Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Γιατί τα ΝΑΙ, ΑΚΥΡΟ και ΑΠΟΧΗ στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου συνιστούν αντιλαϊκή στάση
Σε προηγούμενο άρθρο μας ασκήσαμε κριτική προς τον τυχοδιωκτικό χειρισμό του δημοψηφίσματος από το ΣΥΡΙΖΑ. Με δεδομένη αυτήν την κριτική, υποστηρίζουμε εδώ την άποψή μας για την κρισιμότητα του ΟΧΙ έναντι του ΝΑΙ, αλλά και έναντι του ΑΚΥΡΟΥ και της ΑΠΟΧΗΣ και διευκρινίζουμε ότι αυτή η θέση μας δεν αποτελεί θέση απαρέγκλιτης αρχής, αλλά αφορά στο συγκεκριμένο δημοψήφισμα στη συγκεκριμένη συγκυρία που ζούμε.
1. Δεν παραχωρούμε «δημοκρατικό» άλλοθι στον αυταρχισμό των ΕΕ-ΔΝΤ και των ντόπιων λακέδων τους
Το πρώτο πράγμα που επισημαίνουν όσοι υποστηρίζουν το ΑΚΥΡΟ και την ΑΠΟΧΗ –και σωστά το επισημαίνουν– είναι ο τυχοδιωκτικός τρόπος που θέτει ο ΣΥΡΙΖΑ το ερώτημα του δημοψηφίσματος:
–Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ βάζει μόνο την πρόταση της τρόικας σε δημοψήφισμα;
–Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δε βάζει και τη δική του πρόταση σε δημοψήφισμα;
–Γιατί δε δέχθηκε την αντίστοιχη πρόταση του ΚΚΕ για εμπλουτισμό των ερωτημάτων;
–Γιατί δε βάζει όλες τις εναλλακτικές, ώστε η απάντηση του λαού να αποτυπώνει μια πραγματική επιλογή και όχι μια απάντηση που θα ερμηνευθεί και θα χρησιμοποιηθεί κατά το δοκούν ως λευκή επιταγή;
Τα ερωτήματα αυτά είναι πολύ σωστά και η απάντησή τους αποκαλύπτει πράγματι τον τυχοδιωκτισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως η σκοπιμότητα του ΣΥΡΙΖΑ και η πρόθεσή του να χειριστεί προς το συμφέρον του το αποτέλεσμα, δεν αναιρούν το γεγονός ότι ο λαός καλείται να απαντήσει στο αν αποδέχεται ή όχι τις αντιλαϊκές προτάσεις των επικυρίαρχων της ΕΕ και του ΔΝΤ. Εδώ οφείλουμε να σημειώσουμε ότι είναι σωστή η κριτική του ΚΚΕ επί της μορφής του δημοψηφίσματος και της σκοπιμότητας που εξυπηρετεί, καθώς και η πρότασή του για εμπλουτισμό του. Όμως είναι εντελώς λανθασμένη η με μισόλογα και σιβυλλικά εκφρασμένη στάση του για ΑΚΥΡΟ. Και εξηγούμε και για το ΚΚΕ, αλλά και για όλους όσους σκέφτονται με παρόμοιο τρόπο:
Στη μάχη που δίνεται σήμερα στην ελληνική κοινωνία για να νικηθεί το Ναι του φόβου, δεν περισσεύει κανείς! Τι θα πουν όσοι ψήφισαν ΑΚΥΡΟ ή προτίμησαν την ΑΠΟΧΗ σε περίπτωση που υπερισχύσει το ΝΑΙ; Πώς θα αποτιμήσουν τη στάση τους και το αποτέλεσμά της; Ποια θα είναι η ευθύνη τους; Φυσικά, το βάρος της ευθύνης εξαρτάται και από το κοινωνικό μέγεθος του καθενός, διότι ο μεμονωμένος άνθρωπος ή οι μικροί πολιτικοί φορείς δε θα έχουν την ίδια ευθύνη π.χ. με το ΚΚΕ, ωστόσο θα έχουν σταθεί στη λάθος πλευρά του χαρακώματος σε μια πολύ κρίσιμη ώρα της πάλης ενάντια στην εξαθλίωση του λαού.
