του Γιώργου Παυλόπουλου

Στις εκλογές οι οποίες διεξήχθησαν στην Ινδία την άνοιξη του 2019, το εθνικιστικό-ινδουιστικό κόμμα BJP του Ναρέντρα Μόντι θριάμβευσε, διασφαλίζοντας απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή με 303 έδρες και ποσοστό 37,5%. Αυτό, ωστόσο, δεν απέτρεψε το ξέσπασμα πολύ μαζικών και σημαντικών για τη δεύτερη πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου λαϊκών κινητοποιήσεων, ενάντια στην κυβέρνησή του. Η πρώτη είχε ως αφορμή έναν νόμο, ο οποίος ουσιαστικά υποβιβάζει τους μουσουλμάνους –μια μειονότητα περίπου 200 εκατομμυρίων– σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας.

Όσο για τη δεύτερη, αποτέλεσε τη μεγαλύτερη απεργία στη μέχρι σήμερα ιστορία της χώρας και ολόκληρης της ανθρωπότητας, καθώς σε αυτήν εκτιμάται ότι συμμετείχαν περίπου 250 εκατομμύρια εργαζόμενοι από διάφορους κλάδους, όπως επίσης αγρότες και φοιτητές που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της συντριπτικής πλειοψηφίας των συνδικάτων. Η συμμετοχή σε αρκετές περιπτώσεις άγγιξε το 100%! Αξίζει να σημειωθεί, μάλιστα, ότι η «γέφυρα» ανάμεσα στα δύο αυτά κινήματα ήταν ορατή, μιας και τα συνδικάτα συμπεριλάμβαναν στα αιτήματά τους την καταδίκη του νόμου για τους μουσουλμάνους, των διακρίσεων που υφίστανται και των βιαιοπραγιών σε βάρος τους από παρακρατικές ομάδες φανατικών ινδουιστών.

Παράλληλα, οι απεργοί απαίτησαν μεγάλη αύξηση στον κατώτατο μισθό, έλεγχο των τιμών στα είδη πρώτης ανάγκης, κατάργηση των πρόσφατων αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων στην αγορά εργασίας (που διεύρυναν την ελαστική-μερική απασχόληση), μέτρα για την αντιμετώπιση της ανεργίας, η οποία έχει ξεπεράσει το 6% (το υψηλότερο σημείο εδώ και 50 χρόνια), καθώς και «πάγωμα» των προγραμματισμένων ιδιωτικοποιήσεων — ανάμεσα στις οποίες είναι η αεροπορική Air India, η πετρελαϊκή Bharat Petroleum Corporation, η ναυτιλιακή Shipping Corporation και άλλες δημόσιες εταιρίες που απασχολούν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους.

Αυτή, βεβαίως, δεν ήταν η πρώτη πανεθνική απεργία κατά της κυβέρνησης Μόντι, καθώς έχουν προηγηθεί άλλες τρεις τουλάχιστον — τον Σεπτέμβριο του 2015 και του 2016, αλλά και η 48ωρη πριν από ακριβώς έναν χρόνο, τον Ιανουάριο του 2019. Φαίνεται, ωστόσο, ότι οι ρωγμές στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο μεγαλώνουν, πυροδοτώντας ακόμη πιο μαζικές και επικίνδυνες για το κυβερνών κόμμα κοινωνικές αναταράξεις.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ την Κυριακή 12 Ιανουαρίου 2020

πηγη:   pandiera.gr

Αυξάνεται ο αριθμός των διαχειριστών πλοίων αλλά και των ναυλωτών που γυρίζουν την πλάτη στον Αρκτικό Ωκεανό ως θαλάσσια οδό για τα πλοία, παρά το γεγονός ότι το λιώσιμο των πάγων στην περιοχή δημιουργεί ευκαιρίες για πολύ συντομότερους πλόες προς την Ασία.

Χαρακτηριστικό αυτής της τάσης είναι η δημιουργία, τον περασμένο Οκτώβριο, της συμμαχίας Arctic Shipping Corporate Pledge, η οποία συνιστά πρωτοβουλία της εταιρείας ενδυμάτων Nike και της περιβαλλοντικής ΜΚΟ Ocean Conservancy. Την περασμένη εβδομάδα, μάλιστα, η Arctic Shipping Corporate Pledge ανακοίνωσε ότι οκτώ ακόμα εταιρείες ‒οι Ralph Lauren Corporation, Kuehne + Nagel, PUMA, International Direct Packaging, Allbirds, Aritzia, Hudson Shipping Lines και Bureo‒ εντάχθηκαν στο σχήμα, που σκοπό έχει τον περιορισμό της χρήσης της θαλάσσιας οδού του Αρκτικού Ωκεανού.

