Σαν τις ιστορίες της Ανατολής. Η μια μπαίνει στην άλλη και μπλέκει το παρελθόν με το παρόν σε μια δοκιμασία της σκέψης και της πράξης.

Σε ένα πολύ σπουδαίο μυθιστόρημα που προέρχεται από την Παλαιστίνη (Ελίας Χούρι –γέννημα Λιβανέζος, θρέμμα Παλαιστίνιος, λέει ο ίδιος- Η πύλη της άμμου εκδ. Καστανιώτη) αναφέρεται: «Θεωρείς λοιπόν, όπως κι εγώ επίσης, ότι δεν δολοφονούμε τα παιδιά μας κι έπειτα τα πετάμε κάτω από τα δέντρα. Προτιμάς να είναι όλα ξεκάθαρα και απλά. Ο θύτης είναι καθορισμένος και το θύμα επίσης. Από εμάς απομένει να αποδώσουμε δικαιοσύνη. Αλλά όχι, δυστυχώς, τα πράγματα δεν ήταν απλά – άσπρο και μαύρο, αυτοί κι εμείς. Υπήρχε κάτι διαφορετικό που δυσκόλευε την αλληλοκατανόησή μας».  

Και μ’ αυτά τα εφόδια σκέψης πάμε στο Ιράν που βρίσκεται σε αναβρασμό.

Το σημερινό καθεστώς των μουλάδων είναι αντιδραστικό, αυταρχικό, θεοκρατικό. Βαθύτατα ταξικό. Κι αυτά δεν αποσύρονται εξ αιτίας του αντιαμερικάνικου προσανατολισμού του, όσο κι αν είναι κρίσιμο μέγεθος στη διεθνή σκακιέρα.

Η δολοφονία της Μάχσα Αμίνι, όπως και οι δολοφονίες διαδηλωτριών που ακολούθησαν, αποδεικνύουν τα πιο πάνω και προκαλούν αλυσίδα αντιδράσεων, μέσα και έξω από τη χώρα.

Αντιπαρέρχομαι τη θύελλα των δυτικών μέσων ενημέρωσης και των όσων τα ακολουθούν που επιλέγουν συστηματικά και χωρίς καμιά αιδώ για ποια κινήματα αξίζουν την ευαισθησία τους (και ευαισθησία μας) και ποια όχι, ανάλογα με την προέλευση του δράστη. Οι διαχρονικές σφαγές των Αμερικανών, δεν τυχαίνουν ποτέ μιας παρόμοιας ή έστω μιας σχετικής προβολής.

Εμείς δεν ανήκουμε και δεν υποτασσόμαστε ούτε στα μέσα προπαγάνδας ούτε στη λογική και τις μεθόδους τους. Δεν πρέπει δηλαδή.

Και συνεπώς έχουμε δικαίωμα και υποχρέωση να υπερασπιζόμαστε τα δημοκρατικά δικαιώματα, τους εξεγερμένους και τις εξεγέρσεις παντού όπου ξεσπούν. Ταυτόχρονα καλούμαστε να λύνουμε δύσκολες εξισώσεις, καθώς συχνά μυστικές υπηρεσίες, πράκτορες, αντιδραστικές δυνάμεις υπονομεύουν τα κινήματα και τα χρησιμοποιούν για δικούς τους σκοπούς. Πολλές φορές με επιτυχία.  

Και για να μην παίζουμε το ρόλο του «χρήσιμου ηλίθιου» σε ένα γήπεδο και έναν αγώνα που έχουν επιλέξει οι άλλοι, οι οποίοι έχουν επί πλέον μαζί τους και το διαιτητή, καλό θα είναι να κρατάμε τα μάτια μας και το μυαλό μας ανοιχτά. 

Το ότι στο Ιράν καιροφυλακτούν και ενεργοποιούνται ταυτόχρονα δυνάμεις που εξελίσσουν τα δικά τους σχέδια, και πρωτίστως οι αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες – ιδιαίτερα σήμερα όταν η αμφισβητείται η παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ- είναι πέραν αμφιβολίας. Αυτό όμως δεν αλλάζει την ανάγκη του εκδημοκρατισμού, ούτε τη σημασία των μεγάλων κινητοποιήσεων. Οφείλουμε να είμαστε με εκείνα τα ρεύματα, όσο αδύναμα ή αντιφατικά κι αν είναι, που επιδιώκουν ανατροπές από το λαό και προς τα αριστερά.  

