Το πρωί της Πέμπτης 20 Ιούνη πραγματοποιήθηκε μαζική κινητοποίηση του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών στην J&P ΑΒΑΞ, στον Παράδεισο Αμαρουσίου, με στάση εργασίας τις 2 πρώτες ώρες του ωραρίου. Το σωματείο απαιτεί την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας με αυξήσεις στους μισθούς και προσλήψεις με σταθερές εργασιακές σχέσεις.

Όλη η ανακοίνωση του Σωματείου αναφέρει:

Υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας με ριζικές αυξήσεις στους μισθούς

Τέρμα στο μπλοκάκι – προσλήψεις με σταθερές εργασιακές σχέσεις

Οι προσπάθειες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ να πείσει ότι «βγήκαμε από τα μνημόνια» προσκρούουν στην ίδια την πραγματικότητα. Η κυβέρνηση δεν καταργεί τα τρία μνημόνια και τους εφαρμοστικούς νόμους, περιορίζεται σε μέτρα μοιράσματος της φτώχειας και υλοποιεί όλα τα αντεργατικά μέτρα που χρειάζεται το κεφάλαιο, που είναι ο μεγάλος κερδισμένος των μνημονίων. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με την πολιτική που ακολούθησε άνοιξε διάπλατα τον δρόμο στην ΝΔ που «υπόσχεται» ακόμη μεγαλύτερη λιτότητα, ιδιωτικοποιήσεις, «ανάπτυξη» με χαμηλούς μισθούς και κακοπληρωμένους εργαζόμενους. ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ έχουν συμφωνήσει στα υπερπλεονάσματα σύνθλιψης του λαού, για τη στήριξη των τραπεζικών και των επιχειρηματικών ομίλων της ΕΕ, διαρκή λιτότητα, μισθούς πείνας, άγρια περιστολή των δικαιωμάτων και μέτρα υπέρ του κεφαλαίου.

Η κυβέρνηση άφησε σχεδόν άθικτο το αντεργατικό μνημονιακό πλαίσιο που επιτρέπει την ανυπαρξία που κατάργησε τη δυνατότητα υπογραφής συλλογικών συμβάσεων ενώ με το συνδικαλιστικό νόμο έβαλε νέα μεγάλα εμπόδια στο δικαίωμα στην απεργία. Επιπλέον, την ώρα που ισχυρίζεται ότι έφερε ασφαλιστική ελάφρυνση, τόσο τα αναδρομικά χαράτσια του νόμου –«λαιμητόμου» Κατρούγκαλου, όσο και τα αναδρομικά του μεσοπρόθεσμου του 2011 μόλις έφτασαν.

Πλέον έχει διαμορφωθεί ένα περιβάλλον εργασίας ιδιαίτερα ανασφαλές για τους εργαζόμενους και πολύ ευέλικτο και κερδοφόρο για τους εργοδότες. Στον κλάδο της μελέτης και της κατασκευής τα τελευταία χρόνια μια σειρά εταιρείες έχουν αυξήσει σημαντικά τα κέρδη τους. Η μείωση των μισθών και η χειροτέρευση των όρων εργασίας, που επήλθε με την κατάργηση της συλλογικής σύμβασης του σωματείου, αποτελούν τον βασικότερο λόγο της ανάκαμψης των κερδών του κεφαλαίου. Ακόμα και η εγκυμοσύνη βρίσκεται διαρκώς στο στόχαστρο της εργοδοσίας. Οι επισφαλείς μορφές εργασίας, με κορυφαία το μπλοκάκι ως δήθεν «συνεργασία» με τους εργοδότες διαμορφώνουν ένα εργασιακό περιβάλλον ανασφάλειας, όπου ο εργαζόμενος καλείται να θυσιάσει όλα τα δικαιώματα που απορρέουν από την εξαρτημένη σχέση εργασίας (άδειες, δώρα, επιδόματα, δικαιώματα στην εγκυμοσύνη, προστασία από ομαδικές απολύσεις κ.ά.). Η εργοδοτική τρομοκρατία, οι απολύσεις, τα εργατικά ατυχήματα που όλο και πληθαίνουν, αποτελούν συνήθη φαινόμενα.

Μάχη για τη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας – Διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας!

Δεν θα επιτρέψουμε αυτή να είναι η καθημερινότητά μας! Το Σωματείο Μισθωτών Τεχνιτών δίνει με σταθερό τρόπο και επίμονα μάχες για την υπεράσπιση των εργατικών δικαιωμάτων. Με αγώνες ενάντια στην ελαστική εργασία, για τα δικαιώματα των εργαζόμενων που αμείβονται με δελτίο παροχής υπηρεσιών, ενάντια στις απολύσεις και στην εργοδοτική αυθαιρεσία, για να πληρώσει η εργοδοσία το κόστος της ασφάλισης.

Από το καλοκαίρι του 2018 το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών προχώρησε μέσα από κινητοποιήσεις στην διεκδίκηση συλλογικής σύμβασης εργασίας από τις εργοδοτικές οργανώσεις του κλάδου. Με την υπογραφή της συλλογικής σύμβασης εργασίας μπορούμε με καλύτερους όρους να αντιπαλέψουμε τις ορέξεις των εργοδο­τών, οι οποίοι θέλουν να καθορίζουν με ατομικούς όρους τη ζωή μας. Η συλλογική σύμβαση αποτελεί ασπίδα και θωράκιση για όλους τους εργαζόμενους τεχνικούς. Μάλιστα στο παρελθόν έχουν συναφθεί συλλογικές συμβάσεις εργασίας μεταξύ του Σωματείου και των εργοδοτικών φορέων που κάλυψαν τους εργαζόμενους τεχνικούς με δελτίο παροχής υπηρεσιών.

Η στάση των εργοδοτών ήταν ξεκάθαρη: με προφάσεις και προσχήματα αρνούνται την συζήτηση για συλλογική σύμβαση και επιδιώκουν να μην υπογράψουν με το σωματείο. Θέλουν να διατηρήσουν χαμηλούς τους μισθούς ώστε να θωρακίσουν μακροπρόθεσμα την άνοδο των κερδών τους από την εκμετάλλευση μας.

Η στάση των εργοδοτών δε μας εκπλήσσει, καθώς ενθαρρύνεται από την κυβερνητική πολιτική και αποτελεί συνέχεια της μνημονιακής επίθεσης που έχει στόχο να διατηρήσει χαμηλά τον μέσο μισθό ακόμα κι όταν δίνει ψίχουλα στον κατώτατο.

Δε συμβιβαζόμαστε και συνεχίζουμε τον αγώνα μας!

Μόνο οι μαχητικοί συλλογικοί αγώνες, μπορούν να αναγκάσουν την εργοδοσία να συζητήσει για Συλλογική Σύμβαση Εργασίας. Για να κατακτήσουμε ριζικές αυξήσεις στους μισθούς, σταθερές εργασιακές σχέσεις. Για να υπογράψουμε Συλλογική Σύμβαση Εργασίας και να αναγκάσουμε τους εργοδότες να την εφαρμόσουν.

Η διεκδίκηση Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας δεν είναι μια μάχη που το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών δίνει μόνο του. Συντονιζόμαστε με το συνδικάτο οικοδόμων, τα άλλα σωματεία του κλάδου και με κάθε σωματείο που παλεύει σε ταξική αγωνιστική κατεύθυνση. Δεν είμαστε μόνοι μας! Σε μια σειρά κλάδους και επιχειρήσεις, ταξικά και αγωνιστικά σωματεία παλεύουν για την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων, με αυξήσεις στους μισθούς και καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Δίνουμε την μάχη σε κάθε γραφείο και εργοτάξιο. Από κοινού με τους συναδέλφους μας ζητάμε αυξήσεις στους μισθούς και βελτίωση των όρων εργασίας μας σε κάθε χώρο δουλειάς. Μακριά από τις λογικές ανάθεσης και ατομικής διαπραγμάτευσης με την εργοδοσία, που είναι αναποτελεσματικές, προχωράμε σε συντονισμένους αγώνες και απεργία το φθινόπωρο για την Συλλογική Σύμβαση Εργασίας και καλούμε όλους τους συναδέλφους τεχνικούς να συμμετέχουν. Γιατί αυτό που φοβάται η εργοδοσία είναι η συλλογική δράση, η συνειδητοποίηση ότι εμείς οι εργαζόμενοι έχουμε αντίθετα και ασυμβίβαστα συμφέροντα με τους εργοδότες και τη δύναμη με τον αγώνα μας να επιβάλλουμε κατακτήσεις.

