Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Το ΔΝΤ έδωσε το ελληνικό φάρμακο στην Αργεντινή… και τη σκότωσε
Από Άρης Χατζηστεφάνου
Ο Αϊνστάιν μπορεί να μην είπε τελικά την περίφημη φράση «παράνοια είναι να πραγματοποιείς συνεχώς το ίδιο πείραμα και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα», το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο όμως κατάφερε να τεκμηριώσει, πέραν πάσης αμφιβολίας, την ορθότητά της.
Η τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η οικονομία της Αργεντινής είναι το αποτέλεσμα ενός πειράματος που δοκιμάζει ξανά και ξανά το ΔΝΤ από τις δεκαετίες του ‘80 και του ’90.
Συγκεκριμένα, οι όροι που επιβλήθηκαν από το Ταμείο για να εγκριθεί δάνειο 57 δισεκατομμυρίων δολαρίων (ιδιωτικοποιήσεις, διατήρηση πλεονασμάτων και περικοπές δημοσίων δαπανών) οδήγησαν άμεσα σε τρομακτική συρρίκνωση της οικονομίας. Ακολουθώντας τις συμβουλές του Ταμείου, ο πρόεδρος Μαουρίτσιο Μάκρι παραδίδει την οικονομία με πληθωρισμό στο 55%, τη φτώχεια να καλύπτει το 30% του πληθυσμού, το εθνικό νόμισμα σε ελεύθερη πτώση, και τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης να υποβαθμίζουν την πιστοληπτική ικανότητα από B σε CCC (στο επίπεδο δηλαδή που βρίσκεται η Ζάμπια και το Κονγκό).
H πραγματική τραγωδία όμως, ακόμη και για τα δεδομένα του ΔΝΤ, είναι ότι αυτή η καταστροφή, που πλήττει πρωτίστως τα μεσαία και κατώτερα στρώματα, συνδυάζεται με αδυναμία αποπληρωμής του δημόσιου χρέους, το οποίο γιγαντώθηκε τα τελευταία χρόνια και μάλιστα σε δολάρια, καθιστώντας ακόμη πιο δύσκολη την διαχείρισή του. Ο όρος «στάση πληρωμών», είτε την αντιμετωπίζει κανείς σαν λύση ή σαν κατάρα, ακούγεται και πάλι στους δρόμους του Μπουένος Αϊρες.
Όταν πλέον ο Μάκρι, μετά το ταπεινωτικό αποτέλεσμα των εκλογών στις αρχές Αυγούστου, αποφάσισε να ανακρούσει πρύμναν, προσφέροντας αύξηση μισθών και κρατικών επιδοτήσεων, σε μια ύστατη προσπάθεια να αποτρέψει το ναυάγιο, το πλοίο της εθνικής οικονομίας βρισκόταν ήδη κάτω από το νερό και δεν έδειχνε να αντιδρά στις εντολές από το πηδάλιο.
Το νέο πάθημα της Αργεντινής θα έπρεπε να γίνει μάθημα και για την Ελλάδα. Ένα μάθημα, μάλιστα, στο οποίο ίσως χρειαστεί να ανατρέξει άμεσα καθώς η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, την οποία προβλέπουν οι περισσότεροι αναλυτές, θα φέρει σίγουρα στην επιφάνεια τις δομικές αδυναμίες που προκάλεσε η πολιτική λιτότητας. Η Ελλάδα κινδυνεύει να μάθει ότι τα φάρμακα του ΔΝΤ προσφέρουν μια ψευδαίσθηση σταθεροποίησης της κατάστασης του ασθενή αλλά την ίδια στιγμή διαλύουν το ανοσοποιητικό σύστημα της εθνικής οικονομίας, αφήνοντάς την εκτεθειμένη στο πρώτο τυχαίο σοκ.
Η περίπτωση της παρέμβασης του ΔΝΤ στην Αργεντινή έχει όμως και μια ακόμη πολιτική προέκταση για την οποία ελάχιστοι συζητούν. Όπως άφηνε να εννοηθεί η γνωστή Ινδή οικονομολόγος, Τζαγιάτι Γκος, ο πρόεδρος Μάκρι συνεργαζόταν επιχειρηματικά με τον Τραμπ πριν οι δυο κτηματομεσίτες ασχοληθούν με την πολιτική και αναλάβουν τα ανώτερα αξιώματα των χωρών τους. Ο Μάκρι φάνηκε να έχει προνομιακή πρόσβαση στο Λευκό Οίκο, γεγονός που ίσως συνέβαλε στην παραχώρηση από το ΔΝΤ του μεγαλύτερου δανείου που έχει δοθεί στην ιστορία του ταμείου.
