης του πληρώματος. Η τουρκική κυβέρνηση απειλεί και οξύνει την ένταση. Μαζί με τις απειλές έρχεται ο καταιγισμός παραβάσεων και παραβιάσεων με υπερπτήσεις πάνω από το Φαρμακονήσι και τους Αρκιούς.
Το ελληνικό ΥΠΕΞ δεν αποκλείει το ενδεχόμενο θερμού επεισοδίου, υποστηρίζοντας όμως ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα οφείλεται όχι σε πρόθεση αλλά σε ατύχημα. Κατονομάζοντας ως υπεύθυνη την τουρκική πλευρά που υιοθετεί την τακτική της όξυνσης.
Κάπου εδώ έρχονται στο προσκήνιο οι Ηνωμένες Πολιτείες. Ο βοηθός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάθιου Πάλμερ θυμίζει πως «στην περιοχή βρίσκονται 10 αμερικανικά πολεμικά πλοία, 130 αεροσκάφη του Ναυτικού και της Αεροπορίας και περίπου 9.000 Αμερικανοί Πεζοναύτες». Αναφέρεται παράλληλα χωρίς να κρύβεται στο τι ζητούν οι ΗΠΑ: «Εμείς βλέπουμε την περιοχή ως μια περιοχή με αυξανόμενη σημασία για τα ενεργειακά. Θεωρούμε ότι οι ενεργειακοί πόροι της περιοχής μπορούν να προσφέρουν ποικιλία στην εισαγωγή ενέργειας, στην ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης. Επιπλέον ως ΗΠΑ μας ενδιαφέρουν και άλλα ζητήματα στην περιοχή, όπως ο αγώνας ενάντια στην τρομοκρατία».
Στην Ελλάδα ο Αμερικανός πρέσβης Τζέφρυ Πάιατ,αφού συναντά τον Κυριάκο Μητσοτάκη δηλώνει πως υφίσταται «δέσμευση» της Ουάσιγκτον για στήριξη της συμμαχικής σχέσης με την Ελλάδα αλλά και για την «δέσμευσή μας στην Ανατολική Μεσόγειο». Αυτά φυσικά ξεκαθαρίζει ο πρέσβης στο πλαίσιο της στρατηγικής σχέσης των δύο χωρών. Του σχετικού διαλόγου δηλαδή που ξεκίνησε ο ΣΥΡΙΖΑ και θα ολοκληρώσει στην ίδια κατεύθυνση η επόμενη κυβέρνηση.
Επ’ αυτού δεν υφίσταται καμία αμφιβολία. Εγγυητής είναι η στάση τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και της Νέας Δημοκρατίας στο συγκεκριμένο θέμα. Μαζί ψήφισαν στην Βουλή το εξοπλιστικό πρόγραμμα που έφερε στις αποσκευές του ο Αλέξης Τσίπρας μετά την συνάντησή του με τον Τραμπ το φθινόπωρο του 2017 για τον εκσυγχρονισμό των ελληνικών F-16 που αφορά 85 αεροσκάφη και θα κοστίσει 1.2 δισεκατομμύρια ευρώ. Κάνουν ταυτόχρονα πανομοιότυπες δηλώσεις για την εμβάθυνση των σχέσεων Ελλάδας – Ηνωμένων Πολιτειών.
Μετά από αυτά μόνο ως παράξενη δεν μπορεί θα θεωρηθεί η αναζωπύρωση της συζήτησης για την αγορά των μαχητικών τελευταίας γενιάς F-35 από την Ελλάδα. Στο πλαίσιο της αναβάθμισης των F-16 σύμφωνα με το Πεντάγωνο η Ελλάδα έχει στείλει επιστολή που ζητά τεχνική μελέτη για την αγορά των F-35 ενώ ο Ματάιας Γουίντερ, επικεφαλής του Γραφείου του Πενταγώνου για αεροσκάφη αυτά λέει ότι «Ελλάδα, Σιγκαπούρη, Ρουμανία, Ισπανία και Πολωνία, περιλαμβάνονται στους μελλοντικούς πιθανούς αγοραστές». Για το κόστος της αγοράς αυτής δεν υπάρχουν συγκεκριμένες εκτιμήσεις δημοσιοποιημένες. Πάντως οι περισσότερες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για 3 έως 3.5 δις για την αγορά 20 αεροσκαφών και την υποστήριξή τους.
πηγη: imerodromos.gr
Παγκόσμια δύναμη η Ελλάδα σε Γαλάζιες Σημαίες
Τη δεύτερη θέση παγκοσμίως ανάμεσα σε 47 χώρες καταλαμβάνει φέτος η Ελλάδα, με συνολικά 515 βραβευμένες ακτές, 15 μαρίνες και 4 σκάφη αειφόρου τουρισμού.