Με κριτήριο τις ανάγκες μας, διεκδικούμε την υπογραφή μιας Συλλογικής Σύμβασης για τον κλάδο που να αποτελεί πραγματική ασπίδα και θωράκιση για τους εργαζόμενους, να κατοχυρώνει τα δικαιώματά μας, να απαντά στην επίθεση Κυβερνήσεων – ΕΕ- Κεφαλαίου.

Διεκδικούμε συλλογική σύμβαση εργασίας που να κατοχυρώνει

• Ριζικές αυξήσεις στους μισθούς, προσλήψεις με σταθερές εργασιακές σχέσεις, ενιαίους όρους για τις αμοιβές σε όλες τις επιχειρήσεις του κλάδου.
• Πλήρη εργασιακά δικαιώματα για όλους τους εργαζόμενοι με εξαρτημένη σχέση εργασίας ανεξάρτητα από τον τρόπο πληρωμής τους (μισθός ή Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών κα).
• Καμία απόλυση εγκύου εργαζόμενης. Το δικαίωμα στη μητρότητα είναι αδιαπραγμάτευτο. Πλήρη κατοχύρωση των εργαζόμενων μητέρων με Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών, καμία απόλυση, όλες οι άδειες και τα επιδόματα.
• Μείωση των ωρών εργασίας, κόντρα στην εντατικοποίηση που προτάσσει το κεφάλαιο.
• Τα δικαιώματα των νέων εργαζόμενων που βιώνουν πιο έντονα την εργασιακή ζούγκλα. Για να μπει ένα φρένο στην υπερεκμετάλλευση της νέας γενιάς που αποτελεί τον πιο ευάλωτο στόχο των αντεργατικών πολιτικών των κυβερνήσεων, της ΕΕ και του κεφαλαίου.

Παλεύουμε για να επιστραφούν όλοι οι κλεμμένοι μισθοί και δικαιώματα κόντρα σε κυβέρνηση- ΕΕ -εργοδοσία

Για δουλειά-μισθό-ζωή με βάση τις ανάγκες μας

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Με αφορμή το θάνατο του συνθέτη και δεξιοτέχνη του μπουζουκιού Στέλιου Βαμβακάρη σήμερα Δευτέρα 17 Ιουνίου, δημοσιεύουμε την εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη που παραχώρησε τον περασμένο Νοέμβριο, στον Αντώνη Μποσκοΐτη.

Ο Στέλιος Βαμβακάρης μίλησε τον Νοέμβριο του 2018 στον Αντώνη Μποσκοΐτη μιλάει για τον πατέρα του, τη βαριά κληρονομιά του, το γυρολόι στον Πειραιά, τον Παύλο Σιδηρόπουλο και την «Καμεράτα» των δικών του «εγχόρδων».  

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Κουτί της Πανδώρας στις 21/11/2018.

Εικόνα συνηθισμένη για όποιον επισκέπτεται τον Στέλιο Βαμβακάρη στον Κορυδαλλό, εκεί που παίζονται ακόμα «τα blues της Β’ Πειραιώς», όπως συνηθίζει να λέει: Ο ίδιος στο διαμέρισμα του, καθισμένος πάντα στον καναπέ του, ανάμεσα από τα μπουζούκια του και στοίβες βιβλίων, σημειώσεων, τετραδίων με τα στιχουργήματα του. Πολλών dvd με σινεφίλ ταινίες και cd ψυχεδελικών συγκροτημάτων των sixties: Ο Στέλιος είναι μέγας φαν του κινηματογράφου και της rock σκηνής επίσης! Ο Στέλιος είναι σαν μωρό παιδί και το λέω αυτό χωρίς ίχνος υπερβολής. Ένας καλλιτέχνης, όπως πρέπει να είναι οι καλλιτέχνες. Μοναχικός και κοινωνικός παράλληλα, αποτραβηγμένος από ανούσιες δημόσιες εμφανίσεις, δημιουργικός και αυτόφωτος. Το τηλέφωνο του – το σταθερό, διότι κινητό δεν διαθέτει – θα χτυπήσει μόνο από φίλους και συνεργάτες του, αυτοί που τον συντροφεύουν στη μουσική και κάνουν τις δικές τους «τελετές».

Ο Στέλιος είναι αστείρευτος και άμα ήταν εφικτό θα έκανε πέντε δίσκους τουλάχιστον το χρόνο. Το ευτυχές είναι ότι στην περίπτωση του δεν ισχύει αυτό που λέγεται για τα παιδιά, τα οποία παραμένουν ημιτελείς προσωπικότητες, καλυμμένα πάντα από τη σκιά των μεγάλων γονιών τους. Ίσως αυτό να οφείλεται στην άριστη σχέση που είχε με τον Μάρκο καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του. Ίσως, πάλι, στη μεγάλη τύχη που είχε να μπει νωρίς στη δισκογραφία και να τον τραγουδήσουν οι μεγαλύτεροι Έλληνες ερμηνευτές. Και κάτι ακόμα: Όσο μεγαλώνει ο Στέλιος, όσο γερνάει, μοιάζει ολοένα και περισσότερο του Μάρκου Βαμβακάρη. Τα βαθουλωμένα μάτια του και οι ραγισματιές του προσώπου του μιλάνε από μόνα τους για το μεγαλείο της ψυχής του καλλιτέχνη. Στην ακόλουθη καταγραφή της κουβέντας μας, ο «ρεμπετομπλούζμαν» Στέλιος Βαμβακάρης μοιράστηκε αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα, αποκλειστικά για το koutipandoras.gr

Στέλιο, παραμένεις ενεργός συναυλιακά και δισκογραφικά, αλλά εγώ θέλω να ξεκινήσουμε την κουβέντα μας για την επερχόμενη συνεργασία σου με τον Σταύρο Ξαρχάκο. 

Μαζί με τον Σταύρο σκεπτόμαστε να δώσουμε τα αποστάγματα του τρίχορδου μπουζουκιού, τα «σκούρα» που λέμε. Εγώ τα γνώρισα μέσα από τα καραντουζένια, την παράδοση – αν θες – του μπουζουκιού. Το τρίχορδο ειδικά είναι ένα μαγικό όργανο που το παίξανε στα χέρια τους άνθρωποι μεγάλης παικτικής γκάμας. Αυτούς εγώ τους θεωρώ σοφούς και άγιους. Ο Ξαρχάκος μου έκανε την πρόταση, γιατί έχει φτιάξει και μια σχολή στη Σύρα που της έδωσε το όνομα του Μάρκου Βαμβακάρη. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που αγαπάει πολύ το μπουζούκι.

Πόσα χρόνια βαστάει η γνωριμία σας;

Πρέπει νά’ναι 35 – 40 χρόνια τώρα. Ο Σταύρος τον είχε προλάβει τον πατέρα μου, τον είχε γνωρίσει τον Μάρκο. Είχε κάνει μάλιστα κι έναν αριστουργηματικό δίσκο με ενορχηστρώσεις στα τραγούδια του, «Μάρκος ο δάσκαλος μας» λεγόταν. Υπήρχε ένα μαγαζί που λεγόταν «Μούχα» τότε, ήμουν εγώ, ο Γιάκαλος, ο Δημητράτος, ο Πολυκανδριώτης, ένας μαέστρος του Ξαρχάκου που έπαιζε πιάνο – Μιχαηλίδης ήταν τ’ όνομα του, νομίζω – και είχαμε κάνει ένα συγκρότημα παίζοντας ρεμπέτικα. Ο Ξαρχάκος με έπαιρνε, λοιπόν, σαν μπουζουξή σε συναυλίες του. Θυμάμαι που είχαμε παίξει στο «Δελφινάριο». Είχαμε και έχουμε μεγάλη αγάπη και εκτίμηση μεταξύ μας.

