Της Μ. Παπαχριστούδη στη στήλη “Πίσω από τις κάμερες” στο ΠΡΙΝ της Κυριακής

Με τον πιο επίσημο τρόπο άνοιξε η παραδοσιακή διαπραγμάτευση της πολιτικής εξουσίας με τους εκδότες αλλά και τους ιδιοκτήτες τηλεοπτικών σταθμών, τις διαφημιστικές εταιρείες και τους περιφερειακούς σταθμούς. Στο μενού βρέθηκε η συνέχιση της έκδοσης των εφημερίδων πανελλήνιας κυκλοφορίας με απευθείας κρατική στήριξη, στα πρότυπα του περιφερειακού Τύπου, αλλά και η ικανοποίηση όλων των απαιτήσεων των αφεντικών της τηλεόρασης. Εδώ, το πάνω χέρι πλέον έχει η κυβέρνηση που τόσο υποστηρίχθηκε και συνεχίζει να υποστηρίζεται από τη συντριπτική πλειονότητα των Μέσων — άλλωστε, εκτός από τις τρεις-τέσσερις εφημερίδες που κατατάσσονται στην ευρύτερη επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ (Documento, ΕφΣυν, Αυγή), όλες οι άλλες στηρίζουν Μητσοτάκη.

Ωστόσο, η απόσυρση της ενίσχυσης για το 2019, δηλαδή των χρημάτων που προορίζονταν για να πληρωθούν τα χρωστούμενα δεδουλευμένα σε εργαζόμενους και τα χρέη σε ασφαλιστικά ταμεία, έχει προκαλέσει ρωγμή στο μέτωπο εκδοτών-Μητσοτάκη. Τη μικρή εστία φωτιάς έσπευσε να σβήσει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στ. Πέτσας, δηλώνοντας πως μέσα σε δυο μήνες θα έχει ανακοινωθεί το κυβερνητικό πρόγραμμα στήριξης του Τύπου. Η θέση αυτή δεν ικανοποιεί ούτε τους μικρούς εκδότες, οι οποίοι, σε αντίθεση με τους «μεγάλους» των εφημερίδων, ανέμεναν τη χρηματική ανάσα εντός του 2019.
Με την πρώτη ανάγνωση, λοιπόν, η απόσυρση της οικονομικής στήριξης χτυπάει άμεσα τις εκδοτικές επιχειρήσεις που δεν στηρίζονται με άλλα επιχειρηματικά κεφάλαια και δεν διαθέτουν τηλεοπτικούς σταθμούς. Όλες, δηλαδή, με εξαίρεση τα Μέσα των Μαρινάκη, Αλαφούζου, Σαββίδη και Βαρδινογιάννη. Όσο για την απροκάλυπτη συνδικαλιστική υποστήριξη των (κακο)πληρωτών εκδοτών από την πλευρά της ΕΣΗΕΑ, η οποία προειδοποίησε με απεργιακές κινητοποιήσεις, εμμένοντας στην άμεση χορήγηση της κρατικής ενίσχυσης του 2019 και του 2020 με βάση την απόφαση της προηγούμενης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, απηχεί σε μεγάλο βαθμό τις θέσεις των εκδοτών.

Το γεγονός, πάντως, ότι η ενίσχυση στον Τύπο μετατρέπεται από τις κυβερνήσεις –της ΝΔ σήμερα και του ΣΥΡΙΖΑ πριν από αυτήν– σε σήριαλ πολλών επεισοδίων, καταδεικνύει και το μέγεθος της αλληλοεξάρτησης μεταξύ των δυο…

Για την τηλεόραση η κυβέρνηση Μητσοτάκη ανταποκρίνεται άμεσα στις απαιτήσεις της αγοράς. Έτσι, θεωρείται βέβαιο πως προωθείται η πλήρης κατάργηση του Ειδικού Φόρου Τηλεόρασης, ύψους 5%, απαίτηση την οποία έθεσαν και οι διαφημιστικές εταιρείες. Παράλληλα, προωθείται η πλήρης απελευθέρωση της διαφήμισης, ενώ και η νέα τηλεοπτική οδηγία που θα ενταχθεί στο εθνικό δίκαιο υποστηρίζει αυτή την κατεύθυνση.

