του Στέφανου Πράσσου

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα πάλης όλων των γυναικών, για ψωμί, ελευθερία, ισότητα και αξιοπρέπεια που γιορτάζεται στις 8 Μάρτη κάνουμε ένα μικρόαφιέρωμα, σε μια άγνωστη σχετικά αγωνίστρια, την κομουνίστρια εργάτρια, Φανή Σιώπηπου δολοφονήθηκε από την εργοδοσία και τη Χωροφυλακή κατά τη διάρκεια μιας απεργίας σταΛιγνιτωρυχεία Παγγαίου Σερρών.

Το τηλεγράφημα που έφτασε στις 2 Δεκέμβρη του 1934, στον Ριζοσπάστη από τον ανταποκριτή του στις Σέρρες ανέφερε:«Ένας εργάτης έπεσε νεκρός και άλλοι 13 τραυματίστηκαν βαριά από την άτιμη δολοφονική επίθεση της Κυβέρνησης του αίματος…»[1]

Στο νομό Σερρών από το 1916 αλλά και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο, λειτουργούσαν έξι λιγνιτωρυχεία.  Η εξόρυξη του λιγνίτη γινόταν με στοές και γαλαρίες και η θερμιδογόνας τους δύναμη ξεπερνούσε τις 6.000 θερμίδες- calorie (6.288 θερμ/κιλό). Η εξόρυξη γινόταν με αρχέγονα μέσα λοστούς, αξίνες, τσάπες, κασμάδες και μικρά φουρνέλα ανά περίσταση. Κατασκευάζονταν εντός των στοών ράγες πάνω στις οποίες κινούνταν καρότσια που φορτώνονταν γύρω στις 300 οκάδες και έλκονταν με συρματόσχοινα από τον «βιντζιέρη» που δούλευε το Βαρούλκο το οποίο βρίσκονταν στην είσοδο της στοάς.  Χρησιμοποιούνταν ακόμα και άλογα σε γαλαρίες μήκους μέχρι 50 μέτρων. Οι Γαλαρίες έφταναν έως και 400 μέτρα μήκος.[2]

Τα μέτρα υγιεινής και ασφάλειας ήταν σχεδόν ανύπαρκτα. Οι ανθρακωρύχοι φορούσαν μπότες και κράνη και κρατούσαν στο χέρι τους φαναράκια ασετιλίνης που έπαιζαν διπλό ρόλο: Φώτιζαν τη στοά αλλά και «προειδοποιούσαν» για την ύπαρξη μεθανίου (ασφυκτικό αλλά και εκρηκτικό αέριο που οι εργάτες το ονόμαζαν«αγκούστα»)το οποίο συνήθως έσβηνε τα φαναράκια (προειδοποίηση) αλλά πολλές φορές δημιουργούσε και εκρήξεις με τραγικά αποτελέσματα. [2]

Πάρα πολλοί εργάτες έχασαν τη ζωή τους σε εργατικά «ατυχήματα» στα ανθρακωρυχεία του Παγγαίου και πάρα πολλοί αρρώστησαν και πέθαναν από πνευμονοκονίαση ή φυματίωση που θέριζε εκείνη την εποχή.   

Ο Συνδικαλισμός την περίοδο του μεσοπολέμου βρισκόταν σε ραγδαία άνοδο. Τα συνδικάτα αρχικά ήταν συντεχνιακά και εργοδοτικά.Είχαν συνήθως όνομα αγίων και γιόρταζαν μεγαλοπρεπώς τον προστάτη τους.Με την άνοδο της επιρροής του ΚΚΕ κυρίως, αλλά και άλλων μικρότερων οργανώσεων, στους εργαζόμενους και τον ταξικό προσανατολισμό που έδωσε στο συνδικαλιστικό κίνημα άρχισαν τα συνδικάτα να περνάν σε χέρια «συνειδητών» ή «ξυπνημένων»  όπως έλεγαν τότε (ταξικά προσανατολισμένων εργατών).

Η αιματοβαμμένη απεργία των Λιγνιτωρύχων Παγγαίου

Η ιστορία διαδραματίζεταιστα ονομαζόμενα «Δημόσια ή Εθνικά Λιγνιτωρυχεία Παγγαίου» που τα εκμεταλλεύεται ο εργοδότης Παπαβασιλείου Παναγιώτης και λειτουργούσαν στις κοινότητες κορμίστας και Τσερέπλιανης  (Ηλιοκώμης).