Γιατί πιστεύεις ότι ήρθε τώρα η πρόταση του να ξαναβρεθείτε καλλιτεχνικά;

Έχει να κάνει με το ότι έφτασα στο σημείο να σου μιλάω αυτή την ώρα για τα καραντουζένια. Ο Σταύρος, φαντάζομαι, ήξερε τι έκανα όλα αυτά τα χρόνια, όπως τον παρακολουθούσα κι εγώ. Δεν είναι πολύς καιρός που ανακάλυψα τα ιδιαίτερα κουρδίσματα στα τραγούδια όλα του Μάρκου. Θέλω να σου τα δείξω! (σ.σ. βγάζει ένα τετράδιο με σημειώσεις) Έτσι παίζεται το τρίχορδο μπουζούκι και αυτό κάνω κι εγώ σήμερα, τη δική μου «Καμεράτα των Εγχόρδων» με μπαγλαμάδες, τζουράδες και μπουζούκια. Γράφω στο στούντιο τώρα με σκοπό να βγει ένας καινούργιος δίσκος. Ένα άλλο όνειρο που έχω είναι να ενορχηστρώσει ο Σταύρος τα Κονσέρτα για Μπουζούκι που έγραψα. Του έδωσα ένα στικάκι με δικά μου κομμάτια, ανέκδοτα τραγούδια του Μάρκου σε δικούς του στίχους και δική μου μουσική.

Με τη δισκογραφία έχεις και μια ιδιαίτερη σχέση εσύ.

Στη δισκογραφία έγραφα όποτε ήθελα, αλλά πάντοτε ήθελα! Καμιά φορά τό’ριχνα και «στην τρελή», που λένε, αλλά έκανα και αυτό που πίστευα. Η δική μου κέντα ήταν να βάλω τον Νίκο Ξυλούρη να τραγουδήσει «Είναι κακούργα η ξενιτιά», τη Μπέλλου να μου πει τον «Γεροντόμαγκα», τη Μοσχολιού «Του ξενιτεμένου η μάνα» και τον Νταλάρα «Απ’ τα Μάρμαρα της Πόλης». Τον Σιδηρόπουλο, επίσης, τη «Φαντασία στην εξουσία». Γιατί, η Καίτη Γκρέυ που είπε τα πρώτα μου τραγούδια; Σπουδαία είναι αυτή! 

Μου αναφέρεις συνεργασίες απ’ τα παλιά, μα τώρα η δισκογραφία σχεδόν δεν υφίσταται.

Να σου πω ότι ενώ όλοι πληρώνουν σήμερα, εμένα με βάζουν στο στούντιο να γράψω και δεν πληρώνω εγώ. Δεν ξέρω, ίσως οφείλεται στη φύση αυτού που κάνω…Πάνε πια οι εποχές που πήγαινες στον Πατσιφά και τον Λαμπρόπουλο κι έβγαζε τη δουλειά σου. Απ’ την άλλη, καλό είναι να υπάρχει μια εταιρεία, σήμερα όμως υπάρχουν χίλιοι τρόποι για να εκδοθείς και να διαφημιστείς, το internet πρώτα απ’ όλα και διάφοροι άνθρωποι στην επικοινωνία. 

Πες μου τώρα μερικούς απ’ τους ανέκδοτους στίχους του Μάρκου, ότι θυμάσαι…

Ένα πρωί στο Σύνταγμα θα πάρω τον καφέ μου/ και στην Κωνσταντινούπολη θα πιω το ναργιλέ μου. Ή κι ένα άλλο: Χαβιάρι μαύρο θά’τρωγα σαν ήμουν στη Ρωσία/ να με κρατούν τα κότσια μου απ’ την παραλυσία…Τέτοια στιχάκια έγραφε ο Μάρκος!

Και για να ξαναπάμε στον Ξαρχάκο, στο Gazarte θα παρουσιαστεί η συνεργασία σας;

Απ’ τον Ιανουάριο είπαμε να εμφανιστούμε στη σκηνή μαζί. Δεν ξέρω αν θα γίνει στο πλαίσιο αυτού που ετοιμάζει με τη Γαλάνη και τον B.D. Foxmoor, το αφιέρωμα στον Μάρκο εννοώ. Πάντως, πιστεύω ότι στα χέρια του Σταύρου, τα καραντουζένια θα πάρουν άλλη διάσταση. 

Στέλιο, είσαι ένας άνθρωπος που ποτέ δεν ζήτησε, δεν διεκδίκησε. Κάθεσαι εδώ στο διαμέρισμα σου, παίζεις και γράφεις τραγούδια. 

Νιώθω ακριβώς σαν μοναχικός καβαλάρης. Αυτό…Η πηγή μου εμένα είναι όλες οι νότες της μουσικής και τα μπε μολ. Δεν ξέρω αν είναι ένα ευτυχές γεγονός, πάντως έμαθα να κουρδίζω το μπουζούκι με τον τρόπο που θέλω, να γράφω όπως θέλω και να τραγουδάω όπως θέλω. Αυτό το πράγμα έκανε κι ο πατέρας μου. Τα είχα μέσα μου τα καραντουζένια, εν αγνοία μου, τώρα όμως ήρθε κι έδεσε η φάση. Μου λες ότι ποτέ δεν ζήτησα ή δεν διεκδίκησα. Έτσι είναι…Τη «βρίσκω» όμως γιατί έχω φίλους που έρχονται εδώ και παίζουμε και κάθε φορά γίνεται τελετή. Όπως ξέρεις καλά επίσης, δεν «εκπέμπω» μόνο στο απτάλικο και τους χαβάδες. «Εκπέμπω» και στην blues κλίμακα!

Αλήθεια είναι πως πάντρεψες πρώτος το ρεμπέτικο με το blues, τότε με τον Louisiana Red. Πες μου σε ποια ηλικία πρωτάκουσες blues;

Το blues το πρωτάκουσε κάθε άνθρωπος μεγαλωμένος στον Πειραιά. Κάθε φτωχόπαιδο, κάθε άνθρωπος του λιμανιού, των σιδηροδρόμων, των μπουρδέλων, της τσάρκας, της φούμας, του «τραβήγματος», της παρανομίας. Και ξέρεις ποιες είναι οι παρανομίες; Να κάνεις πράγματα για να δεις πως λειτουργεί η ζωή, το ένστικτο σου. Μέσα σ’ όλα, και πουστιές κάνεις, και ραδιουργίες κάνεις, και το βράδυ δεν κοιμάσαι καλά κι έτσι μετά αγιάζεις. 

Κατάλαβα. Μ’ αυτά τα βιώματα, λοιπόν, έφτασες να δίνεις συναυλίες σε όλο τον κόσμο.

Ναι, στην Αγγλία, στη Σουηδία, στη Φινλανδία, στη Νίκαια της Γαλλίας, παντού. Έχω τραβηχτεί άγρια κι εγώ. Παίξαμε έως και στο BBC που ήταν απίστευτες οι γνώσεις τους για το δικό μου νταλαβέρι, το όνομα που κουβαλάω εννοώ. Με φαντάζεσαι να παίζω μέσα σε μια Καθολική εκκλησία «Ώρες με θρέφει ο λουλάς»; Στην Αγγλία έγινε αυτό κι έπαιξα τέτοια τραγούδια, αλανιάρικα. 

Θα μπορούσες να ζήσεις μόνιμα στο εξωτερικό, Στέλιο;

Όχι, όχι, με τίποτα. Είμαι πολύ Έλληνας…Τις τσάρκες μου τις έχω κάνει έξω, αλλά αισθάνομαι ξένο σώμα σε άλλη κοινωνία. Είμαι τόσο διαποτισμένος από τον ήλιο και το φως που όποτε βγαίνω έξω, το μοιράζομαι με τους ξένους. Δίνω φως στην ομίχλη, πως το λένε…Και να σου πω κι ένα άλλο; Μ’ αρέσει που γεννήθηκα σ’ αυτή τη γειτονιά τη λαϊκή και από μικρό παιδί τα είδα όλα. Ξέρεις τι «ταινία» είναι αυτή; Τι εικόνες έχεις δει και πως σ’ έχουν επηρεάσει; Από κει γίνονται όλα.

Και όχι από τα σχολεία;

Και από τα σχολεία! Το σχολείο είναι σημαντικό, να έχεις πάει σε καλό σχολείο.

Εσύ, ας πούμε, τελείωσες ένα καλό σχολείο.

Αυτό με βοήθησε πολύ. Τελείωσα το γαλλόφωνο, του Saint Paul, όπου εκεί γνώρισα και τον Βαρθαλίτη, τον βιογράφο του Μάρκου για δεκαετίες πολλές. Δε λέω ότι στα άλλα σχολεία δεν είναι καλά, όμως οι καθηγητές εκεί αγαπούσαν πολύ αυτό που έκαναν. 