Ας το κοιτάξουμε και με μια άλλη ματιά.  Αν ζούσαμε εμείς στο Ιράν τι θα λέγαμε, καλώς μας βάζετε φυλακή, καλώς μας υποχρεώνετε στη μαντήλα, αρκεί που είσαστε αντιιμπεριαλιστές; Παράλογο δεν ακούγεται;

Στο κάτω-κάτω ο καλύτερος τρόπος, ο μόνος, για  να δικαιώσουν τον αντιιμπεριαλισμό τους οι κυβερνώντες και να φράξουν πραγματικά το δρόμο στον ιμπεριαλισμό είναι η δημοκρατικοποίηση της κοινωνίας.

Αλλά επειδή το παρελθόν δεν είναι μια μακρινή υπόθεση και η ιστορία υπεισέρχεται στο παρόν με ποικίλους τρόπους, καλό είναι να θυμηθούμε πράγματα που ξεχάστηκαν ή αποσιωπήθηκαν και συνιστούν χρήσιμο εργαλείο στη γνώση. 

Όταν ξεκίνησε ο 20ος αιώνας και λίγο πριν ξεκινήσει ο Α΄ παγκόσμιος πόλεμος, ο  Πρώτος Λόρδος του Βρετανικού Ναυαρχείου, ο υπουργός Ναυτικών δηλαδή, αποφάσισε να μετατρέψει τα ατμοκίνητα πλοία του βρετανικού ναυτικού σε πετρελαιοκίνητα και προώθησε την εξαγορά από τη βρετανική κυβέρνηση του 51% της νέας Αγγλοπερσικής Εταιρείας Πετρελαίου. Λίγα χρόνια νωρίτερα η εταιρεία είχε εντοπίσει κοιτάσματα στο Ιράν.

Το 1941 αγγλικός και σοβιετικός στρατός κατέλαβαν το Ιράν, το οποίο ερωτοτροπούσε με τους ναζί. Από τους δρόμους και τα αεροδρόμια του Ιράν οι Αμερικανοί προμήθευσαν πολεμικό υλικό αξίας 18 δισ. δολαρίων στην ΕΣΣΔ.

Στη συνέχεια οι Βρετανοί ήταν οι αφέντες της χώρας. Τα έσοδα από το πετρέλαιο που έπαιρναν ήταν διπλάσια από εκείνα που εισέπραττε το Ιράν. Το Ιράν ζητούσε ίσο μερίδιο αλλά οι Βρετανοί αρνούνταν. Οπότε το ιρανικό κοινοβούλιο τον Απρίλιο  του 1951 αποφάσισε την εθνικοποίηση των πετρελαίων της χώρας. Μετά από λίγες μέρες ο Μοχαμάντ Μοσαντέκ, που υπερασπιζόταν τα εθνικά συμφέροντα, έγινε πρωθυπουργός της χώρας. Οι βρετανοί επέβαλαν διεθνές μποϊκοτάζ στο ιρανικό πετρέλαιο, τα βρετανικά σκάφη «άραξαν» ανοιχτά των ιρανικών ακτών και κατέστρωσαν σχέδια, υπό την ηγεσία του Τσώρτσιλ που ξανάγινε πρωθυπουργός, για κατάληψη των πετρελαιοπηγών και των διυλιστηρίων. Επικράτησε το σχέδιο του πραξικοπήματος.

Στις 26 Νοεμβρίου 1952 σε σύσκεψη που έγινε στην Ουάσιγκτον, Αμερικανοί και Βρετανοί πράκτορες σχεδίασαν το πως θα ανατρέψουν τον Μοσαντέκ.

Εστάλη στο Ιράν ο Κέρμιτ (Κιμ) Ρούσβελτ, ο οποίος είχε προηγούμενη «επιτυχή» θητεία στην Τεχεράνη. Εξαγόρασαν την υποστήριξη χαμηλόβαθμων πολιτικών αξιωματούχων, ιερέων, κακοποιών και συμμοριών οι οποίες διέλυαν τις συγκεντρώσεις του κομμουνιστικού κόμματος Τουντέχ.

