Στην περίπτωση του κυρίου Δημ. Οικονόμου έχουμε πάλι μια εκδοχή του νόμιμου άρα και ηθικού, λες και δεν γνωρίζει όλη η χώρα και τι εκπροσωπεί η Lamda Development σε σχέση με το Ελληνικό, αλλά και ποια είναι η πρόθεση της Νέας Δημοκρατίας. Και μέσα σε όλα αυτά και ο ΣΥΡΙΖΑ που θυμάται το παρελθόν του κι έχει αρχίσει πάλι τον… αγώνα για το Ελληνικό: «Επιβεβαιώνονται οι παρασκηνιακές συνεννοήσεις της Lamda Development με τη ΝΔ και οι εσκεμμένες καθυστερήσεις από την πλευρά της εταιρείας για το έργο του Ελληνικού, με στόχο την τροποποίηση της σύμβασης σε βάρος των συμφερόντων του ελληνικού δημοσίου». Ο ΣΥΡΙΖΑ! Ο ΣΥΡΙΖΑ που από τα… παλικαρίσια «δεν πωλείται» έφτασε – ως κυβέρνηση – στα περί «εμβληματικής επένδυσης» του Ελληνικού! Το θέμα του ξεπουλήματος του Ελληνικού είναι, άλλωστε, μια από τις «εμβληματικές» «κωλοτούμπες» του ΣΥΡΙΖΑ. 

Επί της ουσίας: Προφανώς και υπάρχει ζήτημα που ένας υφυπουργός… Ελληνικού έχει «λάτσεια» προϋπηρεσία. Για την κυβέρνηση (και την εταιρεία), πάντως,  είναι μια καλή επιλογή. Ποιος θα γνώριζα καλύτερα το θέμα εάν όχι περιπτώσεις όπως ο κ. Οικονόμου…;  Να προχωράνε οι «δουλειές» κι όλα τα άλλα βρίσκονται…

πηγη: imerodromos.gr

του Βασίλη Λιόση

Οι αναλυτές των δημοσκοπήσεων συνηθίζουνε να λένε (σωστά) πως οι δημοσκοπήσεις είναι μια φωτογραφία της στιγμής. Αυτό ισχύει εν μέρει και για τις ίδιες τις εκλογές. Επομένως η εξαγωγή των όποιων συμπερασμάτων για τα αποτελέσματα των εκλογικών αναμετρήσεων πρέπει να συμπεριλαμβάνει και την τρέχουσα συγκυρία αλλά και την ανασκόπηση των εκλογικών επιδόσεων σε ένα ορισμένο βάθος χρόνου. Στην προκειμένη περίπτωση είχαμε από τη μία τη διαδρομή μιας κυβέρνησης που για πρώτη φορά άντεξε τέσσερα χρόνια την περίοδο της κρίσης και που ψευδώς διαλαλούσε τον αριστερό της χαρακτήρα ενώ από την άλλη είχαμε την ίδια την κρίση να σοβεί έχοντας εισέλθει πλέον στον δέκατο χρόνο της. Αυτά είναι τα δύο πλαίσια εντός των οποίων πρέπει να αποτιμηθεί το όποιο εκλογικό αποτέλεσμα. Εν προκειμένω θα αναφερθούμε στις εκλογικές επιδόσεις του ΚΚΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των ΚΚΕ (μ-λ) και ΜΛ-ΚΚΕ. Θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί γιατί στο κείμενό μας δεν συμπεριλαμβάνονται και άλλες δυνάμεις. Οι λόγοι είναι δυο: πρώτο, γιατί τα ποσοστά των υπόλοιπων είναι ιδιαίτερα χαμηλά και άρα η επιρροή τους στην ελληνική κοινωνία είναι σχεδόν μηδαμινή και δεύτερο, γιατί είναι συζητήσιμο αν κάποιες δυνάμεις με αναφορά στον κομμουνισμό, είναι κομμουνιστικές (βεβαίως αυτό σηκώνει πολύ συζήτηση για το πώς ορίζεται μία πολιτική δύναμη ως κομμουνιστική, αλλά ο σχετικός προβληματισμός ξεφεύγει από τις επιδιώξεις αυτού του κειμένου). Στο παρόν κείμενο θέτουμε ορισμένες παραδοχές:

1.     Κάνουμε την επισκόπηση των εκλογικών αποτελεσμάτων από το 2009, χρονιά που στην ελληνική κοινωνία είχαν φανεί τα πρώτα σημάδια της οικονομικής κρίσης.

2.     Περισσότερο σημαντική είναι η εξέλιξη των ποσοστών, χωρίς να σημαίνει ότι η απώλεια ή το κέρδος ψήφων σε απόλυτα νούμερα είναι αμελητέα.

Α. ΤΟ ΚΚΕ

Η εξέλιξη ψήφων και ποσοστών από το 2009 μέχρι και τις πρόσφατες εκλογές του 2019 αποτυπώνεται στον παρακάτω πίνακα και στο διάγραμμα που αφορά την εξέλιξη των ποσοστών του.

ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΠΟΣΟΣΤΩΝ ΤΟΥ ΚΚΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 2009-2019

Βασικά συμπεράσματαπου εξάγονται για την εκλογική δύναμη του ΚΚΕ είναι τα εξής:

Με βάση την υψηλότερη επίδοση του κόμματος που σημειώθηκε τον Μάιο του 2012 το ΚΚΕ έχει απολέσει ένα ποσοστό της τάξης του 3,18% και 236.480 ψήφους. Για ένα κόμμα που λαμβάνει 2,5 εκατομμύρια ψήφους η απώλεια 230.000 ψήφων ίσως δεν είναι και τόσο σοβαρή. Στην περίπτωση, όμως, του ΚΚΕ πρόκειται για απώλεια σχεδόν του 40% της εκλογικής του δύναμης, άρα πρόκειται για σοβαρή απώλεια. Αυτή δεν συντελέστηκε σε ένα μεγάλο βάθος χρόνου, αλλά μόλις σε επτά χρόνια και μάλιστα μνημονιακά χρόνια.

Θεωρούμε πως η απώλεια του ΚΚΕ θα ήταν ακόμη μεγαλύτερη στις πρόσφατες εκλογές αν δεν είχε αλλάξει κάποια στοιχεία της πολιτικής του. Απαριθμούμε ενδεικτικά:

• Έκανε μερικά πολιτικά ανοίγματα που αφορούσαν πρόσωπα.
• Μεγάλη έκταση των προεκλογικών ομιλιών καταλάμβανε η καταγγελία των ΗΠΑ και του ιμπεριαλισμού.
• Δόθηκε μεγάλο βάρος στο να μην μπει η Χρυσή Αυγή στο κοινοβούλιο.
• Στα καλέσματα για την ενίσχυση του ΚΚΕ ετίθετο το δίλλημα: Ή με το ΚΚΕ ή με τις μνημονιακές δυνάμεις.
• Στιγματίστηκε η μετατροπή του ΟΧΙ σε ΝΑΙ από τον ΣΥΡΙΖΑ.
• Επανήλθε στη ρητορική του κόμματος ο όρος Αριστερά.
• Η επίκληση για λαϊκή εξουσία, δηλαδή για δικτατορία του προλεταριάτου, εξαφανίστηκε.

Συχνά πυκνά ο λόγος του ΚΚΕ θύμιζε πρότερες εποχές, εποχές πριν τη μετατροπή του σε ένα σεχταριστικό νεοτροτσκιστικό μόρφωμα. Επομένως, γιατί αυτό είναι επιλήψιμο, θα μπορούσε κάποιος να ρωτήσει. Καμία αλλαγή πολιτικής δεν είναι επιλήψιμη, αρκεί να μην είναι ευκαιριακή και αρκεί να εξηγείται καθώς και να γίνεται γενναία αυτοκριτική για τα όποια λάθη. Τι έχουμε, όμως, στην περίπτωση του ΚΚΕ; Το μήνυμα που έλαβε από το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών ενεργοποίησαν το σήμα κινδύνου. Το ΚΚΕ «κατάφερε» να σημειώσει τη χαμηλότερη εκλογική του επίδοση στις πρόσφατες ευρωεκλογές, ενώ βλέποντας κάποιος τις επιδόσεις του στις βουλευτικές των τελευταίων ετών κατευθυνόταν σε ένα ποσοστό κάτω του 5%. Υπήρχε, πλέον, ζήτημα επιβίωσης για να το πούμε κομψά. Έτσι, οι γωνίες στρογγύλεψαν.

Οι ομιλίες και οι πολιτικές προσεγγίσεις έγιναν πιο γειωμένες. Ωστόσο:

