Το πιο ζεστό καλοκαίρι στα μετεωρολογικά χρονικά από το 1880 έζησε φέτος το βόρειο ημισφαίριο, όπου ανήκει και η Ελλάδα, στο οποίο ζει περίπου το 90% του παγκόσμιου πληθυσμού, σύμφωνα με την Εθνική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (ΝΟΑΑ) των ΗΠΑ.

Το καλοκαίρι του 2019 (περίοδος Ιουνίου-Αυγούστου) ήταν το δεύτερο πιο ζεστό σε παγκόσμιο επίπεδο, ενώ ο φετινός Αύγουστος υπήρξε ο δεύτερος θερμότερος στη σύγχρονη μετεωρολογική ιστορία των τελευταίων 140 ετών.

Τα πέντε θερμότερα καλοκαίρια στο βόρειο ημισφαίριο έχουν όλα υπάρξει κατά την τελευταία πενταετία, ενώ και οι πέντε πιο ζεστοί Αύγουστοι έχουν συμβεί μετά το 2014, σύμφωνα με τη ΝΟΑΑ, την οποία επικαλείται το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Η καλυμμένη από πάγους έκταση της Αρκτικής ήταν τον Αύγουστο φέτος 30% κάτω του ιστορικού μέσου όρου και η δεύτερη μικρότερη μετά το 2012, ενώ οι θαλάσσιοι πάγοι στην Ανταρκτική τον Αύγουστο ήσαν οι πέμπτοι μικρότεροι.

Είναι αξιοσημείωτο ότι φέτος το καλοκαίρι οι θερμοκρασίες πήραν την «ανηφόρα», κάτι που έγινε ιδιαίτερα αισθητό στην Ευρώπη τον Ιούλιο (το Παρίσι κατέγραψε θερμοκρασιακό ρεκόρ όλων των εποχών), παρόλο που -αντίθετα με το επίσης καυτό 2016- δεν υπήρξε κανένα ισχυρό φαινόμενο Ελ Νίνιο, το οποίο παραδοσιακά ενισχύει τις παγκόσμιες θερμοκρασίες.

Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι λόγω των αυξανομένων επιπέδων των ανθρωπογενών «αερίων του θερμοκηπίου», είναι πιο εύκολο πια να σημειωθούν νέα μετεωρολογικά ρεκόρ ακόμη και χωρίς τη βοήθεια του Ελ Νίνιο.

Χρησιμοποιώντας ελαφρώς διαφορετικές μεθόδους η Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία (NASA) βρήκε επίσης ότι στο βόρειο ημισφαίριο το καλοκαίρι του 2019 ήταν το πιο ζεστό στα μετεωρολογικά χρονικά, αλλά οριακά πιο ζεστό από εκείνο του 2016.

Σε ετήσια βάση το 2019 είναι μέχρι στιγμής το τρίτο θερμότερο έτος μετά το 2016 και το 2017 και η ΝΟΑΑ εκτιμά ότι θα είναι τελικά από δεύτερο έως τέταρτο θερμότερο (σίγουρα στην πρώτη πεντάδα).

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

Κυβερνήσεις έρχονται και παρέρχονται ωστόσο η ΒΙΟΜΕ, όπως έκανε πάντα, συνεχίζει τον αγώνα της κρατώντας το εργοστάσιο ανοιχτό και βελτιώνοντας μάλιστα κάθε φορά την ποιότητα των προϊόντων παραγωγής της. Μέσα σε αυτό το εργοστάσιο, παλιοί και νέοι εργαζόμενοι καταφέρνουν να βγάζουν ένα μικρό εισόδημα, ενώ κρατάνε ζωντανό το εργοστάσιο πάνω από εφτά χρόνια.

Η ΒΙΟΜΕ είναι ένα εργοστάσιο που καταφέρνει να λειτουργεί χωρίς αφεντικά, με αυτοδιαχείριση και οριζόντιο τρόπο λήψης αποφάσεων. Αποτελεί σημείο αναφοράς όλων των εργατικών και κοινωνικών αγώνων, καθώς οι εργαζόμενοι της ΒΙΟΜΕ, μαζί με τους ανθρώπους που αποτελούν την πρωτοβουλία αλληλεγγύης (στη ΒΙΟΜΕ), έχουν βρεθεί δίπλα σε κάθε κοινωνικό και εργατικό αγώνα που ξέσπασε στην περιοχή μας αλλά και αλλού.

