Ανάλυση: Σταύρος Μαυρουδέας, καθηγητής πολιτικής οικονομίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Προεκλογικές υποκρισίες εντός φυλακής των μνημονίων

Εμπρός στις επερχόμενες εκλογές τα δύο βασικά κόμματα του αστικού πολιτικού συστήματος, ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ, επιδίδονται σε ένα κακόγουστο θέατρο με προγράμματα που υπόσχονται τη βελτίωση της οικονομικής κατάστασης της χώρας και των πολιτών. Κατ’ αρχήν κανένα από τα δύο δεν είναι οικονομικό πρόγραμμα με την πλήρη έννοια του όρου. Το οικονομικό πρόγραμμα του συστήματος είναι τα μνημονιακά Προγράμματα Οικονομικής Προσαρμογής (ΠΟΠ), που δεσμεύουν τη χώρα για πολλές δεκαετίες και επιβάλλουν ασφυκτικούς στόχους και περιορισμούς για όλες τις βασικές μακροοικονομικές παραμέτρους. Επίσης, επιβάλλουν μια συγκεκριμένη νεοσυντηρητική λογική για τη διαχείριση της οικονομίας, καθώς και για την παραγωγική διάρθρωσή της, που υπακούει στις επιταγές της ΕΕ και στα συμφέροντα του κεφαλαίου. Συνεπώς τα προγράμματα της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ είναι απλά συμπιλήματα υποσχέσεων μέσα στα μικρά περιθώρια ελευθερίας που αφήνουν τα μνημονιακά προγράμματα στις εκάστοτε κυβερνήσεις της ελληνικής μπανανίας.

Δεύτερον, παρά τις φωνασκίες των δύο συστημικών αστικών κομμάτων, οι καρικατούρες προγραμμάτων τους είναι εξαιρετικά όμοιες όσον αφορά τη μακροοικονομική δομή τους και διαφέρουν κυρίως στο ύψος των μέτρων και στο χρονισμό τους. Και οι δύο υπόσχονται μειώσεις φορολογίας (α) για τις επιχειρήσεις και (β) για τα νοικοκυριά, καθώς και (γ) μεγέθυνση του ΑΕΠ μέσω «μεταρρυθμίσεων». Οι ομοιότητες στα δύο πρώτα είναι εξωφρενικές. Στο τρίτο, ενώ ουσιαστικά ακολουθούν και οι δύο τις επιταγές των μνημονίων, εμφανίζονται να διαφοροποιούνται –αλλά μόνο λεκτικά– στην έκταση των ιδιωτικοποιήσεων και του εργασιακού μεσαίωνα.Παρότι ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ προβάλλουν τις «μεγάλες» διαφορές των προγραμμάτων τους, οι βασικές κατευθύνσεις είναι κοινές, καθώς κινούνται εντός του ασφυκτικού ευρωμνημονιακού πλαισίου. Και οι δύο αναζητούν δημοσιονομικό χώρο για μικρές στοχευμένες ελαφρύνσεις, ενώ υπόσχονται μείωση φορολογίας που ‒παρά τις διαφορές‒ θα ωφελήσει κυρίως το μεγάλο κεφάλαιο και τους πλούσιους.

ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ κινούνται εντός του ευρωμνημονιακού πλαισίου και προτείνουν
μικρές φοροελαφρύνσεις οι οποίες κυρίως θα ωφελήσουν το κεφάλαιο και τους πλούσιους