• Η πολιτική συμμαχιών περιορίστηκε σε πρόσωπα και δεν αγκάλιασε και πολιτικές δυνάμεις όπως επιτάσσουν οι καιροί.
• Ενώ στο 20^ο συνέδριο του κόμματος η λέξη αντιιμπεριαλισμός απουσιάζει παντελώς, ξαφνικά και χωρίς να εξηγηθεί οι αντιιμπεριαλιστικοί τόνοι υπερκάλυψαν τους αντικαπιταλιστικούς.
• Καμία έκκληση δεν έγινε στο πρόσφατο παρελθόν για σύμπηξη αντιφασιστικών μετώπων για την αντιμετώπιση της ΧΑ. Επομένως, οι εκκλήσεις από το μπαλκόνι για τον αποκλεισμό της ΧΑ από τη βουλή, μικρή σημασία έχουν.   
• Ποιος τολμούσε να μιλήσει για μνημονιακές δυνάμεις και να μην χαρακτηριστεί οπορτουνιστής από την ηγεσία του ΚΚΕ; Κι όμως! Ο γραμματέας του κόμματος έλεγε ότι μπροστά στην κάλπη υπάρχουν από τη μία μνημονιακές και φασιστικές δυνάμεις και από την άλλη το ΚΚΕ.
• Τι να πούμε όσον αφορά την καταγγελία για τη μετατροπή του ΟΧΙ σε ΝΑΙ; Ασφαλώς και ο ΣΥΡΙΖΑ πρόδωσε την ετυμηγορία του ελληνικού λαού. Όμως, το ΚΚΕ μπροστά στο δημοψήφισμα καλούσε σε αποχή και άκυρο. Επομένως το ΟΧΙ και το ΝΑΙ δεν είχαν καμία διαφορά (πάντα κατά το ΚΚΕ). Τώρα, όμως –κατά δήλωση μέλους του ΠΓ– το ΟΧΙ υπήρξε μεγαλειώδες!
• Όσον αφορά τον όρο αριστερά, ας θυμηθούμε τις δηλώσεις της Αλέκας Παπαρήγα σύμφωνα με τις οποίες «εμείς δεν είμαστε αριστεροί, είμαστε κομμουνιστές», καθιστώντας τους δύο όρους ασύμβατους για πρώτη φορά στα χρονικά της ελληνικής πολιτικής σκηνής. 

Ανάμεσα στα άλλα δεν μπορούμε να μην σχολιάσουμε τις δηλώσεις του γραμματέα του ΚΚΕ: «Το ποσοστό του ΚΚΕ επιτεύχθηκε μέσα σε συνθήκες πόλωσης, εκβιαστικών διλημμάτων, απογοήτευσης, αποχής, μειωμένων απαιτήσεων που καλλιεργούν όχι μόνο οι αστικές πολιτικές δυνάμεις, όπως η ΝΔ, αλλά και αυτές που παρουσιάζονται ως "αριστερές"». Κανένα σχόλιο για την εκλογική επίδοση του ΚΚΕ! Καλή; Κακή; Μέτρια; Αναμενόμενη; Οι πρώτες δηλώσεις του Κουτσούμπα δεν δίνουν καμία απάντηση σε αντίθεση με τις δηλώσεις για την εκλογική επίδοση στις ευρωεκλογές που ενώ ήταν κάκιστη ο γενικός γραμματέας του κόμματος δήλωσε: «Είναι θετικό ότι το ΚΚΕ παραμένει σταθερή δύναμη για τα λαϊκά συμφέροντα, με τάση αναπλήρωσης των δυνάμεών του». Τουλάχιστον, αυτή τη φορά δεν εκτέθηκε με μία τέτοια δήλωση.

Β. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Ανάλογη είναι η εικόνα και για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αν και βεβαίως τα μεγέθη σε αυτή την περίπτωση είναι μικρότερα. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει χάσει από τον Μάιο του 2012 μέχρι και σήμερα 52.248 ψήφους, ενώ το 1,19% έγινε πλέον 0,41%, δηλαδή το ποσοστό της υποτριπλασιάστηκε. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αν και έκανε πριν από μερικά χρόνια αξιοπρόσεκτα βήματα στην κατεύθυνση της ενότητας και μιας πολιτικής που άρχιζε να συγκινεί ευρύτερα στρώματα, αντιμετωπίζει πλέον σοβαρά ζητήματα: αυτοτελείς πολιτικές από συνιστώσες της (ΣΕΚ), κυριαρχία της αντικαπιταλιστικής ρητορείας, υποτίμηση των ζητημάτων που άπτονται της εθνικής ανεξαρτησίας και απόρριψη της έννοιας του πατριωτισμού, έλλειψη προτάσεων.    

ΟΙ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 2009-2019

Γ. ΤΟ ΚΚΕ (μ-λ) & ΤΟ ΜΛ-ΚΚΕ

Εδώ τα μεγέθη είναι ακόμη μικρότερα, αλλά πρόκειται για δυνάμεις που δρουν για δεκαετίες στην ελληνική κοινωνία και που πριν από λίγα χρόνια αποφάσισαν κοινή εκλογική κάθοδο. Στην περίπτωσή τους η ενωτική αυτή κίνηση, αν και θετική, δεν απέδωσε εκλογικά. Στις τελευταίες εκλογές κατήλθαν και πάλι ξεχωριστά. Πάντως και σε αυτή την περίπτωση η μείωση είναι διακριτή αν συγκρίνουμε τα νούμερα του 2012 και του 2019.