Επίσης, το εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ, ως κομμάτι της κοινωνίας, έχει φιλοξενήσει στους χώρους του θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες και φεστιβάλ, ενώ δημοσιογράφοι από κάθε γωνιά της γης έχουν ενδιαφερθεί να γνωρίσουν και να δημοσιοποιήσουν τον αγώνα της. Επιπλέον, οι εργαζόμενοι της ΒΙΟΜΕ έχουν δηλώσει ότι το εργοστάσιο είναι ανοιχτό σε προτάσεις για τη δημιουργία παράλληλων δομών στον χώρο του εργοστασίου.

Μπορούμε όλα αυτά να τα ξεπουλήσουμε; Το 2011 τα πρώην αφεντικά εγκατέλειψαν το εργοστάσιο, αφήνοντας πίσω απλήρωτους μισθούς και χρέη προς τους εργάτες. Μπορούμε τώρα εμείς να αφήσουμε το εργοστάσιο να γίνει βορά στο στόμα του λύκου; Η απάντηση είναι ΟΧΙ.

Δεν φεύγουμε από το εργοστάσιο, το οποίο ανήκει στα χέρια των εργατών. Οι κυβερνήσεις αλλάζουν, αλλά η ΒΙΟΜΕ παραμένει ζωντανή.

Η νέα κυβέρνηση συνεχίζει τη διαδικασία πλειστηριασμών που ξεκίνησε η προηγούμενη. Και όπως γνωρίζουμε όλοι και όλες η τιμή πώλησης των οικοπέδων που στεγάζεται η ΒΙΟΜΕ είναι αρκετά χαμηλότερη από την αρχική. Ο στόχος είναι να ξεπουληθεί σε εξευτελιστική τιμή σε κερδοσκόπους ή να επιστρέψει στα πρώην αφεντικά απαλλαγμένο από χρέη.

Εμείς, όσοι και όσες, στηρίζουμε τον αγώνα της ΒΙΟΜΕ θα βρεθούμε δίπλα τους, για ακόμα μια φορά στα δικαστήρια, με σκοπό να αποτρέψουμε τους πλειστηριασμούς που θα γίνουν στις 19 Σεπτεμβρίου και 24 Οκτωβρίου του 2019.

Καλούμε όλους και όλες εσάς που θεωρείτε δίκαιο τον αγώνα των εργαζομένων, που επιθυμείτε η ΒΙΟΜΕ να παραμείνει σε χέρια εργατικά να παραβρεθείτε την Πέμπτη 19 Σεπτεμβρίου, στις 11.00 στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης και στις 12.00 στο Υπουργείο Εργασίας στην Αθήνα.

Να δηλώσουμε δυναμικά την παρουσία μας πριν δείξουν αυτοί τη δική τους…

Η ΒΙΟΜΕ δεν πωλείται! Να μπλοκάρουμε τον πλειστηριασμό!

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ απαιτείται μαζική συμμετοχή λόγω εκδήλωσης ενδιαφέροντος για το οικόπεδο!

• Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στη ΒΙΟΜΕ – Θεσσαλονίκης
• Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στη ΒΙΟΜΕ – Αθήνας
• Σωματείο εργαζομένων στη ΒΙΟΜΕ

ΠΗΓΗ:  ergasianet.gr

Γιώτα Ιωαννίδου

Στη σημερινή εποχή της πολύπλευρης κρίσης η θεωρία της (ατομικής) ευτυχίας και η θετική στάση εμφανίζονται ως φάρμακο δια πάσα νόσο.
Στην πράξη όμως εσωτερικεύουν την ευθύνη για τα κοινωνικά προβλήματα και οδηγούν στο αδιέξοδο των ατομικών «λύσεων».

Η Πολυάννα και το παιχνίδι της χαράς, το εφηβικό διήγημα της Ελεανόρ Πότερ πρωτοεκδόθηκε το 1913 στην Αμερική και ακολούθως έκανε θραύση και στην Ευρώπη. Η πρωταγωνίστρια, κόρη φτωχού ιεραποστόλου, που ξαφνικά μένει μόνη στη ζωή, κατορθώνει να τα ξεπεράσει όλα, παίζοντας η ίδια και μαθαίνοντας στους γύρω της ένα παιχνίδι που αναζητά τη χαρά και την ευτυχία στις θετικές πτυχές ακόμη και του πιο τραγικού γεγονότος.

