«Ητανε της τύχης μου να υποφέρω όσα υπόφερα και της τύχης μου να αγωνιστώ όπως αγωνίστηκα, να αγαπήσω και να τραγουδήσω όπως τραγούδησα. Γνώρισα σε διάφορα σημεία της Γης το θρίαμβο και την ήττα, έχω ζωντανή στη μνήμη μου τη γεύση του ψωμιού, αλλά και τη γεύση του αίματος. Τι περισσότερο μπορεί να θέλει ένας ποιητής; Η ζωή μου στάθηκε η ίδια η ποίησή μου και η ποίησή μου υπήρξε το στήριγμα όλων των αγώνων μου. Αν και πολλά βραβεία μου δόθηκαν, κανένα δεν μπορεί να συγκριθεί με το τελευταίο βραβείο. Να είμαι ο ποιητής του λαού μου. Το μεγάλο, το μοναδικό μου βραβείο είναι αυτό κι όχι τα βιβλία μου που μεταφράστηκαν σ' όλες τις γλώσσες του κόσμου, ούτε τα βιβλία που γράφτηκαν για να αναλύσουν τα λόγια μου».

Πάμπλο Νερούδα.

Σαν σήμερα στις 23/09/1973 πεθαίνει σε ηλικία 69 ετών στο Σαντιάγο της Χιλής ένας απ’ τους μεγαλύτερους ποιητές του 20ου αιώνα ο κομμουνιστής και μέλος της ΚΕ του ΚΚ Χιλής Πάμπλο Νερούδα.

Ο τιμημένος λογοτέχνης με το βραβείο Στάλιν, 1953, και το Νόμπελ Λογοτεχνίας, το 1971 ελάχιστες μέρες μετά το αμερικανοκίνητο πραξικόπημα της 11ης Σεπτέμβρη 1973 που ανέτρεψε τον εκλεγμένο πρόεδρο και προσωπικό του φίλο Σαλβαδόρ Αλιέντε, αφήνει την τελευταία του πνοή στην κλινική Σάντα Μαρία.
Η επίσημη εκδοχή του θανάτου του κάνει λόγο για κατάληξη από φυσικά αίτια.
Μαρτυρίες όμως όπως του οδηγού του, Μανουέλ Αράγια, αναφέρουν ότι έπεσε θύμα δηλητηρίασης από πράκτορες του Πινοσέτ.

Οι παρακάτω παραπομπές για τον διανοούμενο που είχε την τύχη να γνωρίσει σημαντικές προσωπικότητες όπως τον Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, Λουί Αραγκόν, Φιντέλ Κάστρο,  Ναζίμ Χικμέτ, Τσε Γκεβάρα,κ.α πιστεύουμε ότι είναι αρκετές για να σχηματίσει κανείς ολοκληρωμένη άποψη γ’ αυτόν τον κομμουνιστή λογοτέχνη.

Παράλληλα και αυτή η «λογοτεχνική επιστολή» που του απεύθυνε ο Γιάννης Ρίτσος δεν μπορεί να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο.

πηγη: tsak-giorgis.blogspot.com

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ χαιρετίζει τις αγωνιστικές και απεργιακές κινητοποιήσεις του κλάδου των εργαζόμενων διανομέων που αναπτύσσονται στην Αθήνα και σε άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας μας.

Οι διεκδικήσεις τους για απαλλαγή από την πολύμηνη ομηρία, για μόνιμη και σταθερή δουλειά με εργασιακά - ασφαλιστικά δικαιώματα και ΣΣΕ είναι απαίτηση που πρέπει να συγκεντρώνει την συμπαράσταση όλων των συνδικάτων και όλων των εργαζομένων.

Να δοθεί τέλος στο εργασιακό αίσχος της αξιολόγησης και της παραγωγικότητας, να νομοθετηθεί η εργασία τους ως βαριά και ανθυγιεινή, να ανανεωθούν εδώ και τώρα όλες οι συμβάσεις σε αορίστου χρόνου.

Η οργάνωση, η κλιμάκωση του αγώνα και η αλληλεγγύη σε αυτόν είναι ο μοναδικός δρόμος που πρέπει με αποφασιστικότητα να πορευτούν οι εργαζόμενοι για να διεκδικήσουν λύσεις στα δίκαια αιτήματά τους.

Η εργοδοτική αυθαιρεσία της E-FOOD, οι εκβιασμοί της και οι απόπειρες μετατροπής των διανομέων από συμβασιούχους σε "freelancers" θα πέσει στο κενό.

Δηλώνουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας στον δίκαιο αγώνα τους.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Παναγιώτης Ξοπλίδης

▸Η εργατική τάξη ξυπνά στην Ιταλία. Μετά από ένα λήθαργο δεκαετιών, όπου το συνδικαλιστικό κίνημα στη γειτονική χώρα έφτασε σε πλήρη εκφυλισμό, εργατικοί αγώνες ξεσπούν και πετυχαίνουν νίκες. Η σχεδόν ολοκληρωτική διάλυση της ιταλικής αριστεράς και η επικράτηση της λογικής του συνεργατισμού και της κοινωνικής ειρήνης μέσα στα επίσημα συνδικάτα, είχε οδηγήσει την εργατική τάξη να ζει και να δουλεύει σε συνθήκες μεσαίωνα.

Στην Ιταλία υπάρχει ακόμα βαριά βιομηχανία, ενώ και ο κλάδος των υπηρεσιών είναι υπερανεπτυγμένος. Οι μεγάλες βιομηχανικές πολυεθνικές μεταφέρουν σταδιακά την παραγωγή τους σε φτηνότερες περιοχές, απολύουν μαζικά εργάτες, μειώνουν μισθούς, κόβουν ασφαλιστικά δικαιώματα. Στους κλάδους των υπηρεσιών (π.χ. στις ταχυμεταφορές και στα logistics που γνώρισαν πρωτοφανή ανάπτυξη στα χρόνια της πανδημίας) μια νέα εργατική βάρδια δουλεύει εξ αρχής χωρίς κατακτήσεις.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, 422 εργαζόμενοι της πολυεθνικής βιομηχανίας εξαρτημάτων GKN στη Φλωρεντία έλαβαν τον Ιούλη μέιλ στο σπίτι τους ότι απολύονται, μια πρακτική που είναι πλέον συνηθισμένη στις σύγχρονες εργασιακές σχέσεις. Η απάντηση των εργαζομένων ήταν η οργάνωση δυναμικών κινητοποιήσεων και μαχητικής συλλογικής δράσης, που προκάλεσαν σεισμό στην πόλη της Φλωρεντίας και σε όλη την χώρα. Οι εργάτες κατέλαβαν το εργοστάσιο και δεν επέτρεψαν σεκιουριτάδες της εργοδοσίας να το ανακτήσουν, ενώ οργάνωσαν διαδηλώσεις στην πόλη με την στήριξη του λαού καθώς οι συνέπειες της ανεργίας και της φτωχοποίησης είναι δραματικές για όλη την περιοχή.

Το Σάββατο 18 Σεπτέμβρη ολόκληρη η Φλωρεντία εξεγέρθηκε. Μια τεράστια διαδήλωση 40.000 ανθρώπων πλημμύρισε την πόλη. «Η Φλωρεντία εξεγείρεται και δεν δαμάζεται!» ήταν το κεντρικό πανό σε μια διαδήλωση που όμοιά της είχε να δει η Ιταλία για τουλάχιστον 20 χρόνια. Δίπλα στους εργαζόμενους της GKN στη Φλωρεντία βρέθηκαν εργαζόμενοι από άλλες πολυεθνικές, όπως της Whirlpool από τη Νάπολι, της Embraco από το Τορίνο. Όλοι τους βρίσκονται αντιμέτωποι με το φάσμα της ανεργίας ή της απώλειας εισοδήματος. Ο αγώνας της GKN έγινε υπόθεσης ολόκληρης της ιταλικής εργατικής τάξης.