ΟΙ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΚΚΕ (μ-λ) ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΛ ΚΚΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 2009-2019

Σημείωση: στα αθροίσματα ο πρώτος αριθμός αφορά το ΚΚΕ μλ και ο δεύτερος το ΜΛ-ΚΚΕ

Δ. ΒΑΣΙΚΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Είναι σχεδόν αδιανόητο μέσα σε περίοδο κρίσης και μετά από μία τετραετία όπου προδόθηκαν οι ελπίδες ενός κόσμου (ο οποίος είχε αυταπάτες, αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα) η κομμουνιστική αριστερά όχι μόνο να μην καρπώνεται εκλογικά οφέλη, αλλά και να χάνει εκλογικά. Ωστόσο, οι εκλογές για τους κομμουνιστές δεν είναι το άπαν. Είναι ένα όμως μέτρο της επιρροής τους, πολιτικής και ιδεολογικής. Και εδώ υπάρχει όχι μεγάλο, αλλά τεράστιο πρόβλημα. Καμία ηγεσία των σχημάτων της κομμουνιστικής αριστεράς, δεν θέλει ή δεν μπορεί ή μπορεί αλλά ψεύδεται, να δει την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα είναι η εξής: η κομμουνιστική πολιτική και η κομμουνιστική ιδεολογία έχουν απαξιωθεί σε ευρέα τμήματα των εργαζομένων.

Επιπλέον, σε τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ είχαμε συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής των προηγούμενων, διαστροφή της αλήθειας, απύθμενο θράσος. Σταχυολογούμε:

• Συμμαχία με το ακροδεξιό μόρφωμα των ΑΝΕΛΛ.
• Τρίτο μνημόνιο, ιδιαίτερα σκληρό.
• Αύξηση του χρέους της Ελλάδας σε ιμπεριαλιστές και ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, έπειτα από ανελέητο ξεζούμισμα του λαού.
• Προδοσία του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος μέσα σε ένα βράδυ.
• Εθελοντική φορολόγηση των εφοπλιστών.
• Αύξηση του πλούτου των πλουσιότερων τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας.
• Ξέπλυμα στελεχών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ (υπουργοποίηση ως και της Παπακώστα που χαρακτήρισε τους μετανάστες ως κατσαρίδες).
• Γλειψίματα του Τραμπ και της Μέρκελ που έγιναν ξαφνικά «διαβολικά καλοί» και «σώφρονες πολιτικοί».
• Διατήρηση των ΜΑΤ που θα καταργούνταν.
• Διατήρηση του ΕΝΦΙΑ που και αυτός θα καταργείτο.
• Διατήρηση όλων των προηγούμενων μνημονιακών νόμων που κι αυτοί θα καταργούνταν με ένα νόμο και ένα άρθρο.
• Δημοπρασίες πρώτης κατοικίας που κι αυτές θα καταργούνταν.
• Παραμονή στο ΝΑΤΟ που θα βγαίναμε.
• Συμφωνία των Πρεσπών κατόπιν παραγγελίας των ΗΠΑ.

Μέσα σε αυτή τη λαίλαπα, λοιπόν, η κομμουνιστική αριστερά φαίνεται να έχει πάρει την κατιούσα. Υπάρχει, όμως, ο αντίλογος: οι συνθήκες είναι δύσκολες, η παγκόσμια τάση είναι η υποχώρηση των λαϊκών κινημάτων κ.λπ. Θα είμαστε αντικειμενικοί και δίκαιοι. Ασφαλώς και οι αντικειμενικές συνθήκες δεν είναι ευνοϊκές. Τουλάχιστον από το 1989 έχουμε εισέρθει σε ένα αντεπαναστατικό κύμα που στο διάβα του έχει δημιουργήσει νέες πιεστικές, για τους λαούς, καταστάσεις. Αλλά, υπάρχει και ο αντίλογος στον αντίλογο: πόσες φορές η ιστορία προσέφερε ευνοϊκές συνθήκες στους κομμουνιστές; Ελάχιστες, είναι η απάντηση. Συνήθως οι συνθήκες ήταν δυσκολότερες από ό,τι σήμερα με διώξεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια και δολοφονίες. Τα ψευτοδιλλήματα που δημιουργούσε ο παλαιός τύπος δικομματισμού (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) ήταν ακόμη πιο πιεστικά σε άλλες εποχές από ό,τι στη σημερινή συγκυρία. Και εν πάση περιπτώσει, δεν γίνεται με ένα σχεδόν μεταφυσικό τρόπο όλα να επαφίενται στις τυφλές δυνάμεις των αντικειμενικών συνθηκών που με παντοδυναμία τα καθορίζουν όλα και ανά πάσα στιγμή μπορούν να δικαιολογήσουν στασιμότητα, αποτυχίες, στρεβλώσεις και λάθη. Ο υποκειμενικός παράγοντας μπορεί και πρέπει να παίξει τον ρόλο του. Αλλιώς τι ρόλο έχουν οι πιο συνειδητοί επαναστάτες; Να φαντασιώνονται αυτάρεσκα εξεγέρσεις και επαναστάσεις που θα προκύψουν έτσι ξαφνικά και τότε αυτοί θα καβαλήσουν το επαναστατικό κύμα και ο λαός θα τους ακολουθήσει στην εφόρμηση στους ουρανούς;

Οι κομμουνιστές πρέπει να έχουν το θάρρος να πούνε: η επιρροή μας στον λαό, εκλογική, πολιτική, συνδικαλιστική, ιδεολογική είναι περιορισμένη. Έχουμε υποστεί μία σκληρή ήττα. Πρέπει να τα βάλουμε κάτω, να δούμε τι φταίει. Δεν μπορεί να μας ενδιαφέρει απλώς και μόνο η αναπαραγωγή ενός κομματικού μηχανισμού. Αυτό δεν είναι επαναστατική πολιτική. Είναι διαχείριση της μιζέριας και εν τέλει βαθιά ενσωμάτωση στο σύστημα.

