Πολλές έρευνες που έχουν δημοσιευτεί τα τελευταία χρόνια, επιβεβαιώνουν και τη σύνδεση της παχυσαρκίας και ειδικά της αυξημένης περιμέτρου (λίπος στην περιοχή της κοιλιάς) με τον καρκίνο.

Η σχέση της παχυσαρκίας και του καρκίνου δεν είναι απλή ούτε απολύτως κατανοητή. Η απώλεια βάρους δεν συνεπάγεται ότι κάποιος δεν θα νοσήσει από καρκίνο, ούτε ότι όλοι όσοι έχουν περιττά κιλά θα διαγνωστούν με καρκίνο.

Οι ειδικοί υπογραμμίζουν ότι το καλύτερο που μπορεί να κάνει κάποιος, είναι να αποφύγει την περαιτέρω αύξηση του βάρους του, ενώ η απώλεια των περιττών κιλών είναι προς τη θετική κατεύθυνση.

Δείτε στις παρακάτω εικόνες 13 μορφές καρκίνου που σχετίζονται τα περιττά κιλά.

Καρκίνος μαστού: Οι μετεμμηνοπαυσιακές παχύσαρκες γυναίκες έχουν 20-40% περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν καρκίνο μαστού συγκριτικά με όσες έχουν υγιές βάρος. Ο λόγος είναι ότι ο λιπώδης ιστός παράγει οιστρογόνα, τα οποία τροφοδοτούν τον καρκίνο του μαστού .

Καρκίνος ορθού: Οι παχύσαρκοι άνδρες και γυναίκες έχουν 30% περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν ορθοκολικό καρκίνο.

Καρκίνος ενδομητρίου: Η ασθένεια είναι 2-4 φορές πιθανότερο να εμφανιστεί σε υπέρβαρες και παχύσαρκες γυναίκες λόγω της μετάλλαξης των κυττάρων του ενδομητρίου από την αυξημένη παραγωγή οιστρογόνων.

Καρκίνος οισοφάγου: Τα περιττά κιλά διπλασιάζουν τον κίνδυνο οισοφαγικού αδενοκαρκινώματος.

Καρκίνος χοληδόχου κύστης: Οι υπέρβαροι έχουν 20% περισσότερες πιθανότητες, ενώ οι παχύσαρκοι κινδυνεύουν 60% περισσότερο να αναπτύξουν τη συγκεκριμένη μορφή καρκίνου.

Καρκίνος στα νεφρά: Οι υπέρβαροι και παχύσαρκοι έχουν διπλάσιες πιθανότητες να αναπτύξουν καρκίνο των νεφρικών κυττάρων. Τον κίνδυνο αυξάνει και η αντίσταση στην ινσουλίνη ή προδιαβήτης, μια κατάσταση συνηθέστερη στους ανθρώπους που φέρουν περιττά κιλά.

Καρκίνος ήπατος: Και για αυτή τη μορφή καρκίνου, ο κίνδυνος είναι διπλάσιος για τους υπέρβαρους και παχύσαρκους.

×

Μηνιγγίωμα: Είναι ένας όγκος εγκεφάλου, που προέρχεται από τις μήνιγγες, δηλαδή τα περιβλήματα γύρω από τον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό. Ο κίνδυνος είναι 20% υψηλότερος για τους υπέρβαρους και 50% για τους παχύσαρκους.

×

Πολλαπλό μυέλωμα: Είναι τύπος καρκίνου του αίματος, ο οποίος προσβάλλει τα λευκά αιμοσφαίρια στο μυελό των οστών που παράγουν αντισώματα και βοηθούν στην καταπολέμηση των λοιμώξεων. Αυξάνει κατά 10-20% τις πιθανότητες για τους υπέρβαρους και παχύσαρκους.

Καρκίνος ωοθηκών: Οι γυναίκες με περιττά κιλά έχουν 10% περισσότερες πιθανότητες. Όπως στους καρκίνους του μαστού και του ενδομητρίου, αιτία φαίνεται να είναι η αυξημένη παραγωγή οιστρογόνων και δυσλειτουργίες του μεταβολισμού, όπως η αντίσταση στην ινσουλίνη.

Καρκίνος παγκρέατος: Οι παχύσαρκοι έχουν 20-50% περισσότερες πιθανότητες από όσους έχουν φυσιολογικό βάρος, όπως έδειξε ανασκόπηση μελετών του 2012.

Καρκίνος στομάχου: Οι παχύσαρκοι έχουν διπλάσιο κίνδυνο να αναπτύξουν γαστρικό καρκίνο, πιθανώς λόγω αλλοίωσης του μικροβιώματος, δηλαδή της ισορροπίας των καλών και κακών βακτηρίων του εντέρου.