Στο μενού της διαπραγμάτευσης υπάρχουν και οι περιφερειακές άδειες. Οι ιδιοκτήτες ενδιαφερόμενων καναλιών έχουν ζητήσει την κατάργηση της δημοπρασίας για τις άδειες, αίτημα που φαίνεται πως έκανε αποδεκτό η κυβέρνηση, αν και μένει να το διαπιστώσουμε με την κατάθεση της απαραίτητης τροπολογίας. Αυτό που είναι βέβαιο πως δεν θα συζητηθεί, είναι να δοθούν επιπλέον άδειες σε πανελλαδικής εμβέλειας θεματικά κανάλια, όσο κι αν το θέλουν ορισμένοι.

Αποφάσεις για την ΕΡΤ, για την (υποχρεωτική) εθελούσια έξοδο προσωπικού μονίμων υπαλλήλων και το νέο οργανόγραμμα, αναμένονται τις επόμενες ημέρες. Στο ραδιομέγαρο, στο μεταξύ, συνεχίζεται η προσθήκη ενημερωτικών εκπομπών με άρωμα ψυχαγωγίας ιδιωτικών. Η ΕΡΤ ενδυναμώνει τον χαρακτήρα της ως ελεγχόμενος κυβερνητικός οργανισμός και παράλληλα εντάσσει στη δομή της την αμφίβολης ποιότητας ψυχαγωγία των ιδιωτικών καναλιών.

πηγη:  prin.gr

Προ των πυλών η πλήρης ιδιωτικοποίηση κοινωνικής ασφάλισης και περίθαλψης

Πάνος Παπανικολάου*

Οι νεόκοποι διοικητές νοσοκομείων της κυβέρνησης Μητσοτάκη που μόλις πρόσφατα ανέλαβαν καθήκοντα, ήδη αναγκάζονται να επιδοθούν σε αγώνα δρόμου εν όψει των επικείμενων «εσωτερικών αξιολογήσεων» του «επιτελικού κράτους»: ο υπουργός Υγείας θα αξιολογεί τους διοικητές και ο πρωθυπουργός τον υπουργό.

Ποιο θα είναι το βασικό κριτήριο αυτής της «αξιολόγησης»; Μήπως η καλή λειτουργία των νοσοκομείων όσον αφορά την ποιότητα της παρεχόμενης περίθαλψης; Το πόσες ζωές έσωσε το κάθε νοσοκομείο;

Χάσατε: τουλάχιστον όσον αφορά την επερχόμενη «πρώτη αξιολόγηση» το κριτήριο θα είναι η πλήρης εφαρμογή της διαδικασίας των ΚΕΝ – DRGs. Τι είναι αυτά τα νέα «Κλειστά Ενοποιημένα Νοσήλια» (DRGs); Είναι ένα λογιστικό σύστημα κωδικοποίησης της κοστολόγησης σε χρήμα των ιατρικών πράξεων. Η σχετική υποχρέωση συμμόρφωσης των δημόσιων νοσοκομείων προκύπτει από νομοθεσία της προηγούμενης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ (ΕΚΠΥ του ΕΟΠΥΥ, ΦΕΚ 4898 τ. Β΄, 1-11-2018). Και γιατί χρειάζεται η ακριβής κοστολόγηση κάθε ιατρικής πράξης, δηλαδή της ίδιας της ιατρικής εργασίας (τα ιατρικά υλικά και τα φάρμακα ανέκαθεν χρεώνονταν εδώ και πολλές δεκαετίες) σε ένα δημόσιο σύστημα περίθαλψης στο οποίο οι γιατροί είναι δημόσιοι λειτουργοί μισθοδοτούμενοι από τον κρατικό προϋπολογισμό με ειδικό μισθολόγιο;

Η σχετική ρητορική των κυβερνήσεων, τόσο της σημερινής όσο και της προηγούμενης, είναι ακριβώς η ίδια: η κοστολόγηση της ιατρικής εργασίας (την οποία μάλιστα πρέπει σύμφωνα με την νομοθεσία που προαναφέρθηκε να την κάνουν οι ίδιοι οι γιατροί, δηλαδή οι ίδιοι οι γιατροί να …«πιστώνουν» στον ασθενή τον κατάλληλο κωδικό χρέωσης) χρειάζεται δήθεν ώστε τα νοσοκομεία να μπορούν να χρηματοδοτούνται «γενναία» από τον ΕΟΠΥΥ. Άλλωστε η λογική του τρέχοντος ΕΚΠΥ του ΕΟΠΥΥ και των προηγούμενων αντίστοιχων νομοθετημάτων είναι ακριβώς αυτή: ο ΕΟΠΥΥ τελείως «ουδέτερα» αντιμετωπίζει ως «ισότιμους παρόχους» τόσο τα δημόσια νοσοκομεία όσο και τις συμβεβλημένες ιδιωτικές κλινικές.

Γι’ αυτό υποτίθεται πως με ενιαίο τρόπο θα «αποζημιώνει» τα νοσήλια για την περίθαλψη των ασφαλισμένων του οι οποίοι πρακτικά είναι όλος ο πληθυσμός της χώρας με εξαίρεση τους ανασφάλιστους και ελάχιστα εναπομείναντα «αυτόνομα» ασφαλιστικά ταμεία. Αυτός είναι ένας από τους ιδεολογικοπολιτικούς άξονες που συνέχει τα μνημόνια επί όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων (ΓΑΠ, Σαμαρά, Τσίπρα και Μητσοτάκη).

Εκκωφαντικά αποδεικνύεται όμως πως ακόμα και αυτό το νεοφιλελεύθερο μοντέλο («αυτοχρηματοδοτούμενος ο ΕΟΠΥΥ, αυτοχρηματοδοτούμενα επιχειρηματικοποιημένα νοσοκομεία, ισότιμη αντιμετώπιση από τον ΕΟΠΥΥ των δημόσιων νοσοκομείων και των συμβεβλημένων ιδιωτικών κλινικών» κλπ) δεν είναι παρά μια προπαγανδιστική μπαρούφα. Γιατί; Μα απλούστατα γιατί κάθε 2 – 3 χρόνια στα μουλωχτά έρχεται μια νομοθετική ρύθμιση που απλούστατα ΔΙΑΓΡΑΦΕΙ τα συσσωρευμένα («στα χαρτιά») χρέη του ΕΟΠΥΥ προς τα δημόσια νοσοκομεία τα οποία έχουν προκύψει λόγω της νοσηλείας ασφαλισμένων του ΕΟΠΥΥ.

Η τελευταία τέτοια ρύθμιση έγινε μόλις προ μηνός (ΥΑ Β2.α/ Γ.Π. οικ. 88565/24-12-2019). Αφορούσε χρέη του ΕΟΠΥΥ προς τα δημόσια νοσοκομεία για την τριετία 2015 – 2017. Ξέρετε τι ποσό διαγράφτηκε με «μονοκονδυλιά»; Κρατηθείτε: 3,5 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ! Δηλαδή χωρίς να έχουν εφαρμοστεί τα ΚΕΝ – DRGs, ο ΕΟΠΥΥ δεν είχε να πληρώσει σχεδόν ούτε …«σάλιο» και το κράτος (για 3η συνεχόμενη φορά τα τελευταία 7 χρόνια) διέγραψε τα χρέη του ΕΟΠΥΥ προς τα νοσοκομεία.

Αν υποθετικά το σύστημα χρέωσης ΚΕΝ – DRGs είχε ήδη εφαρμοστεί από τις αρχές του 2015, τα χρέη αυτής της τριετίας 2015 – 2017 φυσικά δεν θα ήταν μόνο 3,5 δισ. αλλά υπερπολλαπλάσια. Αφού λοιπόν ο ΕΟΠΥΥ αποδεδειγμένα (για λόγους …ταμειακής ουσίας και όχι διαδικασίας) ΔΕΝ μπορεί να χρηματοδοτήσει τα δημόσια νοσοκομεία και με το ζόρι καταφέρνει ίσα ίσα να καλύπτει ένα μέρος της φαρμακευτικής δαπάνης και ένα μέρος της δαπάνης των εξωτερικών διαγνωστικών εξετάσεων (το υπόλοιπο μέρος, την λεγόμενη «συμμετοχή», την πληρώνει ο ασφαλισμένος από την τσέπη του), τότε τι τα θέλουμε τα ΚΕΝ – DRGs στα δημόσια νοσοκομεία;

Απλούστατα: το σύστημα ΚΕΝ – DRGs είναι αναγκαία προϋπόθεση για την επέλαση των ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ασφαλιστικών εταιρειών στην δημόσια περίθαλψη. Το Σύστημα Κωδικών Κοστολόγησης Ιατρικής Εργασίας ΚΕΝ – DRGs δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια σύγχρονη διεθνής καπιταλιστική «γλώσσα» κοστολόγησης ιατρικών πράξεων και ιατρικής εργασίας ώστε να υπάρχουν οι απαραίτητοι καπιταλιστικοί «κανόνες του παιχνιδιού» σε ένα ιδιωτικό ασφαλιστικό σύστημα που θα συναλλάσσεται με τις μονάδες περίθαλψης με όρους ιδιωτικής οικονομίας κατά το πρότυπο των ΗΠΑ.

Άρα ακόμα και το νεοφιλελεύθερο μοντέλο «επιχειρηματικοποιημένη οικονομική λειτουργία των δημόσιων νοσοκομείων ώστε να συναλλάσσονται με τον ΕΟΠΥΥ ως πάροχοι ισότιμοι με τις συμβεβλημένες ιδιωτικές κλινικές» είναι ουσιαστικά ένας fake «φερετζές» γιατί ακόμα και το μοντέλο αυτό είναι πολύ … light για τις πραγματικές σημερινές επιδιώξεις του συστήματος.

Προ των πυλών δεν είναι απλά η «επιχειρηματικοποίηση» αλλά η ΠΛΗΡΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ τόσο της ασφάλισης όσο και της περίθαλψης. Αυτό ακριβώς προετοίμαζαν τα νομοθετήματα του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό ακριβώς σπεύδει να υλοποιήσει τώρα η ΝΔ.

Είναι προφανές πως μια τόσο σκληρή επίθεση ενάντια στα στοιχειώδη δικαιώματα της κοινωνικής πλειοψηφίας απαιτεί και την ανάλογη απάντηση από το κίνημα. Πρώτα και κύρια σε επίπεδο αιτημάτων και διεκδικήσεων. Είναι θνησιγενείς οι κλασικοί αμυντικοί ρεφορμισμοί, δηλαδή η λογική «υπεράσπισης της κοινωνικής ασφάλειας περίθαλψης» και «υπεράσπισης του Ιερού Ταμείου του νοσοκομείου που πρέπει να χρηματοδοτείται από την κοινωνική ασφάλιση για να παρέχει δωρεάν περίθαλψη». Τα αιτήματα πρέπει να είναι ριζικά, ανατρεπτικά και να μην προσπαθούν μάταια να επιβληθούν μέσα στο ιδεολογικοπολιτικό «γήπεδο» του αντιπάλου γιατί τότε η ήττα είναι σίγουρη. Το κίνημα πρέπει να περάσει επειγόντως στην άλλη όχθη, αυτή της δικής του αντεπίθεσης:

1. Πλήρως κρατικοκεντρικό δημόσιο σύστημα περίθαλψης αποκλειστικά χρηματοδοτούμενο από τον κρατικό προϋπολογισμό δηλαδή από την γενική φορολογία ΚΑΙ ΟΧΙ από τα κοινωνικά ασφαλιστικά ταμεία, άρα :

2. Κατάργηση του κλάδου περίθαλψης του ΕΦΚΑ, δηλαδή κατάργηση του ΕΟΠΥΥ, άρα :

3. Κατάργηση και των ασφαλιστικών εισφορών περίθαλψης, άρα :

4. Κατάργηση κάθε διάκρισης μεταξύ ασφαλισμένων και ανασφάλιστων, όλος ο πληθυσμός να θεωρείται αυτοδίκαια ασφαλισμένος όσον αφορά την δημόσια περίθαλψη, άρα :

5. Κατάργηση κάθε κρατικοδίαιατης χρηματοδότησης προς τους ιδιώτες επιχειρηματίες περίθαλψης.

Μα θα αντέξει το σύστημα περίθαλψης χωρίς χρηματοδότηση από την κοινωνική ασφάλιση; ΦΥΣΙΚΑ – ούτως ή άλλως ήδη σχεδόν αποκλειστικά από τον κρατικό προϋπολογισμό χρηματοδοτείται αφού τα χρέη του ΕΟΠΥΥ προς τα δημόσια νοσοκομεία στο μεγαλύτερό τους μέρος δεν αποπληρώνονται ποτέ και κάθε τόσο διαγράφονται.

Μα έτσι δεν θα ανέβει το κόστος της περίθαλψης; ΟΧΙ – ακριβώς το αντίθετο, θα μειωθεί δραματικά: το υπάρχον από πολλές δεκαετίες ασφαλιστικοκεντρικό σύστημα ίσα ίσα που εκτίναξε το κόστος σε δυσθεώρητα ύψη λόγω σκανδαλωδών υπερτιμολογήσεων (κυρίως από τα τέλη της δεκαετίας 1990 και μετά) σε φάρμακα – υλικά – υπηρεσίες τις οποίες υπαγόρευσαν ιδιώτες προμηθευτές και ιδιώτες επιχειρηματίες περίθαλψης – διάγνωσης προκειμένου μέσω προμηθειών και συμβάσεων να καταληστεύουν τα αποθεματικά των κοινωνικών ασφαλιστικών ταμείων.

Μα αυτό προϋποθέτει ριζικές κοινωνικές και πολιτικές ανατροπές αφού δεν θα μας αφήσουν. ΝΑΙ, προϋποθέτει. ΟΧΙ, δεν θα μας αφήσουν. Άλλωστε στις σημερινές συνθήκες το σύστημα υποχωρεί έστω και εν μέρει μόνο αν απειλείται σοβαρά πως θα χάσει το όλον.

*Ο Πάνος Παπανικολάου είναι Νευροχειρουργός, ΓΓ της ΟΕΝΓΕ, μέλος του ΔΣ της ΕΙΝΑΠ, εκπρόσωπος του Ενωτικού Κινήματος για την Ανατροπή και μέλος της ΠΕ του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση.

πηγη:  pandiera.gr

Πάσχος Λαζαρίδης

Χθες επιβεβαιώθηκε και επίσημα ότι η Τουρκία έστειλε το γεωτρύπανo Γιαβούζ στο οικόπεδο 8 της κυπριακής ΑΟΖ. Μετά από αποτυχημένες γεωτρήσεις σε άλλα οικόπεδα, η Τουρκία αποφάσισε να τρυπήσει εκεί που υπάρχει ήδη εγνωσμένο κοίτασμα, αδειοδοτημένο στην ιταλική ENI και στην γαλλική TOTAL. Το ιδιαίτερο στοιχείο της υπόθεσης είναι ότι το οικόπεδο 8 βρίσκεται νότια της Κύπρου, δεν συνορεύει κατά κανένα τρόπο και καμιά ερμηνεία του Διεθνούς Δικαίου με την τουρκική ΑΟΖ, δεν γειτνιάζει καν γεωγραφικά με την κατεχόμενη βορειοανατολική Κύπρο. Η τουρκική γεώτρηση κάνει πράξη τον ισχυρισμό της Τουρκίας ότι κανένα νησί δεν έχει δική του υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, είτε πρόκειται για την Κρήτη, είτε πρόκειται ακόμα και για ανεξάρτητο κράτος, όπως η Κύπρος. Δικαιούται λοιπόν η Τουρκία να τρυπά και να εκμεταλλεύεται τη θάλασσα γύρω από την Κύπρο, αφήνοντας στο κράτος – μέλος της ΕΕ, μια ζώνη χωρικών υδάτων 12 ναυτικών μιλίων.

Η συγκεκριμένη πράξη συνιστά ανοικτή παραβίαση κυριαρχικών δικαιωμάτων. Υπό κανονικές συνθήκες, σε Ελλάδα και Κύπρο, οι αντιδράσεις θα όφειλαν να είναι ανάλογες του μεγέθους της παραβίασης. Όμως το αφήγημα για «απομονωμένη» Τουρκία και «θριαμβεύουσα» Ελλάδα δεν πρέπει να διαταραχθεί από τα ΜΜΕ της διαπλοκής και της παραπληροφόρησης. Το χοντροκομμένο ψέμα των ισχυρών συμμάχων που προστατεύουν τα ελληνικά συμφέροντα μπορεί να έχει καταρρεύσει με πάταγο, αλλά εντός Ελλάδας δεν δικαιούμαστε καν να διανοηθούμε τη ρήξη με το ευρωατλαντικό πλαίσιο.

Η Τουρκία δηλώνει ανοικτά ότι ο βασικός της στόχος είναι να συνδιαχειριστεί, ως η μεγαλύτερη περιφερειακή δύναμη, το σύνολο της Ανατολικής Μεσογείου. Ειδικά σε ό,τι αφορά Ελλάδα και Κύπρο, διεκδικεί συγκυριαρχία στα πάντα, θεωρώντας ότι το γεωπολιτικό της μέγεθος δεν επιτρέπει επίλυση των διαφορών στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου, αλλά λεόντειο μερτικό. Δικαιούται λοιπόν να παρεμβαίνει οπουδήποτε, λειτουργώντας όχι απλώς στα όρια, αλλά τελείως έξω από κάθε πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου. Η περίπτωση της συγκεκριμένης γεώτρησης του Γιαβούζ, συνιστά ανοικτά πειρατική πράξη, καθώς δεν αφορά καν διαφιλονικούμενη θαλάσσια ζώνη ανάμεσα στην Τουρκία και στην Κύπρο. Παρά μόνο αν δεχτούμε ότι η Κύπρος δεν είναι κράτος. Κι όμως, αυτό δηλώνει αυτές τις μέρες ο Ερντογάν. Και δεν πρόκειται για γεγονός ήσσονος σημασίας που περνά στα ψιλά, ως μία ακόμα πρόκληση από τις πολλές.

Είναι προφανές ότι ο στόχος της Άγκυρας δεν είναι ούτε ο πόλεμος, ούτε η αποκλειστική εκμετάλλευση. Στόχος είναι η ασφυκτική πίεση και η δημιουργία τετελεσμένων ώστε η Τουρκία να γίνει κυρίαρχο ή έστω συστατικό μέρος κάθε είδους σύμβασης και εκμετάλλευσης. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι αποκλείεται θερμό επεισόδιο ή περιορισμένη στρατιωτική εμπλοκή. Αυτά τα πράγματα δεν εξελίσσονται πάντα με βάση τους εκ των προτέρων πολιτικούς υπολογισμούς.

Σύμφωνα με τις δηλώσεις του Ερντογάν, την επόμενη περίοδο, η Τουρκία θα διεξάγει έρευνες δίπλα στην Κρήτη. Όχι νότια από το Καστελόριζο, αλλά ανατολικά και νότια από την Κρήτη. Ο ελληνικός αστισμός και το πολιτικό του σύστημα θα έχουν σε αυτή την περίπτωση να αντιμετωπίσουν μια δύσκολη εξίσωση. Θα πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα σε θερμό επεισόδιο με άγνωστη κατάληξη και σε εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων. Και οι δύο πλευρές του Αιγαίου γνωρίζουν καλά, ότι τα ελληνοτουρκικά θερμά επεισόδια, από τον μεγάλο Αττίλα του ‘74, μέχρι τα μικρά Ίμια του ’96, καταλήγουν σε ελληνικές υποχωρήσεις και τουρκικές νέες διεκδικήσεις. Ανεξάρτητα όμως από την εξέλιξη των σημερινών διεκδικήσεων της Άγκυρας, αποδεικνύεται μια ακόμα φορά ότι ο ραγιαδισμός, η εξάρτηση και ο χατζηαβατισμός προς ΗΠΑ και ΕΕ δεν διασφαλίζουν απολύτως τίποτα από την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.

Τι απαντά το αστικό πολιτικό σύστημα στην ωμή παραβίαση κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου και στην απειλή παραβίασης κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας;

Επαναλαμβάνει τα τετριμμένα περί τουρκικών προκλήσεων, ελληνικής ψυχραιμίας και διεθνούς δικαίου, αναμασώντας ανακοινώσεις καρμπόν, ίδιες και απαράλλακτες από την εποχή των Ιμίων.

Και κουνά την επιστολή Πομπέο προς Μητσοτάκη ως απόδειξη στήριξης της Ελλάδας από τις ΗΠΑ. Φυσικά η στήριξη βρίσκεται μόνο στα κεφάλια του αστικού πολιτικού προσωπικού. Ο Πομπέο ευχαριστεί την Ελλάδα, διότι, αν και εισπράττει μόνο καρπαζιές και απαξίωση, επιμένει να δηλώνει προβλέψιμη και δεδομένη, υπογράφοντας μια νέα αμυντική συνεργασία με τις ΗΠΑ, αιμοδοτώντας την αμερικανική πολεμική βιομηχανία, στηρίζοντας την ιμπεριαλιστική πολιτική της Ουάσιγκτον.

Επί του προκειμένου των ελληνοτουρκικών διαφορών ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ επιμένει ότι «αυτοί που έχουν συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο θα πρέπει να επιδιώξουν λύσεις με ειρηνικά μέσα». Διατυπώνει με λόγια αυτό που ο Ερντογάν διεκδικεί με πράξεις: “Θέλουμε μοιρασιά, ας τα βρούμε…” Και επικαλείται το άρθρο 33 του ΟΗΕ περί ειρηνικής επίλυσης των διαφορών. Ούτε καν το Διεθνές Δίκαιο ή το Δίκαιο της Θάλασσας, σημαία (κατά τα άλλα) της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Η επιστολή Πομπέο συμπληρώνει τη μακρά αλυσίδα απαξίωσης των ελληνικών ισχυρισμών από την Ουάσιγκτον και τη συνάντηση Μητσοτάκη – Τραμπ, μέχρι το Βερολίνο και τη Λιβύη. Η υποδοχή της από τα ελληνικά ΜΜΕ είναι ένας ακόμα μνημειώδης κρίκος παραπληροφόρησης, εξαπάτησης, χυδαίας προπαγάνδας.

Η ελληνική κυβέρνηση, για να διασκεδάσει την προσβλητική υποδοχή Μητσοτάκη από τον Τραμπ και τον ηχηρό αποκλεισμό της από το Βερολίνο, στήνει παραστάσεις κακής ποιότητας για να περισώσει τη χαμένη της αξιοπρέπεια.

Δηλώνει ο Δένδιας ότι «η Ελλάδα είναι έτοιμη να βοηθήσει την επόμενη ημέρα στη Λιβύη είτε με δυνάμεις για να υπάρξει ανακωχή, είτε με βοήθεια για άρση του εμπάργκο όπλων». Λίγες ώρες μετά το ίδιο το Υπουργείο διορθώνει τον υπουργό του διευκρινίζοντας ότι η δήλωση «αφορά αποκλειστικά σε παρατηρητές στο πλαίσιο ενός ενδεχόμενου διεθνή μηχανισμού επιτήρησης εκεχειρίας». Στο ενδιάμεσο των δύο δηλώσεων, οι σιτιζόμενοι δημοσιογράφοι από τα κονδύλια του Εξωτερικών και Αμύνης αποθέωναν την παρεμβατική πολιτική Μητσοτάκη στο Λιβυκό. Ο δε χιλιοδιαψευσμένος ελληνικός αντικαπιταλισμός χάρηκε που επιβεβαιώθηκε ο μύθος του «ελληνικού ιμπεριαλισμού», έστω και για λίγα λεπτά. Η παρεμβατική εξωτερική πολιτική της χώρας τελικά εξαντλήθηκε στην αμφιλεγόμενης αποτελεσματικότητας φιλοξενία του πολεμάρχου Χαφτάρ.

Το ρεσιτάλ γελοιοποίησης συνεχίζεται με τα αντικρουόμενα δημοσιεύματα για την απόρριψη του αγωγού East Med από τον Ιταλό Υπουργό Εξωτερικών Ντι Μάιο. Δηλώσεις που ο Ντι Μάιο φέρεται να έκανε στο τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Αναντολού τινάζουν στον αέρα το τάχα μεγαλεπήβολο σχέδιο του East Med καθώς η χώρα-προορισμός, η Ιταλία, αμφισβητεί ευθέως τη βιωσιμότητα του αγωγού. Χωρίς την Ιταλία ο αγωγός θα στέλνει το φυσικό αέριο, καταμεσής της …Αδριατικής. Ελληνικά και κυπριακά ΜΜΕ ανέφεραν ότι οι δηλώσεις διαψεύστηκαν αλλά δεν εμφανίζονται οι διαψεύσεις σε κανένα Ιταλικό μέσο ενημέρωσης. Αν τελικά η Ιταλία επιβεβαιώσει την απουσία της από τη φιέστα της τριμερούς Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ για τον East Med και αμφισβητήσει ανοικτά τον αγωγό, η νέα «φαεινή» της ελληνικής διπλωματίας θα έχει χρεοκοπήσει πιο γρήγορα από κάθε προηγούμενη.

Συνισταμένη κάθε φαιδρής και σπασμωδικής πρωτοβουλίας της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, είναι η με κάθε τρόπο επιβεβαίωση της φανατικής προσκόλλησης στον αμερικανικό παράγοντα. Η ελληνική άρχουσα τάξη ακόμα και αν βλέπει ότι μια τέτοια πολιτική είναι αδιέξοδη, ακόμα και αν αισθάνεται ότι ο χατζηαβατισμός της δεν έχει αντίκρισμα, ακόμα και αν νιώθει προδομένη και απαξιωμένη, δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά. Η εξάρτηση είναι στη φύση της. Και ακριβώς επειδή είναι στη φύση της, θα δίνει όσο γίνεται περισσότερα από τη χώρα, την οικονομία της, την κυριαρχία της στους ιμπεριαλιστές προστάτες της. Όσο οι ΗΠΑ και η ΕΕ κλείνουν το μάτι στο δίκαιο του ισχυρού και στον τουρκικό αναθεωρητισμό, η ελληνική αστική τάξη θα γίνεται βασιλικότερη του βασιλέως. Θα προσφέρει γη και ύδωρ, θα αναγνωρίζει και θα χειροκροτεί κάθε παραβίαση του διεθνούς δικαίου (ακόμα και αν έτσι ακυρώνει τα βασικά της επιχειρήματα), θα δηλώνει πρόθυμη να μπει στην πρώτη γραμμή της μάχης για τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Θα προσδοκά απατηλά ότι η πίστη της και ο φανατισμός της, επιτέλους θα αναγνωριστούν. Θα διαψευστεί για μία ακόμα φορά.

Ο ελληνικός αστισμός θα ήταν γελοίος αν δεν ήταν τραγικός και επικίνδυνος.

Πάσχος Λαζαρίδης  

Αρθρογραφεί στο antapocrisis για θέματα πολιτικής επικαιρότητας και Αριστεράς.

πηγη: antapocrisis.gr

 

Στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, στην Ελβετία, συγκεντρώνονται οι ηγέτες του κόσμου με την παράσταση να κλέβει για ακόμα μια φορά η γνωστή Σουηδή περιβαλλοντική ακτιβίστρια Γκρέτα Τούνμπεργκ. Αν και στην κορυφή της ατζέντας είναι τα θέματα που αφορούν την κλιματική αλλαγή σημαντικές είναι και οι επαφές μεταξύ των αρχηγών κρατών και των θεσμικών φορέων.

Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, στο περιθώριο του Φόρουμ δεν έκρυψε την αισιοδοξία της ότι σύντομα θα συναφθεί εμπορική συμφωνία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών και έτσι δεν θα υπάρξουν δασμοί για τις εισαγωγές ευρωπαϊκών αυτοκινήτων.

«Είναι καλό να έχουμε μια διαδικασία διαπραγματεύσεων, διότι θέλουμε να έχουμε μια συμφωνία σε μερικές βδομάδες, με την οποία θα κλείσουμε αυτό το θέμα», δήλωσε από την ελβετική πόλη στο Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων (dpa). Πάντως, δεν διευκρίνισε πόσο ευρεία θα είναι η συμφωνία αυτή. «Έχω ήδη μιλήσει με τον πρόεδρο Τραμπ για το πώς θα εξελιχθεί αυτή η διαδικασία. Οι εμπειρογνώμονές μας θα συναντηθούν, θα εξετάσουν τα δεδομένα, θα συσχετίσουν αριθμούς, θα θέσουν το θέμα της εντιμότητας από τις δύο πλευρές. Σημαντικό είναι να συνεχιστούν οι συζητήσεις. Κανείς δεν θα ωφεληθεί αν ξεσπάσει εμπορικός πόλεμος. Γι' αυτό και είναι πιο έξυπνο να διαπραγματευτούμε αμέσως, να εξετάσουμε τα δεδομένα, να ολοκληρώσουμε τις διαπραγματεύσεις και να υπογράψουμε», κατέληξε η πρόεδρος της Κομισιόν.

Ψηφιακός φόρος

Στο μεταξύ, ο υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας Μπρουνό Λε Μερ διαβεβαίωσε μετά τις συνομιλίες που είχε με τον Αμερικανό ομόλογό του Στίβεν Μνούτσιν, ότι Παρίσι και Ουάσινγκτον κατέληξαν σε ένα «κοινό πλαίσιο» αναφορικά με το γαλλικό σχέδιο επιβολής φόρου στους κολοσσούς του διαδικτύου, μια πρόταση που βρίσκει αντίθετες τις ΗΠΑ.

«Η Γαλλία είναι έτοιμη να αναβάλει την καταβολή του ψηφιακού φόρου για τον Δεκέμβριο του 2020» και «οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να αναστείλουν τις κυρώσεις» που απειλούσαν ότι θα επιβάλουν στα γαλλικά προϊόντα, είπε ο Γάλλος υπουργός στο περιθώριο του Φόρουμ του Νταβός.

«Η Γαλλία δεν θα δεχτεί ούτε να ακυρώσει ούτε να αναστείλει τον φόρο αυτόν εφόσον δεν υπάρξει μια διεθνής λύση», πρόσθεσε ωστόσο ο Λε Μερ.

Ο Λε Μερ είπε επίσης ότι θα ξανασυναντηθεί την Πέμπτη με τον Μνούτσιν για να συζητήσουν αυτό το «ουδόλως αμελητέο» θέμα.

ΠΗΓΗ: efsyn.gr