Ήσουν πάντα η ήρεμη φύση που βλέπω όποτε σε συναντάω;

Πω, πω, μεγάλη κουβέντα είπες…Πάντα, πάντα. Παναγία ήμουν, δεν πείραξα ποτέ κανέναν, δεν έβλαψα ποτέ άλλον άνθρωπο και ξέρεις γιατί; Την πουστιά την έχω νιώσει σε μένα τον ίδιο απ’ άλλους. Δηλητήριο ήταν να σε φιλάει κάποιος και να συνειδητοποιείς μετά ότι σου έδινε το φιλί του Ιούδα. Και όλο, μάλιστα, για τριάντα αργύρια…Γίνεται αυτό στη δουλειά αυτή, να σε θάβουν πίσω απ’ την πλάτη σου και μπροστά σου να λένε τα καλύτερα. Πως να μη σε πληγώνει σαν άνθρωπο; 

Αναφέρεσαι κυρίως σε ανταγωνισμούς;

Κοίταξε, τα κυβικά μου την ώρα που κάνω αυτό που κάνω νιώθω να με καθαγιάζουν. Αυτό το έβλεπαν οι άλλοι και τους κέρδιζα. Έφτασα ας πούμε στο σημείο να σκέφτομαι ότι παίζω ταξίμι στο Ηρώδειο κι αντί να το κάνω στο Ηρώδειο τό’κανα μες το σπίτι μου. 

Πραγματικά οι χώροι δεν έχουν και τόση σημασία.

Εκείνο που «γράφει» σ’ έναν καλλιτέχνη είναι η ανεπανάληπτη στιγμή του, αυτό μόνο! 

Σε «επισκέπτεται» καμιά φορά ο Μάρκος, Στέλιο; 

Ου, μπαίνει απ’ το παράθυρο! Μου λέει «Γεια σου, Στέλιο» κάθε φορά που κάνω ένα ωραίο τραγούδι. Έχουμε contact μεταξύ μας! Δεν γίνεται αλλιώς, τον Μάρκο τον κουβαλάω μέσα μου και τον «παίζω» κατά 90%. Όταν τραγουδάω δεν κάνω τον Μάρκο, είμαι ο Στέλιος, αλλά του έχω πάρει όλα αυτά τα τραχιά κόλπα που έκανε με τη φωνή του. Η Ελλάδα του Μάρκου Βαμβακάρη συνηθίζω να λέω…

Και ποιοι άλλοι ανήκουν στην Ελλάδα αυτή;

Αυτοί που ζουν μαζί μου ακόμα, όταν παίζω και βλέπω τον κόσμο να αλλάζει γύρω μου με αιτία ένα τραγούδι. Ακούς «Γεια μας» και «Γεια σου, ρε Στέλιο» ή «Γεια σου, ρε Μάρκο» από ανθρώπους που έρχονται επί τούτου ν’ ακούσουν δέκα κομμάτια και να φύγουνε. Δεν μπορώ να εξηγήσω την πέραση του είδους, γιατί δεν είναι μόνο ο Μάρκος. Είναι και ο Τσιτσάνης, ο Παπαϊωάννου, ο Μπαγιαντέρας, ο Μητσάκης, ο Χιώτης, ο Καπλάνης, ο Χατζηχρήστος, πολύ σπουδαίοι όλοι τους. 

Σε έχουν χαρακτηρίσει εξτρεμιστή της μουσικής. Το πιστεύεις;

Το πιστεύω, αν υποτεθεί πως ένας στίχος μου λέει «Με τους μάγκες της Εκάλης πρέπει, μάγκα, ν’ αμφιβάλλεις». Είμαι άνθρωπος γεννημένος με το λόγο εγώ, ανυπότακτος. Ξέρω πολύ καλά τη γλώσσα του περιθωρίου, έχω ακούσει απίστευτα μπινελίκια από παπάδες, να κατεβάζουν καντήλια μεταξύ τους. Της Σολομωνικής πράγματα ειν’ αυτά (γέλια). 

Πιστεύεις; Σε ένα δωμάτιο εδώ μέσα υπάρχει ένα άγαλμα μιας Παναγίας Μαντόνας με κομποσκοίνια.

Ναι, πιστεύω. Χριστιανός ήτανε και ο πατέρας μου, χριστιανή ήτανε και η μητέρα μου. Δεν προλαβαίνω να αμφισβητήσω διότι δεν ασχολούμαι κιόλας, να σου πω την αλήθεια. Δέχομαι τη θρησκεία στο πλαίσιο μιας πατροπαράδοτης παράδοσης. Μπορώ να ξεχάσω, ας πούμε, που πήγαινα πιτσιρικάς στο Κατηχητικό; Απ’ έξω απ’ το σπίτι μας ήταν η εκκλησία του Αγίου Ταξιάρχη, ακούγαμε του Χριστού τα Πάθη και κλαίγαμε. Ο καθένας φυσικά έχει δικαίωμα να λέει ότι γουστάρει, σεκανένα δε μπορείς να πεις «Μην πιστεύεις» ή «Πίστευε». Ίσως πάλι μέσω της μουσικής, του βυζαντινού μέλους, να συγκινούμαι από τη θρησκεία.

Ως άνθρωπος της πιάτσας, σε ανησυχεί το ότι εξαφανίζονται παλιά επαγγέλματα;

Τώρα με την κρίση το ζούμε πιο πολύ αυτό και φυσικά με στενοχωρεί. Τραβάει τα μαλλιά του ο κόσμος! Οι κοινωνίες αλλάζουν, οι δρόμοι αλλάζουν. Βλέπω την Πατησίων, τη Σταδίου, τη λεωφόρο Αλεξάνδρας, τη Φωκίωνος Νέγρη και θυμάμαι πόσο μαγικά έμοιαζαν κάποτε όλα. Εγώ που ήμουν απ’ τον Πειραιά, έλεγα θα πάω στη «Σόνια» για καφέ κι ήταν σαν να πήγαινα στο Παρίσι. Ο κόσμος διασκέδαζε τότε, τώρα απ’ τις 8.30 είναι παντού νέκρα. Υπάρχει μια μαυρίλα που μάλλον ξεκινάει απ’ την πολιτική κι απ’ το ζαμάν φου.

Κι απ’ την άλλη, νά’χουμε και την επανεμφάνιση ακραίων ρατσιστικών φαινομένων…

Έχουνε γίνει ανατριχιαστικά εγκλήματα απ’ τους Ναζί στην Ελλάδα, τρομερά πράγματα. Αν κουβαλάς τέτοια ένστικτα και τα βγάζεις στους άλλους ανθρώπους, καλύτερα να μη σε ξέρουν και ούτε να σε μάθουν ποτέ. Δεν είναι δυνατόν σήμερα να σπας κεφάλια και να μαχαιρώνεις, τα πράγματα έχουν σοβαρέψει και στο όνομα τίνος; Πως; Από που; Της ελληνικής φυλής και ράτσας; Πως, δηλαδή, τι είναι αυτό τώρα; Η ελληνική ράτσα ας μάθουν ότι σημαίνει αγάπη, φιλία και δημοκρατία. Από δω βγήκαν η δημοκρατία, οι νόμοι του Λυκούργου, εδώ ήταν ο Σόλωνας, ο Σοφοκλής, εδώ είναι η Ακρόπολη, οι ποιητές και οι καλλιτέχνες. Ένας Αιγύπτιος ουτίστας μου είχε πει κάποτε κάτι συγκλονιστικό: «Δεν ξέρεις πόσο ευτυχισμένος άνθρωπος θα ήμουν, αν είχα γεννηθεί στην Ελλάδα». Ε, αυτή την Ελλάδα δεν θα την ξεφτιλίζουν τώρα οι νεοφασίστες.

Στέλιο, μου ανάφερες πριν τις μεγάλες συνεργασίες σου. Πλούσιος, ωστόσο, δεν έγινες ποτέ, σ’ ένα μικρό διαμέρισμα εξακολουθείς να ζεις.

Ποτέ δεν έγινα πλούσιος. Ήμουν πάντα ένας άνθρωπος που δούλευα και έβγαζα το μεροκάματο μου με την αξία μου και με την κούραση μου. Με έφαγε η νύχτα…Πολλά χρόνια. Αφιέρωσα τη ζωή μου στη νύχτα με το να γράφω τραγούδια. 

Συνειδητή επιλογή ήταν.

Δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά. Αφότου γεννήθηκα, είχα «κατηχητικό» με τον πατέρα μου. Μας νανούριζε με το μπουζούκι και κάθε τραγούδι που έφτιαχνε. Ξέρεις τι είναι να προσπαθείς να αποκοιμηθείς το βράδυ και ν’ ακούς τον πατέρα σου να σκαλίζει το «Χαράματα η ώρα τρεις» και να παίζει τα «Ματόκλαδα σου λάμπουν»;

Στοργικός πατέρας ο Μάρκος, λοιπόν.