Το συνδικάτο που προϋπήρχε στο εν λόγω λιγνιτωρυχείο λεγόταν Άγιος Γεώργιος, δεν είχε σωστό προσανατολισμό αλλά όταν πέρασε σε χέρια συνειδητών εργατών άρχισε να βάζει αιτήματα που αφορούσαν την αύξηση τουμεροκάματου, της ασφάλισης, τα προφυλακτικά μέτρα για υγεία και ασφάλειατων εργατών κλπ.Δεν άργησε όμως να μπει στο μάτι της εργοδοσίας η οποία συνεργάζονταν άψογα και με την κυβέρνηση και με τη δικαιοσύνη και με τη χωροφυλακή. Έτσι κατά τη διάρκεια απεργίας του Συνδικάτου που έγινε τον Μάη του ίδιου χρόνου οι ταξικοί συνδικαλιστές συλλαμβάνονται και με κατασκευασμένες κατηγορίες καταδικάζονται και οδηγούνται στις φυλακές Σερρών. Επίσης απολύονται αρκετοί εργάτες ανθρακωρύχοι που χαρακτηρίστηκαν ως κομμουνιστές.[3]

Οι λιγνιτωρύχοι του Παγγαίου όμως δεν το βάζουν κάτω. Κάνουν γενικές συνελεύσεις, οργανώνονται, εκλέγουν μια Επιτροπή Αγώνα και στις 30 Νοεμβρίου 1934 προκηρύσσουν απεργία με κύριο αίτημα την αποφυλάκιση των συνδικαλιστών τους, την επαναπρόσληψη των απολυμένων συναδέλφων τους αλλά και την αύξηση του μεροκάματου κατά 10 δραχμές στα 40δραχμα και 50δραχμα ημερομίσθια.[3]

Οι απεργοί συγκεντρώνονται στις «μπούκες» του Λιγνιτωρυχείου αλλά ταυτόχρονα φθάνουν και δυνάμεις χωροφυλακής από τη Νέα Ζίχνη,  συλλαμβάνουν τα μέλη της Επιτροπής Αγώνα Χρ. Ζαχαρόπουλο, Ι. Γιουβετσόπουλο, Ι Εγγλέζο, Αρ. Φούντα και ταυτόχρονα ζητάν ενισχύσεις από τη χωροφυλακή και το στρατό Σερρών.

Αυτες εξεγείρονται και καλούν βοήθεια από τα κοντινά χωριά. Έρχονται προς συμπαράσταση τα παιδιά και οι γυναίκες των απεργών αλλά και κάτοικοι των χωριών Τσερέπλιανη, Κορμίστα και Νέα Μπάφρα.  [3]

Καταφθάνουν στο Λιγνιτωρυχείο ένας εισαγγελέας, ισχυρές δυνάμεις χωροφυλακής Σερρών και ένας λόχος πεζικού με δυο Πολυβόλα! Με τη σκηνοθετημένη κατηγορία ότι οι απεργοί ετοιμάζονται να ανατινάξουν τις στοές του Ορυχείου διενεργούν δολοφονική επίθεση στους συγκεντρωμένους με γκλομπ, υποκόπανους και πυροβολισμούς μέσα στο πλήθος, στο ψαχνό! Πέφτει νεκρή η αγωνίστρια εργάτρια και μέλος του ΚΚΕ, φανή Σιώπη πυροβολημένη στην κοιλιακή Χώρα. Οι αυτόπτες μάρτυρες υποστηρίζουν ότι είδαν τον μοίραρχο της Νέας Ζίχνης, Τσίτα να την πυροβολεί με το υπηρεσιακό του περίστροφο σχεδόν εξ επαφής! Τραυματισμένοι βαριά πέφτουν πολλοί εργάτες. Τα δημοσιεύματα τους ανεβάζουν από 13 έως 17.[3]

Ο Νομάρχης Σερρών,Τέντζος,στην έκθεσή του λέει πως«δεν υπάρχει κανένας τραυματίας, εκτός από τη νεκρή, Φανή Σιώπη», που έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αλλά υποστηρίζει στα σοβαρά πως η χωροφυλακή την σκότωσε«εν αμύνη…»και χαρακτηρίζει την νεκρή εργάτρια ως «παρατρεχάμενη….» δηλαδή πως δεν είχε λόγο να βρίσκεται εκεί.[4]

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Γενικός ΔιοικητήςΠ. Ράλληςαναφέρει: «Η χωροφυλακή έκανε χρήσιν των όπλων και εφόνευσεν τη Φανήν Σιώπη ευρισκόμενην εν πλήρη αμύνη»[5]

   Το πρωί μια νέα επιτροπή των ανθρακωρύχων αποτελούμενη από τους Διδινιώτη, Γρ. Βασιλείου, Ν. Ανεστάκη και Όμηρο Παπαδόπουλο επισκέφτηκε τον εισαγγελέα Σερρών. Στην Επιτροπή επικεφαλής είναι ο Γ.Γ του Ενωτικού Εργατικού Κέντρου Σερρών,Νιόνιος Μενύχτας, στέλεχος του ΚΚΕ και Κόκκινος Δήμαρχος Σερρών που παρότι εκλέχτηκε τον Φλεβάρη του 1934 παύτηκε λίγους μήνες αργότερα (Ιούλης 34) από την Κυβέρνηση, όπως και ο Μήτσος Παρτσαλίδης, κόκκινος Δήμαρχος Καβάλας, για τον μόνο λόγο ότι ήταν κομμουνιστές….  

Η νέα επιτροπή απαίτησε την άμεση αποφυλάκιση των αδίκως συλληφθέντων συναδέλφων τους.Ο εισαγγελέας αφού τους άκουσε με προσοχή διέταξε την σύλληψή τους!!![5]

Η κηδεία της Φανής Σιώπη 

Η Φανή Σιώπη ήταν από την Τσερέπλιανη, ένα «κατακόκκινο» χωριό όπου στις δημοτικές εκλογές του 1934 εξέλεξε κόκκινο δημοτικό συμβούλιο αφού πλειοψήφησε το Ενιαίο Μέτωπο Εργατών-Αγροτών (Ε.Μ.Ε.Α) που στηριζόταν από το ΚΚΕ.

«Όλες οι νέες αγρότισσες της Τσερέπλιανης ξενύχτησαν γύρω στο φέρετρο της αγαπημένης τους συντρόφισσας.Το έντυσαν στα κόκκινα, δείχνοντας τη βαθιά πίστη τους στην κοινή μας υπόθεση κι όλη τη νύχτα τραγουδούσαν τη Διεθνή και το πένθιμο εμβατήριο (Επέσατε θύματα σ.σ.).

Την κηδεία της δολοφονημένης συντρόφισσας παρακολούθησε ολάκερο το Χωριό, γυναίκες, άνδρες και παιδιά. Πρώτοι οι συναγωνιστές της, οι ηρωικοί λιγνιτωρύχοι συνόδευσαν τη νεκρή αγωνίστρια.

Οι χωροφύλακες που λύσσαξαν, βλέποντας το φέρετρο ντυμένο στα κόκκινα, αποπειράθηκαν να το σπάσουν αλλά η λαϊκή οργή τους σταμάτησε…

Οι λιγνιτωρύχοι απτόητοι συνεχίζουν τον απεργιακό τους αγώνα. Τα φονικά βόλια βασανίζουν ακόμα τα κορμιά των 17 μαχητών λιγνιτωρύχων κι έστειλαν στο θάνατο μια ηρωική εργάτρια, τη συντρόφισσα Φανή Σιώπη, μέλλος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Το κόμμα μας έχασε ακόμα έναν μαχητή του, δείχνοντας για άλλη μια φορά την αυτοθυσία με την οποία μάχεται για τα δικαιώματα των δουλευτάδων.

Στη θέση της δολοφονημένης συντρόφισσάς μας όμως ετοιμάζονται να καταταχθούν δεκάδες νέοι αγωνιστές, που βλέποντας τη λύσσα του φασισμού, πείστηκαν πως άλλη διέξοδος από τον σκληρό αγώνα δεν υπάρχει.»[6]

Η απεργία σπάει λίγες μέρες αργότερα με ωμή βία και τρομοκρατία. Ακολουθούν δεκάδες συλλήψεις ανθρακωρύχων και η «Επιτροπή Ασφαλείας» οργώνει τα χωριά και συλλαμβάνει όλους όσους οι χαφιέδες θεωρούσαν κομμουνιστές ή «κομμουνίζοντες». Έτσι τα θύματα κατηγορούνται για άλλη μια φορά ως υπαίτιοι «των σκηνών» και του φόνου που διέπραξαν οι ίδιες οι δυνάμεις του κράτους της εργοδοσίας.

Τιμή και δόξα στους αγωνιστές του εργατικού κινήματος

Αθάνατηη ηρωική, εργάτρια, κομουνίστρια Φανή Σιώπη

Στέφανος Πράσσος

     Πηγές:

[1] Ριζοσπάστης 2/12/1934

[2]ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΣΧΟΣ - ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΓΙΟΒΑΝΗΣ, "ΤΑ ΛΙΓΝΙΤΩΡΥΧΕΙΑ ΤΟΥ ΝOMOY ΣΕΡΡΩΝ ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ 1950",  ΣΕΡΡΕΣ 2013,

[3]Ριζοσπάστης 3/12/1934

[4] Εφημερίδα ΦΩΣ Θεσσαλονίκης 4/12/1934

[5] ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ Θεσσαλονίκης 4/12/1934

[6] Ριζοσπάστης 9/12/1934

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Γράφει ο Δημήτρης Κόκκος.