Καρκίνος θυρεοειδούς: Η αύξηση του Δείκτη Μάζας Σώματος κατά πέντε μονάδες συνοδεύεται από 10% αύξηση του κινδύνου για την ανάπτυξη καρκίνου στο θυρεοειδή.

Πηγή: health.com - onmed.gr

Σε κινητοποιήσεις ενάντια στις προωθούμενες με το Αναπτυξιακό Νομοσχέδιο ρυθμίσεις προχωρούν εργαζόμενοι στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, την Τρίτη 24 Σεπτεμβρίου, ημέρα που αναμένεται η σχετική συζήτηση και ψηφοφορία στη Βουλή.

Ειδικότερα, πανδημοσιοϋπαλληλική απεργία προκήρυξε η ΑΔΕΔΥ, με κεντρικό αίτημα την απόσυρση του «αντεργατικού» αναπτυξιακού νομοσχεδίου. Προειδοποιεί, μάλιστα, πως, σε περίπτωση που η κυβέρνηση επιμείνει στην προώθηση και ψήφισή του, οι δημόσιοι υπάλληλοι θα προχωρήσουν σε απεργιακή κλιμάκωση. Η ΑΔΕΔΥ προκήρυξε και πανελλαδικές στάσεις εργασίας, όπου κριθεί αναγκαίο, από τα σωματεία στις 19, 20 και 23 Σεπτεμβρίου, για να πραγματοποιηθούν γενικές συνελεύσεις τους, ώστε να διευκολυνθεί η ενημέρωση, η προετοιμασία και η συμμετοχή των εργαζομένων.

Ενισχύοντας το «απεργιακό» τσουνάμι, τη συμμετοχή τους στην απεργία ανακοίνωσαν και Ομοσπονδίες του Δημοσίου, όπως η ΟΕΝΓΕ, η ΟΛΜΕ, η ΠΟΕ-ΟΤΑ κτλ.

Από πλευράς ιδιωτικού τομέα, απεργία την ίδια ημέρα κήρυξε το Εργατικό Κέντρο Αθήνας και μια σειρά άλλα εργατικά κέντρα της χώρας, όπως τα: Πειραιά, Πάτρας, Λαυρίου, Θεσπρωτίας, Σάμου, Λευκάδας – Βόνιτσας, Λάρισας, Άρτας, Λέσβου, Λαμίας, Εύβοιας, Αγρινίου, Ιωαννίνων, Φωκίδας, Ζακύνθου, Κεφαλονιάς – Ιθάκης και Βορείου Συγκροτήματος Δωδεκανήσου.

Στην πανελλαδική απεργία συμμετέχουν και Ομοσπονδίες του ιδιωτικού τομέα, όπως: Ομοσπονδία Συνδικάτων Μεταφορών Ελλάδας, Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος Ακροάματος, Πανελλήνια Ομοσπονδία Οικοδόμων, Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας, Συνδικάτο Επισιτισμού Τουρισμού Ξενοδοχείων Αττικής, Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Τηλεπικοινωνιών και Πληροφορικής ν. Αττικής κτλ.

Στην απεργία κατεβαίνουν και τα ναυτεργατικά Σωματεία, όπως η ΠΝΟ, η ΠΕΝΕΝ κτλ.

Και η ανακοινώσεις για τη συμμετοχή του απεργιακού κύματος, από Ομοσπονδίες δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, συνεχίζεται.

Εν τω μεταξύ, η απομονωμένη ηγεσία της ΓΣΕΕ και γραφειοκράτες που της στηρίζουν σε διάφορες συνδικαλιστικές οργανώσεις, επιχειρούν να διασπάσουν την πανεργατική κινητοποίηση, εξαγγέλλοντας απεργία για τις 25 Σεπτεμβρίου. Αυτό αποφασίστηκε από το Εργατικό Κέντρο Κομοτηνής και προωθείται και σε άλλες οργανώσεις, αν και απέτυχε στην Κρήτη και στην Αθήνα, όπου, επίσης, επιχειρήθηκε να διασπαστεί το ενιαίο μέτωπο των εργαζομένων.

πηγη: iskra.gr

Από Άρις Καζάκος

Σημείωνα στον πρώτο σχολιασμό των μέτρων του αναπτυξιακού νομοσχεδίου της Νέας Δημοκρατίας ότι οι συλλογικές συμβάσεις και η Διαιτησία του ΟΜΕΔ βρίσκονται και πάλι στο στόχαστρο της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, όπως ακριβώς συνέβη και με το παρα-σύνταγμα του δεύτερου Μνημονίου και την ΠΥΣ 6/2012. Δεν πρόκειται απλώς για μια αταβιστική συμπεριφορά, αλλά για κάτι βαθύτερο: για την επιβεβαίωση της ακλόνητης (;) πίστης της Νέας Δημοκρατίας στις μνημονιακές πολιτικές. Τι κι αν αυτές άφησαν ερείπια στην οικονομία και γενικότερα στην κοινωνία…