Μα γι’ αυτό έγραφε και έτσι! Τον Μάρκο δεν θα τον έλεγες αγράμματο, επειδή δεν πήγε σχολείο, αφού είχε καμιά πενηνταριά κλειδιά για ν’ ανοίγει μ’ αυτά τις πόρτες της ψυχής του. Άνοιγε μία πόρτα κι έλεγε «Όσοι γινούν πρωθυπουργοί όλοι τους θα πεθάνουν/ τους κυνηγάει ο λαός απ’ τα καλά που κάνουν», μέτραγε τα πάντα αυτός ο άνθρωπος. Ευαίσθητος, έπαιρνε ερεθίσματα από παντού. Πέρασε και τραγωδίες, μην ξεχνάς, του πεθάνανε παιδιά…Ξέρεις τι είναι νά’σαι σαράντα χρονών και να σου πεθάνει το παιδί δύο ετών; Τράβηξε χοντρά καζίκια…

Πως συνέβη αυτό;

Θα είχα άλλα δύο αδέρφια τώρα. Πεθάνανε σε μικρή ηλικία αφού δεν υπήρχαν τότε οι πενικιλίνες. Αν είσαι γονιός και περάσεις τη λούμπα να κηδέψεις το παιδί σου, ξέρεις τι γίνεσαι μέσα σου; Αεροπλάνο γίνεσαι! Για σκέψου μετά νά’χει γίνει φόνος μες την οικογένεια του και να «καθαρίζει» ο Μάρκος. Μιλάω για τον αδερφό του που ήταν μεγάλος τσαμπουκάς. Σκέψου ακόμη τι τράβηξε με τις γυναίκες του, με τη μαγκιά στο λιμάνι, τις φούμες του και την αλανιαροσύνη, όταν μικρό παιδί δούλευε στο κάρβουνο. Εκεί νά’βλεπες τι «ταρίφες» ανθρώπους γνώρισε! Νά’σαι πιτσιρικάς μες τους τεκέδες με τους κλέφτες, τους νταβάδες και τους αμαξάδες. Εκεί μέσα άμα έμπαινες, δε χρειαζόσουν πανεπιστήμιο, τό’πιασες; Απ’ όλους αυτούς κάτι έπαιρνε, αφού αγαπούσε όλες τις ψυχές, ανθρώπων και ζώων.

Σωστά, η σχέση του Μάρκου με τα ζώα είναι γνωστή σε όσους διαβάζουν ακόμη για τα έργα και τις ημέρες του.

Καταρχάς κάτι που δεν ξέρουν πολλοί είναι ότι ο Μάρκος είχε μια γάτα που την έλεγαν Τόσκα! Τη θυμάμαι καλά αυτή τη γάτα, μεγάλη και κόκκινη! Αναγνώριζε τον πατέρα μου από 500 μέτρα. Εκείνος της έφερνε πάντα ψάρια, την τάιζε, κι η Τόσκα έκανε κωλοτούμπες απ’ τη χαρά της. Ένα πράγμα απερίγραπτο! Με το που καθόταν ο Μάρκος, πάντα πήγαινε και καθόταν στον ώμο του, σαν να ήτανε πουλί. Δε μιλάμε για αγάπη, μιλάμε για κανονικό δέσιμο με μια γάτα. Σκοτώθηκε η καημένη η Τόσκα, την πάτησε αυτοκίνητο κάποια στιγμή. Τα μάτια του Μάρκου είχαν πρηστεί από το κλάμα…Εκτός από τη γάτα, όμως, είχε μεγάλο κέφι με τα πουλιά και έπαιρνε συνέχεια κανάρια, γαλιάντρες και μάινες. Τα φρόντιζε ο ίδιος, αλλά κι εμείς όταν έλειπε, η μάνα μου, ο Δομένικος κι εγώ. Θυμάμαι ότι είχε παρτίδες με ανθρώπους που φεύγανε την Παρασκευή από την παλιά Κοκκινιά και πηγαίνανε σε μέρη που είχε πουλιά, τα πιάνανε και του τα φέρνανε. Ζάχαρη περνούσαν τα πουλιά κοντά του από την περιποίηση. Ο Μάρκος δεν είχε πειράξει κανέναν στη δουλειά που έκανε, ποτέ δε ζήλεψε κανέναν και τους βοήθησε όλους. 

Και τι εισέπραξε στο τέλος της ζωής του; Ταπείνωση…

Ακριβώς, και μεγάλη κιόλας! Εγώ δεν τό’χω νιώσει ευτυχώς αυτό το πράγμα, λόγω συνθηκών. Ο Μάρκος ταπεινώθηκε τρομερά, πρώτα απ’ όλα λόγω υγείας. «Έπεσε» απότομα, δε μπορούσε να ξενυχτίσει, μετά ήρθε κι η αρθρίτιδα, αρρώστησε…Εμείς, πιτσιρικάδες, έπρεπε να δουλέψουμε. Εγώ πήγαινα καμιά φορά μαζί του και καμιά άλλη ο Δομένικος. Πότε παίζαμε, πότε δεν παίζαμε και καθόμασταν και τον παρατηρούσαμε. Δύσκολες καταστάσεις.

Πες μου μια μεγάλη χαρά που έχεις εισπράξει απ’ την ενασχόληση σου με τη μουσική.

Η μεγαλύτερη χαρά ήταν όταν πήρα το «ok» απ’ τον πατέρα μου ότι γράφω ωραία τραγούδια. Το ομολόγησε και είπε «Ο γιος μου είναι ποιητής – συνθέτης και τον παραδέχομαι». Η μεγαλύτερη τιμή ήταν όταν έπαιξα το πρώτο μου τραγούδι και ο πατέρας μου το τραγουδούσε κι έκλαιγε, την «Άτακτη» και τα «Όμορφα τα γαλανά σου μάτια». Στίχοι Μάρκος και μουσική Στέλιος! Είχαμε βρεθεί στο στούντιο κι έκλαιγε (σ.σ. δακρύζει). Δεν πίστευε ότι ο γιος του είχε τα κότσια να «ενδώσει» στα δικά του πατήματα. 

Και ο άλλος του γιος, ο Δομένικος, ακολούθησε τη μουσική σε διαφορετικό στυλ, όμως.

Ο Δομένικος έφυγε γρήγορα από τα μπουζούκια και αφιέρωσε όλη του τη ζωή στο πιάνο. Όλη τη δεύτερη καριέρα του Μάρκου μαζί με τον αδερφό μου την παίζαμε. Ο Δομένικος ήταν ο μαέστρος και έγραφε τις νότες. Έχει εφτά διπλώματα, είναι καθηγητής μουσικής, τράβηξε άλλο δρόμο, αυτόν της κλασικής ή της λόγιας μουσικής. Μελοποίησε και τους ποιητές, όπως τον Ανδρέα Εμπειρίκο.

Αν υποτεθεί, Στέλιο, πως υπήρξες πρωτοπόρος στη μουσική, ποιους άλλους θα θεωρούσες της «οικογενείας» σου;

Θα πω τους Χαλκιάδες, θα πω τον Σιδηρόπουλο, τον Μούτση, τον Ξαρχάκο, τον Λεοντή, την Αρλέτα, τον Νίκο τον Ξυδάκη, τη Λένα Πλάτωνος και από τους νεότερους τον Μάλαμα, με τον οποίο συνεργαστήκαμε δισκογραφικά. Φίλος καλός και άνθρωπος της πιάτσας, τον εκτιμώ.

Η σύμπλευση σας με τον Παύλο Σιδηρόπουλο ήταν ομολογουμένως απρόβλεπτη και ταιριαστή.

Ταιριάξαμε, γιατί ο Παύλος ήταν απόγονος του Ζορμπά κι εγώ ειμ’ απόγονος του Μάρκου Βαμβακάρη. Το λέγαμε μεταξύ μας και γελούσαμε, γι’ αυτό κάναμε και παρέα, γι’ αυτό είπε και τα τραγούδια μου και γι’ αυτό νιώθω τιμή που μου είχε δώσει «Τα μπλουζ του πρίγκηπα» για να έβαζα τις εισαγωγές με το μπουζούκι μου, αλλά δεν προλάβαμε. Να εδώ έχω ακόμα εκείνη την κασέτα που μού’χε δώσει ο ίδιος (σ.σ. ανοίγει ένα συρτάρι).