Αν οι ηγεσίες της κομμουνιστικής αριστεράς συνεχίζουν να πορεύονται έτσι όπως έχουν πορευτεί μέχρι σήμερα, ο αφανισμός ίσως δεν είναι και τόσο μακριά ή το πολύ πολύ να συντηρείται μια σταθερότητα που όμως δεν θα μπορεί να δημιουργήσει γεγονότα, να προκαλέσει ρήξεις στις συνειδήσεις, να αναστήσει οράματα που τώρα βρίσκονται κλεισμένα στο μπαούλο. Η κομμουνιστική αριστερά πρέπει να αλλάξει πολλά: να κατανοήσει τους μηχανισμούς που δημιουργούν υποταγμένες συνειδήσεις και όχι να κουνά το δάχτυλο από καθέδρας  στον λαό, να δραστηριοποιηθεί όπου υπάρχει συλλογικότητα ανεξάρτητα από τους συσχετισμούς δύναμης, να αλλάξει γλώσσα, να διαμορφώσει προτάσεις για την καθημερινότητα, να διεξάγει ενωτικούς αγώνες, να μάθει να ακούει, να μελετήσει σε βάθος τον καπιταλισμό, να πρωτοπορεί παντού και πάντα, να μην αναζητά ιδεολογικές καθαρότητες που έτσι κι αλλιώς είναι ανέφικτες, να μην φοβάται τη σύγκρουση και τις επιπτώσεις της αλλά ταυτόχρονα αυτή τη σύγκρουση να την διεξάγει με τέχνη.  

Αν δεν γίνουν οι απαιτούμενες αλλαγές και μάλιστα γρήγορα και θαρρετά, τότε θα μείνουμε να αναρωτιόμαστε γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ θα εξακολουθεί να πείθει εκατοντάδες χιλιάδων αγωνιστών και αριστερών και γιατί ο Βαρουφάκης ενώ είχε δηλώσει τη συμφωνία του με το 70% του μνημονίου και ενώ δηλώνει πως μπορεί να συνεργαστεί και με τη ΝΔ και με τον ΣΥΡΙΖΑ, εισέρχεται στη βουλή στην πρώτη του εκλογική εμφάνιση.

Ωστόσο, το κρίσιμο ερώτημα είναι: οι σημερινές ηγεσίες είναι ικανές να μπουν σε μία τέτοια διαδικασία αλλαγών; Κι αν όχι, τότε τι ακριβώς κάνουν όσοι συμφωνούν με τις διαπιστώσεις που έχουμε καταγράψει; Σε κάθε περίπτωση αν συμφωνούμε πως οι ηγεσίες αδυνατούν να αντιληφθούν την πραγματικότητα, το επόμενο ερώτημα, χιλιοειπωμένο αλλά κρίσιμο, είναι: τι κάνουμε; Όσο οι απαντήσεις καθυστερούν, τόσο οι πιθανότητες για τη μετατροπή των κομμουνιστών σε γραφικά απολιθώματα θα αυξάνουν.

πηγη: kordatos.org

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

Συμπαγής νεοφιλελεύθερος και αυτοδιοίκητος τεχνοκρατικός μηχανισμός, σε συνδυασμό με εκφραστές ακραίας καταστολής. Είναι η συνταγή που ακολούθησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης σχηματίζοντας μια κυβέρνηση – εργαλείο του κεφαλαίου. Τέτοια που δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι δεν θα τηρεί καν τα προσχήματα.

Το απέδειξε περίτρανα ο Άδωνις Γεωργιάδης (το σύγχρονο πρόσωπο της ανάπτυξης του κυβερνητικού σχήματος), κάνοντας το πρώτο ραντεβού του με τον διευθύνοντα σύμβουλο της  Lamda Development Οδυσσέα Αθανασίου. Στόχος να τον διαβεβαιώσει πως θα προχωρήσει άμεσα η επένδυση του ομίλου Λάτση στο Ελληνικό. Μάλιστα η προσήλωση της νέας κυβέρνηση στα συμφέροντα του συγκεκριμένου ομίλου ήταν τόσο προκλητική που έχει ήδη ενοχλήσει τον …ανταγωνισμό. Συγκεκριμένα τον όμιλο Βαρδινογιάννη, με τον οποίο φέρεται να σχετίζεται και η απόφαση της Όλγας Κεφαλογιάννη να μη δεχθεί να υπουργοποιηθεί, ζητώντας ενιαίο υπουργείο Τουρισμού-Πολιτισμού που θα είχε και τον έλεγχο των αρχαιολογικών υπηρεσιών.