Η φράση αυτή ανήκει ως γνωστόν στον αρχαίο ποιητή Μένανδρο και σημαίνει ότι το να κάνει κανείς το ίδιο λάθος δύο φορές δεν είναι γνώρισμα σοφού άνδρα. Η ιστορία όμως του τόπου μας δείχνει ότι τα ίδια λάθη δεν γίνονται μόνο δις, αλλά περισσότερες φορές.

Άλλη μια γνωστή φράση είναι ότι σημαντικά ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα εμφανίζονται την πρώτη φορά ως τραγωδία και την δεύτερη ως φάρσα. Τι συμβαίνει όμως όταν επαναλαμβάνονται -όχι μηχανιστικά και ολόιδια, αλλά τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών και με το ίδιο «μοτίβο»- σχεδόν πανομοιότυπα λάθη; Ξεπερνάει πλέον και το επίπεδο της τραγωδίας και της «φάρσας».

   Τις τελευταίες μέρες βλέπουμε να ξαναπαίρνει κεφάλι η πατριδοκαπηλία, οι «εθνικόφρονες» και οι κάθε λογής «Ελλαδέμποροι». Το έργο σαν να το έχουμε ξαναδεί όμως. Το 1897 με τον «Ατυχή» Πόλεμο και την ταπείνωση της χώρας, που σύρθηκε στο Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο (το Δ.Ν.Τ. της εποχής) απ' το οποίο βγήκε 80 χρόνια σχεδόν αργότερα. Το '60 με τις επαίσχυντες συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου για την Κύπρο, οι οποίες σχεδίαζαν την τριχοτόμηση του νησιού υπό ΝΑΤΟϊκή επικυριαρχία. Την ίδια περίοδο η μνημειώδης φράση υποτέλειας και ξενοδουλείας του Π. Κανελλόπουλου προς τον Αμερικανό στρατηγό Βαν Φλιτ, δείχνοντας τον ελληνικό στρατό: «στρατηγέ μου, ιδού ο στρατός σας». Οι συμφωνίες των κυβερνήσεων Κ. Καραμανλή και Α. Παπανδρέου με την Τουρκία μεταπολιτευτικά για την μη εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων του Αιγαίου. Η συμφωνία της Μαδρίτης το 1997 ύστερα απ’ την κρίση την Ιμίων του προηγούμενου χρόνου, και η αναγνώριση τουρκικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο. Και φυσικά οι δύο εθνικές μας τραγωδίες του 1922 και του 1974.

Κοινός παρονομαστής όλων αυτών των γεγονότων με τον έναν η τον άλλον τρόπο είναι η προηγηθείσα ή κατά τη διάρκεια των γεγονότων, πατριδοκάπηλη ρητορεία, άλλοτε με την μορφή της «Μεγάλης Ιδέας», άλλοτε με την εθνικοφροσύνη και άλλοτε με πιο «ήπιες» και «υπεύθυνες» θέσεις του «ανήκομεν εις την Δύση» που, παρά τις επιμέρους διαφορές, εξυπηρετούν τον ίδιο στόχο: την διατήρηση του καθεστώτος της εξάρτησης και της υποτέλειας της χώρας από τις ξένες μεγάλες δυνάμεις διότι μόνο με αυτόν τον τρόπο η άρχουσα τάξη μπορεί να κρατήσει την εξουσία της. Στη πραγματικότητα η εθνικοφροσύνη και η πατριδοκαπηλία, παρά τις μεγαλοστομίες και τους τυχοδιωκτισμούς-λεονταρισμούς, είναι στην ουσία τους, η εθνική τραγωδία στην οποία θέλει να σύρει για άλλη μια φορά η άρχουσα τάξη τον πολύπαθο λαό μας.

   Τα λέμε όλα αυτά γιατί μαζί με το ζήτημα των προσφύγων και μεταναστών στα σύνορα της χώρας μας αυτή τη στιγμή, υπάρχει και μια άλλη πλευρά. Η πλευρά της τουρκικής προκλητικότητας, η οποία βλέπουμε να παίρνει τρομαχτικές διαστάσεις, με Τούρκους αστυνομικούς να πετούν δακρυγόνα και καπνογόνα στην ελληνική πλευρά των συνόρων και τουρκική ακταιωρό να παρενοχλεί ελληνική από απόσταση αναπνοής. Την ίδια στιγμή που ΝΑΤΟ και ΕΕ -οι «φύσει» σύμμαχοι μας- σιγοντάρουν στην ουσία την πολιτική Ερντογάν στη Συρία και του επιτρέπουν να διαπραγματεύεται με ανθρώπινες ψυχές, συνάμα μετατρέπουν τη χώρα μας σε μια μεγάλη αποθήκη ψυχών και έναν χωροφύλακα για τους κατατρεγμένους αυτούς ανθρώπους όσο και για όσους στα νησιά τολμούν να ζητήσουν το αυτονόητο, δηλαδή την αποσυμφόρηση.

Η κατάσταση είναι εκρηκτική και δεν διαφαίνεται διέξοδος αυτή τη στιγμή από την πλευρά της κυβερνητικής πολιτικής η οποία αντιμετωπίζει αυτά τα κομβικής σημασίας ζητήματα με όρους επικοινωνιακής πολιτικής και με πολεμική ορολογία από τα φίλα προσκείμενα σε εκείνη ΜΜΕ. Πολύ φοβόμαστε λοιπόν ότι μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις διαγράφονται πολύ επικίνδυνες καταστάσεις για την εθνική ακεραιότητα και ανεξαρτησία της χώρας μας.

Είναι προφανές βέβαια ότι η εθνική μας ακεραιότητα δεν απειλείται από τους κατατρεγμένους αυτούς ανθρώπους, πρόσφυγες και μετανάστες που βρίσκονται στα σύνορα μας, αλλά από αυτούς που πιο πριν τους αναγκάζουν να γίνουν πρόσφυγες και μετανάστες: τους ΝΑΤΟϊκούς μακελάρηδες και τους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές.

   Για αυτό είναι αναγκαίο να δυναμώσει η φωνή της αλληλεγγύης σε αυτούς τους δυστυχισμένους ανθρώπους σε πείσμα όσων θέλουν να επιβάλλουν τον κοινωνικό κανιβαλισμό και δαρβινισμό στη κοινή γνώμη και στη καθημερινή ζωή του τόπου και παράλληλα να καταγγελθούν πλατιά και ανοιχτά οι πολιτικές της υποτέλειας που μας σέρνουν σε πολύ επικίνδυνα μονοπάτια για την ειρήνη, την ανεξαρτησία και ακεραιότητα μας.

Το λαϊκό κίνημα πρέπει να μετρήσει σημαντικά βήματα και στα δύο αυτά μέτωπα, προτού να είναι πολύ αργά

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

της Σόνιας Μητραλιά

12,5 δισεκατομμύρια ώρες εργασίας κάθε μέρα. Αόρατες! Απλήρωτες! Ανασφάλιστες! Και σε άθλιες συνθήκες! Τόσες δουλεύουν εντελώς τζάμπα οι γυναίκες του πλανήτη μας σε αυτό που, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, είναι η μεγαλύτερη ληστεία στην ιστορία της ανθρωπότητας!

Βάλτε τώρα όποια ωρομίσθια αμοιβή θέλετε, ακόμα και την πιο μικρή και ασήμαντη, και πολλαπλασιάστε επί τις 12,5 δισεκατομμύρια ώρες απλήρωτης γυναικείας εργασίας: Το ποσό που θα βγει θα είναι παραπάνω από αστρονομικό. Και αυτό για μια μόνο μέρα, όταν ξέρουμε πως η απλήρωτη γυναικεία δουλειά δεν έχει ούτε αργίες, ούτε ωράριο, 365 μέρες το χρόνο!

Η ετήσια έκθεση της OXFAM [1] στην οποία οφείλεται αυτός ο υπολογισμός της απλήρωτης γυναικείας εργασίας, ανεβάζει στα 10.800 χιλιάδες δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο το ποσό που θα έπρεπε να πληρώνουν στις απανταχού γης γυναίκες εκείνοι που επωφελούνται από την εργασία τους. ‘Η πιο σωστά, το ποσό που… δεν πληρώνουν και το βάζουν στην τσέπη τους με αποτέλεσμα να γιγαντώνονται οι χωρίς ιστορικό προηγούμενο ανισότητες που καταλήγουν στην τωρινή -αφόρητη και εξωφρενικά σκανδαλώδη- πραγματικότητα των 2.153 δισεκατομμυριούχων που συγκεντρώνουν μεταξύ τους μεγαλύτερο πλούτο από όσο 4,6 δισεκατομμύρια άνθρωποι στο σημερινό κόσμο μας. Ή ακόμα χειρότερα, των 26 πλουσιότερων που έχουν και κατέχουν όσα η μισή (50%) ανθρωπότητα!…

Ο λόγος λοιπόν για εκείνους που (επ)ωφελούνται από την απλήρωτη γυναικεία εργασία, και που δεν είναι άλλοι από εκείνους που αρμέγουν κανονικά τους κάθε λογής εργαζόμενους και τις εργαζόμενες χωρίς όμως να δίνουν δεκάρα για να συντηρούν αυτούς και τις οικογένειές τους καθημερινά. Δηλαδή, χωρίς να πληρώνουν εκείνες που τους καθαρίζουν το σπίτι, τους ντύνουν και τους μαγειρεύουν, τους φροντίζουν, τους στηρίζουν συναισθηματικά, τους περιποιούνται όταν αρρωσταίνουν, μεγαλώνουν τα παιδιά τους και προσέχουν τους πατεράδες και τους παππούδες τους και κάνουν τις χίλιες δυο εργασίες που απαιτεί αυτό που λέμε …”αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης” στην εποχή του θριαμβεύοντα καπιταλισμού! Γιατί αν δεν έκαναν όλα αυτά και πολλά άλλα, θα ήταν το ίδιο το (καπιταλιστικό) σύστημα που θα κατέρρεε σε χρόνο ρεκόρ και τα κέρδη των καπιταλιστών του που θα γίνονταν καπνός…

Ωστόσο, προσοχή: Αυτή η ήδη αφόρητη κατάσταση γίνεται κιόλας ακόμα χειρότερη καθώς οι νεοφιλελεύθεροι κυβερνήτες διαλύουν και εξαφανίζουν ό,τι έχει απομείνει από το Κοινωνικό Κράτος. Όπως το γράφαμε ήδη από το 2011: “Είτε με την κατάργηση, είτε με την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών, το κράτος ξεφορτώνεται καθήκοντα κοινής ωφέλειας που είχε αναλάβει απέναντι στους πολίτες και τα φορτώνει -και πάλι- στην οικογένεια. Ετσι, η φροντίδα (φροντίδα σωματική και ψυχολογική) των μικρών παιδιών, των αρρώστων, των ηλικιωμένων, των ατόμων με ειδικές ανάγκες, ακόμα και των αναξιοπαθούντων νέων και ανέργων, περνάει από το κράτος στην οικογένεια, και μάλιστα εντελώς τζάμπα”. [2]

Και προσθέταμε: “Όμως, η έννοια οικογένεια είναι πολύ γενική και αφηρημένη. Στην πραγματικότητα, κι αυτό το ξέρουν όλοι, μέσα στην οικογένεια είναι οι γυναίκες που φορτώνονται σχεδόν αποκλειστικά, το βάρος -και μάλιστα απλήρωτο- όλων αυτών των βασικών κοινωνικών καθηκόντων του κράτους. Μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια λοιπόν: από τη μια, το νεοφιλελεύθερο κράτος ξεμπερδεύει οριστικά με τις ελλειμματικές κοινωνικές υποχρεώσεις του, που «διευρύνουν τα ελλείμματα και άρα το δημόσιο χρέος» κι από την άλλη μάς υποχρεώνει να τις επωμιστούμε δουλεύοντας εντελώς δωρεάν!” Πράγμα που μας έκανε να διαπιστώσουμε ότι εμείς οι γυναίκες “Όχι μόνο καταδικαζόμαστε στη φτώχεια και την ανασφάλεια, αλλά μας φορτώνουν και υποχρεώσεις που ήταν κρατικές, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε κούραση, νευρική υπερένταση, πρόωρα γηρατειά, ατέλειωτη απλήρωτη εργασία και πρόσθετα έξοδα..!”

Και όλα αυτά με το απαραίτητο παλιομοδίτικο σεξιστικό “ιδεολογικό” περιτύλιγμα “για τη δήθεν «γυναικεία φύση» (που) πάει χέρι-χέρι με την αντιμετώπιση της γυναίκας ως κατώτερου όντος, της οποίας το σώμα θεωρείται πάντα διαθέσιμο και στο οποίο επιτρέπεται να ξεσπάει ο (κάθε) άντρας. Δεν είναι τυχαίο ότι τα κρούσματα βίας κατά των γυναικών, που ήταν ήδη αναρίθμητα, πληθαίνουν στην εποχή του μνημονιακού καπιταλισμού…”

Και καταλήγαμε τότε με τις ίδιες ακριβώς διαπιστώσεις που κάνουμε και τώρα: “Όλη αυτή η επιστροφή στο μακρινό παρελθόν συνοδεύεται από μέτρα που αποσκοπούν στο να αφαιρέσουν από τις γυναίκες τα λίγα δικαιώματα και κατακτήσεις που κερδήθηκαν με αγώνες τις τελευταίες δεκαετίες. Η «Ιερή Συμμαχία» Κεφαλαίου και Πατριαρχίας καταργεί de facto το δικαίωμά μας στη δουλειά και άρα στην οικονομική ανεξαρτησία. Μάς σπρώχνει πάλι σε μια ζωή χωρίς αυτονομία και ελεύθερη βούληση. Μάς αντιμετωπίζει σα δούλες, στις οποίες φορτώνει καθήκοντα και λειτουργίες που είχε κάποτε το Κράτος Πρόνοιας, επειδή τάχα είναι στη «φύση» της γυναίκας να είναι ταυτόχρονα παιδικός σταθμός, ΚΑΠΗ, νοσοκομείο, εστιατόριο, πλυντήριο, ψυχιατρείο, φροντιστήριο ή ακόμα και ΟΑΕΔ για τα άνεργα μέλη της οικογένειας. Και όλα αυτά εντελώς δωρεάν, χωρίς καμιά πληρωμή, χωρίς καμιά αναγνώριση, επειδή τάχα η γυναίκα «το έχει στο αίμα της να θυσιάζεται για τους άλλους», με αποτέλεσμα να μην έχει ελεύθερο χρόνο ούτε για ν’ ανασάνει και να ολοκληρώσει τη δική της προσωπικότητα, ούτε και για να μετέχει ενεργά στα κοινά.”