Σε κάθε περίπτωση, η έγκριση του δανείου από την Κριστίν Λαγκάρντ φάνηκε να έχει περισσότερο πολιτικά παρά οικονομικά και τεχνοκρατικά χαρακτηριστικά. Η Ουάσιγκτον ήθελε να διασπάσει τον «άξονα» των προοδευτικών κυβερνήσεων της Νότιας Αμερικής και να αποδείξει ότι η απόλυτη υποταγή στις πολιτικές βουλήσεις της υπερδύναμης και στα οικονομικά γιατροσόφια του ΔΝΤ ανταμείβεται πλουσιοπάροχα.
Η υπόθεση θυμίζει την Τουρκία, πριν από την ανάληψη της εξουσίας από τον Ερντογάν, όταν το ΔΝΤ χορηγούσε αφειδώς δάνεια, πέρα από κάθε οικονομική λογική, προκειμένου να αποφευχθεί η οικονομική κατάρρευση. Στόχος ήταν να διασωθεί με κάθε κόστος ένας από τους βασικούς πυλώνες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.
Στην περίπτωση της Αργεντινής, πριν από το «καρότο» του δανείου είχε έρθει το μαστίγιο των αμερικανικών δικαστηρίων, τα οποία έκριναν συνεχώς σε βάρος της χώρας και υπέρ των κερδοσκοπικών ταμείων που εκβιάζουν την Αργεντινή καθώς διατηρούν τμήμα του ομολογιακού χρέους της. Το μαστίγιο ήρθε στα χρόνια της διακυβέρνησης της Κριστίνα Κίρχνερ και το καρότο επί προεδρίας Μάκρι. Κανένα από τα δυο, όμως, δεν λειτούργησε, καθώς η Κίρχνερ φαίνεται να επανακάμπτει στο πολιτικό σκηνικό, ενώ ο Μάκρι βλέπει την πόρτα της εξόδου.
Το συμπέρασμα φαίνεται να προκύπτει αβίαστα: φοβού την παρέμβαση του ΔΝΤ, όχι μόνο όταν φέρνει δώρα, αλλά ακόμη και αν είσαι βέβαιος ότι έχει κάθε καλή διάθεση να σε βοηθήσει.
πηγη: iskra.gr
262 προσλήψεις εκπαιδευτικών στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού
Με αποφάσεις του Υπουργού Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής κ. Ιωάννη ΠΛΑΚΙΩΤΑΚΗ εγκρίθηκε η έκδοση προκηρύξεων για πρόσληψη διακοσίων εξήντα δύο (262) ατόμων έκτακτου εκπαιδευτικού προσωπικού για την κάλυψη εκπαιδευτικών αναγκών των Ακαδημιών Εμπορικού Ναυτικού (ΑΕΝ) για το διδακτικό έτος 2019-2020. Ειδικότερα, σύμφωνα με τις αποφάσεις έγκρισης, προκηρύσσονται οι ακόλουθες θέσεις διαφόρων ειδικοτήτων Επιστημονικών και Εργαστηριακών Συνεργατών Ναυτικών και Γενικών και Τεχνικών Μαθημάτων, με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου και ωριαία αντιμισθία, ανά Ακαδημία:
ΑΕΝ ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΥ: 86
ΑΕΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ: 55
ΑΕΝ ΗΠΕΙΡΟΥ: 24
ΑΕΝ ΚΡΗΤΗΣ: 28
ΑΕΝ ΧΙΟΥ: 18
ΑΕΝ ΣΥΡΟΥ: 11
ΑΕΝ ΚΥΜΗΣ: 10
ΑΕΝ ΥΔΡΑΣ: 8
ΑΕΝ ΚΑΛΥΜΝΟΥ: 8
ΑΕΝ ΙΟΝΙΩΝ ΝΗΣΩΝ: 7
ΑΕΝ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ: 7
πηγη: e-nautilia.gr
Αμαζόνιος: Αυτά είναι τα ισχυρά καπιταλιστικά συμφέροντα πίσω από το οικολογικό έγκλημα
Την ώρα που οι πυρκαγιές στον Αμαζόνιο συνεχίζονται, αποτεφρώνοντας χιλιάδες στρέμματα παρθένου τροπικού δάσους, η αντιδραστική κυβέρνηση της Βραζιλίας του Ζαΐρ Μπολσονάρο διαπληκτίζεται με το G7 (την ομάδα των 7 πιο αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών στον κόσμο – ΗΠΑ, Καναδάς, Βρετανία, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ιαπωνία και η ΕΕ) για την έτσι κι αλλιώς υποκριτική προσφορά 20 εκατομμυρίων δολαρίων για την προστασία και αποκατάσταση του Αμαζονίου. Μάλιστα, ο Μπολσονάρο προβάλλει και διάφορες προσβολές που αντάλλαξαν με τον Γάλλο Πρόεδρο Εμ. Μακρόν, που τον κάλεσε να ανακαλέσει ως προϋπόθεση για να δεχτεί τη βοήθεια. Επί της ουσίας, πρόκειται για μια ενδοαστική διαμάχη, που όχι μόνο δεν έχει σχέση με την προστασία του σημαντικού οικοσυστήματος του Αμαζονίου και του περιβάλλοντος – αυτό άλλωστε δεν θα μπορούσε να προκύψει από τους εκπροσώπους των καπιταλιστών – αλλά επιβεβαιώνει ότι αυτό που παίζεται και σε αυτή την περιοχή του πλανήτη είναι μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα που έχουν έρθει στο προσκήνιο.