Το Μάιο του 1953 άρχισε η δράση. Το σχέδιο περιλάμβανε μια τρομοκρατική ομάδα, όπως χαρακτηρίζεται σε μελέτη της CIA, θρησκευτικά φανατικών η οποία θα απειλούσε τον Μοσαντέκ και τους υποστηρικτές του. Οι «Πολεμιστές του Ιράν», όπως ονομάστηκαν, θα έκαναν και επιθέσεις εναντίον θρησκευτικών ηγετών, με τρόπο που να δημιουργείται η εντύπωση πως είναι οι κομμουνιστές αυτοί που προβαίνουν στις πράξεις. Η CIA σχεδίασε και τύπωσε φυλλάδια και αφίσες και διοχέτευσε στον ιρανικό τύπο κάμποσες χιλιάδες δολάρια.

Το σχέδιο θα ολοκληρωνόταν με ένα κλασικό στρατιωτικό πραξικόπημα και  εξαγορά βουλευτών που θα έδιναν επίφαση νομιμότητας.

Τα χαράματα της 16ης Αυγούστου εκδηλώθηκε το πραξικόπημα που κατέληξε σε φιάσκο. Ο Κιμ και η υπηρεσία δεν σταμάτησαν. Απλώς τροποποίησαν το σχέδιο.

Τη νύχτα της ίδιας μέρα οι πράκτορες του σταθμού της CIA με εφόδιο 50.000 δολάρια συγκρότησαν ένα πλήθος που παρίσταναν τους κομμουνιστές και άρχισαν να κάνουν βανδαλισμούς. Τα μέλη του Τουντέχ ενώθηκαν αρχικά μαζί τους αλλά εν συνεχεία κατάλαβαν την προβοκάτσια και προσπάθησαν να διαλύσουν τη συγκέντρωση.

Στις 19 Αυγούστου συμμορίες πληρωμένες από τους πράκτορες συγκεντρώθηκαν στην Τεχεράνη.

«Όλα ξεκίνησαν με τη διαδήλωση των μελών ενός γυμναστηρίου. Επρόκειτο για φουσκωτούς τραμπούκους που είχαν στρατολογηθεί από τη CIA ειδικά για την περίσταση. Σύντομα οργανώθηκε μια ογκώδης διαδήλωση υπέρ του Σάχη και εναντίον του Μοσαντέκ… Δυο από τους διαδηλωτές ήταν θρησκευτικοί ηγέτες. Ο ένας ο Αγιατολάχ Αχμέτ Κασανί και ο άλλος, ηλικίας πενήντα ενός ετών Αγιατολάχ Ρουχολάχ Μουσαβί Χομεϊνί, ο μετέπειτα ηγέτης του Ιράν». (Όπως λένε τα αρχεία της υπηρεσίας).

Σύμφωνα με τα αρχεία της  CIA ο Ρούσβελτ διηύθυνε όλη την επιχείρηση και κατεύθυνε τις ομάδες των εμμίσθων για να καταλάβουν τα καίρια σημεία και το σπίτι του Μοσαντέκ και να συλλάβουν τον ίδιο.

Έτσι έγινε το πραξικόπημα του 1953 που εγκατέστησε το Σάχη στην εξουσία και μέσω αυτού τη CIA. Ο Σάχης έγινε ο βασικός κρίκος της αμερικάνικης πολιτικής στον ισλαμικό κόσμο. Λένε χαρακτηριστικά πως ο άμεσος καθοδηγητής του ήταν ο εκάστοτε σταθμάρχης της CIA στην Τεχεράνη. 

Αυτή είναι λοιπόν μια ιστορία πρακτόρων, εξαγορών, τραμπούκων, προβοκατσιών και όλων των πράξεων που οι λιγότερο πληροφορημένοι αποκαλούν απαξιωτικά «πρακτορολογία» όταν προσπαθείς να ερμηνεύσεις και κάποια σημερινά συμβάντα.  

Τα στοιχεία και τα παραθέματα τα άντλησα από το βιβλίο του Tim Weiner Η ιστορία της CIA, εκδόσεις Γκοβόστη. Πρόκειται για μια μελέτη που βασίζεται σε προσωπική γνώση του συγγραφέα–δημοσιογράφου στηριγμένη και σε μαρτυρίες πρωταγωνιστών, όσο και σε αποχαρακτηρισμένα αλλά και άλλα αρχεία της αμαρτωλής υπηρεσίας.

Η συνέχεια είναι πιο γνωστή. Το 1979 έγινε επανάσταση στην οποίας κυριάρχησαν οι μουλάδες και εγκατέστησαν ένα θρησκευτικό, σκοτεινό αλλά αντιαμερικάνικο καθεστώς.