Όμως για το ΚΚΕ η ιστορική του ευθύνη σε μια τέτοια αντιλαϊκή εξέλιξη θα είναι τεράστια. Διότι, όταν ο ελληνικός λαός παλεύει να αποκρούσει την τρομοκρατία του ευρωμονόδρομου και του νεοφιλελευθερισμού, είναι ανεπίτρεπτο το ΚΚΕ και οι κομμουνιστές που βρίσκονται στους κόλπους του να είναι Απόντες, να στέκονται στην άκρη και έτσι να βοηθούν άθελά τους και να διευκολύνουν τους πολιτικούς υπηρέτες των διεθνών μονοπωλίων να διαμορφώνουν ευνοϊκούς για αυτούς συσχετισμούς και να δημιουργούν πλειοψηφίες βασιζόμενοι στα πιο φοβισμένα και συντηρητικά κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας. Είναι ανεπίτρεπτο να παρέχεται δια του ΑΚΥΡΟΥ και της ΑΠΟΧΗΣ η δυνατότητα στους δυνάστες μας να καλύψουν τον αυταρχισμό τους με το όποιο δημοκρατικό άλλοθι.
Σήμερα αγωνιζόμαστε για να μην υπερισχύσει το ΝΑΙ. Το ΝΑΙ σημαίνει ότι η πλειοψηφία του ελληνικού λαού «τα θέλει και τα παθαίνει». ΝΑΙ σημαίνει ραγιαδισμός! Είναι αυτή η πραγματική εικόνα του λαού μας; Εμείς λέμε όχι!
Το ΝΑΙ δίνει τη δυνατότητα στην ΕΕ και το ΔΝΤ και τους ντόπιους πολιτικούς λακέδες τους να μας ξεζουμίζουν και με «δημοκρατικές» διαδικασίες. Και είναι ακριβώς αυτή η καταστρατήγηση κάθε δημοκρατικής διαδικασίας που χαρακτηρίζει τη λειτουργία της ΕΕ και του ΔΝΤ.
Επομένως, έχουμε καθήκον να καταγγέλλουμε τον αντιδημοκρατικό χαρακτήρα της επιβολής των πολιτικών τους πάνω στους λαούς και να μην παραχωρούμε κανένα «δημοκρατικό» άλλοθι στον ωμό εκβιασμό τους.
2. Στην πολιτική ποτέ δε χαρίζεις κινήσεις και προκεχωρημένες θέσεις στον ταξικό αντίπαλο
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα δημοψηφίσματα στις αστικές δημοκρατίες τα ελέγχουν αυτοί που έχουν την εξουσία, θέτοντας τα ερωτήματα στο λαό με τον τρόπο που τους εξυπηρετεί καλύτερα (αυτό είναι ανεξάρτητο από το αν η αστική εξουσία μπορεί να έχει εξαναγκαστεί να προβεί σε δημοψήφισμα κάτω από την πίεση της ταξικής πάλης). Η τεχνική τους είναι στη βάση της απλή: θέτουν ένα ερώτημα-δίλημμα, η απάντηση στο οποίο οριοθετείται εντός δύο επιλογών που επιτρέπει αυτή η εξουσία. Συνεπώς, κάθε απάντηση είναι διαχειρίσιμη.