Από τότε που γράφονταν τα παραπάνω μέχρι σήμερα, τίποτα δεν έχει αλλάξει στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές εκμετάλλευσης και υποδούλωσης των γυναικών. Όμως, στις ίδιες τις άμεσα ενδιαφερόμενες, στις γυναίκες κάτι έχει αλλάξει, και μάλιστα κάτι πολύ σημαντικό: Η αόρατη γυναικεία εργασία τους αρχίζει να συζητιέται, να αμφισβητείται και να γίνεται… ορατή. Κι αυτό χάρη στις ίδιες, στο κίνημά τους που απλώνεται και γιγαντώνεται τελευταία όσο ποτέ άλλοτε στο παρελθόν! Συσπειρώνοντας ένα νέο κύμα μαχητικών και ριζοσπαστικοποιημένων φεμινιστριών, κατεβάζοντας στους δρόμους εκατοντάδες χιλιάδες ή και εκατομμύρια διαδηλώτριες στις πέντε ηπείρους, και φτάνοντας να οργανώσει τις πρώτες παγκόσμιες απεργίες γυναικών, το νέο φεμινιστικό κίνημα των τελευταίων χρόνων γράφει ήδη ιστορία. Από τη Χιλή, την Αργεντινή και τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι την Ισπανία, το Μεξικό και τη Βραζιλία, αυτή η νέα γενιά φεμινιστριών δεν κάνει απλώς αισθητή την παρουσία της αλλά εισβάλει κυριολεκτικά στο προσκήνιο της κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων βάζοντας στο στόχαστρο του αγώνα της το δίδυμο της πατριαρχίας και του καπιταλισμού. Όμως, πουθενά αλλού όσο στο μουσουλμανικό και αραβικό κόσμο, δεν παλεύει τόσο μαζικά -και μάλιστα με επιτυχία- διαψεύδοντας στερεότυπα, ανατρέποντας ταμπού και χτυπώντας στη καρδιά του τον πιο βάρβαρο σκοταδισμό, σεξισμό και μισογυνισμό όσο το κάνει τον τελευταίο χρόνο στο μουσουλμανικό και αραβικό κόσμο: Συγκεκριμένα, είναι στο Λίβανο και στο Ιράκ και κυρίως στο Σουδάν που οι γυναίκες και οι φεμινίστριες δεν μετέχουν απλώς αλλά φτάνουν …να ηγούνται αυτό το καιρό καθαρόαιμων λαϊκών εξεγέρσεων και επαναστάσεων!

Μπαίνοντας -μαζί με το γιγάντιο παγκόσμιο νεολαιίστικο κίνημα ενάντια στην κλιματική καταστροφή- επικεφαλής των αγώνων όλων των καταπιεσμένων και των θυμάτων του σημερινού απάνθρωπου καπιταλιστικού και πατριαρχικού συστήματος, το μαζικό και τόσο ριζοσπαστικό φεμινιστικό κίνημα του 21ου αιώνα, ενσαρκώνει τις απελευθερωτικές ελπίδες της ανθρωπότητας στην πιο κρίσιμη στιγμή της ιστορίας της!…

Σημειώσεις

1. https://www.oxfam.org/en/not-all-gaps-are-created-equal-true-value-care-work

2. http://www.contra-xreos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=282:2012-02-27-12-41-17&catid=1:articles-greek&Itemid=2

ΠΗΓΗ: contra-xreos.gr  - pandiera.gr

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Είμαστε Ναυτεργάτες οι οποίοι στην αρχική φάση συμμετείχαμε ενεργά στην συγκρότηση του "Σωματείου Ναυτεργατών Δυτικής Ελλάδας και Ιονίων νήσων"