«Έβλεπες» μια ταύτιση του Σιδηρόπουλου με τους ρεμπέτες; Ο Μάρκος σου είχε μιλήσει για τον Ανέστο Δεληά που επίσης πέθανε από την ηρωίνη.

Έτσι ακριβώς, όπως το λες. Τον συναντούσα κι έδειχνε καλά. Όταν τον έχασα και τον ξανάδα κάποια στιγμή, ήταν κάτω πεσμένος και μόλις ερχόταν η ώρα να τραγουδήσει, «ζωντάνευε» κι έβγαζε εις πέρας τη συναυλία. Θα έλεγα ότι αγαπούσα τον Παύλο, όπως ο Μάρκος αγαπούσε τον Ανέστο και πάντα μιλούσε με συγκίνηση γι’ αυτόν. Με τον Σιδηρόπουλο είχαμε παίξει μαζί Απόκριες, στον ηλεκτρικό σταθμό του Πειραιά, με τα φρικιά όλα από κάτω!

Λες για μια επεισοδιακή συναυλία που παραλίγο να σας μπαγλαρώσουν…

Ναι, μαζεύτηκε η αστυνομία, είχε γίνει χαμός εκεί πέρα. Μάζευε λαό ο Παύλος, ένα νεύμα έκανε και γινόταν επανάσταση! Να σου πω τι άλλο μού’χε συμβεί εκεί; Χορεύανε δύο γυναίκες γυμνές μπροστά μας, η μία στον Παύλο και η άλλη σε μένα που τού’παιζα μπουζούκι και τραγούδαγε. 

Ξέρεις, τη μία απ’ τις γυναίκες αυτές τη γνώρισα. Λεγόταν Ρούλα, βάσει δικής της μαρτυρίας βέβαια. Ξέρω ότι έφυγε απ’ τη ζωή πριν λίγα χρόνια…

Ήταν τρομερό αυτό που συνέβαινε, δεν ήταν καν happening, γι’ αυτό πλάκωσε η αστυνομία. Είχε γίνει μεγάλο θέμα τότε στον Πειραιά επί δημαρχίας Παπασπύρου. Ο Παύλος όμως ήταν σκληροπυρηνικός και ταυτόχρονα ψυχούλα…

Στέλιο, σ’ απασχολεί αυτό που λέμε πλήρωμα του χρόνου; Πέρασες και μια μικρή περιπέτεια με την υγεία σου.

Στον άνθρωπο συμβαίνουν κάποια πράγματα που τον κλονίζουν λιγάκι. Μεγαλώνοντας, γίνεται σοφός και η σοφία είναι δώρο Θεού που δεν πουλιέται, ούτε αγοράζεται. Ούτε ο θάνατος με φοβίζει, καθόλου, ειλικρινά, αφού πρωτίστως δεν μπορείς να κάνεις και τίποτα. Ούτε και αύριο μπορείς να γνωρίζεις τι θα γίνει. Έτσι, εξακολουθώ να ζω με τις μουσικές μου και τα βιβλία μου και να φτιάχνω τραγούδια. 

Ας λήξει εδώ αυτή η συζήτηση μέχρι ένα επόμενο ραντεβού μας. «Κλείσε» όπως θα ήθελες εσύ.

Αυτό που κάνω στο στούντιο είναι ψυχική ανάγκη τώρα που είμαι καλά, είναι η αλήθεια μου και ο πολιτισμός μου. Θα είμαι ευτυχής αν ανοίξουν μερικά μάτια και ασχοληθούν σε βάθος με τη δική μου κληρονομιά. Θα είμαι ευτυχής αν «φύγει» από πάνω μου και ταξιδέψει.

Αποκαλυπτικά τα στοιχεία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ, που δείχνουν τις δραματικές συνέπειες που προκαλούν στην ανθρωπότητα οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι

ΛΑΜΠΡΟΣ ΤΟΚΑΣ

Με ανεξέλεγκτους ρυθμούς αυξάνεται ο αριθμός των προσφύγων παγκοσμίως , όπως μας πληροφορούν τα επίσημα στοιχεία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ (UNHCR), που είδαν χτες το φως της. Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, ο αριθμός των προσφύγων ανά τον κόσμο, είναι ο υψηλότερος των τελευταίων 70 ετών και διπλάσιος συγκριτικά με 20 χρόνια πριν. Όπως προκύπτει από την  σχετική έρευνα της UNHCR, ο αριθμός των ανθρώπων που εγκατέλειψαν τις πατρίδες τους, άγγιξε τα 71 εκατομμύρια καθώς το 2018 ανήλθε στα 70,8 εκ. άτομα.

Από τα στοιχεία της ίδιας έρευνας, προκύπτουν και τα εξής:

• Η Γερμανία ανήκει στις χώρες με τον μεγαλύτερο αριθμό αναγνωρισμένων προσφύγων
• Η Ελλάδα ανήκει- μετά τις ΗΠΑ, το Περού, τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Τουρκία και τη Βραζιλία- στις χώρες με το μεγαλύτερο αριθμό νέων αιτήσεων για την παροχή ασύλου. Ενώ το 2015 είχαν αιτηθεί άσυλο στην Ελλάδα μόλις 11.400 άτομα, το 2017 ο αριθμός τους αυξάνεται στις 57.000 και το 2018 στις 65.000. Από την εξέλιξη αυτή προκύπτει ότι σε αντίθεση με τα προηγούμενα χρόνια, η Ελλάδα δεν είναι πλέον χώρα διέλευσης προσφύγων προς την υπόλοιπη Ευρώπη, αλλά χώρα προορισμού.
• Ο συνολικός, επίσημος, αριθμός των προσφύγων και μεταναστών που ζουν στην Ελλάδα ανέρχεται σε 137.757 άτομα. Από αυτούς 48.026 έχουν αναγνωριστεί ως πρόσφυγες, 13.434 ζουν με ένα στάτους εφάμιλλο των προσφύγων, 76.099 έχουν αιτηθεί άσυλο και 198 άτομα είναι χωρίς υπηκοότητα (διαμένουν υπό την προστασία της Ύπατης Αρμοστείας). Ο αντίστοιχος συνολικός αριθμός των προσφύγων που ζουν σε άλλες χώρες, ανέρχεται στη Γερμανία σε 1.447.900, στη Γαλλία σε 458.919, στην Ιταλία σε 295.599, στην Ισπανία σε 101.597, στην Κύπρο σε 27.321 και στη Μάλτα σε 10.461 άτομα.

Παγκοσμίως οι χώρες με τους περισσότερους αναγνωρισμένους πρόσφυγες είναι η Τουρκία ( 3,7 εκ.), το Πακιστάν (1,4 εκ.), η Ουγκάντα (1,17 εκ.), το Σουδάν (1,07 εκ.) και η Γερμανία (1,06 εκ.).

 Για όσους αναρωτιούνται τι φταίει, που αυξάνεται με τόσο γοργούς ρυθμούς, ο αριθμός των προσφύγων- όλων εκείνων  που εγκαταλείπουν τη χώρα τους για να αναζητήσουν μια «καλύτερη τύχη» σε κάποια άλλη, ξένη και μακρινή χώρα– η απάντηση βρίσκεται στα ίδια τα στοιχεία του ΟΗΕ. Η «ρίζα του κακού» για  την αυξανόμενη προσφυγιά και μετανάστευση, είναι κυρίως οι πολεμικές συγκρούσεις . Συγκρούσειςπου προκαλούνται  από τα διάφορα ιμπεριαλιστικά κέντρα (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ κλπ), στα πλαίσια ξαναμοιράσματος του κόσμου και των αγορών μεταξύ των οικονομικά ισχυρών και δευτερευόντως οι πολιτικές διώξεις και η φτώχεια.

Του λόγου το αληθές,  επιβεβαιώνεται και από τα εξής στοιχεία της έρευνας του ΟΗΕ, που μας πληροφορούν ότι:

Πρώτον,  οι περισσότεροι από τα περίπου 71 εκατομμύρια προσφύγων,  κατάγονται χώρες που βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση, όπως η Συρία, το Αφγανιστάν, η Λιβύη κλπ. Σύμφωνα με την έρευνας της UNHCR για το 2018, οι πρόσφυγες από τη Συρία ανέρχονται σε 6,7 εκατομμύρια, από  το Αφγανιστάν σε 2,7 εκατομμύρια, το Νότιο Σουδάν σε 2,3 εκατομμύρια κλπ.