Η συζήτηση περί ευτυχίας επανέρχεται πάλι στις ημέρες της «κανονικότητας» της καπιταλιστικής κρίσης. Η συναφής αναζήτηση του νοήματος της ζωής μέσα σε έναν κόσμο ρευστού φόβου και μειωμένων προσδοκιών δεν θα μπορούσε να λείπει. Ήδη από το 2012 ο ΟΗΕ καθιερώνει Εκθέσεις για τον «δείκτη παγκόσμιας ευτυχίας». Ως αντίβαρο στην πλήρη επικράτηση των οικονομικών δεικτών (π.χ. το κατά κεφαλή ΑΕΠ), προστέθηκαν και άλλα κριτήρια, όπως η κοινωνική στήριξη και η φιλανθρωπία, η ελευθερία, το προσδόκιμο υγιούς ζωής και η απουσία διαφθοράς. Στη σειρά κατάταξης τις πρώτες θέσεις καταλαμβάνουν τα πιο πλούσια κράτη, όπως η Φινλανδία, η Νορβηγία, η Ελβετία, ο Καναδάς. Στα πιο δυστυχισμένα κατατάσσονται η Κεντραφρικανική Δημοκρατία, η Ρουάντα, το Αφγανιστάν και η Συρία. Η Ελλάδα βρίσκεται στην 82η θέση το 2019, ενώ το 2016 ήταν η πρώτη χώρα που κατέγραφε τόσο ραγδαία πτώση του δείκτη ευτυχίας την τελευταία δεκαετία. Ο δείκτης ευτυχίας στις ΗΠΑ κινείται καθοδικά σε αντίθεση με τον δείκτη πλουτισμού. Οι μισοί Αμερικάνοι δηλώνουν στρες, ανησυχία και θλίψη.

Πλάι στην επιδίωξη μέτρησης της ευτυχίας, έκαναν την εμφάνισή τους η θετική ψυχολογία και η θεωρία της ευτυχίας, ως προϊόντα αποκλειστικά ατομικής επιλογής. Η ιδεολογία της θετικότητας, όχι σαν δικαίωμα αλλά σαν υποχρέωση, κάνει θραύση ιδίως στη νεολαία, ως θετική εικόνα για την εκδοχή του εαυτού που πρέπει να δημιουργηθεί και να κοινοποιηθεί στους άλλους μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. μαζί με τα παραπάνω, συνεχίζει βέβαια να παραμένει και να αναπτύσσεται η καταφυγή στη θρησκεία και τη μεταφυσική.

Προφανώς, η αναζήτηση της ανθρώπινης ευτυχίας και του νοήματος της ζωής είναι προαιώνια ερωτήματα που απασχόλησαν όλες τις κοινωνίες. Θα ήταν αφύσικο να μην απασχολούν στη σημερινή εποχή καπιταλιστικής και πολύπλευρης κρίσης και αβεβαιότητας. Σε μια εποχή που εντείνονται όλοι οι φόβοι, η ανασφάλεια, η απουσία προσδοκιών και η αγωνία για το μέλλον, ενώ τα απελευθερωτικά εγχειρήματα έχουν ηττηθεί. Όμως η αναζήτηση της λύσης εντός μας, όσο κι αν είναι αναγκαία, όταν μένει μόνη της είναι απατηλή και χειραγωγητική. Πρόκειται για σκόπιμη επιλογή της εξουσίας.

«Η ιδεολογία της θετικότητας αποτελεί συντηρητικό πολιτικό εργαλείο»

