Άλλη μία εφημερία στο Αττικό Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο ολοκληρώθηκε.

Ράντζα και φορεία όπου κι αν κοιτάξει κανείς. Χαρακτηριστική είναι η εικόνα μίας γυναίκας που στέκεται όρθια πάνω από τον άρρωστο συγγενή της. Σε αυτό το στιγμιότυπο ένας ασθενής με μάσκα, είναι εκτεθειμένος στα μικρόβια άλλων αρρώστων. Εδώ μία ηλικιωμένη γυναίκα, περιμένει να λάβει περίθαλψη.

Στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών η αναμονή ξεπερνά τις 8 ώρες. Σύμφωνα με τους εργαζομένους, οι εισαγωγές στο Αττικό ξεπερνούν τις 200.

Ωστόσο, κατά την έναρξη της εφημερίας, την Τρίτη το πρωί, στο νοσοκομείο υπήρχαν μόλις 11 κλίνες κενές και 42 ράντζα.

Στη λήξη της εφημερίας, την Τετάρτη το πρωί, το Αττικό είχε τουλάχιστον 100 ράντζα στους διαδρόμους. Όπως επισημαίνουν οι εργαζόμενοι, αυτή είναι η εικόνα στους διαδρόμους του νοσοκομείου σχεδόν μετά από κάθε εφημερία.

πηγη: iskra.gr

Είναι τόσο θλιβερό το κατάντημα κάποιων πολιτικάντηδων, που όσο και να καταλαβαίνεις ότι μπορεί να θυσιάσουν την φερεγγυότητα και αξιοπρέπεια για να αποκτήσουν κάποιο κυβερνητικό θώκο, δεν μπορείς να αντιληφθείς την σκοπιμότητα κάποιων άθλιων δηλώσεων τους.

Και το πιο ελεεινό είναι, ότι όταν υπάρχει καταιγισμός αρνητικών αντιδράσεων, για τις τοποθετήσεις τους, αντί να ζητήσουμε, μια συγνώμη, να μιλήσουν για λεκτικό ατόπημα ή τέλος πάντων να ψελλίσουν κάποιες εκφράσεις προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, προκαλούν κατάγματα στην νοημοσύνη μας, με τις ηλίθιες δικαιολογίες τους.

Ο λόγος στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι για τον βουλευτή του Σύριζα Θόδωρο Δρίτσα και τα όσα είπε σε τηλεοπτική εκπομπή. Προσπαθώντας να εξωραΐσει την κατάσταση που επικρατούσε στο κολαστήριο της Μόριας, χρησιμοποίησε το απίστευτο "επιχείρημα", ότι επί Συριζέικης διακυβέρνησης εκεί γίνονταν μια φορά το εξάμηνο βιασμοί μικρών παιδιών.

Και μετά τον σάλο που προκάλεσε αυτή η αδιανόητη δήλωση του, προσπάθησε να τα "μαζέψει" αποδίδοντας σε όλους/ες μας που παρακολουθήσαμε το βίντεο με τα λεγόμενα του, ότι έχουμε πρόβλημα αντίληψης.

Κι αυτό δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει. Ολοι/ες θυμόμαστε ότιτον Ιούνη του 2014, τότε που σαν επικεφαλής της δημοτικής παράταξης του Πειραιά, και υποψήφιος δήμαρχος της πόλης είχε σαν βασική προεκλογική θέση την διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα του λιμανιού.  Οταν όμως ο Τσίπρας τον έκανε υπουργό Ναυτιλίας, ξέχασε τα πάντα όσα έλεγε και παρουσιάστηκε υπέρμαχος της ιδιτικοποίησης του λιμανιού του Πειραιά  από την Κινεζική εταιρεία Κόσκο.

Και αυτή την χρονική περίοδο μπορούσες να του δώσεις το άλλοθι ότι ενεργούσε υπό την επήρεια του εξουσιαστικού αφιονιού. Σήμερα όμως που μπορείς να αποδώσεις την άθλια δήλωσή του καθώς και την γελοία προσπάθεια του να την ανασκευάσει;

ΠΗΓΗ:  tsak-giorgis.blogspot.com

Γιατί άραγε επιδιώκεται τόσο έντονα να κλείσει μια πολιτειακή ρωγμή;

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

Το ερώτημα του τίτλου απαντάται αντανακλαστικά, για όποιον έχει σχέση με την πολιτική επικαιρότητα των τελευταίων χρόνων: Βεβαίως και πέφτουν. Έγινε στα τέλη του 2014, όταν η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά δεν μπόρεσε σε διαδοχικές ψηφοφορίες να εκλέξει τον Σταύρο Δήμα και οδηγηθήκαμε στις εκλογές της 25ης Γενάρη του 2015, τις οποίες και έχασε.