Με σκληρό απεργιακό αγώνα, ευρεία εργατική συμπαράσταση και ξεσηκωμό της πόλης της Φλωρεντίας, οι εργαζόμενοι της GKN πέτυχαν μια πρώτη νίκη

Μία ημέρα μετά την τεράστια διαδήλωση το αρμόδιο δικαστήριο στο οποίο είχαν προσφύγει οι εργαζόμενοι, έκρινε ως παράνομες τις απολύσεις στην αυτοκινητοβιομηχανία GKN. Η απόφαση του δικαστηρίου αφορά στη διαδικασία απόλυσης, η οποία κρίθηκε ότι παραβιάζει τη νομοθεσία και τη συλλογική σύμβαση εργασίας. Είναι μια πρώτη σημαντική νίκη, όχι όμως και το τέλος του αγώνα. Η εταιρεία μπορεί να ξεκινήσει νέα διαδικασία απολύσεων και οι εργαζόμενοι της GKN έχοντας στο πλάι τους πλέον όλη την εργατική τάξη της Ιταλίας θα συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις. Οργανωμένοι σε σωματεία, συλλόγους και συντονιστικά απαιτούν πλέον να υιοθετηθεί από το κοινοβούλιο η δική τους πρόταση, με την οποία προστατεύονται, όχι μόνο οι ίδιοι αλλά όλοι οι εργαζόμενοι στην Ιταλία από μαζικές απολύσεις, ξαφνικά κλεισίματα και μεταφορές εργοστασίων σε άλλα μέρη ή χώρες. Η Ιταλία έχει για μια ακόμα φορά κυβέρνηση τεχνοκρατών (που δεν έχει καν εκλεγεί) με πρωθυπουργό τον πρώην πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι, ώστε να διασφαλιστεί η συνέχεια των πολιτικών που ενισχύουν ακόμα περισσότερο το ιταλικό κεφάλαιο.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η εργατική τάξη φαίνεται να ξαναβρίσκει τον δρόμο της μαχητικής λαϊκής αντιπολίτευσης με οργάνωση σωματείων και ανάπτυξη αγώνων ακόμα και σε κλάδους που ήταν μέχρι πρόσφατα συνδικαλιστικά έρημοι. Εργαζόμενοι στον τομέα των ταχυμεταφορών και σε πολυεθνικές όπως η FedEx οργανώνουν νέα σωματεία ενάντια στις ομαδικές απολύσεις (σε ένα κλάδο με έκρηξη κερδοφορίας), την καταστολή του δικαιώματος στον συνδικαλισμό και την πλήρη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Κατά την διάρκεια απεργιακής περιφρούρησης στις 18 Ιούνη σκοτώθηκε ο 37χρονος συνδικαλιστής Αντίλ Μπελκαντίμ στο πλαίσιο οργανωμένης απεργοσπαστικής προσπάθειας από την εργοδοσία.

Αυτό το κύμα εργατικών αγώνων στην Ιταλία κινείται παράλληλα με την επανεμφάνιση της κομμουνιστικής αριστεράς

Αυτό το κύμα εργατικών αγώνων στην Ιταλία κινείται παράλληλα με την επανεμφάνιση της κομμουνιστικής αριστεράς. Εδώ και δυο δεκαετίες η κομμουνιστική αριστερά βρίσκονταν στο όριο της ύπαρξης, καθώς οι αλλεπάλληλες ανασυνθέσεις εντός ρεφορμιστικών μετώπων είχαν ως αποτέλεσμα την απαξίωση και τον εκφυλισμό της. Τα τελευταία χρόνια δημιουργήθηκαν νέες οργανώσεις με αναφορά στον κομμουνισμό που παράλληλα προσπαθούν να μιλήσουν την γλώσσα των εργατικών αγώνων.

Όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ιταλία μπορούν να αναγνωστούν και στο νέο τοπίο της εργασίας στην Ελλάδα. Οι ατομικές συμβάσεις, η καθολική εφαρμογή ελαστικών σχέσεων εργασίας, ο περιορισμός των συνδικαλιστικών ελευθεριών είναι κοινός τόπος για την εργατική τάξη. Γι αυτό και η διεθνιστική εργατική αλληλεγγύη είναι η μόνη απάντηση για την ανατροπή του σύγχρονου εργασιακού μεσαίωνα.

πηγη: prin.gr