Συνολικά πάντως στο νέο κυβερνητικό σχήμα εκπροσωπούνται όλα τα τζάκια και οι τάσεις της Ν.Δ. Από τους κεντροδεξιούς-καραμανλικούς Δενδια-Σταϊκούρα στα υπουργεία Εξωτερικών και Οικονομίας, τους ακροδεξιούς Γεωργιάδη και Βορίδη σε Ανάπτυξης και Γεωργίας, τους «σαμαρικούς» Κικίλια και Βρούτση στο Υγείας και το Εργασίας. Επίσης, παρόντες οι προσκείμενοι στην ηγεσία Μητσοτάκη τομεάρχες της ΝΔ όπως η Ν. Κεραμέως στο Παιδείας, o N. Τσιάρας στο Δικαιοσύνης, ο Γ. Πλακιωτάκης στο Ναυτιλίας και φυσικά ο Κ. Χατζηδάκης στο Ενέργειας με «ειδική αποστολή» την ολοκλήρωση της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ. Ειδική περίπτωση το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη που τοποθετήθηκε ως «επιτυχημένος» ο Μ. Χρυσοχοϊδης, προκειμένου να υλοποιήσει την πολιτική του δόγματος «νόμος και τάξη». Σε αυτό όμως θα συνεπικουρήσουν και άλλοι υπουργοί όπως η Ν. Κεραμέως που εκτός από την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, ούτε λίγο ούτε πολύ μίλησε για facecontrol στα πανεπιστήμια, ενώ έχει στο παρελθόν δηλώσει θετική και στο ενδεχόμενο πανεπιστημιακής αστυνομίας.

Υπουργοί «μουτζαχεντίν» επιχειρηματικών συμφερόντων που δεν θα διστάσουν απέναντι σε καμία έννοια πολιτικού κόστους.

Ενδεικτικό των προθέσεων της νέας κυβέρνησης είναι πως δεν υπάρχει υπουργείο Μεταναστευτικής πολιτικής αλλά αυτό υπάγεται στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Γεγονός που καταδεικνύει πως η μετανάστευση είναι ζήτημα …ασφάλειας. Την βάση δηλαδή για την άσκηση ρατσιστικών, ξενοφοβικών πολιτικών.

Ταυτόχρονα όμως η κυβέρνηση διαθέτει και έναν παράλληλο μηχανισμό από «ανθρώπους της αγοράς» τεχνοκράτες και πρώην στελέχη της Ε.Ε, του ΔΝΤ και του ΟΟΣΑ. Αυτοί θα αναφέρονται κατευθείαν στον εκπρόσωπο του Μ. Μαξίμου Α. Σκέρτζο. Τον πρώην διευθυντή του ΣΕΒ που έχει διαμορφώσει τις πολιτικές του συνδέσμου για βιομηχανία, οικονομία, παιδεία, κοινωνική ασφάλιση και πολλά άλλα πεδία και τώρα καλείται να την εφαρμόσει. Στην καθετοποιημένη αυτή ενδοκυβερνητική δομή εντάσσονται υφυπουργοί και αναπληρωτές υπουργοί, όπως ο Γιάννης Τσακίρης ειδικός της ΕΕ στις συμπράξεις δημοσίου-ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ), η Δόμνα Μιχαηλίδου πρώην στέλεχος του ΟΟΣΑ, ο Κ.Φραγκογιάννης διευθυντής του ομίλου Chipita που αναλαμβάνει την οικονομική διπλωματία, ο Γεράσιμος Θωμάς στέλεχος του Ευρωπαϊκού Ταμείου Επενδύσεων, ειδικός σε θέματα ενέργειας και ο Γρηγόρης Ζαφειρόπουλος, πρώην περιφερειακός διευθυντής της Google.

Πρόκειται για το σχήμα που θα ασχοληθεί λιγότερο με την πολιτική διαχείριση και πολύ περισσότερο με την απόλυτη προσαρμογή των ασκούμενων πολιτικών στις ανάγκες συγκεκριμένων επιχειρηματικών ομίλων. Αυτούς, δηλαδή, με τους οποίους «μιλάει» την ίδια γλώσσα.

πηγη:  prin.gr

Μόλις προχθές δημοσιεύσαμε μια αποκαλυπτική δήλωση του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ σχετικά με τις θέσεις του νέου Υπουργού Ναυτιλίας αναφορικά με τα ζητήματα της Ναυτιλίας.