Μόνο που η απάντηση δεν είναι τόσο απλή. Γιατί στην πραγματικότητα η αδυναμία εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας στην περίπτωση της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου το 2014 ήταν η αφορμή και όχι η αιτία της πτώσης της. Ο,τι κι αν ισχυρίζεται σήμερα η Νέα Δημοκρατία που επιμένει να επιχειρηματολογεί για το πόσο απαράδεκτο και υπονομευτικό για την κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι να «εργαλειοποιείται» η εκλογή προέδρου για άλλους πολιτικούς σκοπούς. Φυσικά η Ν.Δ δεν έχει την ίδια γνώμη όταν σε χώρες της Λατινικής Αμερικής αξιοποιούνται από τις ΗΠΑ θεσμικά και συνταγματικά ζητήματα για να γίνουν μινι-πραξικοπήματα.

Τον Δεκέμβρη του 2014 στην κοινοβουλευτική γεωγραφία υπήρχαν οι προϋποθέσεις να εκλεγεί ο υποψήφιος της Ν.Δ. Ο Σταύρος Δήμας έλαβε 168 θετικές ψήφους από τη Νέα Δημοκρατία (127) και το ΠΑΣΟΚ (18) που στήριξαν την εκλογή του ενώ τον ψήφισαν και οι (όχι και τόσο όπως αποδείχθηκε) ανεξάρτητοι βουλευτές Βασίλης Οικονόμου, Γρηγόρης Ψαριανός, Σπύρος Λυκούδης, Κωνσταντίνος Γιοβαννόπουλος, Κατερίνα Μάρκου, Παναγιώτης Μελάς, Γιάννης Κουράκος, μαζί με τους χρυσαυγίτες Στάθη Μπούκουρα και Χρυσοβαλάντη Αλεξόπουλο.

Στην ίδια Βουλή όμως βρίσκονταν τότε 9 βουλευτές της ΔΗΜ.ΑΡ που είχαν πριν λίγο καιρό συγκυβερνήσει με τον Αντώνη Σαμαρά, οι  12 βουλευτές των Ανεξάρτητων Ελλήνων που προφανώς προέρχονταν από τον χώρο της Νέας Δημοκρατίας κι επίσης οι ανεξάρτητοι βουλευτές Βύρων Πολύδωρας, Παναγιώτης Μελάς, Πέτρος Τατσόπουλος, Βασίλης Καπερνάρος και Νίκη Φούντα, δηλαδή βουλευτές που είτε σχετίζονταν, είτε στο μέλλον σχετίστηκαν, άμεσα ή έμμεσα, με την Νέα Δημοκρατία.  

Με απλά λόγια, υπήρχαν με όρους πολιτικής γεωγραφίας, οι προϋποθέσεις ώστε η κυβέρνηση Σαμαρά να μπορέσει να εκλέξει τον πρόεδρό της. Μάλιστα κατά την λαϊκή έκφραση «με τα τσαρούχια». Αυτό δεν συνέβη γιατί οι οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις και το αριβίστικο πνεύμα των κάποιων μεμονωμένων βουλευτών διάβασαν σωστά τα «πολιτικά σημάδια» της λαϊκής δυσαρέσκειας. Εν μέρει, ίσως, γιατί δεν ευοδώθηκαν και κάποιες υπόγειες συναλλαγές που φημολογούνταν. Η κυρίαρχη αιτία όμως ήταν πολιτική. Είχε να κάνει με το «καζάνι που έβραζε» μιας κοινωνίας αγανακτισμένης από την ένταση των πολιτικών των μνημονίων, την οξύτητα της οικονομικής κρίσης που στην Ελλάδα βρίσκονταν στο απόγειό της. 