Η μακροοικονομική δομή και των δύο «προγραμμάτων», του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ, είναι πανομοιότυπη. Στο πλαίσιο των μνημονίων επιδιώκεται να υπάρξει ένας δημοσιονομικός χώρος, δηλαδή κάποια περιθώρια δημοσιονομικής πολιτικής –μέσα στα ασφυκτικά όρια των μακροχρόνια υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων που απαιτούν τα Προγράμματα Οικονομικής Προσαρμογής (ΠΟΠ)–, ώστε να μπορεί το κυβερνητικό κόμμα να καταπραΰνει με κάποια ψίχουλα τη λαϊκή δυσαρέσκεια και να ενισχύσει τα επιχειρηματικά συμφέροντα με τα οποία συνδέεται. Αυτός ο δημοσιονομικός χώρος μπορεί να προκύψει μέσω: α) μείωσης δημόσιων δαπανών, β) αύξησης της φορολογίας και γ) μεγέθυνσης του ΑΕΠ (που ενισχύει τα φορολογικά έσοδα) κυρίως μέσω μιας σειράς θεσμικών αλλαγών. Τα ΠΟΠ αφήνουν το περιθώριο, εφόσον επιτυγχάνονται οι στόχοι (κυρίως του πρωτογενούς πλεονάσματος) και εγκρίνει η τρόικα, να επιστραφεί η «υπεραπόδοση» με κάποια «αντίμετρα» που μετριάζουν τις υφεσιακές επιπτώσεις της λιτότητας την οποία επιβάλλουν τα ΠΟΠ.

Όλες οι μέχρι τώρα μνημονιακές κυβερνήσεις μείωσαν δραματικά τις δημόσιες δαπάνες σε βαθμό δυσλειτουργίας βασικών υπηρεσιών και με την κυριολεκτική εξαΰλωση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) – δηλαδή του μοναδικού εργαλείου επενδύσεων στον κρατικοδίαιτο ελληνικό καπιταλισμό. Μάλιστα επειδή, αντίθετα με τους διάφορους νεοφιλελεύθερους τσαρλατάνους, η συρρίκνωση του δημόσιου τομέα και ιδιαίτερα του ΠΔΕ είναι τέτοια, που κινδυνεύουν βασικές λειτουργίες του αστικού κράτους και του ελληνικού καπιταλισμού, η ίδια η τρόικα απαιτεί την παύση εξαΰλωσης του ΠΔΕ.

Όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις επίσης επιδόθηκαν σε φοροεπιδρομή σε βάρος των μεσαίων στρωμάτων και των εργαζομένων. Η αύξηση της φορολογίας (άμεσης και έμμεσης) είναι επιταγή των μνημονίων, καθώς είναι ο γρηγορότερος και ασφαλέστερος τρόπος εξασφάλισης της εξυπηρέτησης του χρέους. Η φοροεπιδρομή είχε ξεκινήσει ήδη από τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις (π.χ. επιβολή ΕΝΦΙΑ, αντικειμενικά κριτήρια). Μάλιστα, αντίθετα με τις παραδοσιακές νεοφιλελεύθερες συνταγές, τα ΠΟΠ ενίσχυσαν την άμεση φορολογία έναντι της έμμεσης. Φυσικά, η φοροεπιδρομή δεν αφορά το μεγάλο κεφάλαιο, που μένει πάντα στο απυρόβλητο. Χαρακτηριστικά, το εφοπλιστικό κεφάλαιο (η κορωνίδα του ελληνικού καπιταλισμού) απολαμβάνει πάντα τις σκανδαλώδεις φοροαπαλλαγές του και πληρώνει τον γελοίο «εθελούσιο» (sic!) φόρο των περίπου 150 εκατ. ετησίως. Σημειωτέον, για την αποφυγή της φορολόγησής του –που προσπαθεί να επιβάλει ιδιαίτερα η Γερμανία– οι μνημονιακές κυβερνήσεις όλων των συστημικών κομμάτων (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) δίνουν λυσσώδεις μάχες, που φυσικά δεν τις έδωσαν για κανένα από τα αντιλαϊκά μέτρα των μνημονίων. Άλλωστε οι αρχηγοί τους συναγελάζονται με τους εφοπλιστές στις εκδηλώσεις και τις δεξιώσεις τους. Αντιθέτως, η φοροεπιδρομή πλήττει κυρίως τους εργαζομένους (που, όπως διαχρονικά δείχνουν τα στοιχεία, σηκώνουν το βάρος της φορολογίας) και πλέον διάφορα ενδιάμεσα στρώματα.

