Οι ευρωπαϊκοί «θεσμοί» δεν διστάζουν να αποστέλλουν διαδοχικά σινιάλα αναφορικά με την κλιμάκωση των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων και των παρεμβάσεων που «εκκρεμούν» στο πλαίσιο του 3ου κύκλου «ενισχυμένης εποπτείας» και πέραν αυτού, ενώ η κυβέρνηση από την πλευρά της διαβεβαιώνει «επενδυτές» και «θεσμούς», για το γεγονός ότι θα οικοδομήσει πάνω στην «κληρονομιά» των μνημονίων και βέβαια των προκατόχων της, με ρότα τη διατήρηση των όρων και των δεσμεύσεων της συμφωνίας, ως «συγκοινωνούντα δοχεία» για τη διαμόρφωση του «φιλοεπενδυτικού περιβάλλοντος».

Ενδεικτικές είναι οι παρεμβάσεις που έγιναν στο συνέδριο του «Economist», που ολοκληρώθηκε χτες στην Αθήνα, φέρνοντας ξανά στην επιφάνεια τις αντιλαϊκές κατευθύνσεις.

Συγκεκριμένα:

• Ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, Κλ. Ρέγκλινγκ, υπογράμμισε πως η «μεταρρυθμιστική» ατζέντα που προωθεί η νέα κυβέρνηση, με στόχο την τόνωση της επιχειρηματικότητας και τη βελτίωση του επενδυτικού κλίματος είναι καλοδεχούμενη, συμπληρώνοντας ότι από τα όσα είναι γνωστά μέχρι σήμερα, είναι «ενθαρρυντικό ότι τηρούνται οι δεσμεύσεις και το πλαίσιο που έχει συμφωνηθεί».

Ενώ υπενθυμίζοντας τους βασικούς άξονες των δεσμεύσεων για την «τόνωση της ανταγωνιστικότητας και της ανάπτυξης», στάθηκε στο ζήτημα της διατήρησης των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, σημειώνοντας πως δεν πρέπει να αναιρεθούν «μεταρρυθμίσεις» που έχουν ήδη υλοποιηθεί στο πλαίσιο των προγραμμάτων, με συγκεκριμένη αναφορά στην αγορά εργασίας. Οπως είπε, τυχόν αυξήσεις στον κατώτατο μισθό θα πρέπει να εναρμονίζονται με τις εξελίξεις σε επίπεδο παραγωγικότητας, προκειμένου να διαφυλαχθεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας.

Τόνισε, εξάλλου, ότι είναι απαραίτητο να υλοποιηθούν «νέες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, προκειμένου να ενισχυθούν η παραγωγικότητα και η ανταγωνιστικότητα», δίνοντας έμφαση στις «ανησυχητικές δημογραφικές προοπτικές» της χώρας, τις οποίες βέβαια οι «θεσμοί» συνδυάζουν με το ζήτημα των νέων αντιλαϊκών παρεμβάσεων στην Κοινωνική Ασφάλιση. Ο επικεφαλής του ESM σημείωσε ακόμη ότι για την ενίσχυση της παραγωγικότητας απαιτούνται μέτρα που θα βελτιώσουν το οικονομικό κλίμα και θα εξασφαλίσουν ένα περιβάλλον «πιο φιλικό για τις επιχειρήσεις».

Για τα «δημοσιονομικά κενά» στον κρατικό προϋπολογισμό, τα οποία έχει εντοπίσει η Κομισιόν, ο Κλ. Ρέγκλινγκ σημείωσε ότι είναι πιθανό «να επιδράσουν αρνητικά στην ανάπτυξη και να υπονομεύσουν τις μεταρρυθμίσεις».

Ο ίδιος συνέδεσε τη μείωση των φόρων που προαναγγέλλει η κυβέρνηση με τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης, παραπέμποντας ουσιαστικά στην περαιτέρω μείωση του αφορολόγητου ορίου σε μισθωτούς - συνταξιούχους.