Η χώρα μας που κατάφερε να παραμείνει στη δεύτερη θέση και φέτος, πίσω μόνο από την Ισπάνια με τις 556 σημαίες της, δείχνει να «αψηφά» το φαινόμενο της παγκόσμιας μόλυνσης των ακτών και των θαλασσών και να παραμένει ένα από τα «δυνατά χαρτιά» στο διεθνές τουριστικό στερέωμα.
Το πρόγραμμα «Γαλάζια Σημαία» αποτελεί το πιο διαδεδομένο «σύμβολο» ποιότητας των θαλασσών, με ιδιαίτερα αυστηρά κριτήρια καθαριότητας, οργάνωσης, πληροφόρησης, ασφάλειας, προστασίας του φυσικού πλούτου των ακτών και περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης.
Το 2017 ξεκίνησε και η εφαρμογή του προγράμματος για τα σκάφη αειφόρου τουρισμού στη χώρα μας και αφορά εταιρείες που βραβεύονται για τη διαχείριση τουριστικών σκαφών, με κριτήριο την συμμόρφωσή τους σε ένα σύνολο 51 κριτηρίων.
Το πρόγραμμα εκπροσωπείται στην Ελλάδα από την Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης (ΕΕΠΦ), με 65 χρόνια ασταμάτητης δράσης σε περιβαλλοντικές παρεμβάσεις και υποστηρίζεται από το ΥΠΕΝ, διά της Ειδικής Γραμματείας Υδάτων.
Πριν λίγες ημέρες, στην Ακτή Βουλιαγμένης και παρουσία πολλών εκπροσώπων της πολιτείας και κλαδικών φορέων του τουρισμού, έγινε η ετήσια αναγγελία των βραβεύσεων.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, πρώτη στην Ελλάδα, με 85 σημαίες, αναδείχθηκε η Περιφερειακή Ενότητα Χαλκιδικής, ακολούθησε η Ρόδος με 39 σημαίες, το Λασίθι με 37 και τα Χανιά με 35. Την πεντάδα ολοκλήρωσε μια ακόμη Περιφερειακή Ενότητα της Κρήτης, το Ηράκλειο, με 26 σημαίες.
Η λίστα με τις γαλάζιες σημαίες στην Ελλάδα
πηγη: naftikachronika.gr
Μείωση 18,5% στις κατασκευές το α’ τρίμηνο του 2019
Μείωση 18,5% σημείωσε ο δείκτης παραγωγής στις κατασκευές το α’ τρίμηνο εφέτος σε σύγκριση με τον αντίστοιχο δείκτη του α’ τριμήνου 2018, έναντι μείωσης 0,7% που σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση το 2018 με το 2017.
Ο ίδιος δείκτης παρουσίασε μείωση 43,2% το α’ τρίμηνο 2019 σε σύγκριση με τον αντίστοιχο δείκτη του δ’ τριμήνου 2018, έναντι μείωσης 29,7% που σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του α’ τριμήνου 2018 με το δ’ τρίμηνο 2017.
Ενώ, ο εποχικά διορθωμένος δείκτης παρουσίασε μείωση 7,2% το α’ τρίμηνο 2019 σε σύγκριση με τον αντίστοιχο δείκτη του δ’ τριμήνου 2018.
Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, ο δείκτης καλύπτει όλους τους τομείς στις κατασκευές (κτίρια- έργα πολιτικού μηχανικού).
Στα κτίρια περιλαμβάνονται μονοκατοικίες, διπλοκατοικίες, πολυκατοικίες, ξενοδοχεία, κτίρια γραφείων, βιομηχανικά και εμπορικά κτίρια, κτίρια δημόσιων θεαμάτων, εκπαιδευτήρια, νοσοκομεία και λοιπά οικιστικά κτίρια.
Στα έργα πολιτικού μηχανικού περιλαμβάνονται αυτοκινητόδρομοι, οδοί, αεροδρόμια, αθλητικές εγκαταστάσεις, γέφυρες, σήραγγες, υπόγειες διαβάσεις, αγωγοί μεταφοράς πετρελαίου και φυσικού αερίου, δίκτυα παραγωγής και διανομής ρεύματος, δίκτυα τηλεπικοινωνιών, υδραυλικά και λιμενικά έργα κ.λπ.