Όπως προκύπτει από τις θέσεις αυτές οι οποίες παρουσιάστηκαν αναλυτικά, στην διάρκεια παράδοσης - παραλαβής στο ΥΕΝ ο κ. Πλακιωτάκης μάλλον ξεπέρασε και τους επίσημους εκπροσώπους του εφοπλιστικού κατεστημένου αφού με περίσσιο κυνισμό ενέταξε στους στόχους της Ναυτιλιακής πολιτικής της Ν.Δ το σύνολο των αξιώσεων του παρασιτικού εφοπλιστικού κεφαλαίου....

Αυτό συνιστά δείγμα της πολιτικής που θα ακολουθήσει η κυβέρνηση και ο Υπουργός στα θέματα της Ναυτιλίας όπου προτεραιότητα έχουν αποκλειστικά τα ζητήματα που προβάλει το εφοπλιστικό κεφάλαιο!!!

Από αυτά προκύπτει ότι το επόμενο χρονικό διάστημα θα έχουμε κλιμάκωση της επιθετικότητας κυβέρνησης - εφοπλιστών με στόχο αλλαγές που σηματοδοτούν την ικανοποίηση των νέων εφοπλιστικών απαιτήσεων.

Στο παραπάνω πλαίσιο η κυβέρνηση όλα δείχνουν ότι θα προχωρήσει σε νέο γύρο παροχών και προνομίων στους εφοπλιστές για να ενισχύσει και να διευρύνει το δόγμα της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας τους.

Βασικοί στόχοι είναι η ιδιωτικοποίηση στην ναυτική εκπαίδευση και η προσπάθεια υπερπαραγωγής αξιωματικών με επιδίωξη την ανατροπή στην αγορά εργασίας της μειωμένης προσφοράς κυρίως αξιωματικών, με στόχο αυτή η υπερπροσφορά να δημιουργήσει τους όρους καθήλωσης και μείωσης των αποδοχών τους.

Κεντρικό επίσης ζήτημα, όπως προκύπτει από στρατευμένες γραφίδες που είναι στην υπηρεσία του εφοπλισμού (εφημερίδες - ιστοσελίδες και λοιπά ΜΜΕ), είναι η υλοποίηση του σχεδιασμού τους για την κατάργηση της ΣΣΕ στην ποντοπόρο Ναυτιλία και η καθιέρωση μισθών με βάση τα διεθνή πρότυπα και κρατούντα (μισθοί ITF).

Είναι επίσης η διατήρηση και η αποτροπή οποιασδήποτε απόπειρας περί απόσπασης του Λιμενικού Σώματος από το ΥΕΝ, που οι εφοπλιστές θεωρούν ότι το σύνολο των υπηρεσιών του πρέπει να παραμείνει στο ΥΕΝ, έτσι ώστε ο έλεγχος από αυτούς να διαιωνίζεται και με τον τρόπο αυτό τα συμφέροντά τους να διασφαλίζονται πλήρως.

Σύμφωνα με τα αποκαλυπτικά αυτά δημοσιεύματα (που οι ίδιοι οι εφοπλιστές διοχετεύουν) προκύπτει σειρά μέτρων που αναμένουν όπως είναι η φορολογία, η παραπέρα μείωση των συνθέσεων, νέες διευκολύνσεις των εταιριών που εγκαθιστούν την έδρα τους στην χώρα μας και συνολικά ένα νέο πακέτο μέτρων που θα καθιστά ακόμη πιο ανταγωνιστικό το ελληνικό πλοίο έναντι των άλλων ανταγωνιστών στην Ευρώπη και την Ασία.

Το μοντέλο Μάλτας - Κύπρου είναι αυτό πάνω στο οποίο οικοδομείται η νέα πολιτική προνομίων προς το εφοπλιστικό κεφάλαιο.

Σε ότι αφορά τα κρουαζιερόπλοια οι προγραμματικές θέσεις της Ν.Δ και του Υπουργού είναι επίσης προσανατολισμένες στην κατεύθυνση νέων προνομίων στις πολυεθνικές της κρουαζιέρας έτσι ώστε να γίνει η χώρα ακόμη πιο ελκυστική για την κερδοφορία τους.

Τέλος για την Ακτοπλοΐα στην ατζέντα εφοπλιστών - κυβέρνησης είναι η μείωση του ΦΠΑ, η ευνοϊκή χρηματοδότηση για την ανανέωση του Ακτοπλοϊκού στόλου, η διατήρηση και ενίσχυση του αντεργατικού νομοθετικού πλαισίου στην επάνδρωση των πλοίων αλλά και η προώθηση μέτρων για μείωση της φορολογίας και της ασφαλιστικής τους δαπάνης....

Επίσης δεσπόζουσα στις κυβερνητικές θέσεις είναι η ταχύτατη υλοποίηση του καταστροφικού MasterPlanτης Cosco για το λιμάνι του Πειραιά.

Από όλα τα παραπάνω ζητήματα που ανοίγουν στην ατζέντα των εφοπλιστών, η κυβέρνηση με τον ένα ή τον άλλο τρόπο δηλώνει πρόθυμη να τα στηρίξει και να τα υλοποιήσει.