• Ο πρόεδρος της Ομάδας Εργασίας του Γιούρογκρουπ, Χ. Φάιλμπριφ, έβαλε στην πρώτη γραμμή το ζήτημα της κλιμάκωσης των «μεταρρυθμίσεων». «Πρώτα οι μεταρρυθμίσεις και μετά η συζήτηση για τους στόχους των πρωτογενών πλεονασμάτων, όχι το αντίθετο», υπογράμμισε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι για την ώρα δεν υπάρχουν χώρος και κεφάλαια για την αλλαγή της συμφωνίας σχετικά με τα πλεονάσματα.
• Από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ο επικεφαλής του κλιμακίου για την ελληνική οικονομία, Ντ. Κοστέλο, τόνισε ότι «υπάρχει σημαντικό περιθώριο βελτίωσης του κλίματος για την επιχειρηματική δραστηριότητα και τις επενδύσεις».

Μάλιστα, ο εκπρόσωπος της Κομισιόν, επιβραβεύοντας την προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, έκανε λόγο για την υλοποίηση εκτεταμένων μεταρρυθμίσεων για τον έλεγχο της κρατικής δαπάνης στην Υγεία, σημειώνοντας ότι «το βασικό μήνυμα είναι ότι έχει επιτευχθεί πρόοδος, αλλά η υλοποίηση μέχρι στιγμής θα λέγαμε ότι είναι ελλιπής σε διάφορα πεδία», όπως στο «clawback». Ο ίδιος σημείωσε ότι υπάρχει ένα «στοιχείο ανισορροπίας» στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το «clawback».

• Ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ, Π. Ντόλμαν, εστίασε μεταξύ άλλων στην «ανάγκη για περισσότερη ευελιξία στην αγορά εργασίας», για τη δημιουργία θέσεων εργασίας, στην «ενίσχυση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος με μείωση της γραφειοκρατίας», σε τραπεζικό δανεισμό «φιλικό για την ανάπτυξη», καθώς και στην αντιμετώπιση του προβλήματος από τη γήρανση του πληθυσμού. Σύμφωνα με τον ίδιο, θα χρειαστεί μια 10ετία για την επιστροφή της ελληνικής οικονομίας στα προ κρίσης επίπεδα.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης συναντήθηκε την Τρίτη με τον Κλ. Ρέγκλινγκ σε «πολύ θετικό κλίμα» και - όπως επισημαίνεται σε κυβερνητική ανακοίνωση - «επαναβεβαίωσε ότι η Ελλάδα θα σεβαστεί τους δημοσιονομικούς στόχους», δηλαδή αυτούς που κληρονόμησε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, και οι δυο μαζί «υπογράμμισαν την κοινή τους βούληση για συνεχή και εποικοδομητική συνεργασία σε κλίμα αμοιβαίας εμπιστοσύνης».

Το ίδιο σκηνικό, αλλά με διαφορετικούς ρόλους, επαναλήφθηκε στη χτεσινή συνάντηση του Αλ. Τσίπρα με τον Κλ. Ρέγκλινγκ. Σύμφωνα με ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ, «ο Ρέγκλινγκ ευχαρίστησε τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ για τη συνεργασία, την επιτυχή ολοκλήρωση του προγράμματος, την επαναφορά της ελληνικής οικονομίας σε αναπτυξιακούς ρυθμούς και τη διασφάλιση βιώσιμης και απρόσκοπτης πρόσβασης της Ελλάδας στις διεθνείς χρηματαγορές». Από την πλευρά του, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ τόνισε πως «ως επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα στηρίξει οποιαδήποτε σοβαρή προσπάθεια για μείωση των στόχων των πρωτογενών πλεονασμάτων», προκειμένου να βρεθεί περισσότερος «δημοσιονομικός χώρος» για το κεφάλαιο.