Ανεξάρτητα από την θέση του καθενός μας στο εγχείρημα αυτό, τις ψευδαισθήσεις και αυταπάτες που είχαμε, την εμπιστοσύνη που δείξαμε μέσα από την σύντομη πορεία μας στο παραπάνω σωματείο, εκείνο το οποίο συμπεραίνουμε καθ' όλο το διάστημα που συμμετείχαμε σε αυτό είναι ότι η πρωτοβουλία αυτή αποσκοπούσε στην προώθηση προσωπικών φιλοδοξιών του φερόμενου ως Προέδρου Κάκκου Αλέκου και μιας μικρής ομάδας η οποία από την αρχή αγνοούσαν και περιφρονούσαν κάθε συλλογική - δημοκρατική διαδικασία, διαμόρφωσαν στεγανά στην ενημέρωση και τους σχεδιασμούς τους, ουδέποτε έγινε οργανωμένη συζήτηση στα όργανα του Σωματείου, το Δ.Σ ήταν και παραμένει διακοσμητικό και ουδέποτε έως και τώρα έχει συγκληθεί ενώ οι σχέσεις με διάφορες δυνάμεις και η σύμπλευση μαζί τους καθώς και οι χειρισμοί που γίνονταν και γίνονται στο όνομα του Σωματείου δεν συζητιούνται στα πλαίσια των θεσμοθετημένων οργάνων.

Στην πραγματικότητα το Σωματείο αυτό έχει μετατραπεί σε ένα διαρκές σουρωτήρι με την είσοδο και έξοδο ανθρώπων που εξαπατούνται για τους πραγματικούς σκοπούς αυτής της αδίστακτης ομάδας η οποία εκμεταλλεύεται την άγνοια, παραπληροφορεί συστηματικά και το όλο σκηνικό που έχει στήσει είναι η είσοδός τους στην ΠΝΟ από την οποία προσδοκούν να εισρεύσουν χρήματα στο ταμείο του Σωματείου, να βολευτεί η ομάδα αυτή και ταυτόχρονα να ικανοποιήσει πλήθος ρουσφετιών που υπόσχεται σε όλους....

Η αναφορά τους στα προβλήματα είναι εντελώς προσχηματική, αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι επί 3 χρόνια αναλώνονται σε δημόσιες σχέσεις με το ΥΕΝ και υπηρεσιακούς του παράγοντες, δεν έχουν επιχειρήσει να οργανώσουν τον παραμικρό αγώνα, όχι γενικά αλλά και στον ίδιο τον χώρο της Πορθμειακής γραμμής Ρίου - Αντιρρίου στον οποίο η εφοπλιστική παραβατικότητα έχει γιγαντωθεί και παίρνει τεράστιες διαστάσεις και τα πληρώματα είναι συνδικαλιστικά -εργασιακά απροστάτευτα.

Η πρακτική τους δείχνει ότι συνειδητά κοροϊδεύουν και εξαπατούν διάφορους αφελείς και ανεξέλεγκτα χρησιμοποιούν το σωματείο για δικά τους αποκλειστικά συμφέροντα έχοντας και διάφορους κηδεμόνες και παρατρεχάμενους που και αυτοί με την σειρά τους έχουν τα δικά τους μικρά και μεγάλα συμφέροντα και επιδιώξεις ξένες με τα εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα των Ναυτεργατών.

Το ψέμα, το παπατζιλίκι, οι υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα, η αδιαφάνεια, η ανυπαρξία δράσης κουκουλώνονται μπροστά στον ιερό σκοπό να εισέλθουν στην ΠΝΟ για την οποία εξακολουθούν να αναμασούν ότι δικαστικά θα τα καταφέρουν, παρά το γεγονός ότι επανειλημμένα έχουν φάει πόρτα με διαδοχικές δικαστικές αποφάσεις.

Τα γεγονότα είναι αμείλικτα για την ομάδα αυτή, δεν αφήνουν πλέον κανένα περιθώριο για αυταπάτες σε κανένα από μας που πέσαμε θύματα, εξαπατηθήκαμε και στηρίξαμε με τα χρήματά μας μια προσπάθεια η οποία ήταν από την αρχή καταδικασμένη σε αποτυχία.

Με την κοινή αυτή ανακοίνωσή μας απευθύνουμε κάλεσμα σε όσους παραμένουν ακόμη εγκλωβισμένοι σε αυτό το κατασκεύασμα να αποχωρήσουν, να γυρίσουν οριστικά την πλάτη σε αυτή την ομάδα η οποία το μόνο για το οποίο νοιάζεται είναι τα προσωπικά συμφέροντα και οι φιλοδοξίες τους.

Καλούμε όλους τους συναδέλφους που έχουν κάνει τυπικά εγγραφή στο παρασωματείο αυτό να διαγραφούν, να ενταχθούν στα κλαδικά Ναυτεργατικά Σωματεία και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους μέσα από οργανωμένους αγώνες οι οποίοι είναι αναγκαίο να αναπτυχθούν για το σύνολο των αιτημάτων μας που παραμένουν άλυτα εξ' αιτίας κυβέρνησης - εφοπλιστών.

Οι Υπογράφοντες

Κανέλλος Γιάννης, πρώην Αν. Γ.Γ

Χατζηνικολάου Θανάσης, πρώην Ταμίας

Γκέκας Στέργιος, πρώην μέλος του Δ.Σ