«Η ιδεολογία της θετικότητας αποτελεί συντηρητικό πολιτικό εργαλείο», υποστηρίζουν οι ακαδημαϊκοί Έβα Ιλούζ, κοινωνιολόγος και Έντγκαρ Καμπάνας, ψυχολόγος. Μετατοπίζει τις ευθύνες από την κοινωνία στο άτομο, διαμορφώνοντας ταυτόχρονα μια ζώνη απόστασης και εχθρότητας προς τον «άλλο». Ο καθένας είναι υπεύθυνος για την ευτυχία ή τη δυστυχία του. Όσοι είναι άνεργοι, ναρκομανείς ή καταθλιπτικοί είναι γιατί δεν προσπάθησαν αρκετά. Η θεωρία αυτή είναι το αναγκαίο συμπλήρωμα του ανιστορικού ΤΙΝΑ, της αποδοχής ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει κοινωνικά-οικονομικά. «Το πρόβλημα δεν είναι τα χρήματα. Είσαι εσύ», διατείνεται ο πολυεκατομμυριούχος, επιχειρηματίας και ψυχολόγος, Γκάρι Ντάγκλας, που δημιούργησε ολόκληρο κίνημα αυτής της προσέγγισης παγκοσμίως και ειδικά για τις επιχειρήσεις. Υποστηρίζει ότι η εφαρμογή της παραπάνω αρχής στις επιχειρήσεις, ιδίως σε περίοδο ύφεσης, έλλειψης οικονομικών πόρων και αύξησης της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας, παρέχει στους εργαζόμενους εργαλεία βελτίωσης της ανθεκτικότητάς τους.

Η υποχρέωση του ατόμου να αποπέμπει τα αρνητικά συναισθήματα της οργής, της απογοήτευσης ή του μίσους από τη σκέψη του ως καταστροφικά και να αρκείται σε μια τυπική σχέση θετικών κανόνων, απομάκρυνσης ωστόσο από τον «άλλον», αδυνατίζουν τις σχέσεις των ανθρώπων και τη δυνατότητα συλλογικής ματιάς και οικοδόμησης μαζικής διεκδίκησης. Η ευτυχία δεν μπορεί να είναι ατομική υπόθεση σε ένα γοργά υποβαθμιζόμενο οικονομικό, φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον γεμάτο φόβο και πόλεμο. Η αναζήτηση απατηλής ευτυχίας σημαίνει παραίτηση από την απαίτηση της πραγματικής ευτυχίας.

Η αποκάλυψη των αιτιών της δυστυχίας του ανθρώπου και το ξεγύμνωμα των αλυσίδων που κουβαλά στον καπιταλισμό δεν είναι αναγκαία για να τις κουβαλά με μεγαλύτερη απόγνωση, αλλά για να τις σπάσει. Για να γκρεμίσει αυτόν τον «άκαρδο κόσμο» του κέρδους, της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και ιδιώτευσης και να βάλει στη θέση του έναν κόσμο που ο αέρας του θα είναι καθαρός από τους ανθρώπινους φόβους, τις ενοχές, τις απορρίψεις. Γεμάτος από επικοινωνία, διασπορά ιδεών και συναισθημάτων, αυτοεκτίμηση, επικοινωνία, εμπιστοσύνη και ελπίδα.

ΠΗΓΗ:  prin.gr

Με την απολογία του πυρηνάρχη Πειραιά, του χρυσαυγίτη Θωμά Μπαρέκα, συνεχίστηκε σήμερα η δίκη της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή. Ο καταδικασμένος για την επίθεση στο «Συνεργείο» παραδέχθηκε την έμμισθη θέση του στην οργάνωση (μέχρι τον Ιούλη του 2019) αλλά και ως γραμματέας Πειραιά της Χρυσής Αυγής. Παραδέχθηκε ότι ο Ι. Λαγός προΐστατο στον Πειραιά και για ό,τι ήθελε επικοινωνούσε μαζί του, επιβεβαιώνοντας την ιεραρχία της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης. Μάλιστα, όπως είπε χαρακτηριστικά, «επικοινωνούσα με τον πολιτικό μου προϊστάμενο, που ήταν και μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου της Χρυσής Αυγής».

Η εν λόγω ΤΟ, αυτή του Πειραιά, εμπλέκεται μεταξύ άλλων σε δεκάδες επιθέσεις κατά αλλοδαπών, σε τζαμιά, σε πολιτικούς αντιπάλους, γεγονός που του επισημάνθηκε από το δικαστήριο. Μάλιστα, για την επίθεση από μηχανοκίνητο τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής και στον δικηγόρο και πρώην δημοτικό σύμβουλο Πειραιά Ι. Καρδαρά, σε εκλογικό περίπτερο στις 17 Ιούνη 2012, του επισημάνθηκε πως μαρτυρίες αναφέρουν ότι η επίθεση ξεκίνησε από άτομα εξερχόμενα από την Τοπική, που μετά την επίθεση εισήλθαν στα γραφεία. Δήλωσε επίσης άγνοια για τις καταγγελίες σε βάρος της Τοπικής από το Εργατικό Κέντρο Πειραιά, τον Εμπορικό Σύλλογο, τον Σύλλογο Φοιτητών, εκπαιδευτικών, εργαζομένων Κερατσινίου για δεκάδες εγκληματικές ενέργειες.