Από την πλευρά του, ο υπουργός Ανάπτυξης και Επενδύσεων, Αδ. Γεωργιάδης, συναντήθηκε χτες με τον πρόεδρο του ΣΒΕ, Αθ. Σαββάκη. Ο υπουργός έκανε λόγο για «μία πολύ εποικοδομητική συνάντηση με τον Σύνδεσμο Βιομηχανιών Ελλάδος» με στόχο, όπως είπε, «να γίνει η βιομηχανική δραστηριότητα στην Ελλάδα ευκολότερη και πιο κερδοφόρα». Με τη σειρά του, ο πρόεδρος του ΣΒΕ σημείωσε: «Θεωρούμε ότι είναι η έναρξη μίας εξαιρετικής συνεργασίας με απώτερο στόχο την επανενεργοποίηση της οικονομίας και των υγιών ιδιωτικών δυνάμεων της οικονομίας για τη βελτίωση του επιχειρηματικού κλίματος στη χώρα».

Από την πλευρά του, ο ΣΕΒ στο μηνιαίο δελτίο οικονομικών εξελίξεων με αφορμή την έκδοση 7ετούς κρατικού ομολόγου με επιτόκιο 1,9% επισημαίνει πως «η βελτιωμένη στάση των αγορών απέναντι στη νέα ελληνική κυβέρνηση αντανακλά την αυξανόμενη εμπιστοσύνη των επενδυτών στις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας, όπως διαμορφώνονται με την αναμενόμενη εφαρμογή ενός φιλοαναπτυξιακού προγράμματος σε καθεστώς δημοσιονομικής και νομισματικής σταθερότητας». Τονίζει ακόμη ότι η νέα κυβέρνηση διαθέτει ένα συνεκτικό και στοχευμένο πρόγραμμα φορολογικών ελαφρύνσεων και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, με βάση τα όσα ανακοινώθηκαν στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο, «αλλά και την αναγκαία προς τούτο τεχνοκρατική υποδομή».

Την ίδια ώρα, ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης Φαρμακοβιομηχανίας (ΠΕΦ) Θ. Τρύφων, μιλώντας στο συνέδριο του «Economist», τόνισε: «Η φαρμακοβιομηχανία μπορεί να στηρίξει άμεσα και έμπρακτα, με επενδύσεις 500 εκατ. ευρώ, την ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας, με την προϋπόθεση ότι θα μειωθεί άμεσα η υπερφορολόγηση που υφίσταται σήμερα ο κλάδος, θα υπάρχει ένα σταθερό και προβλέψιμο επιχειρηματικό περιβάλλον και ένα τριετές πλαίσιο φαρμακευτικής πολιτικής».

Είναι φανερό ότι η προσέλκυση κερδοφόρων επενδύσεων τόσο στο Φάρμακο όσο και συνολικά προϋποθέτει νέες παρεμβάσεις στήριξης από την κυβέρνηση ΝΔ, σε συνέχεια βέβαια αυτών του ΣΥΡΙΖΑ. Ετσι, ο πρόεδρος της ΠΕΦ τόνισε ότι προϋποθέσεις για την επίτευξη του επενδυτικού στόχου της φαρμακοβιομηχανίας είναι «φορολογικά κίνητρα, συμψηφισμός των παραγωγικών επενδύσεων και των δαπανών έρευνας και ανάπτυξης της φαρμακοβιομηχανίας με τις υποχρεωτικές επιστροφές (clawback) που της επιβάλλονται, οι οποίες υπονομεύουν την αναπτυξιακή δυναμική της».

ΠΗΓΗ: rizospastis.gr

«Είσαι φίλος; Γίνε μέλος!» λέγανε παλιά, πολύ παλιά, στη Νέα Δημοκρατία. Τώρα ο Αλέξης Τσίπρας, στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, ανακοίνωσε το φιλόδοξο σχέδιο να γραφτούν χιλιάδες νέα μέλη μέχρι το συνέδριο του κόμματος στο τέλος του χρόνου και με ιδιαίτερη έμφαση στη νέα γενιά. Συγκεκριμένα, ο υπερφιλόδοξος βασικός στόχος είναι μέχρι, το Συνέδριο, τα οργανωμένα μέλη του νέου κόμματος που θα κινείται περισσότερο στο χώρο της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας να φθάνουν τουλάχιστον το 10% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή σχεδόν 180.00 άτομα!