Επανέφερα στη μνήμη παλιά συμβάντα στον ίδιο χώρο θέλοντας κυρίως να πω πόσο πιο περίπλοκα από όσο εμφανίζονται είναι τα πράγματα, και κυρίως οι μεγάλες κινητοποιήσεις, που ενεργοποιούν ποικίλες δυνάμεις, οι οποίες επιδιώκουν συχνά εντελώς αντίθετους στόχους, αλλά συμπορεύονται στους δρόμους διεκδικώντας αλλαγή του καθεστώτος. Δεν είναι εδώ σαν εμάς την εποχή της χούντας όπου οι διαμαρτυρόμενοι συνενώνονταν στο σύνθημα Κάτω η χούντα, αν και είχαν διαφορετικά σχέδια για το μετά.

Οι προοδευτικές και επαναστατικές δυνάμεις σε κάθε περίπτωση δικαιώνουν το όνομα και την ύπαρξή τους πρωταγωνιστώντας, με γνώση και συνείδηση και με τη δική τους σημαία, σε αυτά τα γεγονότα. 

Αν τα πολιτικά υποκείμενα μιας προοδευτικής αλλαγής απουσιάζουν ή είναι αδύναμα και κατακερματισμένα η κάθε εξέγερση μπορεί να εξελίσσεται στο αντίθετο της επιθυμίας της. Ας θυμηθούμε τι έγινε με την αραβική άνοιξη.

Αυτό όμως είναι και εκείνο που ωριμάζει τις επαναστατικές αναζητήσεις. Αν και η ωρίμανση αυτή μπορεί καμιά φορά (ή και συχνά) να στοιχίζει ακριβά.

Και κυρίως να αργεί!

Πηγή: kommon.gr

Η κοινωνία που έκπληκτη πέφτει από τα σύννεφα για τον παιδοβιαστή τον Σεπολίων, είναι η ίδια που βλέπει τα παιδιά στο πεδίο του Άρεως να εκπορνεύονται περνώντας αδιάφορα, αφού στην μεγάλη τους πλειοψηφία είναι παιδιά μετανάστες. Είναι οι γείτονες που έβλεπαν τον Λιγνάδη να κουβαλά ανήλικους στην γκαρσονιέρα του στο Μεταξουργείο και δεν μιλούσαν. Είναι οι μηχανισμοί που έθαψαν την υπόθεση με τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα των ΜΚΟ λόγω υψηλής προστασίας, αυτοί που κουκουλώνουν τα σκάνδαλα των παπάδων και πολλά άλλα. Είναι οι 213 υποψήφιοι πελάτες που δεν είχαν πρόβλημα να πάνε με ένα δωδεκάχρονο κοριτσάκι αφού μπορούν να πληρώσουν. 

Οι περισσότεροι στην γειτονιά, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ των καναλιών, όχι μόνο δεν είχαν δει ή ακούσει τίποτα, αλλά είχαν να πουν ένα καλό λόγο για τον κύριο Ηλία. Όλοι αυτοί λέτε να μην είχαν καταλάβει τίποτα; Αλήθεια σε κανέναν δεν έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ότι ένα κοριτσάκι 12 χρονών δουλεύει στο σούπερ μάρκετ; Δεν είχε ακούσει κανένας τους ότι η παιδική εργασία απαγορεύεται;

Η φτώχεια και οι κατατρεγμένοι μετανάστες είναι η βορά των κάθε λογής βιαστών άνευ χρώματος και ιδεολογίας. Μάνα με πέντε παιδιά η μητέρα της δωδεκάχρονης δούλευε για ψίχουλα στο Σ/Μ του δράστη. Με την απειλή της απόλυσης της μαμάς της, ο Μίχος εκβίαζε την δωδεκάχρονη και ήταν πιο αποτελεσματικό από την απειλή ότι θα σκότωνε την ίδια και την μάνα της και θα μείνουν στους δρόμους. Γι’ αυτή την συνθήκη ελάχιστα λέγονται στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, τα κανάλια, τους αγανακτισμένους δεξιούς του Τουίτερ, και δεν πηγαίνουν πίσω κι οι άλλοι που το όριο της κριτικής τους σταματά μέχρι τις ψήφους.