Ο ΣΕΒ νομοθέτης…

Είναι αξιοσημείωτο ότι ο ΣΕΒ υπαγορεύει ουσιαστικά τα προς νομοθέτηση μέτρα. Δεν υπάρχει κείμενο θέσεων και προτάσεων του ΣΕΒ με το οποίο να μη ζητείται, με εμμονικό τρόπο, η λήψη των μέτρων που φέρνει τώρα η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας για τις συλλογικές συμβάσεις και τη Διαιτησία με το λεγόμενο αναπτυξιακό νομοσχέδιο. Ασφαλώς και δεν πρόκειται για σύμπτωση. Η Νέα Δημοκρατία προχωρά ουσιαστικά σε μια άτυπη, de facto, παρα-συνταγματική παραχώρηση νομοθετικής πρωτοβουλίας στον ΣΕΒ.

Γιατί τα προτεινόμενα μέτρα πλήττουν καίρια την προστατευτική λειτουργία των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων αλλά και της οικονομίας – Μειώσεις μισθών και πάλι

Όπως έχει ζητήσει ο ΣΕΒ:

Α. Θεσπίζονται αλλεπάλληλες ρήτρες και φόρμουλες εξαίρεσης πολλών κατηγοριών επιχειρήσεων από τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας, επιχειρήσεων που υφίστανται ακόμη και σήμερα τις καταστροφικές συνέπειες από τα ομόρροπα με τα επίμαχα μέτρα του δεύτερου Μνημονίου. Η προσωρινή εξαίρεση επιχειρήσεων που αντιμετωπίζουν προβλήματα βιωσιμότητας από το πεδίο εφαρμογής κλαδικών συλλογικών συμβάσεων φαίνεται, και είναι ως ένα βαθμό, εύλογη. Μόνο που στη χώρα μας:

αα. Οι επιχειρήσεις αυτές είναι τόσο πολλές, ώστε η εξαίρεσή τους θα αποδομούσε τη λειτουργία των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων.

ββ. Οι επιχειρήσεις αυτές βρίσκονται αντιμέτωπες με σοβαρά προβλήματα βιωσιμότητας εξαιτίας ακριβώς των μέτρων του δεύτερου Μνημονίου, δηλαδή εξαιτίας της εφαρμογής μέτρων ομόρροπων με αυτά που προτείνει τώρα η κυβέρνηση.

γγ. Οι επιχειρήσεις αυτές «ζουν» στη μεγάλη τους πλειονότητα και στηρίζουν τις προοπτικές ανάκαμψής τους στην ενεργό ζήτηση των εργαζομένων. Η ζήτηση αυτή ενισχύεται μετά τον Αύγουστο του 2018, χωρίς βεβαίως να δημιουργείται πρόβλημα από την αύξηση του λεγόμενου μισθολογικού κόστους στην πράξη. Αντίθετα, η εσωτερική ενεργός ζήτηση, που σημειωτέον παράγει περίπου τα 2/3 του ΑΕΠ, θα πληγεί καίρια με μαζικές μειώσεις των κλαδικών μισθών. Αυτό σημαίνει ότι εξ αυτού του λόγου οι προοπτικές ανάκαμψης των επιχειρήσεων αυτών θα υπονομευτούν, αντί να στηριχτούν, αν το αναπτυξιακό νομοσχέδιο γίνει νόμος του κράτους. Όπως το έχει διατυπώσει επιφανής Αμερικανός επιχειρηματίας, «το πρόβλημα με εμάς τους επιχειρηματίες είναι ότι θέλουμε οι πελάτες μας να είναι πλούσιοι και οι εργαζόμενοί μας φτωχοί». Όλα αυτά «διέφυγαν» από την κυβέρνηση, παρότι είναι νωπή η εμπειρία από τις καταστροφές που σώρευσαν τα ομόρροπα μέτρα του δεύτερου Μνημονίου.

Οταν η λειτουργία της οικονομίας επανέλθει σε μια, κατά προσέγγιση, κανονικότητα, τότε θα μπορούσε να συζητηθεί η εισαγωγή ρήτρας εξαίρεσης από τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις, με εξαιρετική φειδώ πάντως και μόνο για επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν πράγματι προβλήματα βιωσιμότητας, αντί παραχωρήσεων όπως είναι η διασφάλιση των θέσεων εργασίας. Αρκεί την απόφαση εξαίρεσης να την παίρνουν οι μόνοι αρμόδιοι, οι ίδιες οι συμβαλλόμενες με την κλαδική σύμβαση συνδικαλιστικές οργανώσεις, όπως συμβαίνει π.χ. στο γερμανικό Δίκαιο. Οτι δηλαδή δεν θα δοθεί ένα opt-out (εξαίρεση) στις ίδιες τις επιχειρήσεις, ένα είδος εξαίρεσης με self-service που θα ρήμαζε τη συλλογική αυτονομία και τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις.