Συνολικά πρόκειται για ένα νέο πακέτο μέτρων που στο επίκεντρό τους είναι η ανταγωνιστικότητα και η παραπέρα αύξηση της κερδοφορίας του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Είναι προφανές ότι από την ατζέντα εφοπλιστών - κυβέρνησης "απουσιάζουν" παντελώς τα Ναυτεργατικά προβλήματα τα οποία αναμένεται να αυξηθούν και να πολλαπλασιαστούν με την κυβερνητική πολιτική αφού τα νέα προνόμια προς τον εφοπλισμό έχουν συνεπακόλουθο την συμπίεση των δικών τους δικαιωμάτων.

Η κυβέρνηση της Ν.Δ στην Ναυτιλία (όπως και στους άλλους τομείς) πατώντας στον δρόμο που χάραξε ο "αριστερός" ΣΥΡΙΖΑ καθώς και στην έλλειψη οποιασδήποτε αντιπολίτευσης δηλώνει ξεκάθαρα ότι ήρθε για να υπηρετήσει τα συμφέροντα του κεφαλαίου, να χτυπήσει ακόμη πιο αποφασιστικά τα εναπομείναντα εργατικά δικαιώματα.

Δεν χωράει καμιά αυταπάτη για τον χαρακτήρα και την αντιλαϊκή - αντεργατική κατεύθυνση της κυβερνητικής πολιτικής της Ν.Δ.

Είναι φανερό ότι η μόνη δύναμη αντίστασης σε αυτούς τους σχεδιασμούς δεν μπορεί να είναι ούτε το παραδομένο και υποταγμένο κομμάτι του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού (Γ.Γ και πλειοψηφία ΠΝΟ) ούτε το πεθαμένο τμήμα του κομματικού συνδικαλισμού το οποίο με την σειρά του είναι τραγικά απομονωμένο από τους Ναυτεργάτες και αρέσκεται αποκλειστικά σε έναν χαρτοπόλεμο και με τον τρόπο αυτό αποσπά τα ευμενή σχόλια των υποτιθέμενων ταξικών αντιπάλων του....

Θεωρούμε ότι συνολικά στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να υπάρξει μια δυναμική και ταξική επανεκκίνηση η οποία θα ξεκινάει από τους χώρους δουλειάς, δηλαδή από τα κάτω, έξω από οποιαδήποτε εξάρτηση ή κηδεμονία κυρίως κυβέρνησης, αστικών κομμάτων και εργοδοσίας, που θα βάλει στόχο τα εργατικά δικαιώματα και συμφέροντα.

Όσο και αν φαίνεται δύσκολο αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος για την αντίσταση, την πάλη και την διεκδίκηση που οι συνθήκες και τα προβλήματα επιτάσσουν αυτή την δύσκολη χρονική περίοδο.

Όσοι ονειρεύονται την ανασύνταξη του αγωνιστικού συνδικαλιστικού κινήματος μέσα ή μαζί με τις προδοτικές συνδικαλιστικές ηγεσίες (ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ κ.λπ) ή την άμεση αλλαγή των συσχετισμών δυνάμεων ματαιοπονούν και το χειρότερο καλλιεργούν αυταπάτες, απογοητεύουν και αποστρατεύουν τα πιο δραστήρια τμήματα των εργαζομένων.

Ο ρόλος των δυνάμεων της συνδικαλιστικής αριστεράς που έχει σαφή ταξική αναφορά στα προβλήματα και στο κίνημα καθίσταται περισσότερο από ποτέ αναγκαίος. Το πρώτο βήμα είναι η κοινή δράση, ο συντονισμός των αγώνων, η απόκρουση της επίθεσης κυβέρνησης - κεφαλαίου - Ε.Ε, η αποκάλυψη του ρόλου του ΣΥΡΙΖΑ στην νέα μετεκλογική πολιτική κατάσταση, η ασυμβίβαστη πάλη κατά του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού, η οργάνωση των εκατοντάδων χιλιάδων που δεν έχουν συνδικαλιστική οργάνωση και εκπροσώπηση αλλά και όλων όσων ανήκουν στο οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα.

Στόχοι και διεκδικήσεις: Οι ΣΣΕ, η ανεργία, η επισφαλής εργασία, το κοινωνικοασφαλιστικό, οι ιδιωτικοποιήσεις, οι πλειστηριασμοί, τα συνδικαλιστικά δικαιώματα.

Σε μια κατεύθυνση χωρίς το παραμικρό διαχωρισμό εργαζομένων με βάση την πολιτική τους ταυτότητα, μπορεί να οικοδομηθεί ένα ισχυρό μαζικό ανεξάρτητο και ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα το οποίο θα συσπειρώνει ευρύτερες δυνάμεις και στην πορεία να αποτελέσει το αντίπαλο δέος και στρατόπεδο ενάντια στις αστικές πολιτικές του καπιταλιστικού μονόδρομου.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