Σήμερα η ΝΔ φωνασκεί υποκριτικά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αύξησε δραματικά τους φόρους. Αυτό που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ότι ενίσχυσε λίγο περισσότερο τη φοροεπιδρομή απέναντι στην ψευδεπίγραφη «μεσαία τάξη» για να εξασφαλίσει τον δικό του πελατειακό δημοσιονομικό χώρο. Δηλαδή να μπορεί να επιστρέψει προεκλογικά κάποιες σταγόνες από την αφαίμαξη όλης της προηγούμενης περιόδου για την ενίσχυση της δικής του καπιταλιστικής διαπλοκής όσο και για τη δημιουργία βραχύβιων πελατειακών σχέσεων εξαγοράς στρωμάτων εργαζομένων που βρίσκονται στο όριο της εξαθλίωσης. Έτσι, μέσω μερικής και εποχικής απασχόλησης, με ανύπαρκτη ή μηδαμινή κοινωνική ασφάλιση, με άθλιες αμοιβές και συνθήκες εργασίας επέδειξε σχετική μείωση της ανεργίας.

Η φορολογική αυτή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε εκλογικά, καθώς έχασε περισσότερους από όσους κέρδισε. Έτσι, μία από τις εκλογικές αιχμές της ΝΔ είναι η υπερφορολόγηση. Μάλιστα, αντιγράφει πιστά την ανάλογη προ-κυβερνητική αντι-φορομπηχτική ρητορεία του ΣΥΡΙΖΑ. Ακριβώς επειδή σε αυτή την κινούμενη άμμο των «μεσαίων στρωμάτων» βασίζεται η εκλογική στρατηγική και των δύο, το κέντρο βάρους και των δύο «προγραμμάτων» αφορά τη φορολογία, καθώς ερίζουν για το ποιος θα ελαφρύνει περισσότερο τη λεγόμενη «μεσαία τάξη». Παρεμπιπτόντως, ο όρος αυτός είναι ένας εισαγόμενος παραπλανητικός αμερικανισμός προπαγανδιστικών επιτελείων. Ούτε ενιαία ούτε τάξη είναι, και ας αποφαίνεται αντίθετα ο γίγας της «μαρξιστικής σκέψης» Ε. Τσακαλώτος. Ο ελληνικός καπιταλισμός –όπως και αρκετοί παρόμοιοί του ιστορικά και οικονομικά– χαρακτηρίζεται από μια μεγάλη κατηγορία ενδιάμεσων στρωμάτων μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας. Ένα τμήμα τους είναι παραδοσιακά μικροαστικά στρώματα. Ένα άλλο όμως μεγάλο τμήμα τους είναι ουσιαστικά εργαζόμενοι που «έχουν αγοράσει τη δουλειά τους». Το τελευταίο αφορά τόσο στρώματα διανοητικής εργασίας (μηχανικοί, γιατροί κ.λπ.) όσο και παραδοσιακά στρώματα χειρωνακτικής εργασίας. Αυτή η ιδιομορφία του ελληνικού καπιταλισμού διευκόλυνε σημαντικά τόσο την κερδοφορία του (καθώς μετατόπιζε κόστη) όσο και τις ταξικές συμμαχίες του (καθώς διαιρούσε την εργατική τάξη και επίσης μέσω των στρωμάτων αυτών επέβαλλε ευκολότερα την ηγεμονία του επάνω της). Ταυτόχρονα όμως είναι μια ιδιομορφία που πρέπει πλέον να εκλείψει, αφενός γιατί σήμερα είναι βαρίδι και αφετέρου γιατί οι δυτικοί ιμπεριαλισμοί που  καθοδηγούν τη σημερινή αναδιάρθρωση-εν-μέσω-κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού δεν δουλεύουν με αυτό τον τρόπο. Συνεπώς η προλεταριοποίηση των «μεσαίων» στρωμάτων είναι μέσα στους βασικούς άρρητους στόχους των μνημονίων.

Μια συγκριτική ματιά στον βασικό κορμό των δύο οικονομικών «προγραμμάτων» αποκαλύπτει τις εξόφθαλμες ομοιότητές τους. O συναγωνισμός για τη μείωση της φορολόγησης των κερδών του κεφαλαίου έχει ήδη αρχίσει από τον ΣΥΡΙΖΑ, πριν δοθεί οποιαδήποτε φορολογική ελάφρυνση στους εργαζομένους και στα «μεσαία» στρώματα. Ακολουθεί καθυστερημένος, χρονικά και ποσοτικά, ο συναγωνισμός για τις φοροελαφρύνσεις στο εισόδημα (όπου και εκεί τα υψηλότερα εισοδήματα έχουν την τιμητική τους) και στην ιδιοκτησία.