Δεύτερον, η ραγδαία αύξηση των προσφύγων και άλλων συνανθρώπων μας που εγκαταλείπουν βίαια τις πατρίδες τους, άρχισε να παρατηρείται μετά το 1999 (λίγα χρόνια μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού στην Σοβιετική Ένωση και τις άλλες χώρες της κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης), που συνοδεύτηκε με τις εισβολές και στρατιωτικές επεμβάσεις των ιμπεριαλιστικών κέντρων στα πλαίσια του ξαναμοιράσματος του κόσμου και των αγορών από τους οικονομικά ισχυρούς. Δεν είναι τυχαίο, ότι ο διπλασιασμός των προσφύγων που καταγράφει ο ΟΗΕ στα τελευταία 20 χρόνια (από περίπου 35 εκατομμύρια το 1998 σε περίπου 71 εκατομμύρια το 2018) εκδηλώθηκε λίγα χρόνια μετά τη διάλυση της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ). Η  διάλυση της ΕΕΣΔ καθώς και η ανατροπή του σοσιαλισμού στην Σοβιετική Ένωση και τις άλλες χώρες της κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης , ήταν αυτό που επέτρεψε στα διάφορα ιμπεριαλιστικά κέντρα  (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ κλπ) να επεμβαίνουν στρατιωτικά και ν’ ανάβουν– τη μια μετά την άλλη- τις  εστίες  πολέμου στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Γιουγκοσλαβία, τη Λιβύη, τη Συρία κλπ .

πηγη: imerodromos.gr

Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής.

Από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που διάκεινται φιλικά στον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ διατυπώνεται η ανάγκη να γίνει η προεκλογική αντιπαράθεση των δυο κομμάτων πάνω στα προγράμματα που ετοίμασαν για την επόμενη μέρα, όπως λένε. Το ίδιο ισχυρίζονται ότι θα κάνουν και οι δύο μονομάχοι. Στην πραγματικότητα βαδίζουν στην πεπατημένη, στους γνωστούς δρόμους των διλημμάτων, του ταξίματος, των κινδύνων από την εφαρμογή της πολιτικής του αντιπάλου τους αν επικρατήσει, του εκφοβισμού των ψηφοφόρων σε τελική ανάλυση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ από την πλευρά του προβάλλει την επιτυχή έξοδο της χώρας από τα μνημόνια και το πέρασμά της οικονομίας σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, τη μείωση της ανεργίας ξεχνώντας φυσικά ότι το 60% των νέων θέσεων εργασίας είναι μερική απασχόληση και κακοπληρωμένη. Ωραιοποιεί τα αποτελέσματα της τετραετούς διακυβέρνησης του και υπερπροβάλλει τα επιδόματα και τις όποιες παροχές στην ακραία φτώχεια. Επίσης, προβάλλει τον αναγκαστικό χαρακτήρα που είχαν για την κυβέρνηση του τα μέτρα λιτότητας ακόμη-ακόμη και η νέα αμερικανοκρατία που εγκατέστησε. Κυρίως ποντάρει στην προβολή του νεοφιλελευθερισμού του Κ. Μητσοτάκη και του επιτελείου του θυμίζοντας τις νεοφιλελεύθερες επιδόσεις τους κατά την περίοδο της κυβέρνησης Σαμαρά. Με δυο λόγια «ψηφίζοντας Μητσοτάκη φέρνετε το χειρότερο, το πιο ακραίο».

Από την πλευρά της η ΝΔ προβάλλει την κακή κατάσταση της οικονομίας, τους οικονομικούς δείκτες που παρουσιάζουν κάμψη στο τέλος του 2018 και το 2019, τις πολύ χαμηλές επενδύσεις ως αποτέλεσμα της εχθρικής στάσης της κυβέρνησης απέναντι στις επενδύσεις και στο επιχειρείν. Προβάλλει την αύξηση της ανομίας και τον πολλαπλασιασμό των άβατων, την άσκηση εκ μέρους της εθνικά υπεύθυνης πολιτικής στα ζητήματα των σχέσεων της χώρας με τους γείτονες. Όπως είναι φυσικό το πεδίο της οικονομίας είναι ο κύριος χώρος της αντιπαράθεσης.

Πόσο όμως είναι προγραμματικές οι διαφορές τους;

Μια σύγκριση των θέσεων του ενός και του άλλου στην οικονομία δείχνει πολύ μεγάλη ταύτιση και μάλιστα στη βάση των αιτημάτων που έχουν διατυπώσει οι φορείς των εργοδοτών.

Στα θέματα της φορολογίας:

30% συνδυαστική μείωση της φορολογίας, ζητά ο ΣΕΒ και οριζόντια επενδυτικά κίνητρα. Μείωση της φορολογίας από το 29% στο 25% από φέτος, μείωση της φορολογίας επί των διανεμομένων κερδών από 15% σε 10%, μέτρο που έχει ήδη νομοθετηθεί και αύξηση του συντελεστή αποσβέσεων στο 150% απαντά ο ΣΥΡΙΖΑ. Μείωση του φορολογικού συντελεστή από το 29% στο 20% σε δύο φάσεις, μείωση στη φορολογία των μερισμάτων από 10% σε 5% και θέσπιση αποσβέσεων στις νέες επενδύσεις παγίων στο 200% απαντάει η ΝΔ.

Χρηματοδότηση επενδύσεων και κίνητρα:

Διευκόλυνση των επιχορηγήσεων και των φοροαπαλλαγών, επενδυτικά κίνητρα για τις στρατηγικές επενδύσεις, φοροαπαλλαγές για έρευνα και καινοτομία είναι το αίτημα των εργοδοτών. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει στο προεκλογικό του πρόγραμμα μείωση στα 15 εκατομμύρια ευρώ από 20 εκατομμύρια που είναι σήμερα των επενδύσεων μεγάλου μεγέθους που εντάσσονται στο προνομιακό καθεστώς κρατικών επιδοτήσεων και απαλλαγών, φορολογική απαλλαγή με την ολοκλήρωση του 50% της επένδυσης από 100% που είναι σήμερα, επέκταση της κρατικής στήριξης για προσλήψεις, προγράμματα κατάρτισης και δαπάνες εξοπλισμού σε υπηρεσίες εντός του ίδιου ομίλου, εκπτώσεις 130% σε έρευνα και επενδύσεις, φοροαπαλλαγές στην έρευνα και τεχνολογία και χρηματοδότηση στην επιχειρηματικότητα και την καινοτομία. Η ΝΔ θέτει το ζήτημα των φορολογικών κινήτρων για επενδύσεις, έκπτωση φόρου 40% έως 50% για εκσυγχρονισμό της υποδομής των επιχειρήσεων.

Αντιστοίχως στο αίτημα των εργοδοτών για μείωση του μη μισθολογικού κόστους εργασίας και επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών για νέες προσλήψεις ο ΣΥΡΙΖΑ ανταποκρινόμενος έχει ήδη νομοθετήσει επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών για νέους μέχρι 25 ετών και κατά 25% των εργοδοτικών εισφορών για τους εργαζόμενους ως 29 ετών για το 2020. Η ΝΔ κάνει λόγο για μείωση του μη μισθολογικού κόστους μειώνοντας τις εισφορές στην κύρια σύνταξη από 20% στο 15% εντός τετραετίας και χαμηλότερες εισφορές για επιχειρήσεις που είναι συνεπείς ασφαλιστικά.

Στο αίτημα των εργοδοτών για κράτος φιλικό στην επιχειρηματικότητα, για απλοποίηση της αδειοδότησης και ειδικά της περιβαλλοντικής και επιτάχυνση της απονομής δικαιοσύνης σχετικά με την επιχειρηματικότητα ο ΣΥΡΙΖΑ ανταποκρίνεται σε όλα ενώ η ΝΔ ανταποκρίνεται και με το παραπάνω ζητώντας την καθιέρωση αυτοματοποιημένου συστήματος αδειοδότησης, ριζική αλλαγή του χωροταξικού και πολεοδομικού πλαισίου, σύσταση ειδικών τμημάτων στα δικαστήρια για εμπορικές και επιχειρηματικές υποθέσεις.

