του Κώστα Μάρκου

Είναι γνωστό ότι ο Λένιν, τον Αύγουστο του 1914, όταν διάβασε σε αστική εφημερίδα την είδηση ότι το ηγετικό στη Β’ Εργατική Διεθνή, Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας υπερψήφισε τη συμμετοχή της στον πόλεμο, πίστεψε ότι επρόκειτο για προβοκάτσια του γερμανικού πολεμικού επιτελείου. Εάν δεν διαβάζαμε στην επίσημη ιστοσελίδα του 902.gr τη «Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τη διοργάνωση του δημοψηφίσματος», όπου προτείνει στο λαό «να ‘ακυρώσει’» το «δίλημμα» της κυβέρνησης, «ψηφίζοντας στην κάλπη την πρόταση του ΚΚΕ», θα πιστεύαμε ότι ήταν προβοκάτσια του «πολεμικού επιτελείου» της τρόικας εσωτερικού και εξωτερικού, εναντίον του ΚΚΕ για να προκαλέσει σύγχυση στα μέλη και τους οπαδούς του. Δυστυχώς δεν είναι έτσι. Η ΚΕ του ΚΚΕ πράγματι καλεί το λαό να ψηφίσει άκυρο ρίχνοντας με κάποια μορφή μέσα στην κάλπη «την πρόταση του ΚΚΕ».

Τα δημοψηφίσματα, παρότι διαφημίζονται ως «άμεση δημοκρατία», είναι αστικές μορφές κατώτερες από την άμεση και έμμεση οργάνωση της εργατικού τύπου δημοκρατίας, που είναι διαρκής και όχι στιγμιαία και στηρίζεται στην άμεση συμμετοχή της κοινωνίας με συνελεύσεις στους τόπους εργασίας και ζωής που εκλέγουν και ανακαλούν τους εκπροσώπους τους. Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να δραπετεύσει από τις αστικές μορφές «δημοκρατίας», όπως δεν μπορεί ο εργάτης που αγωνίζεται για την κατάργηση της μισθωτής εργασίας να δραπετεύσει από την εργασία στο εργοστάσιο ή την επιχείρηση. Αντίθετα, το ταξικό εργατικό και λαϊκό κίνημα αξιοποιούν αυτά τα πεδία για να οργανώνει την πάλη του και να αλλάζει τους συσχετισμούς υπέρ των άμεσων και μακροπρόθεσμων συμφερόντων του.

Ειδικά στην εποχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, που όπως δείχνει και ο φόβος της ΕΕ απέναντι στα λαϊκά δημοψηφίσματα αντίστασης, η ίδια η αντιδραστικότητα του κεφαλαίου «δεν χωρά» ούτε καν στις δικές του παλαιότερες μορφές δημοκρατίας. Σε λίγες ώρες ή μέρες, θα δούμε αν και η κυβέρνηση «χωρά» μέχρι το τέλος στο δημοψήφισμα το οποίο η ίδια προκήρυξε ή αν θα υποκύψει στις πιέσεις και του ελιγμούς των δανειστών που πατούν πάνω στος αντιφάσεις της δικής της γραμμής.

Ένα δημοψήφισμα έχει την αναγκαστική μορφή του «ναι ή όχι». Κερδίζει όποιο από τα δυο έχει έστω και μια ψήφο παραπάνω. Η ηγεσία του ΚΚΕ υποστηρίζει πως όποιος ψηφίσει «όχι» στην πρόταση των δυναστών δανειστών τάσσεται υπέρ του «ναι» στην κυβερνητική αντιλαϊκή μνημονιακή πρόταση των 8 δις ευρώ λιτότητας, που κατέθεσε η κυβέρνηση. Αυτό δεν ισχύει ακόμη και με βάση την τυπική και μη διαλεκτική λογική, στην οποία διαπρέπει αυτή η ηγεσία. Το ερώτημα του δημοψηφίσματος δεν θέτει την έγκριση ή όχι της επαίσχυντης κυβερνητικής πρότασης. Η κυβερνητική επιλογή να αποφύγει αυτό το ερώτημα, δείχνει αδυναμία και όχι δύναμη.

Διαλεκτική λογική σημαίνει να εξετάζεις τα φαινόμενα με βάση τις εσωτερικές ταξικές αντιθέσεις και τη δυναμική τους. Από αυτή τη σκοπιά, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι όλες οι διεθνείς εκδοχές του κεφαλαίου (ΕΕ, Κίνα, όλες οι κυβερνήσεις κ.α.), αλλά και οι εγχώριες (εργοδοτικές οργανώσεις, εργοδότες, μνημονιακά κόμματα, πρώην πρωθυπουργοί, δήμαρχοι, καθεστωτικά ΜΜΕ, μητροπολίτες κ.α.), οι σύμμαχοί τους (γραφειοκράτες εργατοπατέρες, ΠΑΣΚΕ, οργανώσεις μικρομεσαίων κ.α.) τάσσονται ενάντια στο δημοψήφισμα και, πάνω από όλα, τάσσονται με φανατισμό υπέρ του «ναι» και κατά του «όχι», ακόμη κι αν το αποδέχονται υποκριτικά.

Το ΚΚΕ, τα μέλη του, οι οπαδοί του, λόγω της ιστορίας και των αγώνων τους, ανήκουν στο αντίθετο στρατόπεδο από αυτό του κεφαλαίου, δηλαδή, στο ταξικό εργατολαϊκό στρατόπεδο του «όχι». Το άκυρο, το λευκό ή η αποχή αυτών των δυνητικών «όχι» μετράει αντικειμενικά υπέρ του «ναι». Δεν μπορείς να δραπετεύσεις από την απλή αριθμητική με τεχνάσματα. Η ηγεσία του ΚΚΕ φαντασιώνεται ότι μπορεί να το κάνει με δικά της τυπωμένα «ψηφοδέλτια».

Σε σχέση με τις συνέπειες του «άκυρου», δευτερεύουσα σημασία θα έχει ποια ήταν η πρόταση του ΚΚΕ. Δεσπόζουσα σημασία θα έχει ότι τα άκυρα όσων μελών και οπαδών του ΚΚΕ ακολουθήσουν την προτροπή της Κεντρικής Επιτροπής, θα μετρήσουν υπέρ του «ναι» των Σαμαρά, Θεοδωράκη και Φώφης (με την οποία πραγματοποιήθηκε και συνάντηση προς επιβεβαίωση!). Θα μετρήσουν υπέρ των Σόιμπλε, Ντάισελμπλουμ και Λαγκάρντ.

Η ηγεσία του ΚΚΕ ισχυρίζεται ότι το «όχι» αντικειμενικά αθροίζεται με το «όχι» του ΣΥΡΙΖΑ και ακόμη χειρότερα, με αυτό της Χρυσής Αυγής. Πρόκειται για απαύγασμα τυπικής λογικής. Στο δημοψήφισμα του 1974, το ΚΚΕ ψήφισε τυπικά μαζί με αστικά κόμματα «όχι» στη βασιλευόμενη δημοκρατία. Η γαλλική Αριστερά ψήφισε «όχι» στο Ευρωσύνταγμα τυπικά μαζί με το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο των Λεπέν.

Το να ψηφίζεις, όμως, «όχι» δεν σημαίνει ότι συμπλέεις με τον ΣΥΡΙΖΑ ή με την Χρυσή Αυγή. Όπως, το να αντιστέκεσαι στη ναζιστική επιδρομή, το 1940, δεν σημαίνει ότι συμπλέεις κατανάγκην με τον Μεταξά ή με τον Τσόρτσιλ. Ή, το να πολεμάς στο Κομπάνι ενάντια στον ισλαμοφασιστικό ISIS, δεν σημαίνει κατανάγκην ότι συμπλέεις με τους ιμπεριαλιστές Αμερικανούς επειδή βομβάρδιζαν τον ISIS. Μπορεί εξίσου να σημαίνει ότι αντιστέκεσαι ή πολεμάς με τους δικούς σου τρόπους, στόχους και στρατηγική.

Το εργατικό λαϊκό και ταξικό «όχι» διαχωρίζεται και υπερβαίνει από τα αριστερά το μισό «όχι» του ΣΥΡΙΖΑ που προετοιμάζει ένα «ναι» στους δανειστές με άλλη μορφή. Είναι ένα «όχι σε όλα». «Όχι» στην πρόταση δουλείας των δανειστών, στην μνημονιακή αντιλαϊκή και νεοφιλελεύθερου χαρακτήρα πρόταση της κυβέρνησης, στο ευρώ και την ΕΕ, σε όλους τους μνημονιακούς καπιταλιστικούς νόμους. Είναι ένα μεγάλο «ναι» σε μια εργατική και λαϊκή ανατροπή, έξω από το ευρώ, την ΕΕ και ενάντια στους καπιταλιστικούς νόμους και την αστική επέλαση.

Η Χρυσή Αυγή λέει κι αυτή ένα μισό, νεοναζιστικό και ρατσιστικό «όχι» ενώ στην ουσία, με τη γνωστή συνέντευξη του «φίρερ» Μιχαλολιάκου λέει «ναι» στο ευρώ, είναι με την πλευρά του αστικού στρατοπέδου. Ψηφίζει «όχι» για να υπάρξει και δεξιά διέξοδος στο δημοψήφισμα. Ως ανταμοιβή σε αυτό το «ναι στο ευρώ», το δικαστικό κατεστημένο, μέρος του «βαθέος κράτους», πέταξε την πολιτική αγωγή έξω από τη δίκη, προετοιμάζοντας την απαλλαγή ή μικρές ποινές προς την ηγεσία της Χρυσής Αυγής για την ηθική αυτουργία της στα εγκλήματα. Το εργατικό λαϊκό και ταξικό «όχι» είναι βαθιά αντιφασιστικό, αντιρατσιστικό και διεθνιστικό.

Η απόφαση της ηγεσίας του ΚΚΕ για «άκυρο» στο δημοψήφισμα αποτελεί ένα ιστορικού χαρακτήρα λάθος, με ανυπολόγιστες και μακροπρόθεσμες αρνητικές συνέπειες για το ίδιο και την ιστορία του.

Η ηγεσία του ΚΚΕ είναι έμπειρη και σίγουρα στάθμισε τις επιλογές της. Πρόκειται για συνειδητή επιλογή με κύριο κριτήριο, όχι το συμφέρον της εργατικής τάξης και του λαού, αλλά τη ζημιά στον ΣΥΡΙΖΑ και δια αυτής, το στενό κομματικό κέρδος. Η ηγεσία του ΚΚΕ επέλεξε να επιτρέψει να ενισχυθεί πλαγίως η αντίδραση, το εγχώριο και ξένο «μαύρο μέτωπο», για να μην φανεί ότι συμπλέει με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Στην ουσία, αυτή η ηγεσία επαναλαμβάνει με άλλη μορφή το λάθος του 1989, όταν συμμάχησε με τη ΝΔ του Μητσοτάκη για να διαλύσει, όπως πίστευε, το ΠΑΣΟΚ. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν να ενισχύσει και τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και να διασπαστεί το ίδιο, αφήνοντας χώρο για την ανάπτυξη του Συνασπισμού και μετέπειτα του ΣΥΡΙΖΑ.

Η ηγετική ομάδα του ΚΚΕ, τυφλωμένη από ένα αντι-ΣΥΡΙΖΑ μένος, με το λάθος της, δίνει τη δυνατότητα σε αυτό το κόμμα, να την υπερκεράσει από τα αριστερά. Αντί να συμπλεύσει με το λαό που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ για να του δείξει έναν άλλον, πιο ριζοσπαστικό και νικηφόρο δρόμο από αυτόν του ΣΥΡΙΖΑ, βοηθά τον ΣΥΡΙΖΑ να εγκλωβίσει μάζες στις δικές του αυταπάτες περί «διαπραγμάτευσης» για μια «δημοκρατική Ευρώπη» που υπάρχει μόνο στα όνειρά του.

Οι ρίζες του σημερινού λάθους της ηγεσίας του ΚΚΕ βρίσκονται οπωσδήποτε στη γενικότερη στρατηγική του, που συμπυκνώνεται στο «να πάρει η εργατική τάξη την εξουσία για να την παραδώσει στο κόμμα», όπως δυστυχώς έγινε τελικά στην ΕΣΣΔ. Αλλά κυρίως βρίσκονται στην ισοπεδωτική ταύτιση της στρατηγικής με την τακτική. Ταύτιση που φαντάζει «αριστερή» και «επαναστατική», αλλά στην πράξη είναι δεξιά και μη επαναστατική, που μπορεί να καταλήξει μέχρι και αντεπαναστατική.