Β. Η ναρκοθέτηση με το επίμαχο νομοσχέδιο των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων, που αποτελούν το βασικό κλειδί για αποτελεσματική συλλογική διαπραγμάτευση, φτάνει μέχρι και την εξαίρεση επιχειρήσεων από την επέκταση των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων με απόφαση του υπουργού Εργασίας, ακόμη και αν οι επιχειρήσεις αυτές δεν θα έχουν εξαιρεθεί προηγουμένως από τις κλαδικές με τη χρήση των λοιπών εργαλείων του νομοσχεδίου.

Γ. Πλήττεται καίρια με τις ρυθμίσεις του νομοσχεδίου η αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης επί συρροής κλαδικών και επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων, που έχει και συνταγματική θεμελίωση. Με τη συρρίκνωση της κλαδικής διαπραγμάτευσης πλήττεται ακόμη στα θεμέλιά της η συλλογική αυτονομία που ομοίως εγγυάται το Σύνταγμα.

Δ. Σε άλλα Δίκαια, π.χ. στο γερμανικό Δίκαιο, σε αντίθεση με τα προς νομοθέτηση μέτρα, την απόφαση για εξαιρέσεις επιχειρήσεων από κλαδικές συμβάσεις παίρνουν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις που τις συνάπτουν. Οι επιμέρους επιχειρήσεις δεν έχουν κανένα δικαίωμα opt-out. Οι κλαδικές οργανώσεις είναι σε θέση, εκτιμώντας όλες τις παραμέτρους, να αποφασίζουν, με μεγάλη φειδώ όπως δείχνει η γερμανική εμπειρία, ποιες επιχειρήσεις πρέπει να εξαιρεθούν. Επομένως αυτό που λέγεται ότι τα επίμαχα μέτρα για τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις απαντώνται και στα Δίκαια αναπτυγμένων χωρών είναι «ψέμα χοντρό και κατασκευασμένο».

Με το επίμαχο νομοσχέδιο δίνεται, κατ’ αρχάς, η δυνατότητα στους συμβαλλόμενους της κλαδικής σύμβασης να αποφασίζουν την εξαίρεση συγκεκριμένων επιχειρήσεων. Αν όμως αυτό δεν συμφωνηθεί από τα μέρη της κλαδικής, και εδώ είναι η ουσιώδης διαφορά από ένα σύστημα που σέβεται τη συλλογική αυτονομία, δίνεται το δικαίωμα αυτό στις ίδιες τις επιχειρήσεις και νομοθετείται η υπερίσχυση επιχειρησιακών και τοπικών κλαδικών συμφωνιών έναντι των εθνικών κλαδικών.

Ε. Με το επίμαχο νομοσχέδιο ακρωτηριάζεται και η Διαιτησία, που βρίσκεται στο στόχαστρο των εργοδοτών από τότε που πρωτονομοθετήθηκε με τον Ν.1876/90.

Η συνταγματικότητα της Διαιτησίας και του δικαιώματος των ενδιαφερομένων να προσφεύγουν μονομερώς σε αυτήν επιβεβαιώθηκε με την ομόφωνη (!) απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου 25/2014. Περαιτέρω, η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας με την απόφασή της 2307/2014 έκανε ακόμα ένα βήμα: έκρινε ότι η (μνημονιακή) νομοθετική κατάργηση του δικαιώματος μονομερούς προσφυγής στη Διαιτησία παραβιάζει το Σύνταγμα, αφού το δικαίωμα μονομερούς προσφυγής θεμελιώνεται στο ίδιο το Σύνταγμα (άρθρο 22 παρ. 2).

Με τις δύο αποφάσεις των ανώτατων δικαστηρίων υπερκεράστηκαν και οι παλαιότερες συστάσεις της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας για περιορισμό του ελληνικού συστήματος Διαιτησίας. Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι στη Διαιτησία και στο δικαίωμα μονομερούς προσφυγής σε αυτήν από τους ενδιαφερομένους ανατίθεται ένας σπουδαίος εγγυητικός ρόλος. Ο ρόλος αυτός συνίσταται στη στήριξη της συλλογικής αυτονομίας, η οποία πρέπει να λειτουργεί αποτελεσματικά παρά τις εγγενείς αδυναμίες των συνδικαλιστικών θεσμών στη χώρα μας. Μόνο έτσι επιτυγχάνεται ο τελικός στόχος του Συντάγματος, που είναι η απώθηση των ατομικών συμβάσεων εργασίας, αυτού του εργαλείου υποδούλωσης των εργαζομένων, υπέρ συλλογικών ρυθμίσεων των όρων εργασίας, οι οποίες έχουν υπέρ αυτών τα εχέγγυα μιας κατά προσέγγιση δίκαιης ρύθμισης. Τώρα η μονομερής προσφυγή στη Διαιτησία από κανόνας μετατρέπεται σε ισχνή εξαίρεση, όταν δεν στραγγαλίζεται.