Η διαμάχη εκφράστηκε και με μηνύματα ειρωνικού χαρακτήρα, όπως αυτό που εξέφρασε ο Ονίξ Λορενζόνι, γενικός γραμματέας της βραζιλιάνικης προεδρίας, που είπε: «Ευχαριστούμε, αλλά τα μέσα αυτά ίσως να είναι πιο προσήκον να διατεθούν για την αναδάσωση της Ευρώπης», ή ότι «ο Μακρόν, που δεν μπόρεσε καν να αποτρέψει μια προβλέψιμη πυρκαγιά σε μια εκκλησία που αποτελεί μέρος της παγκόσμιας κληρονομιάς της ανθρωπότητας (σ.σ. Παναγία των Παρισίων), θέλει να μας κάνει μαθήματα για τη χώρα μας;».
Στο επίκεντρο του διεθνούς ανταγωνισμού και η Αμαζονία
Πίσω από τις κόντρες για το θεαθήναι, αυτό που κρύβεται είναι ότι ο Αμαζόνιος δεν καταστρέφεται γιατί είναι ανίκανες κάποιες κυβερνήσεις, αλλά γιατί συνειδητά δίνεται βορά στα επιχειρηματικά συμφέροντα, κάτι που κλιμακώνει ο Μπολσονάρο σήμερα, αλλά προχώρησαν και οι προηγούμενες σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις των Λούλα και Ρουσέφ, προωθώντας τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων. Η εκμετάλλευση του δάσους (βλέπε μαζική υλοτομία), του υπεδάφους για εξορύξεις πολύτιμων ορυκτών, της γης γενικότερα μπαίνει στην υπηρεσία των καπιταλιστών, που μπροστά στο κέρδος ρυπαίνουν και καταστρέφουν το περιβάλλον, εξοντώνουν και αυτόχθονες πληθυσμούς.
Στη Βραζιλία, όπως και στην υπόλοιπη Λατινική Αμερική, υπάρχει απίστευτος πλούτος που χρόνια τώρα έχει μπει στο στόχαστρο ισχυρών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και μονοπωλιακών ομίλων, ενεργειακών κολοσσών, μεγάλων βιομηχανικών συγκροτημάτων. Αμερικανικά και ευρωπαϊκά μονοπώλια συγκρούονται με κινεζικά, ρωσικά και άλλα. Η ΕΕ εμφανίζεται υποκριτικά ως υπερασπιστής του περιβάλλοντος, όταν βρίθουν τα περιβαλλοντικά εγκλήματα στο έδαφός της, όπου αντιπυρικά, αντιπλημμυρικά, αντισεισμικά μέτρα για την προστασία του λαού χαρακτηρίζονται «κόστος» και δεν πριμοδοτούνται. Το δήθεν ενδιαφέρον για την Αμαζονία σχετίζεται άμεσα με τις επιδιώξεις να κερδίσουν τα ευρωενωσιακά μονοπώλια και τα επιμέρους από κάθε χώρα (Γαλλία, Γερμανία κ.λπ.) σε σχέση με ανταγωνιστές, από τη συμφωνία ΕΕ – Mercosur (της διακρατικής καπιταλιστικής ένωσης της Νότιας Αμερικής, όπου κυριαρχούν Βραζιλία και Αργεντινή).
Χαρακτηριστικό παράδειγμα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης της περιοχής του Αμαζονίου είναι η τρομερή τα τελευταία χρόνια αύξηση της παραγωγής καλαμποκιού και σόγιας, που πάει κυρίως για εξαγωγή (δεν αφορά δηλαδή τη διατροφή του ντόπιου πληθυσμού) και ελέγχεται από δύο αμερικανικών συμφερόντων κολοσσούς, τους «Archer Daniels Midland» και «Bunge». Η πρώτη χώρα εισαγωγέας βραζιλιάνικης σόγιας είναι η Κίνα και στη δεύτερη θέση είναι η ΕΕ. Ιδια περίπου εικόνα υπάρχει και για κτηνοτροφικά προϊόντα, για να μη μιλήσουμε για ορυκτά και τα μεγάλα μονοπώλια που κρύβονται από πίσω, στη Βραζιλία και αλλού. Και φυσικά, όσοι πάνε κόντρα στα συμφέροντά τους, αντιμετωπίζουν τα οργανωμένα τάγματα θανάτου από τους σύγχρονους γαιοκτήμονες και τα καρτέλ, όπως δείχνουν οι πολλές δολοφονίες ηγετών ιθαγενών, ειδικότερα τα τελευταία χρόνια.
Αυτό που τελικά δείχνει και το έγκλημα που γίνεται στον Αμαζόνιο, είναι ότι στο στόχαστρο των λαών πρέπει να μπει η ίδια η καπιταλιστική εξουσία μέχρι την ανατροπή της, για να θέσουν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα με τη σχεδιασμένη σοσιαλιστική οικονομία και εξουσία τις βάσεις για την ικανοποίηση των αναγκών τους και σε αρμονία και ισορροπία με το φυσικό περιβάλλον.
Από iraklis3
Πηγή: Ριζοσπάστης - atexnos.gr
ΣτΕ: Ταφόπλακα στα δώρα των δημοσίων υπαλλήλων
Με τις υπ’ αριθμόν 1307-1316/2019 (όμοιες και οι 1309-1316/2019) αποφάσεις της Ολομέλειας του Συμβουλίου Επικρατείας μπήκε «ταφόπλακα» στη διεκδίκηση των Δώρων-Επιδομάτων (Χριστουγέννων, Πάσχα και Αδείας) από χιλιάδες εν ενεργεία μονίμους δημοσίους υπαλλήλους (αλλά και των με σύμβαση αορίστου και ορισμένου χρόνου), για τα έτη από το 2013 και εντεύθεν,καθώς και στην επαναθέσπισή τους από 1-1-2019 και εφεξής.
Η πλειοψηφία του Ανωτάτου Ακυρωτικού, υπό την προεδρία της Αικ. Σακελλαροπούλου, επανέλαβε, σχεδόν ολόκληρο, το σκεπτικό περί δημοσιονομικού κόστους, όπως είχε διατυπωθεί στην υπ’ αριθ. 668/2012 απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ, με Πρόεδρο τότε τον Παναγιώτη Πικραμένο, σημερινό αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που είχε κρίνει κατά πλειοψηφία όλες τις περικοπές των συντάξεων καθώς και τη δραστική μείωση των Δώρων-Επιδομάτων (1.000 ευρώ κατ’ έτος για δημόσιους υπαλλήλους και 800 ευρώ κατ’ έτος για τους συνταξιούχους) του 1ου μνημονίου ως νόμιμες, συνταγματικές και συμβατές με τις Διεθνείς Συμβάσεις που δεσμεύουν τη χώρα.
Όπως έχει σχολιάσει το ΜΕΤΑ, πέραν των ευθυνών που έχουν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των παρατάξεων της ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ – ΣΥΝΑΝ της ΑΔΕΔΥ που καλούσαν τους εργαζόμενους να κάνουν αγωγές, με αποτέλεσμα να θησαυρίσουν τα δικηγορικά γραφεία, «εμείς, συναδέλφισσες και συνάδελφοι, πρέπει να κάνουμε την δική μας δουλειά: να διαλέξουμε το δρόμο του αγώνα για να διεκδικήσουμε! ΜΟΝΟ τότε και ΜΟΝΟ έτσι θα κερδίσουμε!»
ΕΔΩ οι επίμαχες πρόσφατες απορριπτικές αποφάσεις της Ολομέλειας του ΣτΕ.
πηγη: iskra.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή