Βρίσκεται 100 έτη φωτός μακριά, αλλά αυτό είναι διαχειρίσιμη απόσταση. Ο χρόνος είναι σχετική έννοια, όπως έλεγε ο Einstein.

Όταν επέστρεψα από το διάστημα, ήμουν μικρότερος από τον δίδυμο αδελφό μου», είχε δηλώσει ο Scott Kelly στην Guardian. Ο Αμερικανός αστροναύτης ήταν ο πρώτος που παρέμεινε για 11 μήνες στο διάστημα, ακολουθώντας τροχιά γύρω από τον πλανήτη Γη, και με την επιστροφή του στη βάση της NASA διαπιστώθηκε πως το DNA του έχει αλλοιωθεί κατά 7%: μεταξύ άλλων, έγινε κατά 5 εκ. ψηλότερος και κατά 13 μιλιδευτερόλεπτα νεότερος, σε σύγκριση με τον δίδυμο αδελφό του.

Από το περίφημο Nasa Twins Study προέκυψε πόσο παρεμβατικές είναι οι συνθήκες του διαστήματος στον ανθρώπινο οργανισμό, αλλά και στην έννοια του χρόνου: τα παράδοξα σενάρια τύπου Interstellar που σάρωσαν τα ταμεία, δεν είναι τελείως αβάσιμα.

Μόνο που για να είναι τόσο αισθητή η διαφορά στη διάσταση του χρόνου πρέπει είτε να ταξιδέψεις με ταχύτητα κοντά σε εκείνη του φωτός, είτε να φτάσεις σε έναν άλλον πλανήτη με διαφορετικά στοιχεία περιστροφής, ώστε να μεταβληθεί η επιτάχυνση του χρόνου.

Εδώ, έγκειται μια νέα ανακάλυψη που κάνει τον γύρο του Διαδικτύου: μια διεθνής ομάδα επιστημόνων με επικεφαλής την Laetitia Delrez κατέγραψε δύο πλανήτες, 100 έτη φωτός μακριά από τη Γη, όπου (εκ πρώτης όψεως) η ατμόσφαιρα φαίνεται ικανοποιητική και το προσδόκιμο ζωής εκεί θα ξεπερνούσε το γήινο κατά μερικές χιλιάδες χρόνια.

Πώς γίνεται αυτό;

Πρόκειται για δύο πλανήτες που περιστρέφονται γύρω από το άστρο TOI-4306, το οποίο λειτουργεί ανάλογα με τον Ήλιο, αλλά είναι μικρότερο κατά 6,5 φορές από αυτόν και κατά 50% λιγότερο καυτό.

Σύμφωνα με τη δημοσίευση των ερευνητών στο περιοδικό Astronomy & Astrophysics, οι δύο πλανήτες που περιστρέφονται σε κοντινή απόσταση (κοντινότερη από την απόσταση Γη-Σελήνη) περιλαμβάνονται στο top10 των υποψήφιων εναλλακτικών εξωπλανητών με φιλικότερα ατμοσφαιρικά χαρακτηριστικά για το ανθρώπινο είδος.

Ο ένας από τους δύο ονομάστηκε Peculoos-2c (κωδική ονομασία P 890-9c): είναι κατά 40% μεγαλύτερος από τη Γη και η περίοδος περιστροφής του αγγίζει τις 8,5 ημέρες και φαίνεται να αποτελεί κατοικήσιμη ζώνη. «Παρά τη μικρή απόσταση από το φωτεινό άστρο, η αστρική ακτινοβολία που λαμβάνει είναι χαμηλή και θα μπορούσε να επιτρέψει την ύπαρξη υγρού νερού στην επιφάνεια», ανέφερε ο Francisco J. Pozuelos που συνυπογράφει το κείμενο στο επιστημονικό περιοδικό.

Η περιστροφή επηρεάζεται από τη θερμότητα του άστρου. Λόγω του διαφορετικού ρυθμού μεταβολής, λοιπόν, μεταβάλλεται η ταχύτητα του χρόνου: αυτό, με δεδομένο ότι το προσδόκιμο ζωής στη Γη είναι τα 73,5 χρόνια, σε αυτόν τον εξωπλανήτη θα ήταν 3.158 χρόνια κατά μέσο όρο. Αλλά δε σημαίνει ότι το άτομο θα αισθάνεται αυτή τη διαφορά. Όλα θα κινούνται πιο αργά.

Όπως έλεγε ο Einstein, ο χρόνος είναι σχετικός.

Πηγή: oneman.gr

Η Κανέλλη είναι αλήθεια ότι πάνω στον χειμαρρώδη λόγο της εκφράζεται με διατυπώσεις, που ομοιάζουν με χρησμούς Πυθίας και μπορεί να ερμηνεύονται είτε έτσι είτε "γιουβέτσι"! Βαθύτητα νοημάτων, τέτοια που εμείς οι απλοί άνθρωποι αδυνατούμε να κατανοήσουμε; Ή μήπως "σύγχυσις εν βουλευτικώ κρανίω"; Αυτό ας το κρίνει ο καθένας, αλλά δεν απαλλάσσεται διόλου η Κανέλλη από τις ευθύνες της για τοποθετήσεις οι οποίες σαφώς μπορεί να θεωρηθεί ότι -έτσι όπως ειπώθηκαν- προσβάλλουν τη νοημοσύνη κάθε ανθρώπου ο οποίος δεν έχει τη νοοτροπία δεξιού, πολύ δε περισσότερο ... μπάτσου της ομάδας ΔΙΑΣ. 

Πάντως κατά την ταπεινή μου άποψη η βαθύτερη ουσία της περίπτωσης Κανέλλη βρίσκεται αλλού. Η Κανέλλη αποτελεί ένα τουλάχιστον ιστορικό παράδοξο για το σημερινό ΚΚΕ. Παρουσιάζεται ως μόνιμη βουλευτής του ΚΚΕ, διαρκώς εκλεγόμενη εδώ και είκοσι χρόνια, χάρη στη γραμμή που δίνει η ηγεσία του ΚΚΕ για την επανεκλογή της χωρίς να έχει αποτελέσει ποτέ πραγματικό μέλος του κόμματος, και έχοντας ουσιαστικά πλήρη αυτονομία έκφρασης επί παντός του επιστητού. Κι αυτό συμβαίνει σε ένα κόμμα όπου αποκλείεται καταστατικώς κάθε άλλη παρόμοια περίπτωση ύπαρξης ενός τέτοιου βουλευτή του! 

Επίσης ενώ το κόμμα αυτό έφτασε εδώ και μερικά χρόνια στο πρωτοφανές (ιστορικά πρωτοφανές για κομμουνιστικό κόμμα σε όλο τον κόσμο) συμπέρασμα και δόγμα - διατυπωμένο ως προγραμματική αρχή - ότι απορρίπτει παντού και πάντα κάθε πολιτική συνεργασία με οποιοδήποτε άλλο κόμμα (όχι μόνο αστικό αλλά κυρίως με οποιοδήποτε κόμμα της Αριστεράς, πολύ δε περισσότερο της σημερινής εξωκοινοβουλευτικής κομμουνιστικής- επαναστατικής Αριστεράς!) εν τούτοις εξακολουθεί να έχει στην κοινοβουλευτική ομάδα του ως μονίμως "συνεργαζόμενη" την Κανέλλη, της οποίας η ρίζα και η ιδεολογική βάση βρίσκεται βαθιά μέσα στη Δεξιά ! 

Η Κανέλλη στη δεκαετία του 1970 θεωρούνταν ως δημοσιογράφος προσκείμενη στη ΝΔ του Καραμανλή. Έπειτα βρέθηκε στο παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ που δέσποζε στη δεκαετία του 1980 έως και το θάνατο του Ανδρέα το 1996, όταν πλέον το κόμμα αυτό έπεσε στα δίχτυα των "σημιτικών". 

Η Κανέλλη ιδεολογικά ανήκε πάντοτε σε έναν χώρο εθνικιστικό, που ωστόσο έβρισκε στέγη στο λεγόμενο "πατριωτικό ΠΑΣΟΚ" - έναν αχταρμά από πολιτικά μπουμπούκια κάθε λογής. Ενώ η ίδια ταυτόχρονα είχε τέτοιες θρησκευτικές πεποιθήσεις και τάσεις που οι "άκρες" τους εφάπτονταν με την ... αρχιεπισκοπή του Χριστόδουλου. Πρόκειται εδώ για ένα άτομο αλλά και έναν σχετικό πολιτικό περίγυρο, που κατά την εποχή της κυριαρχίας του Σημίτη δεν έβρισκε πια στους φαιοπράσινους "εκσυγχρονιστές" ευρωλακέδες τη ζέστη εκείνη φωλιά που είχε στο ΠΑΣΟΚ επί εξουσίας... Δήμητρας Λιάνη. (Επί εποχής που πηγαινοέφεραν το φάντασμα του Αντρέα για προσκύνημα στα"θαυματουργά εικονίσματα"!)/ 

Τότε λοιπόν που το "λιανο- χριστοδουλικό" τμήμα του ΠΑΣΟΚ βάρεσε φαλιμέντο η Κανέλλη γύρεψε να βρει άλλον κοινοβουλευτικό πολιτικό χώρο για να δράσει, και της προσέφερε στέγη η ηγεσία του ΚΚΕ υπό την Παπαρήγα. Τότε, στα 1998-1999 το ΚΚΕ είχε ακόμη μια ιδιότυπη γραμμή συνεργασιών πολιτικών με διάφορους χώρους, όμως τον τόνο τον έδωσαν ορισμένες καιροσκοπικές συμπράξεις με πρόσωπα της Δεξιάς κυρίως στη Θεσσαλία, στον αγροτικό και τον αυτοδιοικητικό χώρο. Η Κανέλλη ήρθε σαν κερασάκι στην τούρτα εκείνης της εποχής, μέσα από την ανάδειξή της σε προσωπικότητα που έμπαινε επικεφαλής σε αγώνες εναντίον του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, με αφορμή τον πόλεμο ενάντια στην ..."ομόδοξη" Γιουγκοσλαβία το 1999. Και ο Χριστόδουλος ακόμη την εποχή εκείνη, όταν δεν σήκωνε τα λάβαρα της Αγίας Λαύρας για το θρήσκευμα στις ταυτότητες, ασκούσε κριτική στο ΝΑΤΟ! Πόσω μάλλον η Κανέλλη που έβγαινε στις διαδηλώσεις και στις γέφυρες του Βελιγραδίου. 

Και κάπως έτσι η Κανέλλη έγινε έκτοτε μόνιμη βουλευτής του ΚΚΕ, σαν "αντιιμπεριαλίστρια - Ελληνίδα πατριώτισσα και ορθόδοξη χριστιανή", χωρίς φυσικά να έχει προσχωρήσει στο μαρξισμό- λενινισμό, έστω και με τη μορφή που τον αντιλαμβάνονται όλοι οι άλλοι στο κόμμα που την φιλοξενεί . Αν το κόμμα θεωρεί ότι βγαίνει ωφελημένο από αυτή την παράδοξη συνεργασία, ας το κρίνουν οι ίδιοι οι άνθρωποί του.

Η δήλωση πάντως της Κανέλλη που δημοσιεύτηκε χτες επί λέξει ("Το γεγονός ότι χρησιμοποιείται -σ.σ το κτίριο που στεγάζει το Α.Τ. Ομονοίας- ως ξενοδοχείο για μιας νύχτα ερωτικής συνεύρεσης, one stand το λέει η νεολαία, θα έπρεπε να απασχολεί την αστυνομία και το τμήμα, δεν είναι δουλειά δικιά μας. Τα υπόλοιπα είναι εκ του περισσού") μπορεί να ερμηνευτεί διττά, όπως οι διατυπώσεις των αρχαίων μάντεων! Δηλαδή είτε ως ειρωνεία προς την αστυνομία της οποίας το κτίριο έγινε μέχρι ...."ξενοδοχείο συνεύρεσης" από τους μπάτσους, με ό,τι μπορεί να σημαίνει στη συνείδηση πολλών ανθρώπων το άκουσμα της λέξης αυτής για κάποια τέτοια "ξενοδοχεία..." είτε όμως ως ρίξιμο ευθύνης και στην καταγγέλλουσα γυναίκα, κι όχι μόνο στους δύο καταγγελλόμενους μπάτσους της ΔΙΑΣ. 