«Ενώ αναγνωρίζουμε ότι η ναυτιλία είναι ζωτικής σημασίας τομέας για τις βόρειες κοινωνίες, η συμμαχία Arctic Shipping Corporate Pledge καλεί ναυτιλιακές εταιρείες και ναυλωτές να μη χρησιμοποιούν εκ προθέσεως την εν λόγω θαλάσσια οδό για τη μεταφορά εμπορευμάτων», σημειώνει σε ανακοίνωσή της η ΜΚΟ Ocean Conservancy.

Υπενθυμίζεται, τέλος, ότι πρωτοστάτες στη συμμαχία τον περασμένο Οκτώβριο ήταν οι εταιρείες Asos, Bestseller, Columbia, Gap Inc., H&M Group, Kering, Li & Fung, PVH Corp., ενώ σημαντικοί παίκτες της αγοράς εμπορευματοκιβωτίων, όπως η CMA CGM, η Evergreen, η Hapag-Lloyd και η MSC, ανοιχτά εξέφρασαν τη στήριξή τους στο εγχείρημα.

πηγη: naftikachronika.gr

Πυκνός καπνός καλύπτει τη νοτιοανατολική Αυστραλία (1-1-20) κατά μήκος των συνόρων της Βικτόρια και της Νέας Νότιας Ουαλίας (φωτογραφία από δορυφόρο της ΝΑSA)

«Είμαστε σε αχαρτογράφητα νερά», δήλωσε η Γκλάντις Μπερετζικλιάν, πρωθυπουργός της Νέας Νότιας Ουαλίας, για την τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Αυστραλία. Είναι όμως αχαρτογράφητα νερά μόνο για την Αυστραλία ή για ολόκληρο τον κόσμο; Οι πυρκαγιές που μαίνονται θεωρούνται αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής από τους επιστήμονες ή -αν θέλουμε να είμαστε πιο μετριοπαθείς, όχι αρνητές της πραγματικότητας- ότι τουλάχιστον συμβάλλει τα μέγιστα. Και ως γνωστόν και ομολογηθέν, η κλιματική κρίση είναι ανθρώπινο... επίτευγμα!

Μήπως λοιπόν να δούμε την τραγική πραγματικότητα της Αυστραλίας σαν ένα καμπανάκι εγρήγορσης προς αλλαγή πορείας που θα βασίζεται στον σεβασμό της φύσης;

Φωτιές κατακαίνε μήνες την Αυστραλία και, σύμφωνα με τις δηλώσεις των Αρχών της, μάλλον θα συνεχίσουν και τους επόμενους μήνες. Τι συνέπειες θα υπάρξουν τώρα και στο μέλλον, όχι μόνο για τους κατοίκους, την άγρια ζωή, τη βιοποικιλότητα, τη χλωρίδα, τον αέρα, τα νερά της Αυστραλίας αλλά και για όλο τον κόσμο;

Ολες οι έρευνες που έχουν εκπονηθεί για την κατάσταση του πλανήτη από τους διάφορους επιστημονικούς φορείς ανά τον κόσμο και μεμονωμένους επιστήμονες αμφιβάλλω αν έχουν λάβει υπόψη στις εκτιμήσεις τους και τα αποτελέσματα -δηλαδή τις τραγικές απώλειες βιοποικιλότητας, την απώλεια εκατομμυρίων εκταρίων δασικής γης και των οικοσυστημικών τους υπηρεσιών, την επιβάρυνση του περιβάλλοντος εν γένει- ακραίων φαινομένων όπως είναι και οι φωτιές, που τις συνδέουν άλλωστε άμεσα με την κλιματική κρίση που βιώνει ο πλανήτης.

Οι φωτιές στην Αυστραλία μέχρι στιγμής έχουν απορφανίσει πάνω από 10.3 εκατομμύρια εκτάρια γης (ίση με το μέγεθος της Ν. Κορέας).

Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, η καταστροφική φωτιά στην Καλιφόρνια το 2018 άφησε πίσω της 740.000 εκτάρια καμένης γης.