Μα όλοι ξέρουν ότι μετά την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ το 2015, και ιδίως μετά την κωλοτούμπα, στα γραφεία των κομματικών οργανώσεων του κόμματος έβλεπες μόνο νυχτερίδες κι αράχνες, αφού σχεδόν όλα τα στελέχη φώλιασαν στην κυβέρνηση. Τώρα κατόπιν εορτής –ή μάλλον κατόπιν εκλογικής ήττας– ο Αλέξης Τσίπρας θυμήθηκε ότι υπάρχει κάτι που το λένε οργάνωση!
Πριν από τις εκλογές το σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ότι «ψηφίζουμε για τις ζωές μας».

Μετά την απομάκρυνση από την κάλπη, ο Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε ότι τελικά το διακύβευμα των εκλογών ήταν ποια κεντροαριστερή συμμαχία θα κυριαρχήσει, αυτή του ΣΥΡΙΖΑ ή η ανταγωνιστική πρόταση του ΚΙΝΑΛ! Ο ΣΥΡΙΖΑ που εκτόξευσε τη δεξιά στο 40%, πανηγυρίζει ότι το 31,5% που απέσπασε «μας καθιστά τη μεγάλη δύναμη της δημοκρατικής και προοδευτικής παράταξης στον τόπο μας». Μάλιστα χαρακτήρισε την ψήφο στον ΣΥΡΙΖΑ «εντολή μετασχηματισμού μας με γοργά βήματα». Ο ΣΥΡΙΖΑ θα δώσει όλες τις δυνάμεις του για να γίνει η νέα Κεντροαριστερά με το ΚΙΝΑΛ σε ρόλο δορυφόρου. Ο Νίκος Παππάς απαντώντας σε σχετική ερώτηση τόνισε ότι είναι σαφές ότι «είμαστε ένα πολύ διαφορετικό κόμμα από αυτό του 2014» και έκανε σαφές ότι αυτό θα αποτυπωθεί και στην αντιπολιτευτική τακτική που δεν θα είναι όπως αυτή του παλιού ΣΥΡΙΖΑ. Μετά τις αντιδράσεις που σημειώθηκαν, υπήρχαν διευκρινίσεις ότι δεν υπάρχει για την ώρα σχέδιο αλλαγής του ονόματος .

Τελικά ήταν «πολιτικός πολιτισμός» οι αβρότητες και οι ανταλλαγές φιλοφρονήσεων μεταξύ των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και αυτών της ΝΔ στις τελετές παράδοσης-παραλαβής ή δείγμα της νέας «προγραμματικής αντιπολίτευσης» και της ουσιαστικής συναίνεσης: Το πολιτικό προσωπικό του ΣΥΡΙΖΑ προβάλλει υπέρμετρα το «θεσμικό του πρόσωπα» (όπως έκανε και στην πρόσφατη τραγωδία στο Μάτι), αφήνοντας τη βρόμικη δουλειά στα κομματικά ΜΜΕ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιδιώξει να συντηρήσει και να ενισχύσει τον άγριο νέο διπολισμό, και αργά ή γρήγορα θα επιστρέψει στο «σκληρό ροκ» έστω και από διαφορετική αφετηρία. Αυτό είναι κάτι που όπως φάνηκε συμφέρει και ενισχύει και τα δύο κόμματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί μηχανιστικά πως η σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ θα ακολουθήσει τη γοργή πορεία φθοράς της κυβέρνηση του πατέρα Μητσοτάκη του 1990 που άντεξε μόλις 3 χρόνια. Ωστόσο η επικράτηση της λογικής ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική» και ο αφοπλισμός του κινήματος μπορεί εφήμερα να δίνει χρόνο στο κόμμα Τσίπρα, ωστόσο οι συνέπειες αυτού του κλίματος παραίτησης και υποταγής θα είναι απρόβλεπτες και μακροπρόθεσμες. Ζητούμενο παραμένει μια άλλη εναλλακτική από μια άλλη Αριστερά.