Το αποτέλεσμα των εκλογών του 2015 άλλωστε κατέστησε σαφές  πως τότε η ελληνική κοινωνία δεν είχε καμία «θεσμική ευαισθησία». Ουδόλως ενοχλήθηκε επειδή ξεφορτώθηκε μια κυβέρνηση που θεωρούσε εχθρική για τα συμφέροντά εξαιτίας μιας πολιτειακής ρωγμής.Το απέδειξε και το καλοκαίρι του 2015 όταν με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος  της 5ης Ιουλίου εξανάγκασε τον Αντώνη Σαμαρά σε παραίτηση από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας.

Σήμερα, πέντε χρόνια αργότερα, η συντριπτικά κυρίαρχη τάση στο πολιτικό σκηνικό είναι να …μπει τσιμέντο σε αυτή την ρωγμή, μέσω της αναθεώρησης του άρθρου 32 του Συντάγματος για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας.

Μοιάζει κάπως ειρωνικό αλλά το ζητά η Νέα Δημοκρατία, παρότι αυτή η θεσμική «τρύπα» επέτρεψε στον Κυριάκο Μητσοτάκη να είναι σήμερα πρόεδρος του κόμματος. Το ζητά κι ο ΣΥΡΙΖΑ παρότι έτσι άνοιξε δρόμο προς την κυβέρνηση. Το ζητά το ΚΙΝ.ΑΛ με ανοιχτό το ενδεχόμενο να βρεθεί στο Προεδρικό Μέγαρο ο Ευάγγελος Βενιζέλος (η κατά άλλους ή ίδια η Φώφη Γεννηματά).

Μάλιστα τα πράγματα ήρθαν έτσι που ο πρόεδρος της Δημοκρατίας θα εκλέγεται ακόμη και με λιγότερους από 151 ψήφους. Έτσι κάθε κυβέρνηση θα μπορεί σχεδόν να τον διορίσει. Αυτή είναι η πρόταση της πλειοψηφούσας στο κοινοβούλιο Νέας Δημοκρατίας.

Το «γιατί» της όλης υπόθεσης προκύπτει από όλα τα προαναφερόμενα γεγονότα: Τα πολιτικά δεδομένα και τα πολιτικά υποκείμενα έχουν ολοκληρωτικά αλλάξει.  Η λέξη «σταθερότητα», δηλαδή η περιοδική αλλαγή κυβερνήσεων χωρίς δομικές αλλαγές πολιτικής, είναι το κεντρικό ζητούμενο.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ καταδικάζει την σύλληψη και την παραπομπή σε δίκη των φοιτητών Ειρήνης Εμινίδου και Ζήση Σούρλα με κατασκευασμένες κατηγορίες από την αστυνομία.

Οι συγκεκριμένοι φοιτητές συνελήφθηκαν το βράδυ της 17/11/2019 στην περιοχή των Εξαρχείων.

Η κατηγορία που τους "φόρτωσε" η αστυνομία ήταν ότι συμμετείχαν στην ομάδα που επιτέθηκε σε αστυνομικούς με βόμβες μολότοφ!!!

Από την έρευνα που ακολούθησε η προσπάθεια να κατηγορηθούν για βαριά κακουργήματα απέτυχε παταγωδώς και στην συνέχεια τους απέδωσαν διάφορες πλημμεληματικού χαρακτήρα κατηγορίες "εξύβρισης" και "αντίστασης κατά της αρχής". Η δίκη θα γίνει στις 25/11/2019.

Τα συγκεκριμένα άτομα από την ιδεολογική τους τοποθέτηση και την πολιτική τους ένταξη είναι απέναντι σε πρακτικές "μπαχαλάκηδων" και αυτό ακριβώς αποδεικνύει το μέγεθος της σκευωρίας που στήθηκε εναντίον τους.

Οι συλλήψεις αυτές και άλλες πολλές το τελευταίο διάστημα γίνονται στα πλαίσια του κυβερνητικού δόγματος "νόμος και τάξη" που στοχεύει στην τρομοκράτηση όσων αγωνίζονται και βγαίνουν στους δρόμους.

Απαιτούμε την άμεση απόσυρση των κατηγοριών και δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας στα αναφερόμενα άτομα και σε όσους παλεύουν ενάντια στην αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική και την καταστολή.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