Στο Σχέδιο Γιούνκερ πριν από το δημοψήφισμα του 2015 περιλαμβανόταν ο ιταμός όρος να καταργηθούν με νόμο οι αποφάσεις της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας 2287 – 2290/2015 που είχαν κρίνει αντισυνταγματικές τις μειώσεις των συντάξεων του 2011/2012. Αυτό, που δεν έγινε δεκτό τότε, γίνεται τώρα πράξη με το επίμαχο νομοσχέδιο: καταργούνται, εκ του αποτελέσματος, οι αποφάσεις της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου (25/2004) και της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας (2307/2014) για τη Διαιτησία και το δικαίωμα μονομερούς προσφυγής. Ποιος διαφωτισμός, ποια διάκριση των λειτουργιών και ποιο κράτος δικαίου…

*Ο Άρις Καζάκος είναι oμότιμος καθηγητής Εργατικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ

πηγη: iskra.gr

Ανάλυση: Κώστας Σκορδούλης

Γέννημα του ενεργοβόρου καπιταλισμού

Ο 21ος αιώνας βρήκε τον πλανήτη Γη μπροστά σε ένα αδιέξοδο, όπου το περιβάλλον και η καπιταλιστική ανάπτυξη συνδέονται με μια διαδικασία αλληλοεξαρτώμενης και αλληλοτροφοδοτούμενης κρίσης. Καθώς το ενδιαφέρον για την κλιματική αλλαγή και την υποβάθμιση του περιβάλλοντος αυξάνεται, είναι αναγκαία
η αντικαπιταλιστική παρέμβαση, κόντρα σε ατελέσφορες διορθωτικές κινήσεις εντός του συστήματος.

Οικολογικά κινήματα στη σκιά της υπερθέρμανσης

Τους τελευταίους μήνες γίναμε μάρτυρες ενός μαζικού νεολαιίστικου κινήματος, που ξεκίνησε από τα λύκεια του Βελγίου, με βασικό σύνθημα «σώστε τον πλανήτη, όχι στην κλιματική αλλαγή». Ήταν η πρώτη φορά που ένα μαζικό κίνημα νεολαίας με ξεκάθαρα οικολογικά αιτήματα πλημμύριζε τους δρόμους της Ευρώπης, μετά τις μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στη χρήση της πυρηνικής ενέργειας τις δεκαετίες του ‘70 και του ‘80 που πυροδοτήθηκαν από τα πυρηνικά ατυχήματα του Three Mile Island και του Τσέρνομπιλ.Στην Ελλάδα, οι προγραμματισμένες έρευνες για την εξόρυξη υδρογονανθράκων στη Δυτική Ελλάδα και το Ιόνιο έχουν προκαλέσει μια γενικευμένη αντίδραση, όχι μόνο στην ευρύτερη περιοχή αλλά και σε πανελλαδικό επίπεδο με κινητοποιήσεις –η πιο πρόσφατη στα Γιάννενα με συμμετοχή 2.000 διαδηλωτών– και τη δημιουργία επιτροπών σε πολλές πόλεις.

Η παγκόσμια κινητοποίηση στις 20 Σεπτέμβρη γίνεται σε μια συγκυρία που καίγεται το δάσος του Αμαζονίου από τους μεγαλογαιοκτήμονες και τους μεγαλοκτηνοτρόφους, όπου ο Ιούλιος του 2019 καταγράφηκε ως ο θερμότερος μήνας όλων των εποχών στον πλανήτη και όπου η νέα έκθεση της Διακυβερνητικής Επιτροπής του ΟΗΕ για την Αλλαγή του Κλίματος (IPCC) που δόθηκε στη δημοσιότητα στις 8 Αυγούστου επισημαίνει ότι η κλιματική αλλαγή απειλεί σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό την επισιτιστική επάρκεια του πλανήτη.

Η αντικαπιταλιστική αριστερά δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη, όχι μόνο απέναντι σε ένα νέο κίνημα και στα αιτήματα που αυτό προβάλλει αλλά πολύ περισσότερο απέναντι στην πραγματικότητα της καταστροφής του πλανήτη και των μορφών ζωής που ζουν σε αυτόν. Ήρθε η ώρα η οικολογική προβληματική να γίνει συστατικό στοιχείο του λόγου και του προγράμματος της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Με την πρακτική της αγοραπωλησίας «δικαιωμάτων εκπομπών», το σύστημα στοχεύει να κάνει τη ρύπανση
ένα εμπόρευμα, άρα και μια πηγή κέρδους