Βεβαίως, το γεγονός ότι όλος αυτός ο συρφετός των παιδοβιαστών στην συντριπτική του πλειοψηφία προέρχεται από τους κόλπους της Δεξιάς κι ακροδεξιάς δεν είναι τυχαίο. Έχει να κάνει με την αντίληψη της κοινωνικής ευθύνης και ευαισθησίας, αλλά και της ατιμωρησίας και της υψηλής προστασίας που διαθέτουν από τους μηχανισμούς του αστικού κράτους σε δικαιοσύνη και αστυνομία. Κι όταν κάποιοι βγαίνουν στη φόρα στο τέλος τους ρίχνουν στα μαλακά.

Οι 213 υποψήφιοι παιδοβιαστές γιατί ακόμα δεν έχουν αποκαλυφθεί; Σε πόσους άραγε απευθύνθηκε ο Μίχος για να του απαντήσουν οι 213; Σίγουρα θα απευθύνθηκε σε «ειδικό» κοινό που γνώριζε. Θα αποκαλυφθούν άραγε ποτέ όλοι αυτοί;

Από την εμπειρία της έρευνας της αστυνομίας στο σπίτι και τον υπολογιστή του Λιγνάδη, όπου έκαναν κοντά έναν μήνα να τα ερευνήσουν, αλλά και από τους όλους χειρισμούς δεν φαίνεται η Αστυνομία να θέλει να ερευνήσει τα κυκλώματα παιδοφιλίας. 

Όμως εκεί κατά την γνώμη μου βρίσκεται η ουσία και η πραγματική έκταση της υπόθεσης. Το σύστημα προστατεύει και καλύπτει όχι απλά τον Α η Β παράγοντα της δεξιάς ή άλλους επιφανείς. Προφυλάσσει από την οργή του κόσμου όλους εκείνους που μπορούν με τα λεφτά τους να δολοφονούν παιδικές ψυχές 

Εν τω μεταξύ άρχισαν πάλι τα γνωστά: κραυγές για το ποιά τιμωρία πρέπει να έχει ο δράστης, που ξεκινούν από κρεμάλα και καταλήγουν στο να κάτσει όλη του την ζωή στην φυλακή. Είναι οι ίδιοι που αρνούνται να δουν ότι σε περιόδους μεγάλης και απότομης φτωχοποίησης ανά πάσα στιγμή οικογένειες, όπως αυτή της δωδεκάχρονης, μπορούν να βρεθούν στους δρόμους και τα παιδιά αυτών των οικογενειών είναι τα πιο ευάλωτα να πέσουν θύματα του κάθε Μίχου. 

Η παιδική ψυχή της δωδεκάχρονης ποτέ δεν πρόκειται να ξεχάσει τι πέρασε στα χέρια του βιαστή της και των πελατών που την προωθούσε. Και όπως όλα και πάλι θα επανέλθουν στην κανονικότητα αφού και πάλι όσες αλήθειες ακουστούν για τους λόγους που παιδιά πέφτουν θύματα του κάθε Γεωργιάδη, του κάθε Παπά από την Μάνη, του κάθε Λιγνάδη θα είναι μισές και θα σκεπαστούν από αλαλαγμούς…

Πηγή: kommon.gr

Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα

Λαβράκι και κρέας ελαφιού περιλάμβανε την Πέμπτη το μενού στο δείπνο των 44 ηγετών από την ΕΕ, τα Βαλκάνια και την ευρύτερη περιοχή της Ευρασίας, που συναντήθηκαν στην Πράγα, αλλά άδειο παραμένει το πιάτο για τους λαούς της ΕΕ που βλέπουν το ράλι ανατιμήσεων να θυμίζει κατοχική περίοδο. «Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα», που παραπέμπει στην παλαιότερη ονομασία της Ένωσης, ονομάζεται το νέο διπλωματικό όργανο των Βρυξελλών για την ασφάλεια, το διάλογο και την προώθηση των γεωπολιτικών επιδιώξεων της ΕΕ. Το όργανο έχει στόχο, υποτίθεται, την αναβάθμιση του ρόλου και της παρέμβασης της ΕΕ και την «επίλυση διαφορών», ωστόσο, αν κάτι ανέδειξε η πρώτη μέρα, αυτό είναι ότι ο διχασμός και οι αντιθέσεις βαθαίνουν –κυρίως μεταξύ ηγεσιών και λαών– όσο οι τιμές των προϊόντων ανεβαίνουν ανεξέλεγκτα. Στο περιθώριο της συνάντησης, οι δημοσιογράφοι αναρωτιόντουσαν τι νόημα έχει ένα ακόμα «φόρουμ ηγετών». Μια απάντηση είναι ότι φιλοδοξεί να αποτελέσει ομπρέλα και προθάλαμο για χώρες που οι ηγέτες της ΕΕ δεν θέλουν ακόμα να αποδεχτούν στον «σκληρό πυρήνα», όπως οι χώρες των δυτικών Βαλκανίων αλλά και η Ουκρανία. Όπως φάνηκε όμως, οι αρχηγοί αυτών των κρατών δεν αρκούνται, ούτε πλανεύονται με τη συμμετοχή τους στην άμορφη και νεφελώδη ΕΠΚ.