ΠΗΓΗ:  prin.gr

«Θέλω να καταστήσω σαφές ότι δεν πρόκειται να δοθεί άλλη παράταση στην προθεσμία υποβολής των φορολογικών δηλώσεων που εκπνέει στις 29 Ιουλίου», τόνισε ο Υφυπουργός Οικονομικών Απόστολος Βεσυρόπουλος αναφορικά με τις φορολογικές δηλώσεις 2019.

Ο κ. Βεσυρόπουλος ξεκαθάρισε πως «το σύστημα υποβολής φορολογικών δηλώσεων έχει ανοίξει από τις 28 Μαρτίου, διάστημα που θεωρείται ικανό και εύλογο για να έχουν τη δυνατότητα όλοι να υποβάλλουν τις φορολογικές τους δηλώσεις. Στόχος μας είναι να εμπεδωθεί η εικόνα ενός Κράτους που θα είναι σοβαρό, συνεπές και αξιόπιστο απέναντι στους πολίτες, εμπνέοντας ανάλογες συμπεριφορές» πρόσθεσε.

«Τσουχτερά» πρόστιμα για τους ξεχασιάρηδες

Αναλυτικά τα πρόστιμα σε κάθε περίπτωση:

• 100 ευρώ, για φυσικά πρόσωπα που δεν τηρούν βιβλία. Δηλαδή μισθωτοί και συνταξιούχοι που δεν έχουν έσοδα από επιχειρηματική δραστηριότητα.
• 250 ευρώ, για νομικά πρόσωπα και φυσικά πρόσωπα με επιχειρηματική δραστηριότητα που τηρούν απλογραφικά βιβλία. Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται και όσοι αμείβονται με δελτίο παροχής υπηρεσιών ή είναι μισθωτοί και έχουν εισοδήματα και από επιχειρηματική δραστηριότητα (έσοδα από μπλοκάκι).
• 500 ευρώ, για νομικά πρόσωπα που τηρούν διπλογραφικά βιβλία.

ΠΗΓΗ: newsbomb.gr

Άρθρο του Αμερικανού αναλυτή Tyler Cowen που έδωσε στη δημοσιότητα το Bloomberg, εκφράζοντας απόψεις ισχυρών επιχειρηματικών κύκλων στις ΗΠΑ

Κατά τη διάρκεια των πρόσφατων ταξιδιών μου στην Ταϊβάν και την Κίνα, δεχόμουν επανειλημμένως την ίδια ερώτηση: Τι θέλει πραγματικά η Αμερική από τον εμπορικό πόλεμο με την Κίνα; Για λόγους αμοιβαίας κατανόησης, παραθέτω τον σύντομο οδηγό μου για τα αντιφατικά και περίπλοκα κίνητρα της Αμερικής. Spoiler alert: Μπορεί οι δασμοί να τραβούν την περισσότερη προσοχή, ωστόσο τα πιο κρίσιμα ζητήματα είναι η Huawei και η Ταϊβάν.

Ας ξεκινήσουμε με τον Πρόεδρο Donald Trump, ο οποίος από μόνος του έχει αντιφατικά κίνητρα. Υποστήριζε τους δασμούς και τον προστατευτισμό από τη δεκαετία του 1980, όταν εστίαζε στην Ιαπωνία. Είτε μας αρέσει είτε όχι, ο προστατευτισμός φαίνεται να είναι μια από τις πιο ειλικρινείς απόψεις του Trump. Ωστόσο, ο Trump φαντάζεται επίσης τον εαυτό του ως καλό διαπραγματευτή, ως delamaker, και θα ήθελε να πετύχει μια συμφωνία με την Κίνα για να εδραιώσει την κληρονομιά του και να αυξήσει τις πιθανότητες επανεκλογής του το 2020.