Όπως φαίνεται εδώ υπάρχει ένας συναγωνισμός ποιος θα υλοποιήσει πρώτος και πληρέστερα τις απαιτήσεις του κεφαλαίου απόδειξη του προσανατολισμού και των δύο κόμματων, τα οποία βλέπουν την όποια οικονομική ανάπτυξη μέσω της κάθε είδους ενίσχυσης των επιχειρήσεων. Και οι δυο είναι έτοιμοι να θέσουν στη διάθεση των επιχειρήσεων το κρατικό ταμείο και σε τελική ανάλυση να διευκολύνουν τις επιχειρήσεις με κάθε τρόπο. Η ΝΔ δεν μπορεί να το κρύψει αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ ανταποκρίνεται το ίδιο καλά.

Μέσω αυτής της οικονομικής πολιτικής θεωρούν και τα δύο κόμματα ότι θα ανθίσουν οι επενδύσεις, θάρθει η ανάπτυξη και οι θέσεις εργασίας. Για 500.000 νέες θέσεις εργασίας μίλησε ο Αλ. Τσίπρας και εν τέλει στο μέλλον, μάλλον στο μακρινό, προβλέπεται η ευημερία του λαού.

Τα πράγματα όμως είναι δυσοίωνα. Παρά το πλήθος και το μέγεθος των προνομίων, οι επενδύσεις δεν έρχονται, παρά μόνο για σημαντικά κομμάτια της δημόσιας περιουσίας, της γης, των επιχειρήσεων και των υποδομών. Τα λιμάνια και τα αεροδρόμια και όλα αυτά ξεπουλιούνται για πενταροδεκάρες μέσω δανεισμού των επενδυτών από τις ελληνικές τράπεζες, την αξιοποίηση ευρωπαϊκών πόρων που έρχονται στη χώρα και τα προνόμια που η ίδια η χώρα χορηγεί.

Από τη στιγμή που οι περιβόητες μεταρρυθμίσεις των μνημονίων αφορούσαν στην ισοπέδωση των εργατικών αποδοχών και δικαιωμάτων, το κλείσιμο μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων και η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας μέσω της υπαγωγής της στο υπερταμείο και δεν αντιμετώπισαν καθόλου τα πραγματικά προβλήματα της οικονομίας, δεν φαίνεται να υπάρχει ευοίωνη προοπτική.

Το δημόσιο χρέος ξεπέρασε τα 350 δισεκατομμύρια ευρώ, δηλαδή πάνω από το 180% του ΑΕΠ. Η χώρα είναι αναγκασμένη να το εξυπηρετεί κανονικά εξασφαλίζοντας μεγάλα πλεονάσματα 3,5% έως το 2023 και άνω του 2% ως το 2060 και παράλληλα να εξοικονομεί και να διαθέτει πόρους για οικονομική ανάπτυξη κάτω από την αυστηρή επιτήρηση της Κομισιόν και την απειλή επιβολής μέτρων. Σε αυτές τις συνθήκες η ανάπτυξη που επαγγέλλονται φαντάζει εξαιρετικά δύσκολη.

Η πρόσφατη έκθεση της Κομισιόν είναι ενδεικτική για τη στάση των δανειστών αφού θεωρεί ότι το πρωτογενές πλεόνασμα για το 2019 και το 2020 θα υστερήσει λόγω των ψιχίων που έδωσε προεκλογικά η κυβέρνηση και η στάση αυτή αφορά φυσικά και τη ΝΔ. Δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα ανταποκριθεί στο αίτημα της ΝΔ για μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων στο 2%.

Ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρηματολογεί ότι με τη μεγάλη μείωση των φόρων, που προωθεί η ΝΔ, θα μειωθούν τα κρατικά έσοδα και αυτό θα οδηγήσει σε μειώσεις των δαπανών και κυρίως αυτών με κοινωνική διάσταση, στην υγεία και την πρόνοια. Αυτό γενικά είναι σωστό, αλλά σε μεγάλο βαθμό αφορά και τον ίδιο.

Η ΝΔ επαναφέρει τον κανόνα 5 προς 1 δηλαδή μία πρόσληψη για κάθε πέντε αποχωρήσεις από το δημόσιο, γεγονός που θα οδηγήσει εκτεταμένα τμήματά του κρατικού μηχανισμού που βρίσκονται σήμερα στα όρια όσον αφορά τη λειτουργία τους να μην μπορούν να ανταποκριθούν και αυτό σε βάρος των εργαζομένων που συναλλάσσονται στις κρατικές υπηρεσίες και ακόμη περισσότερο στο λεγόμενο «κοινωνικό κράτος».

Παράλληλα η πολιτική αυτή θα διαμορφώσει το έδαφος για αύξηση των ιδιωτικοποιήσεων στη δημόσια υγεία και στην κοινωνική ασφάλιση κυρίως με τη μορφή σύμπραξης δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, και την αγορά υπηρεσιών υγείας για τους ασθενείς από τον ιδιωτικό τομέα. Στον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης τα σημαντικά βήματα επέκτασης της ιδιωτικής ασφάλισης και των επαγγελματικών ταμείων που έφερε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα επιταχυνθούν από τη ΝΔ στην κατεύθυνση συρρίκνωσης περαιτέρω του αναδιανεμητικού και αύξηση του ανταποδοτικού χαρακτήρα των της. Οι προθέσεις είναι για μία εθνική σύνταξη της τάξης των 350 ευρώ και από κει και ύστερα, στη βάση της αποδοτικότητας μέσω των επαγγελματικών ταμείων και της ιδιωτικής ασφάλισης, θα διαμορφώνεται το υπόλοιπο τμήμα της σύνταξης.

Ο νόμος και η τάξη, η ασφάλεια των πολιτών και η πάταξη της ανομίας, όπως την αντιλαμβάνεται η ΝΔ, είναι κεντρικός στόχος στο πρόγραμμά της και κεντρικό ζήτημα στον πολιτικό λόγο της και στα φιλικά της μέσα μαζικής ενημέρωσης. Στην αύξηση της εγκληματικότητας και της βίας στην εποχή των μνημονίων και της φτωχοποίησης του λαού η ΝΔ προτίθεται να απαντήσει με ένταση της καταστολής. Επιδιώκει την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, στις αψιμαχίες μεταξύ αναρχικών και αστυνομίας θα απαντήσει με την ένταση της αστυνομοκρατίας. Ήδη ανακοίνωσε την πρόσληψη αμέσως αφότου έρθει στην κυβέρνηση χιλίων αστυνομικών για να ενισχύσει τις δυνάμεις καταστολής. Είναι όμως σαφές ότι η εγκληματικότητα δεν αντιμετωπίζεται με την αύξηση της κρατικής καταστολής. Στην ουσία ο πραγματικός στόχος είναι ο εκφοβισμός του λαού, η αντιμετώπιση των προσφύγων και των μεταναστών και η θωράκιση του συστήματος μπροστά στις εργατικές και λαϊκές αντιδράσεις που θα αναπτυχθούν ως συνέπεια της οικονομικής κρίσης και των προβλημάτων που συνεχίζονται.

Είναι προφανές ότι στους βασικούς άξονες και στα βασικά σημεία των προγραμμάτων και των δύο κομμάτων δεν υπάρχουν διαφορές. Η βάση τους είναι οι μνημονιακές συμφωνίες και δεσμεύσεις και η επιτήρηση που θα επιβάλει την εφαρμογή τους. Είναι τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου που αποτυπώνονται στα προγράμματα και στην πράξη τους. Διαφορές υπάρχουν σε δευτερεύοντα θέματα και κυρίως στον τρόπο εφαρμογής της πολιτικής αυτής που πηγάζουν από το διαφορετικά συμφέροντα που εξυπηρετούν, από τις ιστορικές καταβολές καθενός και τον κόσμο στον οποίο απευθύνεται. Κανείς δεν πρέπει να παραβλέπει και να μηδενίζει τις διαφορές αυτές ακόμη όμως περισσότερο να παραβλέπει την αποφασιστικότητά τους να εφαρμόσουν με κάθε τρόπο την πολιτική της άρχουσας τάξης και της ΕΕ γιατί έτσι ανοίγει ο δρόμος για το μικρότερο κακό σε βάρος των εργατικών και λαϊκών δυνάμεων και συμφερόντων.

Στις εκλογές της 7ης Ιούλη ο εργαζόμενος κόσμος και οι αριστεροί πρέπει να πουν ένα μεγάλο «ΟΧΙ» στο ΣΥΡΙΖΑ και στη ΝΔ καθώς και στα υπόλοιπα αστικά κόμματα που προωθούν την ίδια πολιτική και έχουν τις ίδιες ευθύνες απέναντι στον ελληνικό λαό.

πηγη: ergatikosagwnas.gr