Όμως, μία από τις δύο απαντήσεις είναι η πιο επιθυμητή για την εξουσία· αυτή που προωθεί περισσότερο τα ταξικά της συμφέροντα. Η άλλη απάντηση, παρά το γεγονός ότι είναι και εκείνη διαχειρίσιμη, εντούτοις προωθεί λιγότερο τα συμφέροντά της· αυτή είναι κάτι σαν τη γραμμή άμυνας της εξουσίας. Και το ερώτημα είναι: Εμείς –στη σημερινή συγκυρία– πού θέλουμε να βρίσκεται η εξουσία την επομένη του δημοψηφίσματος; Στη γραμμή της επίθεσης ή στη γραμμή της άμυνάς της;
3. Η υποκειμενική ικανοποίηση της «καθαρότητας» δια του ΑΚΥΡΟΥ και της ΑΠΟΧΗΣ αναιρείται αμέσως μπροστά στις πρακτικές συνέπειες για όλο το λαό του τελικού συσχετισμού μεταξύ ΝΑΙ και ΟΧΙ.
Σχετικά με τα ΑΚΥΡΟ και ΑΠΟΧΗ, υπάρχει μία ακόμη σημαντική πλευρά που πρέπει να θίξουμε –και διευκρινίζουμε ότι η συγκεκριμένη ανάλυση γίνεται για το συγκεκριμένο δημοψήφισμα στις σημερινές συγκεκριμένες συνθήκες.
Πολλοί σκέφτονται ότι, όταν τους τίθεται με δόλο από το ΣΥΡΙΖΑ το ερώτημα για την πρόταση της τρόικας, το ΑΚΥΡΟ και η ΑΠΟΧΗ είναι μια «εύκολη λύση». Όμως, τι «λύση» είναι αυτή; Ποιο πράγμα «λύνει»; «Λύνει» το πρόβλημα του συγκεκριμένου υποκειμένου να επιλέξει ανάμεσα στις δύο απαντήσεις που του επιτρέπει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, εκ των οποίων καμία δεν τον ικανοποιεί. Όμως, σε αυτό το δημοψήφισμα δε διακυβεύεται για τον καθένα μας η δυνατότητα ικανοποίησής του δια μιας απάντησης, αλλά το ποιος θα είναι ο τελικός συσχετισμός των ΝΑΙ και ΟΧΙ και οι πρακτικές συνέπειες στη ζωή του λαού μας.
Όσο θολό κι αν είναι το τοπίο μετά από μια πιθανή επικράτηση του ΟΧΙ (πώς θα το μεταχειριστεί ο ΣΥΡΙΖΑ και η τρόικα, και τι πιέσεις θα κατορθώσουν να ασκήσουν οι λαϊκές δυνάμεις), άλλο τόσο σαφές είναι το τι θα γίνει μετά από μια επικράτηση του ΝΑΙ. Μετά το ΝΑΙ και την παροχή της «δημοκρατικής» νομιμοποίησης της περαιτέρω εξαθλίωσης του λαού μας, όποιος κυβερνητικός σχηματισμός κι αν προκύψει θα εφαρμόσει τα πιο επιθετικά μέτρα της ΕΕ και του ΔΝΤ. Άρα, όπως αναλύσαμε και παραπάνω, το ΝΑΙ προωθεί τον ταξικό μας αντίπαλο στη γραμμή της επίθεσης και σε θέση να καταφέρει ένα γερό και κρίσιμο χτύπημα εναντίον μας. Το ΟΧΙ αφήνει την πρωτοβουλία σε ένα βαθμό στον ταξικό αντίπαλο, αλλά δεν τον προωθεί στην πλεονεκτικότερη των θέσεών του, όπως κάνει το ΝΑΙ. Η απάντησή μας θα συμβάλλει στην πραγματοποίηση μιας από τις δύο αυτές καταστάσεις. Συνεπώς, η προσωπική ικανοποίηση του καθενός από την «καθαρότητα» της απάντησης-στάσης του είναι εντελώς δευτερεύον ζήτημα και όποιος το προκρίνει ως πρωτεύον, προτάσσει την ατομική του φαντασιακή ικανοποίηση επί του λαϊκού συμφέροντος.