Αυτά τα δύο κίνητρα βρίσκονται σε ένταση μεταξύ τους. Οι ολοένα και υψηλότεροι δασμοί περιορίζουν την πιθανότητα επίτευξης εμπορικών συμφωνιών.

Ας εξετάσουμε στη συνέχεια την κυβερνώσα ελίτ των ΗΠΑ, δηλαδή την κοινότητα των υπεύθυνων χάραξης πολιτικής, τους ηγέτες των επιχειρήσεων, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τους “εγκεφάλους” των δύο μεγάλων πολιτικών κομμάτων. Όλες αυτές οι ομάδες είναι πιθανό να συμφωνούν με το ελεύθερο εμπόριο και τις εμπορικές συμφωνίες, αν και είναι πρόθυμες να κάνουν εξαιρέσεις για λόγους εθνικής ασφάλειας (οι εξαιρέσεις, όπως θα δούμε, αποδεικνύονται σημαντικές για τις προοπτικές μιας συμφωνίας με την Κίνα). Υπάρχει επίσης ένα υποσύνολο του Δημοκρατικού Κόμματος που συνδέεται στενά με τα εργατικά συνδικάτα και δεν ευνοεί το ελεύθερο εμπόριο.

Ο νέος παίκτης στο παιχνίδι του εμπορίου είναι οι φορείς εθνικής ασφάλειας. Ανησυχούν πολύ για την άνοδο της Κίνας και την εξάπλωση του εξοπλισμού της Huawei σε όσο τον κόσμο και δεν συμμετέχουν ιδιαίτερα στο ελεύθερο εμπόριο ή στο χρηματιστήριο. Επιπλέον, έχουν μάθει να περνάει το δικό τους: όταν διαπραγματεύονται με άλλους πολιτικούς φορείς των ΗΠΑ, ο συμβιβασμός δεν είναι στη φύση τους.

Τέλος, υπάρχει το εκλογικό σώμα των ΗΠΑ. Οι Αμερικανοί ψηφοφόροι δεν αντιμετωπίζουν τον εμπορικό πόλεμο ως μείζον εκλογικό ζήτημα, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, δίνοντας έτσι επιπλέον περιθώρια στα υπόλοιπα εμπλεκόμενα μέρη.

Ας υποθέσουμε τώρα με τι θα μπορούσε να μοιάζει μια συμφωνία. Για να δούμε πώς όλες αυτές οι ομάδες μπορούν να επηρεάσουν το περίγραμμά της πρέπει να αναρωτηθούμε: Σε ποιες διαστάσεις είναι δυνατή μια συμφωνία;

Όσον αφορά τoυς δασμούς και τις αγορές αμερικανικών αγαθών από την Κίνα, μια συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών δεν είναι αδύνατη. Οι φορείς εθνικής ασφάλειας δεν θα αντιταχθούν, οι Δημοκρατικοί οπαδοί του προστατευτισμού δεν θα το πάρουν πάνω τους, ενώ κάτι μου λέει ότι ο dealmaker Trump θα θριαμβεύσει έναντι του προστατευτικού Trump. (Για να ικανοποιήσει τη φαγούρα του κατά του εμπορίου, μπορεί και θα επιβάλει άλλους δασμούς, αλλού.) Οι Κινέζοι μπορούν με τη σειρά τους να προσφέρουν ισχυρότερη προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας και μεγαλύτερη πρόσβαση στην εγχώρια αγορά για τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα των ΗΠΑ, όπως ήδη κάνουν.

Ένα συμπέρασμα από όλα αυτά είναι ότι οι εμπορικοί πόλεμοι δεν αφορούν στην πραγματικότητα τους δασμούς. Ανεξάρτητα από το αν εγκρίνετε ή όχι κάποια συγκεκριμένη συμφωνία, οι διαφωνίες σχετικά με τους δασμούς είναι σχετικά εύκολο να επιλυθούν.