Ο καβγάς Ερντογάν-Μητσοτάκη (βλ. σελ. 3) γκρέμισε τη μαγική εικόνα ενότητας «σε αυτά που μας ενώνουν» (δηλαδή τη στήριξη σε όλα τα επίπεδα της Ουκρανίας και του πολέμου), που θέλησαν να δείξουν οι Βρυξέλλες με βιτρίνα τη συνάντηση των ηγετών Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν και την προσέγγιση Εμανουέλ Μακρόν και Λιζ Τρας. Στην πράξη, πίσω από τα χαμόγελα και τις ομαδικές φωτογραφίες, δεν μπορούσε να κρυφτεί η ένταση από τις διαφωνίες για την αποτυχημένη ενεργειακή πολιτική της ΕΕ και τους σχεδιασμούς για «κοινή αγορά» ή για κάποιο είδος πλαφόν στην τιμή του φυσικού αερίου.
Το μόνο στο οποίο φαίνεται ότι υπάρχει μια μίνιμουμ συμφωνία είναι η δέσμευση όλων των χωρών –παρά τις επιμέρους διαφοροποιήσεις–στο θέμα της ενεργειακής απεξάρτησης από τη Ρωσία και τη συνεργασία για την καταπολέμηση των «μεταναστευτικών ροών» την ώρα που στην Ελλάδα είχαμε τα πιο πολύνεκρα ναυάγια της χρονιάς. Οι αρχικοί ψίθυροι για το τεράστιο κόστος που πληρώνουν οι λαοί της Ευρώπης γι’ αυτόν τον πόλεμο, πολύ γρήγορα όμως γίνονται κραυγές. Αυτό φάνηκε και από τις δύο πολύ μαζικές διαδηλώσεις -με εθνικιστική ηγεμονία- κατά της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και της πολιτικής κυρώσεων στη Ρωσία που έγιναν τον προηγούμενο μήνα στην Τσεχία, μια χώρα που ο πληθωρισμός τρέχει με 18%.

Σολτζ: «Πρώτα η Γερμανία». 

Στη Σύνοδο της Πράγας συμμετείχαν πολλές χώρες που εξάγουν φυσικό αέριο, από τη Νορβηγία έως το Αζερμπαϊτζάν, ωστόσο καμία από αυτές δεν έδειξε ότι δελεάστηκε τόσο από τα πολιτικά ανταλλάγματα που προσφέρθηκαν ώστε να «κατεβάσει τις τιμές». Οι περισσότερες χώρες εμφανίζονται απογοητευμένες και οργισμένες από τη στάση της Γερμανίας που όχι μόνο επέβαλε την ατζέντα της στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, δίνοντας προτεραιότητα στην δική της ενεργειακή επάρκεια, αλλά προχώρησε και σε μονομερείς ενέργειες με το εθνικό ταμείο ενίσχυσης των 200 δισ. ευρώ, με τις φτωχότερες χώρες να μην έχουν τη δυνατότητα για κάτι ανάλογο.

H Frankfurter Allgemeine Zeitung παραδέχεται ότι οι υψηλές τιμές του φυσικού αερίου αποτελούν πρόβλημα για την ΕΕ και πως δεν μπορεί να συνεχίσει να πληρώνει διπλάσια από τους Ασιάτες και δέκα φορές περισσότερο από τους Αμερικανούς ωστόσο χαρακτηρίζει καθαρή φαντασία το «να πιστεύουμε ότι θα μπορούσε να το αντισταθμίσει με ένα ανώτατο όριο στην τιμή του φυσικού αερίου».