«Φερόμενες επιθέσεις», «προπαγάνδα σε βάρος της Χρυσής Αυγής λόγω της ανόδου της», «πολιτικές διώξεις» και «φήμες» χαρακτήρισε ο μέχρι το… κόκαλο χρυσαυγίτης τις εγκληματικές πράξεις της ναζιστικής οργάνωσης και επίσης τα όσα τον έφεραν ως κατηγορούμενο στη δίκη. Ο καταδικασθείς για την επίθεση στο «Συνεργείο» χαρακτήρισε επιπρόσθετα σκευωρία το κατηγορητήριο, έκανε λόγο για «φερόμενο θύμα» για τον μισθωτή του χώρου που υπέστη τη δολοφονική επίθεση και εν κατακλείδι ανέφερε ότι «τα κάνουν γιατί θέλουν τον Λαγό». «Θέλουν τον Λαγό. Ποιος είναι ο υπεύθυνος βουλευτής στον Πειραιά; Ο Λαγός. Ποιος ενοχλεί στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος; Ο Λαγός. Γι’ αυτό τον “βάζουν” στη μοτοπορεία στην Ηλιούπολη. Δεν είναι λογικό να εμφανιστεί με αμάξι εκεί, όπως λένε, γιατί δεν μπορεί να ακολουθήσει», ανέφερε χαρακτηριστικά. Μάλιστα, η πρόεδρος του δικαστηρίου Μ. Λεπενιώτη του είπε: «Είστε σε δικαστήριο, όχι στην Τοπική. Μη σχολιάζετε, να απαντάτε σε αυτά που ρωτούν». Σημειωτέον ότι Λαγός και Μίχος καταδικάστηκαν ως ηθικοί αυτουργοί της επίθεσης. Ο Ν. Μίχος έχει παραδεχτεί την παρουσία του Ι. Λαγού στο σημείο με το βουλευτικό του αυτοκίνητο. Επίσης, από συνομιλίες, μηνύματα που έχουν αναγνωσθεί στο δικαστήριο, προκύπτει ότι ο Ι. Λαγός οργάνωσε και συμμετείχε στην επίθεση.

Ο Μπαρέκας δεν μπόρεσε να δώσει πειστικές απαντήσεις για την εντολή Λαγού στον Δεβελέκο (προκύπτει από συνομιλίες) να «καθαρίσει» τα γραφεία της ΤΟ Πειραιά αλλά και το σπίτι του από όπλα, αλλά και για το πτυσσόμενο γκλοπ που βρήκε τελικά η Αστυνομία στα γραφεία του Πειραιά. Παραδέχθηκε, τέλος, ότι διοργάνωσε τη συγκέντρωση έξω από το Στέκι «Ρεσάλτο» στο Κερατσίνι. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση για το αν πέταξαν πέτρες οι χρυσαυγίτες, έκανε λόγο για κανένα «δωράκι» που μπορεί να επιστράφηκε…

Νωρίτερα, ο Χρ. Γαλανάκης, και αυτός καταδικασμένος για την επίθεση στο «Συνεργείο», ισχυρίστηκε στην απολογία του ότι δεν ήξερε καν ότι πρόκειται να συμμετάσχει σε μοτοπορεία της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης, όπως είπε, το «είδε σαν βόλτα γιατί του άρεσε η οδήγηση και ήθελε να κάνει χιλιόμετρα». Δήλωσε άγνοια για την επίθεση, την παρουσία των χρυσαυγιτών βουλευτών, ούτε καν την παρουσία του Ι. Λαγού έξω από το Αστυνομικό Τμήμα «δεν είδε». Δεν μπόρεσε να δώσει πειστικές απαντήσεις γιατί μετά την κλήση που έλαβε για να παρουσιαστεί στο Αστυνομικό Τμήμα για την επίθεση στο «Συνεργείο» προσπαθούσε να ενημερωθεί για το τι θα πει, από τη Χρυσή Αυγή και τον Ι. Λαγό, σε σχετικά τηλεφωνήματα που έκανε σε συγκατηγορούμενούς του.

ΠΗΓΗ: atexnos.gr