Περισσότεροι από τους μισούς Έλληνες, δηλαδή, κινδυνεύουν να πέσουν ανά πάσα στιγμή κάτω από το όριο της φτώχειας.

Περίπου ένας στους εφτά Έλληνες βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας αριθμοί που αποτυπώνουν με τον πιο σαφή τρόπο τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας.

Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ, τα οποία αξιοποιεί και παραθέτει ο ΣΕΒ, το 68,3% του πληθυσμού ζει κοντά στο όριο της φτώχειας.

Ειδικότερα, το 12,9% έχει εισόδημα κάτω από το όριο της φτώχειας και το 55,4% είναι οικονομικά ευάλωτο.

Η φτώχεια

Κινδυνεύει να πέσει ανά πάσα στιγμή κάτω από το όριο της φτώχειας, μιας και δεν έχει αποταμιεύσεις που μπορούν να τον συντηρήσουν για πάνω από 3 μήνες.

Το αντίστοιχο ποσοστό στον ΟΟΣΑ ανέρχεται στο 50,4%, εκ του οποίου το 11,5% ζει στη φτώχεια και το 38,9% θεωρείται οικονομικά ευάλωτο.

Ως εκ τούτου, όπως αναφέρει η Καθημερινή, ο αριθμός των Ελλήνων που αδυνατούν να ζήσουν αξιοπρεπώς είναι δυσανάλογα υψηλότερος σε σύγκριση με άλλες χώρες, με την Ελλάδα να καταγράφει, μετά τη Λετονία (78,4%), το υψηλότερο ποσοστό όσων είναι φτωχοί ή οικονομικά ευάλωτοι στον ΟΟΣΑ.

Στις ΗΠΑ, οι οποίες εμφανίζουν επίσης υψηλά επίπεδα ανισοτήτων, κυρίως στο εισόδημα και στον πλούτο, το αντίστοιχο ποσοστό διαμορφώνεται στο 55,5%, ενώ στη Δανία, που παρέχει μαζί και με τις υπόλοιπες σκανδιναβικές χώρες σχετικά υψηλότερη ποιότητα ζωής, το ποσοστό αυτό υποχωρεί στο 36,3%. Επίσης, στην Ελλάδα το 67% του πληθυσμού διαθέτει αποταμιεύσεις που δεν υπερβαίνουν το 1/4 του εισοδηματικού ορίου φτώχειας, δηλαδή 983 ευρώ τον χρόνο.

Στο μεταξύ, σύμφωνα με τον ΣΕΒ, η Ελλάδα αποτελεί μια από τις ευρωπαϊκές χώρες με τη μεγαλύτερη εισοδηματική ανισότητα, η οποία μάλιστα διευρύνθηκε την περίοδο των μνημονίων και της κρίσης, επηρεάζοντας αρνητικά, κυρίως στα πρώτα χρόνια της ύφεσης, τα εισοδήματα των κατώτερων εισοδηματικά τάξεων.

Στη χώρα μας, το υψηλότερο 20% του πληθυσμού έχει 5,5 φορές μεγαλύτερο διαθέσιμο εισόδημα από το χαμηλότερο 20%. Μπορεί αυτό το ποσοστό να την κατατάσσει υψηλά σε σχέση με άλλα κράτη της Ε.Ε., ωστόσο χώρες όπως οι ΗΠΑ, το Μεξικό και η Τουρκία έχουν ακόμη μεγαλύτερη εισοδηματική ανισότητα.

Πάντως, ο ΣΕΒ σημειώνει ότι η Ελλάδα είναι μια από τις ευρωπαϊκές χώρες με τη σχετικά χαμηλότερη ανισοκατανομή πλούτου, μαζί με την Ιταλία, την Πολωνία και τη Σλοβακία. Το πλουσιότερο 10% των νοικοκυριών κατέχει το 42% του καθαρού πλούτου έναντι 52% στον ΟΟΣΑ και 78% στις ΗΠΑ, οι οποίες εμφανίζουν και ένα από τα υψηλότερα ποσοστά.

Καθοριστικός παράγων του χαμηλού αυτού ποσοστού της χώρας μας ενδέχεται να είναι, σύμφωνα με τον ΣΕΒ, η απόκτηση από ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων στεγαστικών δανείων τη δεκαετία του 2000, κάτι που οδήγησε σε αύξηση του βιοτικού τους επιπέδου αλλά και στη διεύρυνση της μεσαίας τάξης.

Αξίζει, τέλος, να σημειωθεί ότι τα υψηλά επίπεδα ανισότητας στην Ελλάδα μπορεί να αποδίδονται και σε ορισμένα κοινωνικά φαινόμενα που είναι ιδιαιτέρως έντονα στη χώρα μας. Για παράδειγμα, στην Ελλάδα, ένα μεγάλο ποσοστό εργαζομένων παντρεύεται άτομα ίδιου εισοδηματικού επιπέδου, κάτι που εντάθηκε την περίοδο της κρίσης, αναφέρει ο ΣΕΒ.

πηγη: iskra.gr

Το φάρμακο είναι εμπόρευμα, και μάλιστα ένα εμπόρευμα που αποφέρει τεράστια κέρδη στις μεγάλες και μικρές εταιρείες που το εμπορεύονται. Η τιμή που οι καταναλωτές πληρώνουν τα φάρμακα, προκύπτει από κανόνες που ποικίλουν σε κάθε χώρα ανάλογα με το σύστημα αποζημίωσης και το σχετικό νομοθετικό πλαίσιο. Σε γενικές γραμμές τα ταμεία που αποζημιώνουν ένα μέρος ή και το συνολικό κόστος των φαρμάκων επιδιώκουν, ή θα έπρεπε να το κάνουν, τη χαμηλότερη δυνατή τιμή πώλησης.

Στην Ελλάδα το σύστημα τιμολόγησης είναι απλό. Η τιμή κάθε φαρμάκου καθορίζεται από τον μέσο όρο των τριών φθηνότερων αντίστοιχων σκευασμάτων στην ΕΕ. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η τιμή ενός σκευάσματος στην ελληνική αγορά θα βρίσκεται μέσα στις τρεις φτηνότερες στην Ευρώπη. Στο παρελθόν, την ευθύνη για την υποβολή των τιμών των ευρωπαϊκών χωρών, στις Αρχές ώστε να προκύψει η τελική τιμή στην Ελλάδα, την είχαν οι ίδιες οι φαρμακευτικές εταιρίες. Μπορούσαν με αυτό τον τρόπο να υποβάλλουν όποιες χώρες ήθελαν, αφήνοντας έξω εκείνες που είχαν χαμηλές τιμές, καταφέρνοντας έτσι να κρατήσουν ψηλά τις τιμές τους και την κερδοφορία τους.  

Το σύστημα είναι ακόμα πιο μπλεγμένο καθώς η Ελλάδα για κάποιες χώρες αποτελεί – μονή της ή μαζί με άλλες χώρες – κριτήριο για την τιμή ενός φαρμάκου εκεί. Η μεταβολή μιας τιμής δηλαδή στην Ελλάδα μπορεί να επηρεάσει την τιμή και σε κάποια άλλη χώρα. Για παράδειγμα, η Τουρκία και η Κύπρος τιμολογούν τα φάρμακα τους, βάσει και της τιμής που θα έχει ένα φάρμακο στην Ελλάδα. Δίνουν τιμές δηλαδή επιλέγοντας μέσα από ένα «καλάθι» χωρών, και η Ελλάδα είναι μέσα σε αυτό.

Στο πλαίσιο αυτό μπορούμε να δούμε τους λόγους που οδηγούν στην έλλειψη πάνω από 300 κωδικών από τα ράφια των φαρμακείων. Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο και οφείλεται στη δομή της αγοράς όπως ορίζονται από τη νομοθεσία, τους κανόνες της ελεύθερης διακίνησης προϊόντων εντός της Ε.Ε. και φυσικά στο αναμφισβήτητο γεγονός πως το φάρμακο είναι εμπόρευμα.

Είναι δεδομένο έτι η Ελλάδα έχει φτηνότερα φάρμακα από τις περισσότερες χώρες της Ε.Ε.

Γιατί λοιπόν κάποιος όταν μπορεί να πουλήσει κάτι σε μεγαλύτερη τιμή να μην το κάνει; Αυτές οι εξαγωγές γίνονται κυρίως από παράγοντες που βρίσκονται στην ίδια την εφοδιαστική αλυσίδα του φαρμάκου. Οι εταιρίες πουλάνε τα φάρμακά τους στις φαρμακαποθήκες, οι οποίες με τη σειρά τους στα φαρμακεία, για να φτάσουν τελικά στον ασθενή. Όλοι έχουν τη δυνατότητα να αποφύγουν αυτή την πορεία των φαρμάκων γιατί θα μπορούσαν να τα πουλάνε σε ψηλότερη τιμή, με επίδραση τελικά στον τελευταίο κρίκο, τον ασθενή.

Προφανώς αυτή τη “νόμιμη” πρακτική δεν την ακολουθούν όλοι παρά μία μικρή μειοψηφία, καθώς πρόκειται για κάτι που δεν αντιβαίνει στο νόμο (αν και υπάρχουν κάποια θολά σημεία) και δεν μπορεί να καταγγελθεί και να σταματήσει.

Κάνοντας μία υπεραπλούστευση στα ποσοστά κέρδους, ας φανταστούμε το φάρμακο Α που η εταιρία το πουλάει στην φαρμακαποθήκη με τιμή 6€, η φαρμακαποθήκη στο φαρμακείο με 8€ και το φαρμακείο στον ασθενή με 10€. Το ίδιο φάρμακο στην Γερμανία, που είναι μία από τις κύριες χώρες στις οποίες γίνεται η εισαγωγή τέτοιων φαρμάκων, πωλείται με 18€. Είναι εύκολα αντιληπτό ότι καθένας που βρίσκεται στην παραπάνω εμπορική αλυσίδα μπορεί να δεσμεύσει κάποιες ποσότητες από εκείνες που θα διέθετε στους ασθενείς στην Ελλάδα. Και αυτό κάνουν κάποιοι δημιουργώντας τις ελλείψεις που υπάρχουν στην αγορά.

Και οι φαρμακαποθήκες ή τα φαρμακεία που λειτουργούν ως εξαγωγείς έχουν τέτοια επιχειρηματική ελευθερία, εφόσον οι εξαγωγές αυτές επιτρέπονται από την Ε.Ε., οι φαρμακευτικές εταιρίες στην Ελλάδα δεν μπορούν να το κάνουν καθώς δεσμεύονται τα κεντρικά τους που θα προτιμούσαν να πουλάνε απευθείας τις εξαγόμενες ποσότητες στις ακριβές χώρες. Αντ’αυτού κινδυνεύουν να μειωθεί η κερδοφορία τους πουλώντας τα μέσω μίας φτηνότερης χώρας. Για να μην συμβαίνει αυτό, οι ποσότητες που διαθέτουν στην Ελλάδα (και σε κάθε χώρα με χαμηλές τιμές) είναι οι μικρότερες δυνατές ποντάροντας ότι αυτές οι ελλείψεις θα σταματήσουν τις εξαγωγές, πιέζοντας δηλαδή τους ασθενείς. Πάντα όμως ο χαμένος είναι αυτός που δυσκολεύεται να βρει ή δεν βρίσκει καν το φάρμακο που χρειάζεται.

 Ακόμα και στο υπάρχον νομικό καθεστώς υπάρχουν θολά σημεία.

• Ποιος εγγυάται τη σωστή μεταφορά φαρμάκων, αλλά και την επανασυσκευασία τους εκτός της χώρας; Ακόμα και αν κάτι τέτοιο δεν μας αφορά άμεσα καθώς ο καταναλωτής είναι πολίτης άλλης ευρωπαϊκής χώρας, είναι ένα εύλογο ερώτημα.
• Επιτρέπουν οι άδειες λειτουργίας όσων δραστηριοποιούνται σε αυτή την “παράλληλη αγορά” ( φαρμακαποθήκες ή/και φαρμακεία) να πραγματοποιούν εξαγωγές;
• Πόσες φαρμακευτικές εταιρίες έχουν στη χώρα, όπως υποχρεούνται βάσει του νόμου, ποσότητες των φαρμάκων τους για τρεις μήνες;

Οι κυβερνήσεις το μόνο που κάνουν όλα αυτά τα χρόνια είναι να επιβάλλουν απαγορεύσεις εξαγωγών σε συγκεκριμένα φάρμακα –  για μικρά χρονικά διαστήματα για να μην περιορίζουν και την επιχειρηματικότητα – χωρίς όμως αυτό να διακόπτει το φαινόμενο, καθώς οι εξαγωγές εντείνονται όταν λήγει η απαγόρευση.

Το φάρμακο παραμένει εμπόρευμα και όχι κοινωνικό αγαθό και η διαθεσιμότητά του υπόκειται σε κανόνες της αγοράς ξεπερνώντας τον αντικειμενικό του ρόλο. 

πηγη: imerodromos.gr

Τα λιμάνια της Αλεξανδρούπολης, του Βόλου και της Καβάλας θέλουν οι ΗΠΑ, όπως δηλώνει ο Αμερικανός πρέσβης Τζέφρι Πάιατ στην εφημερίδα «Τα Νέα», καθώς -ειδικά η Αλεξανδρούπολη- είναι σημαντικός κρίκος για τη μεταφορά αμερικανικών και ΝΑΤΟικών στρατευμάτων προς τα σύνορα της Ρωσίας.

Δηλώνει πως «υπάρχει σημαντικό αμερικανικό ενδιαφέρον για την ιδιωτικοποίηση των λιμανιών της Αλεξανδρούπολης, του Βόλου και της Καβάλας». Προσθέτει: «Και όπως έχω συζητήσει με τους υπουργούς κ. Πλακιωτάκη, Καραμαναλή και Γεωργιάδη, εμείς ελπίζουμε ότι η διαδικασία αυτή θα κινηθεί σύντομα τις επόμενες εβδομάδες».

Ειδικά για το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, αποκαλύπτει πως «δίνει τη δυνατότητα στην Ελλάδα και στις ΗΠΑ να χρησιμοποιούν την Αλεξανδρούπολη ως στρατηγικό περιουσιακό στοιχείο για την ανάπτυξη αμερικανικών και ΝΑΤΟικών δυνάμεων στη Μαύρη Θάλασσα και στην περιοχή της Βαλκανικής μέσω της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA)». Στόχος των ΗΠΑ είναι η Ρωσία και αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά το πόσο επικίνδυνη είναι η συμφωνία Ελλάδας – ΗΠΑ για την επέκταση των στρατιωτικών βάσεων, για την οποία ο Τζ. Πάιατ δηλώνει πως έχω «εργασθεί πάνω σε αυτά τα θέματα με δυο διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις», υπενθυμίζοντας ότι τη συμφωνία είχε επεξεργαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ και την κύρωσε η ΝΔ.

«Στρατηγικό εταίρο των ΗΠΑ» χαρακτηρίζει την Ελλάδα ο Αμερικανός πρέσβης και επαναλαμβάνει ότι οι σχέσεις των δυο κρατών «βρίσκονται στο υψηλότερο σημείο τους». Δηλώνει πως η Ελλάδα, για τους σχεδιασμούς των ΗΠΑ «παίζει ήδη περιφερειακό ρόλο ως εγγυήτρια της ευρωπαϊκής ενεργειακής ασφάλειας και της διαφοροποίησης των ενεργειακών πηγών». Αναφέρεται στις επιδιώξεις των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο και στα ενεργειακά αποθέματα, λέγοντας πως «σε μια εποχή που ο ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων επέστρεψε στην Ανατολική Μεσόγειο, οι ΗΠΑ αποδύονται σε μια ολοκληρωμένη κυβερνητική προσπάθεια για ειρήνη και ευημερία στην περιοχή». Για τις ΑΟΖ δηλώνει πως «θέματα σχετικά με την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών, πρέπει να λύνονται με διάλογο μεταξύ των ενδιαφερόμενων μερών, όχι με μονομερείς ενέργειες».

Για το μνημόνιο Αγκύρας – Τρίπολης, ο Τζ. Πάιατ αναφέρει «τη νομική ερμηνεία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ότι τα νησιά -περιλαμβανομένων των μεγάλων νησιών όπως η Κρήτη- έχουν τα ίδια δικαιώματα σε θαλάσσιες ζώνες με τις ηπειρωτικές περιοχές». Ο Αμερικανός πρέσβης αναφέρεται μόνο στα μεγάλα νησιά όπως η Κρήτη και όχι σε μικρά νησιά, όπως π.χ. το Καστελόριζο, ενώ αποφεύγει να χαρακτηρίζει παράνομο το μνημόνιο Άγκυρας – Τρίπολης.

Για την Τουρκία και τη θέση της ελληνικής κυβέρνησης, ο Τζ. Πάιατ δηλώνει πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά την επίσκεψη στην Ουάσιγκτον, τόνισε πως «η Ελλάδα, όπως και οι ΗΠΑ, ενδιαφέρονται έντονα για μια Τουρκία που συμπεριφέρεται ως καλός γείτονας, προσδεμένος στην ευρωατλαντική μας κοινότητα και θεσμούς όπως το ΝΑΤΟ».

Πηγή: 902.gr - imerodromos.gr

- Παλεύουμε ενάντια στην νέα επίθεση στα ασφαλιστικά - συνταξιοδοτικά μας δικαιώματα

- Αντιστεκόμαστε στην εφοπλιστική - κυβερνητική ατζέντα υπονόμευσης των ΣΣΕ και των θέσεων εργασίας

Συνάδελφοι,

Η κυβέρνηση με το ασφαλιστικό νομοσχέδιο που έφερε στην Βουλή εγκαινιάζει μια νέα επίθεση στα ασφαλιστικά - συνταξιοδοτικά μας δικαιώματα.

Στην κατεύθυνση αυτή νομοθετικά παγιώνει τις πιο αντιδραστικές περικοπές του γνωστού νόμου Κατρούγκαλου και των άλλων αντιασφαλιστικών νόμων της μνημονιακής περιόδου αποδεικνύοντας τα προεκλογικά ψεύδη της περί κατάργησης του νόμου4387/2016 ο οποίος επέφερε μειώσεις που ξεπέρασαν τα 400 ευρώ στις κύριες συντάξεις και τώρα τον καθιστά παντοδύναμο...

Με τον νέο νόμο διατηρούνται τα αυξημένα όρια ηλικίας σε άνδρες και γυναίκες, οι επικουρικές συντάξεις παραμένουν καθηλωμένες στα ίδια επίπεδα.

Ειδικότερα με τον νέο νόμο η επικουρική ασφάλιση (ΕΤΕΑΕΠ) ενσωματώνεται στον ΕΦΚΑ και ανοίγει ο δρόμος έως και την πλήρη κατάργησή της. Το ίδιο γίνεται και με τα αποθεματικά του που είναι στα 7 δις ευρώ, ταυτόχρονα ανοίγει διάπλατα τον δρόμο για την ιδιωτικοποίησή του.

Νομιμοποιείται και θωρακίζεται η λεηλασία που έγινε όλα τα τελευταία χρόνια με τα κλεμμένα των ταμείων.

Η 13η και η 14η σύνταξη στέλνεται στο πυρ το εξώτερο όπως επίσης και τα βαρέα και ανθυγιεινά για χιλιάδες εργαζόμενους.

Αυτή είναι η πραγματικότητα με το νέο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο και η επικοινωνιακή εκστρατεία της κυβέρνησης και των φιλικών προς αυτήν Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης περί παροχών και αυξήσεων στις συντάξεις θα πέσουν στο κενό.

Παράλληλα με τα παραπάνω κυβέρνηση και κεφάλαιο την ίδια στιγμή στην αντιλαϊκή ατζέντα τους έχουν βάλει πλώρη να κλιμακώσουν την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων και σειρά τώρα παίρνουν ΔΕΗ - ΕΛΤΑ - Λιμάνια - Λάρκο - Νοσοκομεία - δήμοι που βγαίνουν είτε συνολικά είτε κερδοφόρα κομμάτια στο σφυρί και με τον τρόπο αυτό παραδίδονται έναντι πινακίου φακής στα εγχώρια και πολυεθνικά επιχειρηματικά συμφέροντα.

Είναι επίσης η ένταση και η αύξηση των πλειστηριασμών ενάντια στην πρώτη λαϊκή κατοικία.

Ταυτόχρονα στην αντιλαϊκή κυβερνητική ατζέντα το επόμενο διάστημα θα ξεδιπλωθεί μια νέα επίθεση που αφορά τις συγκεντρώσεις - διαδηλώσεις - πορείες του εργατικού και ευρύτερα του λαϊκού κινήματος μέσα από την οποία η κυβέρνηση επιδιώκει να τις περιορίσει δραστικά εξυπηρετώντας τις αξιώσεις της εργοδοσίας βάζοντας όρια και ποινικοποιώντας τους υπεύθυνους για τον τρόπο που αυτές θα πραγματοποιούνται στους δρόμους και επιδιώκοντας την επιτήρηση από τις δυνάμεις της αστυνομίας.

Η αντιλαϊκή αυτή πολιτική πάει χέρι - χέρι με την ένταση του αυταρχισμού, της αστυνομικής βίας και καταστολής αλλά και της εργοδοτικής τρομοκρατίας για να επιβληθεί ο νόμος και η τάξη, να υπονομευτεί κάθε εργατική και λαϊκή αντίδραση και αντίσταση σε αυτήν την πολιτική.

Στον χώρο της Ναυτιλίας το κοινό μέτωπο εφοπλιστών - κυβέρνησης θέτει άμεσα ως προτεραιότητα την κατάργηση της ΣΣΕ στην ποντοπόρο ναυτιλία και τον διωγμό των εναπομεινάντων ελλήνων Ναυτεργατών προκειμένου να "ανακάμψει" το ελληνικό νηολόγιο.

Στον χώρο της επιβατηγού Ναυτιλίας οι κουτσουρεμένες οργανικές συνθέσεις διαμορφώνουν τριτοκοσμικές συνθήκες δουλειάς με εντατικοποίηση, δραματικά επιβαρυμένα ωράρια εργασίας, με συστηματική παραβίαση των όρων εργασίας και των ΣΣΕ....

Ταυτόχρονα οι ΣΣΕ στα Ποντοπόρα , τα Μεσογειακά Φ/Γ - Δ/Ξ και τα Φορτηγά κάτω των 500 κόρων εξακολουθούν να είναι οι μισθοί στα επίπεδα του 2010 με ευθύνη του εργοδοτικού - κυβερνητικού και κομματικού συνδικαλισμού οι οποίες δυνάμεις παρέχουν ασυλία στο εφοπλιστικό κεφάλαιο και άτυπα έχουν δώσει την συναίνεσή τους και έχουν υπογράψει μακροχρόνια εργασιακή ειρήνη με τα μεγάλα αφεντικά τους....

Την ίδια περίοδο τα συνταξιοδοτικά προβλήματα που αφορούν τους απόμαχους της θάλασσας που έχουν καταθέσει αίτηση συνταξιοδότησης τα τελευταία χρόνια βρίσκονται σε μακροχρόνια αποτελμάτωση και η καθυστέρηση που σημειώνεται είναι εξοργιστική χωρίς να σημειώνεται καμιά θετική παρέμβαση για την εξασφάλιση των συνταξιοδοτικών τους παροχών....

Στο φόντο όλων των παραπάνω εξελίξεων είναι φανερό ότι τόσο τα συνολικότερα προβλήματα που αφορούν τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τους άνεργους και τα λαϊκά στρώματα όσο και τα ειδικότερα που σχετίζονται με το Ναυτεργατικό μας κόσμο η ζωή δείχνει ότι δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν κατ' οποιοδήποτε τρόπο στα πλαίσια της ασκούμενης αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής.

Μια πολιτική (όπως και της προηγούμενης κυβέρνησης) η οποία έχει στο προσκήνιο αποκλειστικά τα συμφέροντα των λίγων, του κεφαλαίου (εφοπλιστών, τραπεζιτών, βιομηχάνων), την στήριξη της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας τους.

Εκείνο το οποίο επιβάλλεται σε αυτές τις συνθήκες είναι οι εργαζόμενοι και τα πλατιά λαϊκά στρώματα να οργανώσουν την δική τους αντίσταση και αντεπίθεση βάζοντας μπροστά τα δικαιώματά τους, τις δικές τους ανάγκες, τα δικά τους δίκαια αιτήματα.

Αιτήματα, στόχους και διεκδικήσεις τα οποία όχι αποσπασματικά αλλά συνολικά θα διαμορφώνουν ένα πλαίσιο διεκδικήσεων το οποίο θα συγκρούεται με την συνολική επίθεση που δέχονται όλα τα τελευταία χρόνια και σήμερα από τις κυβερνητικές πολιτικές, το κεφάλαιο και την Ε.Ε.

Σε μια τέτοια κατεύθυνση οφείλει και πρέπει να πρωτοστατήσει το αγωνιστικό - ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα οργανώνοντας, σχεδιάζοντας την αντεπίθεση της εργατικής τάξης.

Στα πλαίσια αυτής της κατεύθυνσης και σε αυτή την προοπτική η ΠΕΝΕΝ για άλλη μια φορά συμμετέχει στην 24ωρη απεργία που έχει κηρύξει το Ε.Κ. Πειραιά και καλεί τα μέλη μας να συμμετάσχουν μαζικά στην απεργία στις 18 Φλεβάρη 2020

έχοντας το παρακάτω διεκδικητικό πλαίσιο:

- Απόσυρση του αντιασφαλιστικού νομοσχεδίου της κυβέρνησης.

- Κατάργηση του νόμου Κατρούγκαλου και όλων των αντιασφαλιστικών νόμων.

- Δημόσια καθολική κοινωνική ασφάλιση.

- Καμιά ιδιωτικοποίηση της κοινωνικής ασφάλισης.

- Κατάργηση του νόμου 4150/2013 για τις συνθέσεις στην επιβατηγό Ναυτιλία και των εγκριτικών πράξεων (όρος 8 άρθρο 13 Ν.Δ 2687/53).

- Όχι στα νέα μέτρα κυβέρνησης - εφοπλιστών για κατάργηση των ΣΣΕ και των ελλήνων Ναυτεργατών      στην ποντοπόρο Ναυτιλία.

- Υπογραφή ΣΣΕ σε όλες τις κατηγορίες πλοίων.

- Τήρηση της νομοθεσίας και των ΣΣΕ στην επιβατηγό Ναυτιλία.

- Αυτοτέλεια ΝΑΤ - ΚΕΑΝ - Ταμεία Πρόνοιας και Οίκο Ναύτη

- Άμεσα μέτρα για την ανεργία, ουσιαστική αύξηση και επιμήκυνση των επιδομάτων με κατάργηση του Π.Δ περί έννοιας άνεργων Ναυτικών.

- Επέκταση του νόμου 1264/82 για το Ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα.

- Δραστική μείωση της φορολογίας των Ναυτικών.

- Όχι στο MasterPlanτης Cosco, να κλείσουν άμεσα τα καζάνια (Πέραμα) και η ρυπογόνος επιχείρηση OILONE (Δραπετσώνα).

Η απεργία ξεκινάει στις 18/2/2020 ώρα 00.01

και ολοκληρώνεται στις 18/2/2020 ώρα 24.00

Όλοι στην μάχη για την επιτυχία της απεργίας

Πειραιάς 7/2/2020

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