Αυτό λοιπόν σημαίνει ότι ο εμπορικός πόλεμος γίνεται στην πραγματικότητα για την Huawei και την Ταϊβάν. Εάν οι ΗΠΑ επιμείνουν στην προσπάθειά τους να μειώσουν την επιρροή της Huawei διακόπτοντας τις εισαγωγές της από την Αμερική και εκφοβίζοντας ξένους πελάτες και προμηθευτές για τον εξοπλισμό της Huawei, θα είναι δύσκολο για τους Κινέζους να συναινέσουν. Σε αυτή την περίπτωση, η απροθυμία να γίνει μια συμφωνία θα είναι από την κινεζική πλευρά και η διάρθρωση και η σχετική ισχύς των διαφόρων αμερικανικών ομάδων συμφερόντων δεν είναι απαραίτητες για την κατανόηση των επιπτώσεων.

Το ερώτημα λοιπόν είναι εάν οι αμερικανικοί φορείς εθνικής ασφάλειας, και με τη σειρά του το Κογκρέσο (το οποίο επηρεάστηκε έντονα σε αυτό το ζήτημα), θα αποδεχθούν συμβιβασμό για την Huawei. Ίσως αυτό να σημαίνει καμία τεχνολογία επικοινωνιών της Huawei για τις ΗΠΑ και τους στενότερους συμμάχους τους στην ανταλλαγή πληροφοριών, αλλά κανέναν πόλεμο εναντίον της εταιρείας. Αυτό είναι το πρώτο κρίσιμο ερώτημα που πρέπει να προσέξουμε στην εξέλιξη αυτού του εμπορικού πολέμου. Η απάντηση δεν είναι ακόμη γνωστή, αν και φαίνεται ότι ο Trump είναι πρόθυμος να φτάσει σε συμφωνία.

Το δεύτερο μεγάλο ερώτημα, εξίσου σημαντικό αλλά λιγότερο προβεβλημένο, είναι η Ταϊβάν. Η Κίνα έχει από καιρό εκφράσει την επιθυμία να επανενώσει την Ταϊβάν με την ηπειρωτική χώρα, χρησιμοποιώντας βία εάν είναι απαραίτητο. Αν ανήκετε στους αμερικανικούς φορείς εθνικής ασφάλειας και νομίζετε ότι μια σύγκρουση με την Κίνα είναι αργά ή γρήγορα, απαραίτητη, αν και μόνο λόγω της Ταϊβάν, θα προτιμούσατε να γίνει γρήγορα, προτού η Κίνα κερδίσει σχετική δύναμη. Και αυτό ευνοεί τη συνέχεια  του εμπορικού πολέμου ή ακόμη και την κλιμάκωση, καθώς οι ΗΠΑ συνεχίζουν να πιέζουν εναντίον της Κίνας.

Δεν είναι καθόλου σαφές με τι θα μπορούσε να μοιάζει μια συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας σχετικά με το στάτους της Ταϊβάν. Το πόσο πολύ νοιάζονται πραγματικά οι Αμερικανοί για την Ταϊβάν είναι αμφισβητήσιμο, αλλά οι ΗΠΑ είναι απίθανο να εγκαταλείψουν μια δέσμευση που θα αποδυνάμωνε την αξία τους ως συμμάχου σε όλο τον κόσμο. Και σε αντίθεση με την Huawei, είναι δύσκολο να φανταστούμε πώς θα είχαμε μια αποκλιμάκωση σε αυτό το ζήτημα.

Άρα: Εάν τα ζητήματα της Huawei και της Ταϊβάν είναι ικανά να επιλυθούν, τότε και ο εμπορικός πόλεμος μπορεί να τεθεί υπό έλεγχο. Αυτό σας κάνει αισιόδοξους ή απαισιόδοξους;

ΠΗΓΗ: iskra.gr