πηγη: iskra.gr
ΕΛΒΕΤΙΑ Η «Απεργία Γυναικών» και η συσσωρευμένη αγανάκτηση των εργαζόμενων γυναικών
Από την απεργιακή συγκέντρωση στη Βέρνη
Πανελβετική απεργία των γυναικών, προκηρύχτηκε για τις 14 Ιούνη, από γυναικείες οργανώσεις, η οποία και στηρίχτηκε από τις βασικές συνδικαλιστικές οργανώσεις και από σωματεία σε διάφορους χώρους δουλειάς. Η 14η Ιούνη επιλέχθηκε συμβολικά, δίνοντας έτσι ένα χαρακτήρα συνέχειας της προηγούμενης γυναικείας απεργίας που πραγματοποιήθηκε στην Ελβετία, στις 14 Ιούνη 1991.
Η προκήρυξη της απεργίας πατάει πάνω στη συσσωρευμένη αγανάκτηση των εργαζόμενων γυναικών στην Ελβετία που βλέπουν τα δικαιώματα τους να συνθλίβονται στον μύλο των κερδών των επιχειρήσεων: κυριαρχία ελαστικών εργασιακών σχέσεων, της ημιαπασχόλησης, οι μισθολογικές διακρίσεις (20% λιγότερη αμοιβή από τους άντρες), οι ελλείψεις σε δομές κοινωνικής φροντίδας (για τα παιδιά, ηλικιωμένους, ΑμΕΑ) είναι κάποια από τα οξυμένα προβλήματα που αντιμετωπίζει καθημερινά η εργαζόμενη και άνεργη γυναίκα στην Ελβετία.
Σύμφωνα με το γραφείο στατιστικών ερευνών της Ελβετίας η μερική απασχόληση το 2018 πλησίασε το 40%. Στον γυναικείο εργαζόμενο πληθυσμό το ποσοστό αυτό πλησιάζει το 60 %. Η αστική τάξη και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι παρουσιάζουν τις «ευέλικτες» εργασιακές σχέσεις ως «ευκαιρία» για τη γυναίκα για να συνδυάσει την καριέρα με την οικογένεια, να μη χάσει την επαφή με το επάγγελμα, κλπ. Μάλιστα, παρουσιάζεται ως «επιλογή» της γυναίκας η δυνατότητα να διαλέξει «εργασιακό συμβόλαιο» με διάφορα «ποσοστά εργασίας», δηλαδή ώρες εργασίας. Μπορεί, δηλαδή, κάποιος ή κάποια να δουλεύει με συμβόλαιο που προβλέπει ωράριο 10, 20 ή 30% του πλήρους ωραρίου εργασίας, που στην Ελβετία είναι κατά μέσο όρο 41 ώρες την εβδομάδα (με διακυμάνσεις ανά κλάδο λόγω της ευελιξίας που επιτρέπει το εργατικό δίκαιο). Συμβόλαιο που προβλέπει δουλειά στο 10% του πλήρους ωραρίου εργασίας σημαίνει 4 ώρες δουλειάς, 10% του ολόκληρου μισθού, λειψά συνταξιοδοτικά δικαιώματα, λειψή κοινωνική ασφάλιση, προσωρινότητα και ανασφάλεια.
Επιπλέον, περίπου 10% των γυναικών δεν εργάζεται καν γιατί οι δομές για τη φροντίδα των παιδιών δεν επαρκούν και το κόστος όσων υπάρχουν είναι τεράστιο. Σύμφωνα πάντα με την ίδια πηγή, το ποσοστό των παιδιών που δεν έχει θέση σε δομή προσχολικής φροντίδας και αγωγής ξεκινά από 40% μέχρι και 80% ανάλογα με την πόλη!. Η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη αν αναλογιστεί κανείς το γεγονός ότι «θέση στον παιδικό σταθμό» θεωρείται η φιλοξενία του παιδιού έστω και μία μέρα την εβδομάδα. Αυτό σημαίνει ότι ο σταθμός μπορεί να δεχτεί το παιδί για παράδειγμα μόνο κάθε Δευτέρα, αναγκάζοντας τους γονείς να αναζητήσουν άλλη λύση τις υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδας. Το κόστος των παιδικών σταθμών μπορεί να ξεπερνά και τα 3.000 φράγκα (περίπου 2.670 ευρώ) τον μήνα, δηλαδή σχεδόν όσο πληρώνεται ο ανειδίκευτος εργάτης για ένα μήνα! Ένα ελάχιστο ποσοστό θέσεων στους παιδικούς σταθμούς είναι επιδοτούμενο.