Έχει σκεφτεί, άραγε, η ηγεσία του ΚΚΕ τις συνέπειες του να κερδίσει το «ναι» λόγω του «άκυρου» των μελών του; Ελπίζουμε να μην εφαρμόσει αυτή τη γραμμή. Έχει χρόνο και τρόπο να διορθώσει το λάθος της. Εάν το συνεχίσει μέχρι το τέλος, το πολιτικό της λάθος θα πάρει τη μορφή μιας πολιτικής προδοσίας των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων.

Όμως, επειδή η πλατιά βάση είναι πάντα σοφότερη από τις ηγεσίες και επειδή τα μέλη και οι οπαδοί του ΚΚΕ διαθέτουν ταξικό ένστικτο, θα καταλάβουν το λάθος της ηγεσίας τους. Δεν θα ακυρώσουν τα τρια «όχι», ενάντια στην πρόταση της τρόικας, στην πρόταση της κυβέρνησης και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν θα τα χαρίσουν στην τρόικα. Θα ενισχύσουν μαζικά και θα βοηθήσουν να ριζοσπαστικοποιηθεί το στρατόπεδο του «όχι».

πηγη: pandiera.gr

Τζώτζης Βασίλης 

Την Κυριακή 28/06 δόθηκε στη δημοσιότητα η Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για το δημοψήφισμα. Στο κείμενο που ακολουθεί, θα γίνει μια προσπάθεια να δοθούν απαντήσεις σε όσα (για πολλούς) φαίνονται αναντίστοιχα ,ΟΧΙ μόνο με το Μαρξισμό, αλλά με την ίδια την πραγματικότητα. Το ΚΚΕ ονόμασε «ψευτοδίλημμα» ένα δίλημμα που έκλεισε τις τράπεζες και επέβαλε ελέγχους στις κινήσεις κεφαλαίων. Φαντάζομαι πως αν το δίλημμα ήταν αληθινό θα ζούσαμε τον Αρμαγεδώνα.

Από την ανακοίνωση:

«…Το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα θα μεταφραστεί από την ελληνική κυβέρνηση ως έγκριση της δικής της αντιλαϊκής πρότασης των 47+8 σελίδων. Το ΝΑΙ θα μεταφραστεί ως συγκατάθεση στα βάρβαρα μέτρα της τρόικας και «παραμονή στην ΕΕ με κάθε θυσία», όπως λένε η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το ΠΟΤΑΜΙ. Και οι δύο απαντήσεις οδηγούν στο ΝΑΙ στην ΕΕ και την καπιταλιστική βαρβαρότητα…»

Είναι πραγματικά λυπηρός, ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνεται η Κ.Ε. του κόμματος τον ιδεολογικό αγώνα, για την ερμηνεία της κάθε «στροφής» της Ταξικής Πάλης. Η προφανής προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να μετατρέψει το λαϊκό «ΟΧΙ» σε ένα ντροπαλό «ΝΑΙ» στο Ευρώ και την Ε.Ε., οδηγεί το ΚΚΕ στο πουθενά του ΑΚΥΡΟΥ! ΔΕΝ αναγνωρίζει πως πίσω από την επιλογή του «ΟΧΙ» υπάρχει αντικειμενικά το έδαφος για ανάπτυξη του ριζοσπαστισμού και της διεκδικητικότητας.  Πίσω από την άρνηση στα μέτρα των δανειστών, ΔΕΝ βλέπει τη δυνατότητα να αρνηθεί ο λαός να ζήσει ακόμη χειρότερα, ανεξαρτήτως της πηγής προελεύσεως αυτού του ενδεχομένου. Θεωρεί πως  αυτή η θέση ΔΕΝ επιδέχεται παρέμβαση, αλλά οδηγεί απευθείας στις 47+8 σελίδες του Συριζαίικου Μνημονίου.

Προφανώς υπάρχει κάποιο ΓΙΑΤΙ. Η απάντηση βρίσκεται στο λαθεμένο τρόπο με τον οποίο η ηγεσία του ΚΚΕ αντιλαμβάνεται την ανάπτυξη της λαϊκής συνείδησης. Βλέπει τον εαυτό του και τις μάζες μέσα από τον παραμορφωτικό φακό της βούλησης. Αποδεικνύεται από την πρόταση ερωτήματος την οποία έθεσε στο αστικό κοινοβούλιο. Το ΚΚΕ πιστεύει πως η κίνηση των μαζών θα σφραγιστεί από ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ στρατηγικών προγραμμάτων, από τη μία μεριά η στρατιά της επανάστασης με τα σφυροδρέπανα, και από την άλλη η στρατιά του Ιμπεριαλισμού και της αντίδρασης. Το αυτό σε δημοψηφισματική έκδοση: ένα Ψηφοδέλτιο με την εικόνα του Β.Ι. Λένιν και ένα με το άγαλμα της Ελευθερίας. Τα ίδια με τους «αγανακτισμένους των πλατειών», τα ίδια με το μεταβατικό πρόγραμμα, τα ίδια με την έξοδο από το ΕΥΡΩ. Είναι πια «ηλίου φαεινότερο» πως το ΚΚΕ ΔΕΝ θέλει όξυνση της ταξικής πάλης, μέσα από έμπρακτες μαζικές απαντήσεις στα κορυφαία ερωτήματα, παρά μια γενικού τύπου συσπείρωση γύρω του.

Οι ανακοινώσεις είναι από τώρα γραμμένες. Αν ο κόσμος στηρίξει το «ΝΑΙ» το ΚΚΕ θα μας έχει προειδοποιήσει, ενώ αν ο κόσμος ψηφίσει «ΟΧΙ» και ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίσει τα γνωστά κόλπα της διαπραγμάτευσης το ΚΚΕ θα ΔΙΚΑΙΩΘΕΙ.

Αλίμονο όμως, θα είναι μια μαύρη δικαίωση σε έναν νεκρό μαρξιστικό καθρέφτη. Το βάρος που πέφτει στις πλάτες της αντικαπιταλιστικής αριστεράς είναι ΣΗΜΕΡΑ μεγαλύτερο από ΠΟΤΕ. Οι εξελίξεις «τρέχουν» και ένα σημείο αναφοράς θα είναι το αποτέλεσμα της ερχόμενης Κυριακής. Στο χέρι μας είναι το λαϊκό «ΟΧΙ» να αποκτήσει βαθύτερους δεσμούς με το μεταβατικό πρόγραμμα, με τη γραμμή της ρήξης και της προοπτικής.

Υστερόγραφο και πρόταση μαζί:

Αν οι σύντροφοι του ΚΚΕ αντιμετωπίζουν δυσκολίες να εκλαϊκεύσουν την πρότασή τους για το δημοψήφισμα μπορούν να αξιοποιήσουν την υπάρχουσα πείρα του μαρξιστικού σουρεαλισμού… 

https://www.youtube.com/watch?v=7tWZhkQ3G_w

Υστερόγραφο 2:

https://www.youtube.com/watch?v=ZAMsOWhayJ0#t=258

Στο 4:00 ρωτάει ο δημοσιογράφος το Γραμματέα του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ τι να κάνουν οι εργαζόμενοι στην κάλπη. Η απάντηση είναι πραγματικά αποστομωτική για το επίπεδο στο οποίο έχει ξεπέσει ο σημερινός λόγος του ΚΚΕ.

πηγη: pandiera.gr

Γιώτα Ιωαννίδου

Ο υπουργός Παιδείας Α. Μπαλτάς συναντήθηκε και συμφώνησε με την κ. Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη στη συμβολή του ομώνυμου ιδρύματός της, στην παραγωγή και διανομή ανθολογίου δοκιμίων ξένων και Ελλήνων συγγραφέων, σε όλα τα Λύκεια της χώρας, για την ευαισθητοποίηση των μαθητών του Λυκείου στα ζητήματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του σχολικού εκφοβισμού, μέσα από τη χρήση του σε μαθήματα και σε ερευνητικές εργασίες.

Δεν είναι η πρώτη φορά που επιχειρηματίες και μεγάλο κεφάλαιο, ενδύονται το πρόσωπο του  φιλάνθρωπου και φιλοπρόοδου χορηγού. Που θα κυκλοφορήσουν στα σχολεία αναμνηστικές πλακέτες και θα αναρτηθούν σε έντυπα και κτήρια τα ονόματα των φιλόστοργων πατέρων και μητέρων του έθνους. Αυτών που νέμονται και πλιατσικολογούν, τον πλούτο που οι εργαζόμενοι παράγουν και την ίδια τη ζωή τους, φοροαπαλλάσσονται δις και χρωστούν πρόστιμα μνημονιακών διαστάσεων, αφαιρούν τα κοινωνικά δικαιώματα με το πολιτικό τους προσωπικό και τις μέχρι τώρα κυβερνήσεις Ν-Δ, Πασοκ, επιβάλλοντας μνημόνια και μετά …«ευεργετούν».

Δίνουν ψίχουλα συσσιτίων, ενώ «κλέβουν το φαί απ το τραπέζι». Εκφωνούν πανηγυρικούς για την ειρήνη, εξυφαίνοντας τους πιο βρώμικους πολέμους. Ξιφουλκούν κατά της βίας ενώ εγκαθιδρύουν το βασίλειο του φόβου. Σκοτώνουν αισθήσεις, μυαλά, ιδέες κι έννοιες με το επιχειρηματικό τους λεξιλόγιο και κεντρικά λήμματα το κέρδος και την εξουσία.   Κάπου εκεί στη Ντόχα, μέσω Ιδρυμάτων και Οργανισμών, Πρέσβειρες Καλής Θέλησης, επιχειρηματίες, κυβερνήσεις και μη κυβερνητικές οργανώσεις, μεταξύ γευμάτων, απεριτίφ και γκαλά, συζήτησαν το Νοέμβρη για την εκπαίδευση. Κατέληξαν ότι η δημιουργικότητα είναι η πιο σημαντική «δεξιότητα» για την αγορά εργασίας και τους απασχόλησε πως «διδάσκεται σε κάθε ηλικία, πως μετριέται και με τι μπορεί να συγκριθεί». !; Η δημιουργικότητα… Στον τάφο του χρηματιστήριου της αγοράς. Αυτό το πνεύμα καινοτομίας θέλει να μεταλαμπαδεύσει η κ. Βαρδινογιάννη στην πολύπαθη εκπαίδευση χάριν των συμφερόντων και του μέλλοντος του Ομίλου. Το έκαναν πάντα… Γιατί ο στόχος πριν απ΄όλα είναι το μυαλό.

Είναι όμως η πρώτη φορά που εμφανίζεται να συναγελάζεται σ’ αυτό το έργο τους, η «Αριστερά».  Καλά οι προηγούμενοι. Αλλά οι τωρινοί; Δεν υπάρχει πιο τραγικός τρόπος να επιβεβαιώνονται απλές αλήθειες. Η παιδεία, η κουλτούρα, η ιστορική προέλευση είναι αναγκαίες αλλά όχι ικανές συνθήκες για την άσκηση μιας αριστερής, φιλολαϊκής πολιτικής. Η επιλογή από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ να κινηθεί εντός πλαισίων αναδιαρθρώσεων ΕΕ – ΟΟΣΑ, εντός της ανάπτυξης όπως το κεφάλαιο τη θέλει με τις αντίστοιχες αναδιαρθρώσεις στην παιδεία και το ίδιο άρωμα αξιών κι εντός συνέχειας του ίδιου κράτους και της ίδιας εξουσίας, δεν οδηγεί μόνο σε νέα, ολέθρια μνημόνια. Αλλά στην ανάγκη να υποβάλλει κανείς συνέχεια τα σέβη του. Χορεύοντας με τους λύκους του ΝΑΤΟ. Φιλώντας τα χέρια παπάδων. Θυσιάζοντας το Βάρναλη, το Ρίτσο, τον Καβάφη και τον Μπρεχτ και τόσους άλλους στο βωμό της τήρησης του σαβουάρ βιβρ με το κεφάλαιο, τις κυρίες και τα ιδρύματά τους…

πηγη: pandiera.gr

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

Εδώ και πολλά χρόνια, περισσότερο όμως την τελευταία πενταετία, ζούμε την πλήρη αποτυχία του συνόλου του πολιτικού μας κόσμου, που έχει οδηγήσει την χώρα στα πρόθυρα μιας εθνικής δοκιμασίας, ένα μόνο βήμα πριν από μια καταστροφή ιστορικών διαστάσεων.  

Ζήσαμε πρόσφατα την προσπάθεια κάποιων ξένων δυνάμεων (ανεξάρτητα από τις όποιες δικές μας ευθύνες) να σχεδιάσουν μεθοδικά την καταστροφή της πατρίδας μας από κάθε άποψη, εθνική, ιστορική, πολιτιστική, κοινωνική και τη μετατροπή του λαού μας σε λαό ραγιάδων, που θα επαιτεί για ένα κομμάτι ψωμί.

Τους είδαμε να προσπαθούν να ελέγξουν πλήρως το Σύστημα Εξουσίας της χώρας και να το καταστήσουν όργανο για την εφαρμογή του σχεδίου τους σε όλους τους τομείς της εθνικής μας ζωής δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στο όπλο της οικονομίας, για να διαλύσουν την ελληνική κοινωνία σε όλους τους τομείς: της εργασίας, της μόρφωσης, της ανάπτυξης, του εμπορίου, της παραγωγής, του Πολιτισμού.

Τους είδαμε να προσπαθούν να ελέγξουν απόλυτα τους κρίσιμους τομείς των διεθνών σχέσεων και της εθνικής μας άμυνας.

Τους είδαμε με τα Μνημόνια και τις Δανειακές Συμβάσεις να αποκλείουν κάθε σχέση μας με άλλη χώρα εκτός από τους ίδιους, για να έχουν αυτοί την αποκλειστικότητα στον πλήρη έλεγχο της χώρας μας και παράλληλα να διεκδικούν τον δημόσιο πλούτο μας, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τις μεγάλες οδικές αρτηρίες, την ηλιακή ενέργεια, το νερό, τα δημόσια ακίνητα, τα ιστορικά μας μνημεία, καθώς και τον έλεγχο της Παιδείας και του Πολιτισμού.

Και είδαμε τις τότε Κυβερνήσεις μας να υπογράφουν συμφωνίες και κείμενα που όπως χαρακτηριστικά υποστήριξε και ο Καθηγητής Γ. Κασιμάτης δεν ήταν δυνατόν να υπογραφούν «ούτε με το πιστόλι στον κρόταφο».  

Μπροστά σ' αυτή τη λαίλαπα που μας αιφνιδίασε όλους, ο Λαός μας βρέθηκε γυμνός.

Το μόνο του όπλο ήταν η Ενότητα. Δυστυχώς αυτό δεν έγινε.  

Παράλληλα είδαμε τον αγώνα του ΣΥΡΙΖΑ να γίνει κυβέρνηση. Προσωπικά είχα προειδοποιήσει ότι μια Κυβέρνηση της Αριστεράς και μάλιστα με το ηρωικό παρελθόν της ελληνικής αριστεράς θα σημάνει συναγερμό στους νικητές του Εμφυλίου πολέμου που θα θελήσουν να εξοντώσουν τόσο την κυβέρνηση όσο και τον Λαό που την ψήφισε. Ότι έτσι θα στεγνώσουν την χώρα απ’ το χρήμα και παράλληλα θα κάνουν τα πάντα για να μας τιμωρήσουν. Ότι η προσπάθεια ενός αριστερού κόμματος να γίνει κυβέρνηση χωρίς να έχει εξασφαλίσει ερείσματα και χωρίς να έχει σχέδιο άμεσης εφαρμογής για την επόμενη μέρα, είναι τυχοδιωκτική και θα την πληρώσουμε ακριβά. Και είχα θέσει δύο προϋποθέσεις: Τον σχηματισμό ενός άνω του 50% Παλλαϊκού Μετώπου και την προετοιμασία συμμαχιών στηριγμένων επάνω σε κοινοπραξίες με ισχυρές διεθνείς δυνάμεις για την από κοινού εκμετάλλευση του εθνικού μας πλούτου, γιατί διαφορετικά, θα πηγαίναμε ξυπόλυτοι στ’ αγκάθια. Και να που οι εξελίξεις δυστυχώς με δικαίωσαν.  

Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα Δημοψήφισμα. Μετά από πέντε ολόκληρους μήνες «διαπραγματεύσεων», με τους «θεσμούς»-Τρόικα που έγιναν μέσα στο πλαίσιο του Μνημονίου, το οποίο δεν τόλμησε ο ΣΥΡΙΖΑ να καταργήσει με τον «πρώτο Νόμο που θα έφερνε στη Βουλή» όπως είχε δηλώσει προεκλογικά ο σημερινός Πρωθυπουργός και που τελικά μας πέταξαν στα βράχια, μας ρωτούν αν συμφωνούμε με την τελευταία πρόταση των «θεσμών» που ζητούν περισσότερα μέτρα, μισού μόλις δισεκατομμυρίου επί πλέον των μέτρων ύψους 8 δισεκατομμυρίων που αποδέχθηκε η ελληνική κυβέρνηση και μάλιστα με υπογραφή του ίδιου του Πρωθυπουργού.  

Φυσικά δεν είναι δυνατόν να ψηφίσουμε υπέρ της συμφωνίας με τους δανειστές. Όμως το ΟΧΙ των ψηφοφόρων που θα επιλέξουν το ψηφοδέλτιο αυτό, θα είναι ΟΧΙ σε όλες τις επαχθείς και δυσβάσταχτες συμφωνίες με τους «θεσμούς». ΟΧΙ σε όλες τις συμφωνίες που φορτώνουν τον Λαό με ακόμα περισσότερα βάρη οδηγώντας τον σε πλήρη εξαθλίωση και εξόντωση και στερώντας του την εθνική ακεραιότητα, ανεξαρτησία και κυριαρχία. Και δεν πρέπει κανείς να διανοηθεί να φαλκιδεύσει την απάντηση αυτή εμφανίζοντάς την ως ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και ακόμα περισσότερο ως συναίνεση στην δική της πρόταση των 8 δισεκατομμυρίων που στο κάτω-κάτω εμπεριέχεται στην πρόταση των δανειστών.  

Το πιο σπουδαίο όμως, είναι τι θα γίνει την επόμενη μέρα του δημοψηφίσματος. Μετά την πλήρη όπως ανέφερα και προηγουμένως αποτυχία του συνόλου του πολιτικού μας κόσμου, που έχει οδηγήσει την χώρα στα πρόθυρα μιας εθνικής δοκιμασίας, μακάρι να υπήρχε τρόπος να σχηματισθεί μια κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» για να βγάλει τη χώρα από το σημερινό αδιέξοδο στο οποίο την έχουν οδηγήσει ηγέτες κατώτεροι των συνθηκών και των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο Λαός και η χώρα κατά τις τελευταίες δεκαετίες και ιδιαίτερα κατά την εποχή των Μνημονίων.  

Εφ’ όσον όμως αυτό δεν είναι εφικτό, και πάλι το μόνο όπλο που μένει στον Ελληνικό Λαό είναι η Ενότητα. Μόνο ενωμένοι σαν μια γροθιά μπορούμε να αγωνιστούμε να αντιμετωπίσουμε το καρκίνωμα που μας απειλεί ακόμα και με θάνατο. Ο Ελληνικός Λαός πρέπει να επιδείξει ψυχραιμία, ωριμότητα και υπευθυνότητα και να αναδειχθεί με κάθε νόμιμο τρόπο σε κυρίαρχο υπερασπιστή των ελευθεριών και των δικαιωμάτων του.  

Αθήνα, 29.6.2015  

Μίκης Θεοδωράκης

*Είναι μάλλον περιττό να τονίσουμε τη διαφοροποίηση της Iskra άπέναντι σε προτάσεις διακομματικών κυβερνήσεων «εθνικής σωτηρίας».  

Πηγές: mikistheodorakis.gr - iskra.gr

Τρίτη 30 Ιουνίου 2015