Βασικό στοιχείο της κρίσης του καπιταλισμού είναι το γεγονός πως η οικονομική κρίση συνοδεύεται από μια βαθιά οικολογική κρίση. Η οικολογική κρίση αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της καπιταλιστικής κρίσης. Η οικολογική αυτή κρίση, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, έχει άμεση σχέση με τη γενίκευση της χρήσης του πετρελαίου και με την ανάπτυξη της χημικής βιομηχανίας, η οποία τροφοδοτήθηκε από την εντατικοποίηση της γεωργίας. Η κατασπατάληση των φυσικών πόρων του πλανήτη για την παραγωγή ενέργειας, διαταράσσει τους γεωχημικούς κύκλους της φύσης και οδηγεί στην οικολογική κρίση, που η κυριότερη έκφρασή της είναι η «κλιματική αλλαγή». Οι αλλαγές στο κλίμα θα επιδεινώνονται όσο η κρίση του καπιταλισμού θα βαθαίνει και όσο ο υποκειμενικός παράγοντας για την ανατροπή αδυνατεί να συγκροτηθεί δίνοντας λύση.

Ο καπιταλισμός σήμερα είναι εξαιρετικά ενεργοβόρος. Οι δραστηριότητες που έχουν άμεση σχέση με την παραγωγή ενέργειας και τις μεταφορές αποτελούν την βασική αιτία της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Οι δραστηριότητες αυτές ευθύνονται για την έκλυση στην ατμόσφαιρα 7 δισεκατομμυρίων τόνων αερίων ανά έτος (CO2, CH4, N2Ο) τα οποία έχουν καταλυτική επίδραση στο «φαινόμενο του θερμοκηπίου», το οποίο διατηρεί τη θερμοκρασία του πλανήτη σε επίπεδα που επιτρέπουν τη διατήρηση της ζωής, με αποτέλεσμα αυτό να γίνει εντελώς ανεξέλεγκτο, διαταράσσοντας το κλιματικό σύστημα του πλανήτη.

Η Διακυβερνητική Επιτροπή του ΟΗΕ για τις κλιματικές αλλαγές (IPCC) υπολόγισε ότι τον 20ο αιώνα η αύξηση της θερμοκρασίας στο πλανήτη ήταν 0,60C κατά μέσο όρο. Τον 21ο αιώνα και έως το 2095, η IPCC προβλέπει ότι η αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη θα κυμανθεί από 1,1 ως 6,40C και ότι η στάθμη της θάλασσας θα ανέβει έως και 80 εκατοστά. Η έκθεση της επιτροπής που συντάχθηκε στη σύνοδο του Παρισιού (2/2/2007) επιβεβαίωσε τις εξής δυσοίωνες προβλέψεις:

● Επέκταση της ερήμου και μείωση της αγροτικής παραγωγής στην Αφρική με μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών λόγω έλλειψης νερού (οικολογικοί πρόσφυγες).
● πλημμύρες και ξηρασίες στη Λατινική Αμερική.
● λειψυδρία στην Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και σε άλλες περιοχές του πλανήτη, όπου θα επηρεαστούν 2,8 δισεκατομμύρια άνθρωποι.
● διάβρωση των ανατολικών ακτών των Ηνωμένων Πολιτειών.
● εκτεταμένες πλημμύρες-καύσωνες και απρόσμενο ψύχος στην Ευρώπη.
● εξάπλωση της ελονοσίας σε Αφρική και Αμερική.
Επιπλέον η επιτροπή κατάθεσε νέα ευρήματα όπως:
● αν η υπερθέρμανση δια-
τηρηθεί, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα λιώσουν τα ανώτερα στρώματα των πάγων της Γροιλανδίας, γεγονός που θα οδηγήσει σε άνοδο της στάθμης της θάλασσας κατά 6-7 μέτρα.
● υπάρχει αύξηση της λεγόμενης «κλιματικής ευαισθησίας», δηλαδή του τρόπου με τον οποίο το κλίμα θα αντιδράσει στον διπλασιασμό της συγκέντρωσης αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα.