Όπως αναμενόταν η Σύνοδος, η οποία είχε άλλωστε άτυπο χαρακτήρα, έκλεισε τις εργασίες της χωρίς να υπάρξει κάποια συμφωνία για την ενέργεια και το φυσικό αέριο μεταθέτοντας τις αποφάσεις στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στις 20 και 21 Οκτωβρίου.

Η Κομισιόν θα έχει πιο λεπτομερείς προτάσεις για την αντιμετώπιση της αύξησης του ενεργειακού κόστους τις επόμενες εβδομάδες, δήλωσε από την πλευρά της η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν που μίλησε για την ανάγκη η  ΕΕ να προχωρήσει σε κοινή προμήθεια φυσικού αερίου από την… επόμενη άνοιξη.

Το Politico σημειώνει ότι στη συνάντηση της Παρασκευής δεν σημειώθηκε καμία πρόοδος και επιβεβαιώθηκε το βαθύ χάσμα και η έλλειψη πολιτικής βούλησης στους κόλπους της ΕΕ για μια συλλογική αντιμετώπιση της ενεργειακής και πληθωριστικής κρίσης που έχει γονατίσει τους λαούς.

Στον αντίποδα του «πολιτικού χειμώνα» της Πράγας, βρίσκονται οι ελπιδοφόροι αγώνες και οι κινητοποιήσεις που πραγματοποιούνται στους δρόμους της Αθήνας και άλλων ευρωπαϊκών πόλεων για πραγματική ειρήνη και ευημερία.

Πηγή: prin.gr

Εκρηκτική άνοδο εμφανίζει ο πληθωρισμός στη χώρα μας. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η ΕΛΣΤΑΤ, συνεχίζοντας ανεξέλεγκτος, σκαρφάλωσε στο 12% από 11,4% τον Αύγουστο, με τις τιμές σε ενέργεια, καύσιμα, τρόφιμα και άλλα βασικά είδη να  βάζουν «φωτιά» στην τσέπη των καταναλωτών.

Ο Γενικός Δείκτης Τιμών Καταναλωτή (ΔΤΚ) παρουσίασε αύξηση τον Σεπτέμβριο, σε σύγκριση με τον Αύγουστο, 2,9% έναντι αύξησης 2,4% που σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του προηγούμενου έτους. Ο μέσος ΔΤΚ του 12μήνου Οκτωβρίου 2021 - Σεπτεμβρίου 2022, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο Δείκτη του δωδεκαμήνου Οκτωβρίου 2020 - Σεπτεμβρίου 2021, παρουσίασε αύξηση 8,7% έναντι μείωσης 0,4% που σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του δωδεκαμήνου Οκτωβρίου 2020 - Σεπτεμβρίου 2021 με το δωδεκάμηνο Οκτωβρίου 2019 - Σεπτεμβρίου 2020.

Για τα «μαύρα μαντάτα» είχε προϊδεάσει ο εναρμονισμένος δείκτης τιμών καταναλωτή που χρησιμοποιεί η Eurostat, ο οποίος αυξήθηκε τον Σεπτέμβριο 12,1% από 11,2% τον Αύγουστο. Η νέα επιτάχυνση συνδέεται με το φυσικό αέριο, όπου η αύξηση ανήλθε στο 332%, με την ακρίβεια να επεκτείνεται σε όλο και περισσότερα είδη και υπηρεσίες.

Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, ο εναρμονισμένος πληθωρισμός αυξήθηκε κατά 12,1% τον Σεπτέμβριο από 11,2% τον Αύγουστο και ο μέσος ΕνΔΤΚ του δωδεκαμήνου Οκτωβρίου 2021 - Σεπτεμβρίου 2022, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο Δείκτη του δωδεκαμήνου Οκτωβρίου 2020 - Σεπτεμβρίου 2021, παρουσίασε αύξηση 8,1%.

Σύμφωνα με τα προσωρινά στοιχεία της Eurostat, η άνοδος ήταν 12,1%, έναντι 10% ανόδου τιμών στην Ευρωζώνη. Ο εναρμονισμένος δείκτης μετρά την πορεία των τιμών ανά την Ε.Ε. και κινείται (λόγω διαφορετικής στάθμισης) σε ελαφρά λίγο διαφορετικά επίπεδα από τον ελληνικό Γενικό Δείκτη.

Πηγή: efsyn.gr