Τα οικονομικά προγράμματα ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ

Βέβαια, η τρόικα παρακολουθεί πάντα ανήσυχη τους προεκλογικούς διαξιφισμούς και στέλνει τακτικά μηνύματα –και μέσω εγχώριων εκπροσώπων– για κίνδυνο δημοσιονομικού εκτροχιασμού. Η υπεκφυγή των δύο συστημικών μονομάχων είναι ότι ο δημοσιονομικός χώρος θα υπάρξει λόγω «ανάπτυξης». Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ προϋπολογίζει 2,5% αύξηση του ΑΕΠ, ενώ η ΝΔ ένα εξωπραγματικό 4%. Οι υποθέσεις και των δύο είναι συνειδητά λανθασμένες. Ο ελληνικός καπιταλισμός παραμένει στο αποτυχημένο παραγωγικό μοντέλο που τον οδήγησε στην κρίση παρά τη δραματική αύξηση της εργατικής εκμετάλλευσης. Ήδη φέτος ο ρυθμός μεγέθυνσης του ΑΕΠ μάλλον θα κλείσει χαμηλότερα από τον προβλεπόμενο. Οι ισχυρισμοί κυρίως της ΝΔ ότι οι φοροελαφρύνσεις θα οδηγήσουν σε επενδυτική έκρηξη είναι υποκριτικές, καθώς οι τελευταίες δεν οδηγούν απαραίτητα σε επενδύσεις ούτε σε τέτοιους ρυθμούς μεγέθυνσης. Η Κύπρος (γνωστός φορολογικός παράδεισος) έχει 32% μεγέθυνση, ενώ ακόμη και η «μπάτε σκύλοι αλέστε» Ιρλανδία δεν έχει τέτοιες επιδόσεις. Επίσης, όταν η κυβέρνηση Καραμανλή μείωσε τη φορολογία κερδών (από 35% σε 29%), οι καπιταλιστές απλώς ενθυλάκωσαν την αυξημένη κερδοφορία χωρίς να κάνουν επενδύσεις.

Απατηλές προβλέψεις ανάπτυξης

Μιλούν για έκρηξη επενδύσεων, όταν το κεφάλαιο αγοράζει κοψοχρονιά

Ανάλογα εξωπραγματικές είναι οι εκτιμήσεις του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ σχετικά με τις θεσμικές αλλαγές (που πολλές επιβάλλονται από τα μνημόνια) οι οποίες θα ενισχύσουν τη μεγέθυνση. Η ακόμη μεγαλύτερη απορρύθμιση της επιχειρηματικής δραστηριότητας (που επαγγέλλεται η ΝΔ, αλλά και υλοποιεί σιωπηρά ο ΣΥΡΙΖΑ ‒ βλ. προτάσεις Μάρδα περί ανοίγματος επιχείρησης με ένα email) σε συνθήκες κρίσης δεν θα οδηγήσει σε επενδυτική έκρηξη αλλά σε απογείωση της ανομίας (π.χ. πρόγραμμα Golden Visa). Οι φοροελαφρύνσεις προς τα (κατά πλειοψηφία) υπερχρεωμένα νοικοκυριά δεν θα βγουν στην κατανάλωση αλλά κυρίως στην κάλυψη χρεών. Η ενίσχυση των ιδιωτικοποιήσεων (που η ΝΔ διατυμπανίζει και ο ΣΥΡΙΖΑ σιωπηλά προωθεί) δεν πρόκειται να φέρει –όπως δεν έφερε και μέχρι τώρα, και επί κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ– εισροή ξένων κεφαλαίων, καθώς τα τελευταία αγοράζουν μόνο επιλεκτικά και κοψοχρονιά. Άλλωστε, εκτός από το Ελληνικό, το επόμενο colpo grosso των ιδιωτικοποιήσεων είναι η ΔΕΗ, με σοβαρότατες επιπτώσεις για την ελληνική οικονομία και τα λαϊκά στρώματα.