Το ερώτημα του δημοψηφίσματος τίθεται σε όλον το λαό και το αποτέλεσμά του δίνει μία απάντηση που αφορά στην κοινωνία ως όλο. Δεν είναι ατομική δοκιμασία με ατομικά αποτελέσματα. Το ΝΑΙ, το ΟΧΙ, το ΑΚΥΡΟ και η ΑΠΟΧΗ του καθενός συνδιαμορφώνουν το ενιαίο αποτέλεσμα, τις συνέπειες του οποίου τις βιώνει όλος ο λαός, ανεξαρτήτως τι ψήφισε ή εάν ψήφισε. Άρα, προτού επιλέξει κανείς τη «λύση» του ΑΚΥΡΟΥ ή της ΑΠΟΧΗΣ, πρέπει να συνεκτιμήσει το πρακτικό αντίκρισμα της στάσης του επί του πιθανού τελικού αποτελέσματος. Στη συγκεκριμένη συγκυρία δεν είναι υπεύθυνη κοινωνική και πολιτική στάση να επιλέγει κανείς το ΑΚΥΡΟ ή την ΑΠΟΧΗ, με κριτήριο την προσωπική ικανοποίηση της «καθαρότερης» επιλογής, της επιλογής που νομίζει ότι υπερβαίνει τα εκβιαστικά διλήμματα. Αυτή η υποκειμενική-μισότυφλη ικανοποίηση αναιρείται αμέσως μπροστά στις πρακτικές συνέπειες για όλο το λαό του τελικού συσχετισμού μεταξύ ΝΑΙ και ΟΧΙ. Εάν τα ΝΑΙ υπερισχύσουν, τότε τα «χαμένα ΟΧΙ» των προοδευτικών ανθρώπων (που είναι ενάντιοι στην αντιλαϊκή πολιτική των ΕΕ-ΔΝΤ) που κατέληξαν να μετατραπούν σε ΑΚΥΡΟ ή ΑΠΟΧΗ, αυτά τα «χαμένα ΟΧΙ» θα αθροιστούν στο σύνολο των ΑΚΥΡΩΝ και της ΑΠΟΧΗΣ… και αυτοί οι προοδευτικοί άνθρωποι τελικά θα ομογενοποιηθούν με εκείνους που έχουν αυτήν τη στάση από κοινωνική αδιαφορία και είναι εγκλωβισμένοι στον μυωπικό απολίτικο ατομικισμό τους (εκείνους που προτιμούν γενικά να πάνε για καφέ αντί να ψηφίσουν). Δηλαδή, απλώς θα βοηθήσουν τα αντιλαϊκά ΝΑΙ να νικήσουν και να εξασφαλιστεί το «δημοκρατικό» άλλοθι της επόμενης νεοφιλελεύθερης επίθεσης των ΕΕ και ΗΠΑ.
Το ΟΧΙ σημαίνει ότι η πλειοψηφία του ελληνικού λαού θέλει να αντισταθεί στην καταπίεση και την εξαθλίωση.
Το ΟΧΙ μπορεί να μη σημαίνει ότι ο λαός θα έχει βγάλει και όλα τα συμπεράσματα για την πολιτική ουσία των ΕΕ-ΔΝΤ.
Τουλάχιστον, όμως, θα έχει βγάλει κάποια συμπεράσματα προς αυτήν την κατεύθυνση και αυτό δεν πρέπει να περιφρονείται από κανέναν!
πηγη: kordatos.org
Το νόημα του (συντριπτικού) ΟΧΙ και η κομμουνιστική αριστερά
ου Βασίλη Λιόση
Είναι γνωστό πως όσοι τοποθετήθηκαν υπέρ του ΟΧΙ δεν το έκαναν υπό την ίδια οπτική γωνία. Η κυβερνητική πλευρά άλλοτε το ερμήνευσε ως αντίθεση στην πρόταση των δανειστών, άλλοτε ως αποδοχή του ευρωπαϊκού πλαισίου και ως ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί ενόψει μιας νέας διαπραγμάτευσης. Προφανώς, η δεύτερη εκδοχή ήταν αυτή που επικράτησε και δε θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, αφού αυτή είναι η φύση του ΣΥΡΙΖΑ.