Αν και ακόμα δεν μπορεί να υπάρξει σαφής εικόνα της απώλειας πληθυσμών της άγριας ζωής, εκτιμάται ότι 500 εκατομμύρια ζώα έχουν χάσει τη ζωή τους, συμπεριλαμβανομένου του 30% των πληθυσμών κοάλα στον κυριότερο οικότοπό τους.

Πώς θα μπορέσουμε να αναστήσουμε τη γη που χάνουμε, τα οικοσυστήματα, τα είδη, αν δεν έχουμε ακόμη καταλάβει/εκτιμήσει τη σημαίνουσα προσφορά τους στη ζωή μας; Πώς θα αναστρέψουμε αυτό που ήδη αποκαλείται από τους επιστήμονες «έκτη μαζική εξαφάνιση των κυρίαρχων μορφών ζωής»; Και βεβαίως είμαστε διατεθειμένοι για αλλαγές σε συλλογικό, επομένως και σε ατομικό επίπεδο;

? Info: Scientific American

ΠΗΓΗ: efsyn.gr

του Γιώργου Μητραλιά

Μετά από 40 μέρες «απεργίας των απεργών»!

Το λιγότερο που θα μπορούσαμε να πούμε για την -πάντα υπό εξέλιξη- μεγάλη γαλλική απεργία στις μεταφορές, στην εκπαίδευση, στην υγεία και αλλού, είναι ότι δεν έχει προηγούμενο: Έχοντας ξεκινήσει πέρυσι, στις 5 Δεκεμβρίου, συμπληρώνει ήδη 40 μέρες όχι μόνο απεργίας αλλά και συνεχών κάθε λογής κινητοποιήσεων και μαζικών διαδηλώσεων, ξεπερνώντας έτσι σε διάρκεια ακόμα και την ιστορική απεργία του Μάη του 1968! Πρόκειται αναμφίβολα για τη μεγαλύτερη και την πιο ουσιαστική εργατική κινητοποίηση ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και κυβερνήσεις που έχει γνωρίσει στα τελευταία 40 χρόνια όχι μόνο η Γαλλία αλλά και η Ευρώπη και -ίσως- ολάκερος ο κόσμος!...

Το πρώτο συμπέρασμα βγαίνει λοιπόν αβίαστα: Οι Γάλλοι απεργοί, και μαζί τους και η κοινωνία που τους συμπαραστέκεται, δεν αγωνίζονται μόνο για πάρτη τους. Παλεύουν και για εμάς. Και είναι ακριβώς επειδή οι κυβερνώντες και “οι από πάνω” κάθε χώρας γνωρίζουν πολύ καλά ότι αυτή μάχη είναι πολύ γενικότερου ενδιαφέροντος και κυρίως,... συμφέροντος, που κάνουν τα πάντα για να την αποκρύψουν από τους δικούς τους “από κάτω”, καθώς πιστεύουν -όχι άδικα- ότι θα μπορούσε να τους εμπνεύσει εξαιρετικά “επικίνδυνες ιδέες”…

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι και αυτό προφανές: Η μάχη που δίνουν οι Γάλλοι απεργοί είναι κυριολεκτικά τιτάνια! Και αυτό όχι μόνο επειδή έχουν να αντιμετωπίσουν ένα πανίσχυρο (ταξικό) αντίπαλο αλλά και επειδή μετά από 40 μέρες απεργίας με μηδενικές αποδοχές (!) απειλούνται άμεσα, αυτοί και οι οικογένειές τους, από την πείνα, παρά την εκπληκτική γενναιοδωρία της γαλλικής κοινωνίας, που γεμίζει τα απεργιακά ταμεία όσο ποτέ άλλοτε στο παρελθόν. Όμως, όχι μόνο από την πείνα αλλά και από την εξάντληση. Και για να πάρουμε μιαν ιδέα αυτής της τρομερής φυσικής εξάντλησης, αρκεί να σκεφτούμε ότι ο Γάλλος απεργός ξυπνάει στις 3 το πρωί για να πάει στην απεργιακή φρουρά του στο αμαξοστάσιο ή αλλού, και τελειώνει την ημέρα του με τη βραδυνή απεργιακή του συνέλευση που αποφασίζει την “ανανέωση” της απεργίας για ένα ακόμα 24ωρο. Και ενδιάμεσα, οργανώνει και μετέχει σε (τοπικές και πανεθνικές) πολύωρες διαδηλώσεις, σε ποικίλες συμβολικές καταλήψεις (π.χ. των γραφείων του παγκόσμιου γίγαντα της ιδιωτικής ασφάλισης Black Rock), καθώς και σε δράσεις προπαγάνδισης της απεργίας σε χώρους εργασίας του ιδιωτικού τομέα ή σε εμπορικά κέντρα και πλατείες μικρών και μεγάλων πόλεων.