Οι διαταραχές στους ρυθμιστικούς μηχανισμούς του περιβάλλοντος θα γίνονται αισθητές καθ’ όλη τη διάρκεια του 21ου αιώνα.
Οι διάφορες διεθνείς συνδιασκέψεις που έγιναν για τον περιορισμό της εκπομπής θερμοκηπικών αερίων απέτυχαν παταγωδώς. Το πρωτόκολλο του Κιότο (1997) δεν προβλέπει καμία συνέπεια για τις πλούσιες χώρες σε περίπτωση που αρνηθούν να εφαρμόσουν τα στοιχειώδη μέτρα για την επίτευξη της μείωσης των εκπομπών θερμοκηπικών αερίων.
Τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε εξέλιξη μια προσπάθεια επιβολής ενός συστήματος «αγοραπωλησίας δικαιωμάτων ρύπανσης» σε παγκόσμια κλίμακα, με αφορμή τον στόχο για μείωση της ποσότητας των θερμοκηπικών αερίων που έβαλε η συνδιάσκεψη του Ρίο (1992). Με τη συνηγορία των Ηνωμένων Πολιτειών αυτός ο μηχανισμός αγοραπωλησίας έγινε αποδεκτός από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρόκειται για μία επικίνδυνη εξέλιξη που πρέπει να σταματήσει. Πρώτον, γιατί ανοίγει το δρόμο για την ενίσχυση της εξάρτησης των υπανάπτυκτων χωρών απ’ το Βορρά. Σ’ ένα μηχανισμό που καθορίζει για κάθε χώρα ένα ανταλλάξιμο ποσοστό ρύπανσης, η εξουσία λήψης αποφάσεων ανήκει σ’ αυτούς που διαθέτουν την οικονομική δύναμη να εμπορεύονται ρυπαίνοντας όταν το θεωρούν συμφέρον. Οι χρεωμένες χώρες του Νότου θα μπορούσαν να πωλήσουν το ποσοστό τους στις βόρειες χώρες, μολονότι οι τελευταίες ρυπαίνουν πολύ περισσότερο. Επιπλέον, το σύστημα στοχεύει να κάνει τη ρύπανση ένα εμπόρευμα, άρα και μια πηγή κέρδους.

Ο 21ος αιώνας βρήκε τον πλανήτη Γη μπροστά σ ένα αδιέξοδο όπου το περιβάλλον και η καπιταλιστική ανάπτυξη συνδέονται με μια διαδικασία αλληλοεξαρτώμενης και αλληλοτροφοδοτούμενης κρίσης. Η αντιμετώπιση αυτού του αδιεξόδου απαιτεί κινητοποίηση όλων των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών παραγόντων που αναγνωρίζουν ότι η στρατηγική περιβαλλοντική δράση που απαιτείται να εφαρμοστεί δεν πρέπει να αρκεστεί μόνο στις προτεραιότητες του Βορρά αλλά να λάβει υπόψη της και τις αντίστοιχες των χωρών του Νότου.
Ο πληθυσμός των αναπτυγμένων χωρών, που αντιστοιχεί στο 25% του πληθυσμού της Γης, χρησιμοποιεί σχεδόν το 80% των φυσικών πόρων που καταναλώνονται ετήσια με όλες τις περιβαλλοντικές συνέπειες που αυτό προκαλεί. Το υπόλοιπο 75% του πληθυσμού της Γης πρέπει να επιβιώσει με τα εναπομείναντα 20% των φυσικών πόρων.
Μια επαναδιαμόρφωση των στόχων της οικονομικής ανάπτυξης και ένας επαναπροσδιορισμός δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, όπου θα λαμβάνονται υπόψη εξίσου τα προβλήματα του Βορρά και τα προβλήματα επιβίωσης του Νότου, θεωρείται ότι είναι δίκαιο.

Το πρόβλημα της ρύπανσης όμως δεν είναι θέμα αισθητικής ούτε και ηθικής. Είναι θέμα επιβίωσης. Εκείνος που νομίζει ότι η μάχη ενάντια στη ρύπανση μπορεί να κερδηθεί χωρίς να γίνουν θεμελιακές κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές, έχει μόνο καλές προθέσεις αλλά δεν πρόκειται να καταφέρει πολλά, στο βαθμό που ασχολείται μόνο με τα συμπτώματα και όχι με τις αιτίες.
Ζητούμενο για την εξάλειψη των αιτιών δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο από μια πολιτική η οποία θα προκαλέσει τα αναγκαία κοινωνικά ρήγματα για την ουσιαστική ανάδυση μιας οικοσοσιαλιστικής κοινωνίας.

Απάτη ο «πράσινος καπιταλισμός»

▸ Δεν αποτελεί διέξοδο η πράσινη επιχειρηματικότητα σε μικροκλίμακα

Τα τελευταία χρόνια, οι αστικές τάξεις των αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών προωθούν το σχήμα για την «πράσινη οικονομία της αγοράς». Αυτή η πολιτική έχει τα εξής χαρακτηριστικά: Πρώτο, η σωτηρία του περιβάλλοντος γίνεται πεδίο κερδοσκοπίας. Δεύτερο, η προστασία της φύσης επιχειρείται να γίνει η ατμομηχανή για «έναν εκσυγχρονισμό της καπιταλιστικής οικονομίας». Τρίτο, γίνεται προσπάθεια να αποκατασταθεί το κύρος της άποψης ότι η αγορά είναι το αποκλειστικό μέσο για μια πολιτική κατά της κλιματικής αλλαγής.
Μέχρι στιγμής, όμως, οι απόπειρες προσανατολισμού του καπιταλισμού σε μια φιλική προς το περιβάλλον λειτουργία έχουν αποτύχει, για τον λόγο ότι η λογική του κέρδους είναι εντελώς ασύμβατη με μια πολιτική σεβασμού της φύσης και των λειτουργιών της. Οι διακηρύξεις για μια «αειφόρο ανάπτυξη» διαψεύδονται από τη λογική του κεφαλαίου: «αειφόρος ανάπτυξη» και νόμος της αξίας αποκλείονται αμοιβαία.