Τι προσανατολισμό, όμως, δίνουν οι γυναικείες οργανώσεις και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις που καλούν στην απεργία; Παρά τις επιμέρους διαφοροποιήσεις, το βασικό κάλεσμα με τις διεκδικήσεις των γυναικείων οργανώσεων παρουσιάζει ως κύρια αιτία των οξυμένων προβλημάτων των γυναικών την «ανδροκρατούμενη κοινωνία», φέρνοντας σε αντιπαράθεση τα δύο φύλα και αφήνοντας στο απυρόβλητο την πραγματική αιτία των κοινωνικών διακρίσεων σε βάρος της γυναίκας: την ταξική εκμεταλλευτική κοινωνία. Ενώ τα αιτήματα που υιοθετεί η Συνδικαλιστική Ένωση Ελβετίας εκφράζουν ορισμένους αναγκαίους εκσυγχρονισμούς για την άνοδο της γυναικείας απασχόλησης, εξασφαλίζοντας ένα ελάχιστο δίχτυ δικαιωμάτων για την εργαζόμενη στην Ελβετία, όπως μείωση του χρόνου εργασίας σε 35 ώρες την εβδομάδα αντί για μερική απασχόληση, αύξηση της άδειας μητρότητας από 14 σε 18 εβδομάδες με πλήρεις αποδοχές και όχι με 80% του τελευταίου μισθού, καθιέρωση άδειας πατρότητας 8 εβδομάδων (σήμερα είναι μόνο μία μέρα) και γονικής άδειας 24 εβδομάδων.
Ακόμα και το γεγονός ότι ονομάζεται «απεργία των γυναικών» και όχι απεργία για τα δικαιώματα των γυναικών, όπως και το γεγονός ότι όλα τα καλέσματα καλούν όλες στην απεργία, έχει προκαλέσει σύγχυση για το ποιος απεργεί και αν συμμετέχουν οι άνδρες εργαζόμενοι. Σε κάποιους χώρους εργασίας η διεύθυνση ενημερώνει τους εργαζόμενους ότι έχουν … την «άδειά της» να συμμετέχουν στις απεργιακές κινητοποιήσεις, αλλού τους καλούν... να πάρουν κανονική άδεια. Στον ιδιωτικό τομέα, οι εργοδότες ανακοίνωσαν ότι η απεργία είναι παράνομη σύμφωνα με το ελβετικό σύνταγμα, γιατί «δεν έχουν εξαντληθεί τα περιθώρια διαπραγμάτευσης μεταξύ των πλευρών». Την ίδια στιγμή, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις αφήνουν τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους έκθετους με την ... εκκωφαντική σιωπή τους.
Όσο λοιπόν κι αν επικρατεί στο μυαλό των περισσότερων η ταύτιση της Ελβετίας με τον πλούτο και την ευημερία, στην πραγματικότητα αυτό σχετίζεται με την τεράστια κερδοφορία των ελβετικών εταιριών και τραπεζών, αλλά και των ξένων μονοπωλίων, που μεταφέρουν την έδρα τους στην Ελβετία, για να εκμεταλλευτούν τη φορολογική ασυλία που τους χαρίζει η ελβετική νομοθεσία. Στην Ελβετία τα εργασιακά δικαιώματα ανδρών και γυναικών θυσιάζονται στο βωμό του καπιταλιστικού κέρδους, πολύ περισσότερο οι ανισοτιμίες και διακρίσεις σε βάρος των γυναικών γίνονται πηγή απομύζησης πρόσθετου κέρδους στη βάση του μεγαλύτερου βαθμού εκμετάλλευσης, μέσο γενικότερης μείωσης μισθών αλλά και πολιτικής χειραγώγησης. Μόνο ο κοινός αγώνας των εργαζόμενων, ανδρών και γυναικών, μπορεί να βάλει εμπόδια στη σημερινή βαρβαρότητα των κοινωνικών διακρίσεων σε βάρος της γυναίκας, κόντρα σε αντιλήψεις και πρακτικές που μπαίνουν εμπόδιο στη ριζοσπαστικοποίηση της πάλης.
Στα πλαίσια αυτά η Επιτροπή Αγώνα Γαλλόφωνης Ελβετίας συμμετέχει στην απεργία αυτή διεκδικώντας μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους και όλες, κατάργηση κάθε μορφής προσωρινής και ελαστικής απασχόλησης, μέτρα προστασίας της μητρότητας. Δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλη την οικογένεια, δημόσιες και δωρεάν δομές προσχολικής αγωγής και φροντίδας, δημιουργικής απασχόλησης παιδιών, ενιαίο δημόσιο και δωρεάν εκπαιδευτικό σύστημα, χωρίς ταξικούς φραγμούς. Δωρεάν δημόσιες υποδομές για τους ηλικιωμένους και τα άτομα με ειδικές ανάγκες.
πηγη: 902.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή