Από Παναγιώτης Σωτήρης

Η πληροφορία ότι σύντομα θα αναρτηθούν στον ΟΗΕ οι συντεταγμένες της συμφωνίας ανάμεσα στην Τουρκία και τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Λιβύης, έρχεται να φέρει την ελληνική πλευρά αντιμέτωπη με τα αποτελέσματα που είχε αυτή η συμφωνία, αλλά και με το δύσκολο δρόμο για τη Χάγη.

Είναι αλήθεια ότι –όπως έσπευσαν να υπογραμμίσουν διπλωματικές πηγές, μετά το θόρυβο που προκάλεσε η πληροφορία που δημοσίευσε την Κυριακή 16 Φεβρουαρίου η εφημερίδα Καθημερινή σε ρεπορτάζ του Β. Νέδου– η ανάρτηση των συντεταγμένων που προβλέπει η τουρκολιβυκή συμφωνία αποτελεί μια τυπική διαδικασία. Μόνο που ταυτόχρονα αποδεικνύει ότι ένα φάσμα από δηλώσεις και τοποθετήσεις που λίγο πολύ παρουσίαζαν τη συμφωνία ως περίπου άνευ σημασίας ήταν περισσότερο ευσεβείς πόθοι παρά εκτιμήσεις που αντιστοιχούσαν στην πραγματικότητα.

Για να μπορέσουμε να καταλάβουμε τη σημασία των γεγονότων είναι καλό να έχουμε υπόψη μας ορισμένα στοιχεία για το διεθνές σύστημα.

Οι κανόνες του διεθνούς δικαίου δεν είναι όπως οι εσωτερικές κρατικές νομοθεσίες. Δεν έχουν καν την αυστηρότητα του ευρωπαϊκού δικαίου. Δεν υπάρχει  κάποια υπερκρατική αρχή που ανά πάσα στιγμή εγγυάται στην εφαρμογή τους και το εάν η «διεθνής κοινότητα» θα παρέμβει για τη διόρθωση μιας αδικίας είναι πάντα ένα διακύβευμα.

Η ραχοκοκαλιά του διεθνούς δικαίου δεν είναι τόσο κάποιες αφηρημένες αρχές όσο ένα φάσμα από διμερείς και πολυμερείς συνθήκες. Αυτό αποτυπώνεται και στα ζητήματα που αφορούν το δίκαιο της θάλασσας και τα κυριαρχικά δικαιώματα που συνεπάγεται.

Μπορεί από τη μια να έχουμε ορισμένους σαφείς κανόνες, όπως είναι π.χ. η θέση ότι η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ εκτείνονται σε απόσταση έως 200 ν.μ. (ή έως τη μέση γραμμή εάν οι αποστάσεις είναι μικρότερες) ή η θέση ότι τα νησιά έχουν αυτοτελή υφαλοκρηπίδα, όμως την ίδια στιγμή έχουμε πάντα την υπογράμμιση ότι όλα αυτά απαιτούν διμερείς συμφωνίες και οριοθετήσεις με τα συνορεύοντα κράτη για να έχουν πραγματικά κάποια ισχύ.

Αντίστοιχα, μπορεί να υπάρχει πάντα η δυνατότητα προσφυγής σε διεθνή όργανα, όπως το Διεθνές Δικαστήριο στη Χάγη, αλλά αυτό προϋποθέτει συμφωνία των μερών ότι αποδέχονται τη δικαιοδοσία του. Ούτε είναι τυχαίο ότι και όταν παίρνει θέση σε τέτοια ζητήματα το Διεθνές Δικαστήριο η τάση του είναι πάντα λιγότερο η πιστή τήρηση κανόνων όσο η ευθυδικία και η απόφαση που όντως μπορεί να επιλύσει τη διαφορά.

Η συμφωνία που άλλαξε τα δεδομένα

Σε αυτό το πλαίσιο η συμφωνία ανάμεσα στην Τουρκία και τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Λιβύης άλλαξε τα δεδομένα.

Μέχρι τότε η Τουρκία είχε αξιώσεις μονομερείς και η Ελλάδα με τη σειρά της μπορούσε να λέει ότι τις απορρίπτει και ότι θα υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Οι δύο χώρες είχαν διαφορές μεταξύ τους, ανεξαρτήτως του πώς τις όριζαν. Όμως, όλα τα ζητήματα παρέμεναν ανοιχτά.

Η Τουρκία μπορεί να έβγαζε χάρτες της «Γαλάζιας Πατρίδας» όμως αυτοί δεν σήμαιναν κάτι. Έκανε υπερπτήσεις και αμφισβητούσε τα όρια του εναέριου χώρου, όμως πάντα ήταν μια μονομερής ενέργεια. Μιλούσε για «γκρίζες ζώνες» όμως εν πολλοίς από το 1996 στα Ίμια το “no troops, no ships, no flads” ισχύει. Ούτε επί της ουσίας δοκίμασε μετά το 1987 να κάνει έρευνες σε διαμφισβητούμενες περιοχές με την εξαίρεση των κινήσεων του ερευνητικού σκάφους Barbaros πέρσι.

Αντίστοιχα, η Ελλάδα μπορεί να έδωσε άδειες έρευνας σε διάφορες άλλες περιοχές, όμως όντως πάντοτε αντιμετώπιζε την περιοχή για την οποία συζητάμε ως τμήμα μιας διαφοράς που θα έπρεπε να επιλυθεί. Δεν είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα δεν έχει «επίσημο χάρτη» για την υφαλοκρηπίδα ούτε έχει κάνει κάποια ανακοίνωση για «ανακήρυξη ΑΟΖ» επί της ουσίας.

Στο πρόσφατο επεισόδιο με το ερευνητικό σκάφος Ορόυτς Ρέις η προσεκτικά διατυπωμένη ανακοίνωση του ΓΕΕΘΑ μίλησε για έξοδο του πλοίου από τα όρια του ελληνικού FIR (που είναι ταυτόχρονα και χώρος ευθύνης για θαλάσσιες επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης) μια που αυτά είναι διεθνώς αναγνωρισμένα και αποτυπωμένα.

Το κυριότερο ήταν ότι καμία χώρα δεν είχε μπορέσει να κάνει διμερή συμφωνία για το ζήτημα αυτό με άλλη όμορη (ως προς τα όρια των ΑΟΖ) χώρα. Και αυτό γιατί σε πείσμα όσων κατά καιρούς γράφεται μια ΑΟΖ δεν ανακηρύσσεται απλώς, αλλά οριοθετείται σε συμφωνία με άλλες χώρες. Η Ελλάδα προσπάθησε να κάνει τέτοιες διαπραγματεύσεις και με την Αίγυπτο και με τη Λιβύη σε προηγούμενα χρόνια αλλά δεν είχε υπάρξει πρόοδος, κυρίως γιατί η συγκεκριμένη οριοθέτηση σήμαινε και λήψη θέσης στο ζήτημα των ελληνοτουρκικών διαφορών. Μπορούσε να κάνει οριοθέτηση με την Κυπριακή Δημοκρατία, όμως αυτό είχε μικρή σημασία, καθώς το ερώτημα ήταν η οριοθέτηση με την Τουρκία.

Αυτό ακριβώς καταφέρνει τώρα η Τουρκία. Για πρώτη φορά έχει διμερή συμφωνία για την οριοθέτηση. Και στο βαθμό που την υπογράφουν δύο κράτη που είναι διεθνώς αναγνωρισμένα δια μέσου νόμιμων κυβερνήσεων είναι μια συμφωνία «έγκυρη». Στο διεθνές δίκαιο δεν υπάρχει δυνατότητα τρίτης χώρας να προσφύγει κάπου μια χώρα υποστηρίζοντας την ακυρότητα μιας διμερούς συμφωνίας.

Ανεξαρτήτως του εάν είναι σύμφωνη ή όχι με το διεθνές δίκαιο έχει το κρίσιμο στοιχείο να είναι διμερής συμφωνία που σημαίνει ότι τουλάχιστον μία ακόμη χώρα της περιοχής αποδέχεται την τουρκική αντίληψη. Και εδώ να πούμε ότι ανεξαρτήτως δηλώσεων εν μέσω εμφυλίου πολέμου, η όποια μεταπολεμική κυβέρνηση διαμορφωθεί στη Λιβύη, εάν υπάρξει ειρηνευτική διαδικασία, μάλλον δεν θα έχει ως πρώτη προτεραιότητα να ακυρώσει μια τέτοια συμφωνία.

Η συμφωνία αυτή δεν είναι δεδομένο ότι θα εφαρμοστεί ή ότι θα εφαρμοστεί πλήρως. Όμως, δεν είναι «άνευ περιεχομένου». Η μία από τις τρεις χώρες (πλην Τουρκίας) με τις οποίες η Ελλάδα θα ήθελε να κάνει μια οριοθέτηση με βάση τις αρχές του διεθνούς δικαίου παίρνει θέση υπέρ της τουρκικής ερμηνείας. Η Ελλάδα πλέον δεν απαντά σε μονομερή αξίωση αλλά σε διακρατική συμφωνία, εφόσον και η κυβέρνηση της Τρίπολης παραμένει διεθνώς αναγνωρισμένη. Χώρες όπως η Αίγυπτος θα λάβουν υπόψη τους τέτοιες παραμέτρους.

Τα όρια των ελληνικών αντιδράσεων

Η ελληνική κυβέρνηση προσπάθησε να αποτρέψει το ενδεχόμενο να πρωτοκολληθεί η συμφωνία και να αναρτηθούν οι συντεταγμένες που περιλαμβάνει. Αποδεικνύεται ότι ήταν μια μάλλον αλυσιτελής προσπάθεια. Πιθανώς και η αποτροπή των κινήσεων που αναμένονται από τον ΟΗΕ να ήταν αδύνατη, αν και ένας οργανισμός όπως ο ΟΗΕ δεν είναι απλώς «τυπικές διαδικασίες». Όμως, σε κάθε περίπτωση το ίδιο το γεγονός της συμφωνίας Τουρκίας – Λιβύης (και όσων ακολούθησαν) αποτέλεσε αρνητική εξέλιξη ως προς την προώθηση των ελληνικών θέσεων και καταδεικνύει ότι δεν δόθηκε η απαραίτητη προσοχή στο ενδεχόμενο η Τουρκία να αξιοποιήσει την προσπάθειά της για αναβαθμισμένες σχέσεις με χώρες της περιοχής.

Αντίστοιχα, φάνηκε ότι και η επικέντρωση απλώς στη σύναψη σχέσεων με χώρες που υποτίθεται ότι θα διαμόρφωναν συνθήκη απομόνωσης της Τουρκίας δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Η Τουρκία, παρά τις μεγάλες αντιφάσεις και τα ρίσκα της πολιτικής της δεν είναι ακριβώς απομονωμένη, αν κρίνουμε ιδίως από την αμερικανική στάση απέναντί της, την ώρα που κινήσεις όπως η αναβάθμιση των ελληνικών σχέσεων με το Ισραήλ ή τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα δεν είναι στην πραγματικότητα άμεσα μεταφράσιμη στα ζητήματα που συζητάμε. Υπάρχουν πάντα οι καλές σχέσεις με την Αίγυπτο, όμως το Κάιρο είναι επίσης προσεκτικό στο πώς αντιμετωπίζει τις ελληνοτουρκικές διαφορές.

Η ώρα της Χάγης;

Η ελληνική πλευρά έχει επιμείνει ότι σε κάθε περίπτωση δεν πρόκειται να αφήσει να περάσει αναπάντητη οποιαδήποτε προσπάθεια της Τουρκία να κάνει πράξη τις προβλέψεις της συμφωνίας εντός περιοχών που η Ελλάδα θεωρεί ότι είναι στα όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και λίγο πολύ έχουν καταδειχτεί και οι πιθανοί «κανόνες εμπλοκής» σε τέτοιες περιπτώσεις.

Βέβαια, τα όρια ανάμεσα στις αποτρεπτικές κινήσεις και το «θερμό επεισόδιο» δεν είναι πάντα σαφή. Μέχρι τώρα η Τουρκία δεν έχει στείλει ερευνητικό σκάφος συνοδευόμενο από πολεμικά σκάφη. Τι θα συμβεί εάν ανακοινώσει κανονικές έρευνες, εντός των ορίων της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, επικαλούμενη και τις αναρτημένες συντεταγμένες, αποστέλλοντας και πολεμικά σκάφη; Και ακόμη και εάν δεχτεί κανείς ότι η ένοπλη αποτροπή είναι τμήμα της εξωτερικής πολιτικής (με μεγάλο κόστος…), τι θα σημαίνει η διαιώνιση τέτοιων πρακτικών;

Εδώ είναι που τίθεται το ζήτημα της Χάγης. Μιλάμε για τη Χάγη επειδή η Τουρκία δεν έχει υπογράψει τη Διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας και άρα δεν τίθεται θέμα προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο για το Δίκαιο της Θάλασσας. Άρα μένει το Διεθνές Δικαστήριο στη Χάγη. Όμως, η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο προϋποθέτει ότι και οι δύο πλευρές συμφωνούν σε αυτή. Εξ ου και η πρόβλεψη ότι προηγούνται διαπραγματεύσεις και συνάπτεται συμφωνία (αυτό που συνηθίσαμε να λέμε «συνυποσχετικό»).

Σημειώνουμε εδώ ότι η ελληνική θέση για την προσφυγή στη Χάγη μπορεί κάποιες φορές να παρουσιάζεται στη δημόσια σφαίρα ως δρόμος για πλήρη δικαίωση των ελληνικών θέσεων, όμως στηρίζεται και στην επίγνωση ότι η όποια απόφαση το πιο πιθανό είναι να μην αναλογεί πλήρως στις ελληνικές θέσεις. Για παράδειγμα πολύ δύσκολα θα αποφασίσει υπέρ της πλήρους «επήρειας» του Καστελόριζου εάν δούμε και τον τρόπο με τον οποίο έχει κρίνει ανάλογες διαφορές.

Η Τουρκία, που παραδοσιακά υποστηρίζει ότι οι διαφορές πρέπει να επιλύονται με διμερείς διαπραγματεύσεις, δείχνει να αποδέχεται κάποιου τύπου προσφυγή. Όμως, έχει ως πάγια θέση ότι αυτή θα πρέπει να αφορά το σύνολο των ελληνοτουρκικών διαφορών. Η Ελλάδα παγίως απορρίπτει αυτή τη θέση υποστηρίζοντας ότι μόνη διαφορά είναι η υφαλοκρηπίδα.

Δυο φορές οι χώρες έφτασαν κοντά στην από κοινού προσφυγή στη Χάγη. Η πρώτη ήταν μετά τη συνάντηση Καραμανλή και Ντεμιρέλ στις 31 Μαΐου 1975 στις Βρυξέλλες. Το κοινό ανακοινωθέν ανέφερε: «Οι δύο πρωθυπουργοί είχαν την ευκαιρία κατά την συνάντησίν των να προβούν εις ανασκόπησιν των προβλημάτων, τα οποία προεκάλεσαν την παρούσαν κατάστασιν εις τα σχέσεις των δύο χωρών. Απεφάσισαν ότι τα προβλήματα ταύτα πρέπει να επιλυθούν ειρηνικώς μέσω διαπραγματεύσεων και όσον αφορά το θέμα της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου, μέσω του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης». Όμως, η προσπάθεια δεν θα ευοδωθεί καθώς η Τουρκία θα υπαναχωρήσει.

Η δεύτερη φορά ήταν το 2003-2004 επί κυβέρνησης Κώστα Σημίτη. Τότε είχε προχωρήσει και η σύνταξη του συνυποσχετικού που μάλιστα περιλάμβανε και διαπραγμάτευση για τα άλλα ζητήματα (π.χ. η Ελλάδα θα δεσμευόταν για επέκταση των χωρικών υδάτων έως τα 8 ν.μ. – πέραν των περιοχών όπου οι αποστάσεις ήταν μικρότερες). Όμως, η προσπάθεια δεν ευοδώθηκε, τόσο εξαιτίας της μεταβατικής πολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα και επειδή η Τουρκία έθεσε και επιπλέον αξιώσεις. Η μη ευόδωση του σχεδίου Ανάν και η αλλαγή στάσης κρίσιμων ευρωπαϊκών χωρών ήδη από τότε ως προς την πραγματική ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας επίσης θα παίξουν ρόλο.

Το δύσκολο ερώτημα του συμβιβασμού

Η προϊστορία δείχνει ότι διαπραγμάτευση σημαίνει και συμβιβασμούς και ως προς το ίδιο το θέμα της διαφοράς για την υφαλοκρηπίδα και ως προς άλλα ζητήματα, άρα δύσκολα θα τηρηθεί το «μόνο για την υφαλοκρηπίδα». Η ίδια η φύση της διαδικασίας ακόμη και για την προσφυγή στη Χάγη παραπέμπει σαφώς και σε διαπραγμάτευση μεταξύ των δύο χωρών.

Αυτό υπήρξε διαχρονικά το ερώτημα με το οποίο αναμετρήθηκαν οι ελληνικές κυβερνήσεις: ο κίνδυνος οποιαδήποτε συμβιβαστική λύση να θεωρηθεί ενδοτισμός. Ταυτόχρονα, ο τρόπος που κινείται η Τουρκία δείχνει ένα είδος προβολών ισχύος αρκετά διαφορετικό σε σχέση με το παρελθόν, κάτι που επίσης κάνει συγκριτικά πιο δύσκολη τη διαπραγμάτευση, την ώρα που καταδεικνύει ότι η απλή επένδυση σε μια λογική «αντι-συσπείρωσης» μέχρι τώρα δεν έχει φανεί να αποτελεί μοχλό πίεσης. Ούτως ή άλλως θα ήταν αφελές να πιστέψει κανείς ότι μπορεί να υπάρξει συνθήκη πλήρους απομόνωσης της Τουρκίας. Με αυτή την έννοια το ερώτημα της συζήτησης και της διαπραγμάτευσης είναι ενεργό.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Μαζική και καθολική ήταν η συμμετοχή στην 24ωρη απεργία που κήρυξε η ΠΕΝΕΝ σε όλα τα πλοία της ευρύτερης παράκτιας περιοχής του Πειραιά.

Από τα ξημερώματα πολυπληθές κλιμάκιο από μέλη της Ένωσης, τον Π.Σ.Σ -ΝΑΤ και μέλη πληρωμάτων διάφορων πλοίων συγκρότησαν απεργιακή επιτροπή έχοντας ως επίκεντρο τα πλοία που καθημερινά έχουν πρωϊνή αναχώρηση για την εκτέλεση των δρομολογίων τους.

Πρέπει να σημειωθεί ότι λόγω της σχετικής ενημέρωσης περί της απεργίας, οι επιβάτες που κατήλθαν στο λιμάνι από έλλειψη πληροφόρησης ήταν ελάχιστοι, και αυτοί όμως μετά την ενημέρωση της απεργιακής επιτροπής της ΠΕΝΕΝ αποχώρησαν.

Στην συνέχεια η αντιπροσωπεία της ΠΕΝΕΝ επισκέφθηκε διάφορα πλοία πραγματοποιώντας συσκέψεις σε αυτά και ενημέρωσε διαδοχικά τα πληρώματα για τους στόχους και τα αιτήματα της απεργίας όπως αυτά καθορίστηκαν από το Δ.Σ της Ένωσής μας.

Στο επίκεντρο το νέο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο Βρούτση το οποίο αποτελεί συνέχεια του τερατουργήματος Κατρούγκαλου με το οποίο επιχειρείται ένα νέο συντριπτικό πλήγμα στα συνταξιοδοτικά δικαιώματα των εν ενεργεία και συνταξιούχων Ναυτεργατών και το κυριότερο ανοίγει διάπλατα τον δρόμο για την ιδιωτικοποίηση της επικουρικής ασφάλισης.

Επίσης έγινε ουσιαστική συζήτηση στα εργασιακά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Ναυτεργάτες με τις συστηματικές προσπάθειες των εφοπλιστών να καταστρατηγήσουν τις ΣΣΕ και την υφιστάμενη νομοθεσία καθώς και στο αντιναυτεργατικό θεσμικό πλαίσιο στην επιβατηγό ναυτιλία (νόμος 4150/2013) με βάση τον οποίο έχουν θεσπιστεί οργανικές συνθέσεις στα μέτρα των Ναυτιλιακών - εφοπλιστικών εταιριών και με τον τρόπο αυτό έχουν επιβάλει συνθήκες δουλειάς (ωράρια - χρόνος ανάπαυσης) εργασιακής ζούγκλας.

Ταυτόχρονα αναδείχθηκε και η εφοπλιστόδουλη ατζέντα της κυβέρνησης της Ν.Δ και του Υπουργού της Γ. Πλακιωτάκη ο οποίος επεξεργάζεται νέα βάρβαρα μέτρα στην κατεύθυνση να ενισχύσει ακόμη περισσότερο την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία του παρασιτικού εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Αυτά θα είναι η κατάργηση των ΣΣΕ στα ποντοπόρα πλοία και η δραστική μείωση του αριθμού των ελλήνων Ναυτεργατών που απασχολούνται σε αυτή την κατηγορία στο όνομα για άλλη μια φορά της ενδυνάμωσης του εθνικού νηολογίου.

Ασκήθηκε επίσης έντονη κριτική στις δυνάμεις του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού (ΓΣΕΕ - Ομοσπονδίες και Σωματεία) οι οποίες ανοιχτά συναίνεσαν στον σχεδιασμό κυβέρνησης - κεφαλαίου τα νέα μέτρα να περάσουν από την Βουλή με το πρωτοφανή ισχυρισμό ότι δήθεν δεν θίγουν τους εργαζόμενους!

Την ίδια ακριβώς στάση είχαν και τα δύο μπλοκ που έχουν διαμορφωθεί στο πλαίσιο της ΠΝΟ, Χαλάς - 9 Σωματεία, οι οποίοι από κοινού σιώπησαν και απέρριψαν την πρόταση της ΠΕΝΕΝ για Πανελλαδική απεργία σε όλες τις κατηγορίες πλοίων.

Οι δυνάμεις του κομματικού συνδικαλισμού και ο φερόμενος ως επικεφαλής της ομάδας των τριών Σωματείων Θ. Ευαγγελάκης επιβεβαίωσαν για άλλη μια φορά τις αγαστές σχέσεις με το μεγαλοεφοπλιστικό κεφάλαιο της ποντοπόρου Ναυτιλίας, αφού και σε αυτή την απεργία έβαλαν την ουρά στα σκέλια τους δηλώνοντας με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο ότι έχουν υπογράψει συμφωνία - συνθήκη μακροχρόνιας εργασιακής ειρήνης με τον Βενιάμη και τους άλλους μεγαλοσχήμονες εφοπλιστές αφήνοντάς τους και αυτή την φορά στο απυρόβλητο από πλευράς απεργίας και όποιας άλλης αγωνιστικής δράσης....

Για αυτό και η "κριτική" τους προς τους εφοπλιστές και την νέα επίθεση της κυβέρνησης είναι βαθύτατα υποκριτική αφού αποδείχνονται οι καλύτεροι αβανταδόροι στην ενίσχυση της εφοπλιστικής αδιαλλαξίας οδηγώντας την ιστορική ΠΕΜΕΝ στα βάραθρα της ανικανότητας, της αναξιοπιστίας και του εκφυλισμού....

Έχουν την αυταπάτη ότι η συμπόρευσή τους με το ΠΑΜΕ και η καθοριστική κάθε φορά παρουσία και συμμετοχή του στις "κινητοποιήσεις τους" τους κουκουλώνει και συγκαλύπτει την απώλεια οποιουδήποτε δεσμού με τον κλάδο των Μηχανικών ο οποίος τους έχει γυρίσει οριστικά και αμετάκλητα την πλάτη και με τον τρόπο αυτό έχουν μετατρέψει την ΠΕΜΕΝ σε ένα άχρηστο και άδειο κουφάρι χωρίς το παραμικρό αγωνιστικό ρόλο.

Η ΠΕΝΕΝ παρά τις επιφυλάξεις και τις αντιρρήσεις της σε ότι αφορά τον αγωνιστικό σχεδιασμό για το ασφαλιστικό, που κινήθηκε για άλλη μια φορά στα όρια της συμβολικής διαμαρτυρίας, απέδειξε για πολλοστή φορά μέσα από το δικό της διεκδικητικό πλαίσιο, τα αιτήματα και οι θέσεις της είχαν και έχουν την ολόθερμη υποστήριξη όχι μόνο του κλάδου αλλά και της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ναυτεργατών.

Η λυσσαλέα επίθεση των κυβερνητικών στελεχών ενάντια στην απεργία, η άθλια συκοφαντική εκστρατεία περί "εργατοπατέρων και κομματικής υποκίνησης" και άλλες τέτοιες αθλιότητες που επιστρατεύει η κυβερνητική προπαγάνδα, δείχνουν την ανησυχία στο κυβερνητικό στρατόπεδο και στις δυνάμεις του κεφαλαίου μπροστά στο ενδεχόμενο κλιμάκωσης των εργατικών και λαϊκών αγώνων και μιας γενικευμένης μαζικής αντεπίθεσης ενάντια στις αντιλαϊκές πολιτικές τους.

Αυτό δείχνει και την κατεύθυνση πάνω στην οποία πρέπει να κινηθεί το συνεπές αγωνιστικό και ταξικό κίνημα για την απόκρουση της επίθεσης που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, τόσο τώρα όσο και το επόμενο χρονικό διάστημα. Αυτόν τον δοκιμασμένο δρόμο ως ΠΕΝΕΝ θα τον συνεχίσουμε και στο μέλλον, βάζοντας μπροστά την ανάγκη να οικοδομηθεί ένα πλατύ, ενωτικό ταξικό κίνημα, στηριγμένο στους εργαζόμενους, με την ουσιαστική συμμετοχή τους με διακριτό ρόλο, ταξικό προσανατολισμό, που θα μπορεί όχι μόνο να αντιπαλέψει την αντιλαϊκή πολιτική κυβέρνησης - κεφαλαίου αλλά θα βάλει στόχους (όχι αποσπασματικά ή με άσφαιρα πυρά) για μια συνολική σύγκρουση, ρήξη και ανατροπή της ίδιας αυτής πολιτικής που την τελευταία δεκαετία έχει ρημάξει τις ζωές των εργαζομένων - συνταξιούχων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων και έχει την σφραγίδα των κυβερνητικών αντιλαϊκών πολιτικών του κεφαλαίου και της Ε.Ε.

Το Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ

Περιθώριο έως τις 28 Φεβρουαρίου έχουν τα ζευγάρια που επιθυμούν να υποβάλλουν στο εξής ξεχωριστές φορολογικές δηλώσεις.

Οι φορολογούμενοι ενόψει της διαδικασίας υποβολής των φορολογικών δηλώσεων θα πρέπει να γνωρίζουν ότι τα εισοδήματα που αποκτήθηκαν εντός του 2019 θα φορολογηθούν με βάση το πλαίσιο που ίσχυε έως τις 31 Δεκεμβρίου 2019 και ο φόρος που θα περιέχουν τα εκκαθαριστικά του 2020 θα κυμαίνεται στα ίδια με πέρυσι επίπεδα, εφόσον δεν έχουν μεταβληθεί τα εισοδήματα.

Συνήθεις ερωτήσεις για τις χωριστές φορολογικές δηλώσεις και οι απαντήσεις σε αυτές:

1. Πως μπορώ να γνωστοποιήσω την επιλογή μου να υποβάλω χωριστή δήλωση φορολογίας εισοδήματος;

Η γνωστοποίηση γίνεται μέσω ειδικής ηλεκτρονικής εφαρμογής στον διαδικτυακό τόπο www.aade.gr, στο σύνδεσμο: https://www.aade.gr/polites/eisodema/gnostopoiese-choristes-deloses είτε από εσάς με τους δικούς σας κωδικούς πρόσβασης είτε, από ειδικά για το σκοπό αυτό εξουσιοδοτημένο λογιστή – φοροτεχνικό, με τους προσωπικούς του κωδικούς πρόσβασης. ερωτήσεις - απαντήσεις

2. Αν κανείς από τους συζύγους δεν γνωστοποιήσει την επιλογή υποβολής χωριστής δήλωσης φορολογίας εισοδήματος μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου 2019, τι θα συμβεί;

Στην περίπτωση αυτή οι σύζυγοι θα υποβάλουν κοινή δήλωση για το φορολογικό έτος 2018.

3. Στις περιπτώσεις κοινής δήλωσης Φ.Ε συζύγων, θα γίνεται  συμψηφισμός φόρου μεταξύ συζύγων και βεβαίωση στο όνομα του συζύγου;

Όχι, θα γίνεται χωριστή βεβαίωση φόρου και δεν θα γίνεται συμψηφισμός χρεωστικού και πιστωτικού ποσού μεταξύ των συζύγων

4. Επηρεάζεται η χορήγηση επιδομάτων στις χωριστές δηλώσεις συζύγων;

Όχι, δεν επηρεάζεται η χορήγηση των επιδομάτων από την υποβολή χωριστών δηλώσεων Φ.Ε από τους συζύγους.

5. Είναι απαραίτητο να υποβάλλονται χωριστές δηλώσεις Φ.Ε συζύγων που έχουν διαφορετική φορολογική κατοικία;

Όχι, δεν είναι απαραίτητη η υποβολή χωριστών δηλώσεων Φ.Ε διότι προβλέπεται ήδη χωριστή φορολογική αντιμετώπιση στις κοινές δηλώσεις συζύγων που έχουν διαφορετική φορολογική κατοικία.

6. Πώς δηλώνεται στο Ε1 η κύρια κατοικία στις περιπτώσεις χωριστών δηλώσεων;

Η κύρια κατοικία δηλώνεται στον πίνακα 5 του εντύπου Ε1 στους αντίστοιχους κωδικούς κύριας κατοικίας. Ο κάθε σύζυγος συμπληρώνει το ποσοστό ιδιοκτησίας του σε περίπτωση ιδιόκτητης κατοικίας, το ποσοστό του ως μισθωτής σε περίπτωση μισθωμένης κατοικίας και το ποσοστό της δωρεάν παραχώρησης, αντίστοιχα.

7. Στις περιπτώσεις χωριστών δηλώσεων Φ.Ε πώς δηλώνεται στο Ε1 η κύρια κατοικία όταν ένας εκ των δύο συζύγων δεν διαθέτει καθόλου ποσοστό συνιδιοκτησίας ή χρήσης;

Ο σύζυγος που δεν διαθέτει καθόλου ποσοστό συνιδιοκτησίας ή χρήσης, συμπληρώνει στον πίνακα 6 την ένδειξη «συνοίκηση με σύζυγο». Ο άλλος σύζυγος δεν συμπληρώνει καμία ένδειξη. 

8. Πώς αναγράφονται τα τέκνα ως εξαρτώμενα μέλη του φορολογούμενου στις χωριστές δηλώσεις Φ.Ε;

Τα τέκνα που προέρχονται από κοινό γάμο καθώς και τα αναγνωρισμένα τέκνα δηλώνονται ως εξαρτώμενα μέλη και από τους δύο συζύγους.

9. Ποιος δηλώνει το εισόδημα ανήλικου τέκνου που προέρχεται από τον κοινό γάμο στις χωριστές δηλώσεις Φ.Ε όταν αυτό δεν έχει υποχρέωση υποβολής δήλωσης Φ.Ε;

Το εισόδημα του ανηλίκου τέκνου που δεν φορολογείται στο όνομα του τέκνου προστίθεται στα εισοδήματα του γονέα που έχει το μεγαλύτερο εισόδημα και δηλώνεται μόνο από αυτόν τον γονέα. 

10. Ποιος βαρύνεται με τα τεκμήρια διαβίωσης και απόκτησης στις χωριστές δηλώσεις Φ.Ε συζύγων;

Στις χωριστές δηλώσεις Φ.Ε συζύγων δεν υφίσταται η έννοια του οικογενειακού εισοδήματος για την κάλυψη των επιμέρους τεκμηρίων καθενός εκ των συζύγων, καθώς τα τεκμήρια διαβίωσης και απόκτησης βαρύνουν τον κάθε σύζυγο ατομικά. Όσον αφορά τη δυνατότητα κάλυψης τεκμηρίων με ανάλωση κεφαλαίου, δεν μπορεί να γίνει επίκληση εισοδημάτων από τη χωριστή δήλωση του άλλου συζύγου.

11. Στις χωριστές δηλώσεις Φ.Ε υπάρχει δυνατότητα μεταφοράς υπολειπόμενου ποσού αποδείξεων από τον ένα σύζυγο στον άλλο;

Όχι, δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα.

12. Ποια είναι η προθεσμία γνωστοποίησης της επιλογής για χωριστή δήλωση Φ.Ε συζύγων;

Η καταληκτική ημερομηνία είναι η 28η Φεβρουαρίου κάθε έτους.

13. Μετά τις 28 Φεβρουαρίου η επιλογή για χωριστή δήλωση Φ.Ε μπορεί να ανακληθεί;

Όχι, δεν ανακαλείται για το έτος το οποίο αφορά.

14. Ποιος από τους δύο συζύγους μπορεί να γνωστοποιήσει την επιλογή για χωριστή δήλωση Φ.Ε;

Οποιοσδήποτε από τους δύο συζύγους ή και οι δύο.

15. Πρέπει η γνωστοποίηση της επιλογής για υποβολή χωριστής δήλωσης Φ.Ε να γίνεται κάθε έτος μέχρι την 28η Φεβρουαρίου;

Ναι, θα πρέπει να επικαιροποιείται κάθε έτος από τουλάχιστον έναν εκ των δύο συζύγων μέχρι την προθεσμία αυτή, διαφορετικά θα υποβάλλεται κοινή δήλωση.

16. Πρόκειται να τελέσω γάμο τον Μάρτιο του 2019 (μετά την καταληκτική ημερομηνία υποβολής της γνωστοποίησης). Μπορώ να υποβάλω χωριστή δήλωση Φ.Ε για το φορολογικό έτος 2018;

Ναι. Ειδικά για αυτές τις περιπτώσεις η εφαρμογή θα μείνει ανοιχτή ως την καταληκτική ημερομηνία υποβολής της εμπρόθεσμης δήλωσης φορολογίας εισοδήματος.

17. Πρόκειται να τελέσω γάμο τον Φεβρουάριο 2019 και θα δηλώσω το γάμο στο μητρώο της Δ.Ο.Υ. μετά τις 28 Φεβρουαρίου 2019. Μπορώ να υποβάλω χωριστή δήλωση Φ.Ε για το φορολογικό έτος 2018;

Ναι. Ειδικά για αυτές τις περιπτώσεις η εφαρμογή θα μείνει ανοιχτή ως την καταληκτική ημερομηνία υποβολής της εμπρόθεσμης δήλωσης φορολογίας εισοδήματος.

18.Πόσες φορές μπορώ να αλλάξω την επιλογή δήλωσης χωριστών δηλώσεων Φ.Ε στην περίπτωση που τελέσω γάμο μετά τις 28 Φεβρουαρίου 2019;

Η δήλωση γίνεται άπαξ ανά έτος.

19. Εισέρχονται στην εφαρμογή των χωριστών δηλώσεων Φ.Ε τα μέρη συμφώνου συμβίωσης;

Όχι, δεν εισέρχονται στην εφαρμογή των χωριστών δηλώσεων καθόσον εκ του νόμου τους έχει δοθεί εξαρχής η δυνατότητα για υποβολή κοινών ή χωριστών δηλώσεων.

20. Πρέπει και οι δύο σύζυγοι να διαθέτουν δικό τους κλειδάριθμο προκειμένου να υποβάλλουν χωριστές δηλώσεις Φ.Ε;

Ναι, η σύζυγος που δεν έχει μέχρι τώρα κλειδάριθμο οφείλει να αποκτήσει προκειμένου και αυτή να μπορέσει να υποβάλει τη δική της δήλωση.

ΠΗΓΗ: efsyn.gr

Από την επέλαση στο Χαλέπι (πηγή: Sana)