Πέραν από το μύθο της «πράσινης οικονομίας της αγοράς», το σοσιαλιστικό οικολογικό κίνημα έχει να αντιπαρατεθεί θεωρητικά ενάντια σε συγκεκριμένες πολιτικές που εκφράζονται σε μικροκλίμακα και αφορούν την λεγόμενη «πράσινη επιχειρηματικότητα»: καλλιέργεια βιολογικών τροφίμων (χωρίς λιπάσματα και φυτοφάρμακα), παραγωγή ζυμαρικών χωρίς γλουτένη, οικολογικές συσκευασίες- κατάργηση της πλαστικής σακούλας, προγράμματα/εταιρείες ανακύκλωσης, οικολογικός αγροτουρισμός κλπ.

Οι κινήσεις αυτές προσπαθούν να περάσουν την αντίληψη ότι η προστασία του περιβάλλοντος είναι ζήτημα καταναλωτικής κουλτούρας σε ατομικό επίπεδο. Επίσης, αποσιωπούν το ζήτημα ότι και οι «πράσινες επιχειρήσεις» λειτουργούν με τη λογική του κέρδους και βεβαίως κινούνται στη μεγακλίμακα της αγοράς ενός συστήματος του οποίου οι νόμοι και η ηθική είναι διαμετρικά αντίθετα με την οικοκεντρική ηθική και λογική.

Αν και αναγνωρίζουμε το αδιέξοδο τέτοιων κινήσεων, σε επίπεδο ατομικής και συλλογικής κουλτούρας στην καθημερινότητάς μας, υιοθετούμε οικολογικές πρακτικές

Βασικά στοιχεία μιας σύγχρονης κομμουνιστικής προσέγγισης

▸ Δεν αποτελεί διέξοδο η πράσινη επιχειρηματικότητα σε μικροκλίμακα

Ο τρόπος οργάνωσης της καπιταλιστικής παραγωγής κάνει πολύ δύσκολη την απεμπλοκή της παραγωγής ενέργειας από τη χρήση των ορυκτών καυσίμων. Είμαστε ενάντια στις εξορύξεις νέων ορυκτών καυσίμων. Οι εξορύξεις έχουν τεράστιο περιβαλλοντικό κόστος, όπως έχει δείξει η εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές.

Απέναντι στη στροφή του καπιταλισμού στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ), είτε αυτές είναι φωτοβολταϊκά συστήματα είτε ανεμογεννήτριες, πρέπει να γίνει ξεκάθαρο πως όσο η παραγόμενη ενέργεια ελέγχεται κεντρικά από το κράτος και τις εταιρείες του ιδιωτικού τομέα δεν είναι δυνατόν να πραγματωθεί ο βασικός στόχος του οικολογικού κινήματος για την ενεργειακή αυτονομία των πολιτών και των κοινοτήτων.

Το αίτημα για εργατικό έλεγχο στα συστήματα παραγωγής και διανομής ενέργειας (ΑΠΕ κάτω από εργατικό έλεγχο) είναι κεντρικό. Αλλά και οι διάφορες μορφές ΑΠΕ θα πρέπει να επανεξεταστούν. Η περιβαλλοντική καταστροφή που προκαλείται από την εγκατάσταση «αιολικών πάρκων» είναι τεράστια. Ταυτόχρονα, στην Ελλάδα η υδροηλεκτρική παραγωγή ενέργειας έχει πάρει μαζικές διαστάσεις. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το κτίσιμο τεράστιων φραγμάτων σε ποτάμια και λίμνες που προκαλούν ανεπανόρθωτη οικολογική καταστροφή. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξήγγειλε πάλι την «μερική» εκτροπή του Αχελώου. Συμπαραστεκόμαστε στον αγώνα των κατοίκων της Μεσοχώρας, αλλά και όπου αλλού προγραμματίζονται φράγματα (Άραχθος, κλπ).
Τέλος, παρά τις προσπάθειες παρουσίασης της πυρηνικής ενέργειας ως ενέργειας φιλικής προς το περιβάλλον εμμένουμε στο «όχι στην πυρηνική ενέργεια», εφόσον παραμένει άλυτο το πρόβλημα της διάθεσης των πυρηνικών αποβλήτων.

Το πιο σημαντικό όμως ζήτημα, που δεν έχει αναδειχθεί στην Ελλάδα, είναι το ζήτημα της διατροφής, κι αυτό αφορά το νερό και τα «γενετικά τροποποιημένα» τρόφιμα.

πηγη:  prin.gr