Ανάλογης απάτης με το 4% της ΝΔ είναι η διακήρυξη ΣΥΡΙΖΑ περί 500.000 νέων θέσεων καλά αμειβόμενης εργασίας στην τετραετία 2019-2023. Δεν προκύπτει από πουθενά, ενώ στην τωρινή 4ετή διακυβέρνησή του δημιούργησε 380.000 θέσεις κακής και ασταθούς απασχόλησης (με μόνο 100.000 από αυτές να είναι αξιοπρεπείς).

Οι προβλέψεις αυτές γίνονται ακόμη πιο εξωπραγματικές αν συνυπολογιστεί ότι η οικονομία της ΕΕ είναι ήδη σε κάμψη και επίσης ότι οι προοπτικές της παγκόσμιας οικονομίας (αν συνυπολογιστούν μάλιστα και οι αυξανόμενες ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις) είναι γκρίζες.

Φυσικά, όπως πολύ καλά γνωρίζουν ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, ένας δημοσιονομικός εκτροχιασμός θα οδηγήσει στους γνωστούς οριζόντιους «κόφτες» λιτότητας, που και οι δυο τους έχουν ψηφίσει.

Μόνη ελπίδα η έξοδος από τη φυλακή της ΕΕ

Η μεγάλη εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία της χώρας μας πρέπει να καταλάβει ότι δεν πρόκειται να διασωθεί από τη σημερινή μιζέρια της διαλέγοντας έναν από τους δύο συστημικούς κυβερνητικούς διεκδικητές. Ούτε καταφεύγοντας στα συμπληρώματά τους στα δεξιά ή στα «αριστερά» και σε τυχοδιωκτικά μιντιακά κατασκευάσματα, όπως το κόμμα Βαρουφάκη. Κανένα από αυτά τα σχήματα δεν σκοπεύει να συγκρουστεί με τους ξένους πάτρονες της χώρας και την ελληνική ολιγαρχία. Αντίθετα, αποτελούν μέρος των μηχανισμών εκτόνωσης και ενσωμάτωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας.

Πίσω από τα γυαλιστερά χαρτιά, τα διαγράμματα και τα νούμερα των «προγραμμάτων» τους κρύβεται η υποταγή στις επιταγές της ΕΕ και του κεφαλαίου. Όλοι τους, ακόμη και οι πιο φωνακλάδες, δεν αμφισβητούν ουσιαστικά την υπαγωγή της χώρας στην ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική ενοποίηση. Ούτε σκοπεύουν να κάνουν κάτι για το υπαγορευόμενο από την τελευταία στρεβλό παραγωγικό πρότυπο, που μεταμορφώνει την Ελλάδα σε χώρα γκαρσονιών ξένων τουριστών και κακοπληρωμένων και δύστυχων εργαζομένων.

Η μόνη ελπίδα για τους εργαζομένους και τα λαϊκά στρώματα –τη μεγάλη πλειοψηφία της χώρας μας– είναι να συνειδητοποιήσουν ότι μόνο με την έξοδο από τη φυλακή της ΕΕ μπορούν να ξαναγίνουν κύριοι της τύχης τους και να ελπίζουν σε ένα καλύτερο μέλλον. Διαλέγοντας διαχειριστή της μιζέριας τους, δεν πρόκειται να δουν διέξοδο.

Είναι ευθύνη της κομμουνιστικής Αριστεράς να δείξει τα βήματα και να κάνει κατανοητό στις ευρύτερες λαϊκές μάζες το δρόμο αυτό.

πηγη:  prin.gr

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Στην κρίση της Κριμαίας, προ πενταετίας, οι ΗΠΑ και η Ε.Ε., εν ριπή οφθαλμού και στο όνομα του Διεθνούς Δικαίου, προχώρησαν σε επιβολή σωρείας οικονομικών μέτρων κατά της Ρωσίας, τα οποία, μάλιστα, παρατείνονται ανά εξάμηνο σε επίπεδο Ε.Ε.

    Όταν ΗΠΑ και Ε.Ε. θέλουν να στηρίξουν πραξικοπήματα, όπως το πρόσφατο στη Βενεζουέλα, σπεύδουν να επιβάλλουν κυρώσεις κατά του Καράκας σε χρόνο dt.

    Ας συγκρίνει κανείς αυτή την τακτική των φίλων, των εταίρων και συμμάχων μας με την άλλη τακτική τους. Αυτή που ακολουθούν απέναντι στην Τουρκία. Δηλαδή, απέναντι σε ένα κράτος που εδώ και 45 χρόνια έχει εισβάλλει και κατέχει το 40% του εδάφους της Κύπρου – δηλαδή πόσο μεγαλύτερη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου να υπάρξει;

    Εντούτοις, με αφορμή τις εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος, οι εγχώριες δυνάμεις του ευρωατλαντισμού έχουν επιδοθεί σε ένα ντελίριο αναγόρευσης των «συμμάχων» τους σε τάχα μου «εγγυητές» της ασφάλειας της Ελλάδας.

    Οι «εγγυητές» είναι αυτοί που

• το 1955 παρακολουθούσαν τη σφαγή των Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη.
• Που το 1974 στήριζαν τον «Αττίλα» στην Κύπρο.
• Που το 1976 και το 1987 παρακολουθούσαν το «Χόρα/Σισμίκ» να σουλατσάρει στο Αιγαίο.
• Που από το 1996 στα Ιμια και από το 1997 με τη συμφωνία της Μαδρίτης λειτουργούν ως υποβολείς των «νόμιμων και ζωτικών συμφερόντων» της Τουρκίας στο Αιγαίο.

    Για όλα τα παραπάνω η Ε.Ε. έχει ξεχειλίσει από… αλληλεγγύη προς τη χώρα μας με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το πράττουν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

    Εκτός αν πιστεύει κανείς ότι το θαλάσσιο «ιππικό» των ΗΠΑ στην ανατολική Μεσόγειο έχει έγνοια τα ελληνικά και κυπριακά κυριαρχικά δικαιώματα και όχι τα επιχειρηματικά «δικαιώματα» της Exxon Mobil, που μόνο μύωπας θα έβλεπε ότι αυτά τα δύο ταυτίζονται.

Πηγή: Εφημερίδα Real News 23/6/2019 - imerodromos.gr

Στην σημερινή συνεδρίαση της Διοίκησης της ΠΝΟ αποφασίστηκε με συντριπτική πλειοψηφία (10 υπέρ έναντι 3 κατά και 1 λευκό) 24ωρη Πανελλαδική προειδοποιητική απεργία σε όλες τις κατηγορίες πλοίων για τις 3 Ιούλη 2019.

Στην ίδια συνεδρίαση απορρίφθηκε η πρόταση που κατέθεσε ο ΣΕΕΝ σχετικά με την ΣΣΕ, 2% αύξηση για το 2019, και τα φτιασιδώματα που επιχειρήσανε προκειμένου να διατηρηθεί πάση θυσία ο αντεργατικός νόμος 4150/2013 με τον οποίο δέχθηκε συντριπτικό πλήγμα ο ναυτεργατικός κλάδος τόσο στην Αδριατική όσο και στην ευρύτερη εσωτερική Ακτοπλοΐα.

Σημειώνουμε ότι ο νόμος αυτός θεσπίστηκε με κριτήριο όχι την ασφάλεια και τις πραγματικές ανάγκες των πλοίων αλλά στην κατεύθυνση της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των Ναυτιλιακών εταιριών.

Το αποτέλεσμα ήταν να αποβληθούν εκατοντάδες Ναυτεργάτες, να εντατικοποιηθεί στο έπακρο η δουλειά στις διάφορες επιστασίες των πλοίων και γενικά οι συνθήκες εργασίας να μετατραπούν σε κόλαση για τους απασχολούμενους Ναυτεργάτες στα πλοία.

Στο πλαίσιο της αντιλαϊκής ναυτιλιακής πολιτικής η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και οι Υπουργοί Δρίτσας - Κουρουμπλής - Κουβέλης άφησαν άθικτο αυτό το άθλιο τερατούργημα και προσπάθησαν μέσα από στημένους διαλόγους και επιτροπές με την πλειοψηφία της ΠΝΟ για 2 ολόκληρα χρόνια να δρομολογήσουν μια επαίσχυντη συμφωνία με την οποία θα έμπαιναν στα πλοία μόνο της Αδριατικής αποσπασματικά κάποιες ειδικότητες οι οποίες και αυτές είχαν ως προαπαιτούμενο την συναίνεση του ΣΕΕΝ....

Πρόκειται για μια μεθόδευση η οποία θα οδηγούσε σε σύγκρουση και αντιπαράθεση στο εσωτερικό των πλοίων και παράλληλα η ΠΝΟ θα αποδεχόταν ντε φάκτο και ντε γιούρε τον νόμο 4150/2013.

Στην πραγματικότητα ο κοινός σχεδιασμός κυβέρνησης - εφοπλιστών και πλειοψηφίας της ΠΝΟ ήταν με φτιασιδώματα να νομιμοποιηθούν οι συνθέσεις, οι οποίες αποτελούν την γενεσιουργό αιτία για τα ναυτικά ατυχήματα μέσα από ένα εξοντωτικό ωράριο που προσομοιάζει με εργασιακό μεσαίωνα.

Ακριβώς σε αυτή την κατεύθυνση κινήθηκε στην παραπάνω συνεδρίαση η τοποθέτηση του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ η οποία αποδείχθηκε καταλυτική ώστε να απορριφθεί η κατάπτυστη διασπαστική και υπονομευτική αυτή επιλογή και ταυτόχρονα να αναδειχθεί ως στόχος διεκδίκησης και πάλης η κατάργηση αυτού του αντεργατικού κατασκευάσματος του 4150/13.

Ταυτόχρονα από την πλευρά της ΠΕΝΕΝ τέθηκε ως διεκδικητικό πλαίσιο της απεργίας το σύνολο των αιτημάτων που περιλαμβάνονται στο εξώδικο και με το οποίο τίθενται εργασιακά - κοινωνικοασφαλιστικά - φορολογικά και άλλα οξυμένα και δίκαια αιτήματα που αφορούν όλο τον Ναυτεργατικό κόσμο.

Αναφορικά με τις αυξήσεις η θέση της ΠΕΝΕΝ είναι ένα μεγάλο Όχι σε αυξήσεις κοροϊδίας και εμπαιγμού, οι οποίες στην ουσία γίνονται εκ των προτέρων αποδεκτές από την πλειοψηφία της ΠΝΟ, η οποία έχει ως αίτημα το 5% αλλά όλα δείχνουν ότι έχει συνομολογήσει για αυξήσεις 2%.....

Για την 24ωρη προειδοποιητική απεργία στις 3 Ιούλη 2019 η ΠΕΝΕΝ θεωρεί ότι μπορεί αυτή να αποτελέσει ένα σημαντικό βήμα στην κατεύθυνση για την ανάκαμψη της πάλης των Ναυτεργατών με την προϋπόθεση ότι οι ίδιοι θα κάνουν δική τους υπόθεση τόσο τα αιτήματα όσο και την συμμετοχή και επιτυχία του απεργιακού αγώνα.

Η ΠΕΝΕΝ καλεί τα μέλη της και όλους τους Ναυτεργάτες να δώσουν μαζικό και αγωνιστικό παρόν στην απεργία αυτή και να πρωτοστατήσουν στην επιτυχία της έτσι ώστε να ανοίξει ο δρόμος ενός αγωνιστικού κινήματος που θα έχει συνέχεια, συνέπεια και ο τελευταίος λόγος θα βρίσκεται στα δικά τους χέρια.

Όλοι στην μάχη για την επιτυχία της 24ωρης Πανελλαδικής απεργίας

στις 3 Ιούλη 2019 σε όλες τις κατηγορίες πλοίων

Έναρξη απεργίας από ώρα 00.01 - λήξη ώρα 24.00

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