Πώς ακούγεται αλήθεια η λέξη "ερωτική συνεύρεση" όταν μιλάμε για περίπτωση καταγγελίας βιασμού μιας γυναίκας; Γι' αυτό προκλήθηκε αμέσως και δικαίως η αναταραχή: τι λέει η Κανέλλη; Τι "συνεύρεση" μας τσαμπουνάει εδώ όταν πρόκειται για καταγγελία βιασμού, κι όταν μάλιστα η Κανέλλη ξέρει πολύ καλά τα ελληνικά; 

Η Κανέλλη πολλές φορές πάνω στην αμετροέπεια και το νεύρο που τη χαρακτηρίζει, κάνει δηλώσεις που μοιάζουν με ...δελφικούς χρησμούς! Κι έτσι αρχίζει η μάχη των ερμηνειών! Φυσικά μετά το ντόρο που ξέσπασε η Κανέλλη έδωσε διευκρινίσεις στο 902. Εντάξει δεκτές. Όμως η ζημιά είχε γίνει. Και γενικά στην περίπτωση της Κανέλλη υπάρχει ένα άλλο σημείο, πραγματικό παράδοξο της σύγχρονης ιστορίας μας: η ίδια η σχέση της με τι συγκεκριμένο μάλιστα κόμμα που τη φιλοξενεί.  

Πηγή: tsak-giorgis.blogspot.com

Μεγάλη αναταραχή, αλλά καθόλου θαυμάσια κατάσταση προκλήθηκε από το καίριο σχόλιο της Χριστίνας Κοψίνη «Ο κομματάρχης» («Εφ.Συν.», 14/10/2022), που έθιγε μέσα από μιαν αδιάψευστη πληροφορία την πιο σκοτεινή -και αναπάντητη μέχρι στιγμής από αυτούς που θίγει και αφορά- διάσταση της ανατριχιαστικής υπόθεσης του Κολωνού: πώς ένας άνθρωπος που ενορχήστρωνε και εκτελούσε τόσο φρικτά εγκλήματα εις βάρος ενός παιδιού, στο φως της μέρας, των φωτογραφικών φακών και της επίσημης πολιτικής είχε γίνει πολύτιμος παραγοντίσκος του κυβερνώντος κόμματος, επαρκής να παρέχει τις υπηρεσίες του σε γαλάζιους υποψήφιους πολιτευτές και ήδη εκλεγμένους παράγοντες της κυβέρνησης ή της Αυτοδιοίκησης.

Ωστόσο, στο παράλληλο σύμπαν των σόσιαλ μίντια -που όσο περνά ο καιρός πείθομαι ότι καλώς αποφεύγω να γίνω μόνιμος κάτοικός του, κι ας κινδυνεύω με εξορία στην ανυπαρξία- γύρω από το σχόλιο της Χρις εξελίχθηκε ένας άλλος «πόλεμος». «Πόλεμος» με βαρείς χαρακτηρισμούς και αμετροεπείς ατάκες για το δικαίωμα ενός εκάστου να φέρει, να απεμπολεί ή απλώς να αποκρύπτει τον τίτλο του «πρώην κνίτη», που αφορούσε το νεανικό πέρασμα από τη μαζικότερη πολιτική οργάνωση νεολαίας της Μεταπολίτευσης, την ΚΝΕ, υποψηφίου της Ν.Δ. (που στο μεταξύ πέρασε και από άλλα κόμματα), ο οποίος είχε μια ατυχή συσχέτιση με τον «γαλάζιο κομματάρχη» του Κολωνού και του δυσώδους blindchat.

Επειδή οι αντιδράσεις ενός σμήνους ενοίκων του σοσιαλμιντιακού κόσμου, με κρυφές ή φανερές ταυτότητες, θυμίζουν λίγο τη μωσαϊκή εντολή «ου λήψει το όνομα Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω», που αμφιβάλλω αν ακόμη και οι φανατικοί ορθόδοξοι Εβραίοι την πιστεύουν πια, επιτρέψτε μια δυο παρατηρήσεις ως πρώην κνίτη εμού του ιδίου.

Ολοι είμαστε πρώην κάτι. Ακόμη κι αυτές οι γραμμές, αυτές οι λέξεις, από την ώρα που τις διαβάσετε, έχουν ήδη γίνει «πρώην». Είμαστε πρώην κνίτες, πρώην ρηγάδες, πρώην μαοϊκοί, πρώην τροτσκιστές, πρώην αναρχικοί, πρώην πανελλαδικάριοι, πρώην πασόκοι, πρώην εαρίτες, πρώην συνασπισμίτες, πρώην συριζαίοι. Οι υπερήλικες της Μεταπολίτευσης, οι μεσήλικες της «αλλαγής», οι ώριμοι της αριστεροδέξιας «κάθαρσης» του ’89, οι νεότεροι της κατάρρευσης του «υπαρκτού», της κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού, της φενάκης του εκσυγχρονισμού, της αντίδρασης στην παγκοσμιοποίηση, της κρίσης του 2008 και της μνημονιακής κόλασης, όλοι είμαστε ως μέλη, φίλοι ή απλοί οπαδοί και ψηφοφόροι «πρώην κάτι». Οχι μόνο γιατί αλλάξαμε εμείς, αλλά γιατί μπορεί στο μεταξύ να άλλαξε αυτό το «κάτι» που ήμασταν, ή απλώς να αποσυντέθηκε. Πριν από μερικά χρόνια κάποιοι ήταν «ποταμάκια», αλλά το «Ποτάμι» δεν υπάρχει πια, αν και αυτοί μπορούν να επικαλούνται την ιδιότητα του πρώην, όπου κι αν είναι σήμερα, σωστά; Γιατί το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, που λέει και το κλισέ, κι όπως μας δίδαξε ο Ηράκλειτος όλα τα όντα κινούνται κι αλλάζουν συνεχώς ακριβώς σαν το ποτάμι. Ολα τα πλάσματα, νυν και αεί, είναι κάθε στιγμή «πρώην».

Αλλά αυτή η διαλεκτική της ακατάπαυστης αλλαγής, που έχει κονιορτοποιήσει και ανασυνθέσει το πολιτικό σύστημα, τα κόμματα, τις νεολαίες τους και τις ανθρωπογεωγραφίες τους άπειρες φορές τα τελευταία πενήντα χρόνια, δεν μπορεί να καταργήσει τη διαλεκτική της μνήμης. Η μόνη περιουσία μας είναι η μνήμη. Η ανάμνηση είναι η βάση της γνώσης – και της αυτογνωσίας. Αλλά στην αντίστοιχη αγγλική λέξη re-member (ανα+μέλος) έχει μια ακόμη πιο ισχυρή σημειολογία, γιατί η ανάμνηση γίνεται μια επανασυναρμολόγηση όλων των επιμέρους «πρώην» ιδιοτήτων ενός ατόμου, μιας ομάδας, μιας τάξης, ενός λαού, φυσικά και ενός έθνους. Θυμάμαι όλες τις πολιτικές φάσεις, ιδεολογικά στάδια, κοινωνικά στάτους που πέρασα, σημαίνει τελικά: επανασυναρμολογώ τον εαυτό μου.

Δικαιούμαι να φέρω υπερηφάνως τον τίτλο του πρώην κνίτη; Φυσικά. Δικαιούμαι να το αποκρύπτω; Φυσικά, πάλι, όλοι έχουν το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού και της επινόησης του εαυτού τους με αποσιωπήσεις, λίφτινγκ και προσθετικές επεμβάσεις. Στην αγορά της κατασκευής εαυτών, άλλωστε – Instagram, Facebook, LinkedIn, Twitter- ο καθένας μπορεί να φιλοτεχνήσει ένα βιογραφικό εξωραϊσμένο και ευπώλητο, ακόμη και φωτοσόπ στη φάτσα του μπορεί να κάνει, ή να φουσκώσει τα επαγγελματικά και ακαδημαϊκά προσόντα του με τίτλους σπουδών και δεξιοτήτων αποκτημένους με γκρίζες διαδικασίες. Ο καθένας, δηλαδή, μπορεί να φιλοτεχνήσει τη μυθολογία του εαυτού του, όπως άλλωστε τα σύγχρονα έθνη βασίζουν τις συλλογικές συνειδήσεις σε μυθολογίες που δεν πολυαντέχουν στο φως της ιστορικής έρευνας. Αυτό ισχύει προφανώς για κόμματα και πολιτικές συλλογικότητες.

Αλλά η λογοκρισία και αυτολογοκρισία της μνήμης κατά την επανασυναρμολόγηση του εαυτού μας (ή της συλλογικότητας που υπερασπιζόμαστε την καθαρότητά της) προσκρούει στη μνήμη των άλλων. «Ημουν κι εγώ εκεί». «Αλήθεια; Κι εγώ αλλά δεν σε θυμάμαι». Ή: «Εγώ στα ΚΝΑΤ; Ποτέ!». «Εγώ στην κατάληψη του Πολυτεχνείου το ’95; Λάθος κάνεις, με κάποιον με μπερδεύεις». Πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα θυμάται αυτό που θέλουμε να ξεχαστεί για τους εαυτούς μας. Η αναγνώριση της στοιχειώδους κοινής αλήθειας είναι η βάση για να συνεννοηθούμε μεταξύ μας. Εμείς, οι κοινοί θνητοί, δεν έχουμε την ευχέρεια και τα χρήματα να εξαγοράσουμε τη συλλογική μνήμη με ιδρύματα, πολιτιστικά ινστιτούτα, μέγαρα τέχνης, φιλανθρωπικούς οργανισμούς που αγιογραφούν τους Νιάρχους, τους Ωνάσηδες, τους Λάτσηδες, τους Μποδοσάκηδες και το ληστρικό πέρασμά τους από τον δημόσιο πλούτο και τη νεότερη πολιτική Ιστορία της χώρας. Το δικό μας πέρασμα, ιδιαίτερα όσων αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί, ανεξάρτητα από το πόσες «πρώην» κομματικές εντάξεις συνθέτουν αυτή την ιδιότητα, ανεξάρτητα από το πόσες ήττες και οικτρές διαψεύσεις αθροίζει, έχει σημασία να αφήνει ένα ίχνος αλήθειας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Κι αυτό δεν εξαρτάται πάντα από την ετικέτα και την πολιτική ομπρέλα που επιλέγεις. Κάτω από τις ομπρέλες ενίοτε κρύβονται άθλιοι και αθλιότητες. Οπως έλεγε -πάλι- ο σκοτεινός Ηράκλειτος, “Ηθος ανθρώπω δαίμων” (Ο χαρακτήρας του ανθρώπου είναι η μοίρα του).

Πηγή:  antapocrisis.gr

Μια απίστευτη τραγωδία συνέβη μέσα στο λιμάνι της Πάτμου την περασμένη Παρασκευή με αποτέλεσμα να χάσει την ζωή του ο Πλοίαρχος του ρυμουλκού Γιάννης Τρικοίλης 45 χρονών και πατέρας δυο ανήλικων παιδιών.

Το δυστύχημα έγινε στις 10μ.μ την στιγμή κατά την οποία το ρυμουλκό συνέδραμε για την απόπλου του κρουαζιερόπλοιου.

Στο ρυμουλκό ήταν δυο άτομα πλήρωμα, ο Πλοίαρχος και ο Μηχανικός.

Όπως προκύπτει από αυτόπτες μάρτυρες το τεράστιο κρουαζιερόπλοιο παρέσυρε το ρυμουλκό και το οδήγησε στο βυθό σε χρόνο μηδέν!

Ο Μηχανικός κατάφερε να πηδήξει αμέσως στη θάλασσα με αποτέλεσμα να σωθεί!

Τον άτυχο καπετάνιο τον παρέσυρε το ρυμουλκό στο οποίο έμεινε εγκλωβισμένος όταν η θάλασσα  το «ρούφηξε» σε χρόνο ρεκόρ.

Μεγάλο ερωτηματικό αποτελεί γιατί δεν υπήρχε στο πλοίο την ώρα του δυστυχήματος ο Ναύτης που προβλέπεται στην σύνθεση του ρυμουλκού «Ποθητός».

Σύμφωνα με τεκμηριωμένη καταγγελία που δημοσιοποιήθηκε προκύπτει ότι στο συγκεκριμένο ρυμουλκό οι τεχνικές προδιαγραφές του ήταν εντελώς ανεπαρκείς για την ρυμούλκηση ενός κρουαζιερόπλοιου αυτού του μεγέθους με αποτέλεσμα εξ αυτού του γεγονότος να τίθεται σε άμεσο κίνδυνο η ζωή και η ασφάλεια των Ναυτεργατών του πλοίου των λιμενικών υποδομών και η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος.

Με αυτά τα δεδομένα καθίσταται σαφές ότι επρόκειτο για ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα το οποίο ήταν θέμα χρόνου να συμβεί…

Οι ευθύνες για τα συνεχόμενα δυστυχήματα- εγκλήματα στα πλοία έχουν όνομα και επίθετο! Την κυβέρνηση και τους εφοπλιστές!

Για το δυστύχημα διενεργείται προανάκριση από τις λιμενικές και δικαστικές αρχές του νησιού.

Η ΠΕΝΕΝ εκφράζει τα θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του αδικοχαμένου Ναυτικού.