Τι κάνει λοιπόν αυτούς τους Γάλλους απεργούς και τους χαλκέντερους νεαρούς συνδικαλιστές ηγέτες τους -όπως π.χ. ο γραμματέας σιδηδρομικών Παρισιού της CGT Μπερανζέ Σερνόν ή ο αντίστοιχος του της Sud-rail Φαμπιέν Βιλντιέ- να αντέχουν και να δηλώνουν αποφασισμένοι να κρατήσουν μέχρι την τελική νίκη; Κατ’αρχήν, είναι η πεποίθησή τους ότι πρόκειται για τη ….μητέρα όλων των κοινωνικών μαχών, για τον ”Νυν υπέρ πάντων αγώνα” που θα κρίνει τις τύχες των μισθωτών και των καταπιεσμένων για τις πολλές επόμενες δεκαετίες! Κατόπιν, είναι ότι έχουν την πλειοψηφία των πολιτών μαζί τους, στο πλευρό τους, και ενάντια στην κυβέρνηση, παρόλο που αυτοί οι πολίτες, ειδικά στο Παρίσι, αντιμετωπίζουν καθημερινά μύρια σοβαρά προβλήματα εξαιτίας της απεργίας.(1)

Κυρίως, είναι όμως ότι υπερασπίζονται δυο κατακτήσεις τους που δεν έχουν ιστορικό προηγούμενο: την πρωτοφανή ενότητα των απεργών και το γεγονός ότι αυτή η απεργία είναι δική τους και κανενός άλλου, ότι είναι αυτοί οι ίδιοι που την αποφασίζουν καθημερινά και την διαχειρίζονται δημοκρατικά! Και πριν απ’όλα, η ενότητα που μεταφράζεται στο ότι μετέχουν όλοι, συνδικαλισμένοι και μη, ισότιμα στην απεργία και στην οργάνωσή της πέρα από τις όποιες διαφορές που μπορεί να υπάρχουν ανάμεσα στα συνδικάτα τους και στις ηγεσίες τους. Εδώ έχουμε μια κατάκτηση ζωτικής σημασίας που όμως δεν πέφτει από τον ουρανό αλλά είναι γνήσιο τέκνο εντελώς συνειδητών επιλογών όπως η καταδίκη των -πασίγνωστων αλλού- καταστροφικών παραδοσιακών σεχταρισμών, που -όπως γνωρίζουμε πολύ καλά- συνοδεύονται συνήθως από αμοιβαίους αφορισμούς και κατάρες, αν όχι ακόμα και από την άσκηση φυσικής βίας. Έτσι, μόνο μεγάλη εντύπωση μπορεί να προκαλέσει στον Έλληνα παρατηρητή που είναι μαθημένος σε διαμετρικά αντίθετες συμπεριφορές, το θέαμα ακόμα και των πιο ριζοσπαστών Γάλλων συνδικαλιστών απεργών που δεν “κοσμούν” ποτέ με βαριά κοσμητικά επίθετα ακόμα και τους πιο παραδοσιακά “κίτρινους” ηγέτες συνδικάτων όπως η CFDT ή η Unsa που σπεύδουν να συνεργαστούν με την κυβέρνηση στην προσπάθειά τους να σπάσουν την απεργία. Όπως επίσης μεγάλη εντύπωση του προξενεί το θέαμα των ηγετών της ριζοσπαστικής αριστεράς (Μελανσόν, Μπεζανσενό,…) που δεν διστάζουν όχι μόνο να συνυπογράψουν μανιφέστα υποστήριξης των απεργών μαζί με τον Γ.Γ. του Σοσιαλιστικού κόμματος (στην κυβέρνηση του οποίου υπουργός Οικονομικών διετέλεσε εξάλλου ο ίδιος ο...Μακρόν), αλλά και κατεβαίνουν μαζί τους στις διαδηλώσεις ή ακόμα και στις απεργιακές φρουρές!

Το αποτέλεσμα αυτών των δημοκρατικών συμπεριφορών εκτίθεται πια μπροστά μάτια όλων μας: Η βάση, τα μέλη των “κίτρινων” συνδικάτων παρακούουν έμπρακτα τις ηγεσίες τους, δεν τις ακολουθούν και μετέχουν ενεργά στην απεργία φτάνοντας μάλιστα αρκετές φορές να γίνονται ντε φάκτο ηγετικά στελέχη της! Γιατί; Μα, επειδή οι αριστεροί συνδικαλιστές και εργάτες φρόντισαν να μην κόψουν ποτέ τις γέφυρες με αυτούς, αλλά αντικατέστησαν τους σεχταρισμούς και τους μεγαλόστομους αφορισμούς με επιχειρήματα και κυρίως, με χειροπιαστές προτάσεις κοινής εργατικής δράσης και δημοκρατικής (αυτο)οργάνωσης της απεργίας στη βάση!

Σήμερα, οι πάντες ομολογούν ότι μετά από σαράντα μέρες παραδειγματικής απεργίας, το σχέδιο της κυβέρνησης Μακρόν να σπάσει την απεργία διχάζοντας τους απεργούς και κερδίζοντας τη μάχη της κοινής γνώμης, “σκαλώνει” σε αυτήν ακριβώς την ενότητα των απεργών. Τι κι αν η ηγεσία της CFDT και της Unsa σπεύδουν να αποδεχθούν με έκδηλη ανακούφιση τις εντελώς απατηλές και στημένες κυβερνητικές “παραχωρήσεις” στο συνταξιοδοτικό; Τι κι αν οι στρατιές των δημοσιογραφικών κολαούζων του Μακρόν προσπαθούν να προεξοφλήσουν το φυλλορρόημα της απεργίας διατυμπανίζοντας ότι “διασπάστηκε το συνδικαλιστικό μέτωπο”; Η πραγματικότητα τους διαψεύδει οικτρά καθώς το απεργιακό μέτωπο παραμένει αρραγές, με τα μέλη της CFDT και της Unsa να αποδοκιμάζουν έμπρακτα τις ηγεσίες τους και τα συνδικάτα των -παραδοσιακά συντηρητικότερων- στελεχών επιχειρήσεων να κρίνουν αδιανόητη την διακοπή της απεργίας.

Όλα αυτά δεν σημαίνουν όμως παρά ένα μόνο πράγμα: Ότι η απεργία συνεχίζεται χωρίς πάντως να μπορεί να προεξοφληθεί η νίκη της. Όπως εξάλλου επαναλαμβάνουν οι συνδικαλιστές ηγέτες της, που αποφεύγουν σαν το διάολο τις θριαμβολογίες και τα κούφια λόγια, η μάχη που δίνουν οι ηρωϊκοί Γάλλοι απεργοί είναι απίστευτα σκληρή και ο εχθρός αδυσώπητος και αποφασισμένος να κάνει τα πάντα χρησιμοποιόντας κάθε μέσο για να επικρατήσει.(2) Τελικά, εχθροί και φίλοι συμφωνούν σε μια διαπίστωση: Η κυβέρνηση Μακρόν βρίσκεται σε ανοικτή κρίση και είναι όσο ποτέ μισητή, αλλά πολλά, αν όχι τα πάντα, θα κριθούν από το κατά πόσο θα υπάρξει επέκταση και γενίκευση της απεργίας και στα “κάστρα” του ιδιωτικού τομέα. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε θα αρκούσαν μερικά 24ωρα γενικής απεργίας για να σαρώσουν όχι μόνο το διαβόητο συνταξιοδοτικό νομοσχέδιο αλλά και την ίδια την κυβέρνηση Μακρόν…

Σημειώσεις

1. Βλέπε τα δυο προηγούμενα άρθρα μας για το ίδιο θέμα, το πρώτο γραμμένο στις 5 Δεκεμβρίου και το δεύτερο μια μέρα μετά τα Χριστούγεννα: https://www.contra-xreos.gr/arthra/1424-gallia-pros-mia-sotiria-koinoniki-ekriksi-istorikon-diastaseon.html

https://www.contra-xreos.gr/arthra/1429-gallia-to-megalytero-apergiako-tsounami.html

2. Δεν είναι τυχαίο ότι Χιλιανός υπουργός κάλεσε πρόσφατα την αστυνομία της χώρας του, που έχει ήδη δολοφονήσει πάνω από 30 διαδηλωτές και έχει ακρωτηριάσει πολλές εκατοντάδες άλλους κατά τους τελευταίους τρεις μήνες, “να ακολουθήσει το παράδειγμα της γαλλικής αστυνομίας” στο κατασταλτικό της έργο!

ΠΗΓΗ: kommon.gr