Τα κομμουνιστικογενή και κομμουνιστικά σχήματα της ελληνικής πολιτικής σκηνής, εξαιρουμένων των ΚΚΕ, ΚΚΕ μλ και ΜΛ ΚΚΕ, έδωσαν το δικό τους περιεχόμενο στο ΟΧΙ, υπογραμμίζοντας ότι το δικό τους ΟΧΙ, είναι ΟΧΙ στην πρόταση των δανειστών, ΟΧΙ σε όλα τα μνημόνια κι επομένως δεν αποτελεί λευκή επιταγή στην κυβέρνηση.
Από την πλευρά της η ΧΑ, κινούμενη απόλυτα καιροσκοπικά και συνδεόμενη με τμήματα του ελληνικού κεφαλαίου στήριξε ένα κίβδηλο ΟΧΙ. Είναι χαρακτηριστικό πως από την ανάλυση των exitpoll μόλις το 70% των ψηφοφόρων της ΧΑ ψήφισε ΟΧΙ, ενώ η ΧΑ το προηγούμενο διάστημα μέσω των εντύπων της δεν τοποθετήθηκε με απόλυτη καθαρότητα υπέρ του ΟΧΙ.
Από τους υποστηρικτές της αποχής και του άκυρου ακούστηκε συχνά το επιχείρημα ότι όσοι ψήφισαν το ΟΧΙ συμπλεύσανε με τη ΧΑ ή ότι αποδέχτηκαν το πολιτικό πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ και ότι συναινούν στην εφαρμογή ενός νέου μνημονίου. Το επιχείρημα είναι τουλάχιστον ανόητο, για πάρα πολλούς λόγους.
Το ταξικό ΟΧΙ
Το ΟΧΙ είναι πρώτα από όλα των λαϊκών στρωμάτων, όπως ανάγλυφα υπογραμμίζει η ανάλυση της ψήφου: συντριπτικό ΟΧΙ στο Κερατσίνι, τη Νίκαια, το Πέραμα, το Αιγάλεω, τον Ασπρόπυργο και από την άλλη συντριπτικό ΝΑΙ στην Εκάλη, την Κηφισιά, τη Βούλα, το Διόνυσο. Αυτή είναι η πραγματικότητα και δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν και με κανένα ιδεολόγημα. Το ΟΧΙ και το ΝΑΙ έχουν εντονότατο ταξικό πρόσημο. Οι προσπάθειες αποϊδεολογικοποίησης του ΟΧΙ από διάφορους αναλυτές με το επιχείρημα της ανεπιτυχούς προπαγανδιστικής τακτικής του ΝΑΙ με τα φθαρμένα πολιτικά πρόσωπα, ήθελε να αποκρύψει πως το ΟΧΙ κέρδισε γιατί ο ελληνικός λαός κονιορτοποιήθηκε δίχως έλεος από το 2010 κι εντεύθεν.
Όλοι το ίδιο;
Όταν διαφορετικές πολιτικές δυνάμεις ή εν γένει συλλογικότητες, έχουν την ίδια απάντηση σε κάποιο ζήτημα, το κύριο δεν είναι η φαινομενική ταύτιση, αλλά η ερμηνεία της τοποθέτησης του καθενός. Για παράδειγμα όταν το ΚΚΕ και η εκκλησία τοποθετούνται κατά του διαχωρισμού των ναρκωτικών, αυτό δε σημαίνει ότι το κάνουν για τους ίδιους λόγους και θα ήταν ανέντιμο κάποιος να τους ταυτίσει. Ή για να πάμε στα δημοψηφίσματα και για να θυμηθούμε την περίπτωση της Γαλλίας με το ευρωσύνταγμα, η αντίθεση των ακροδεξιών και των ριζοσπαστικών δυνάμεων στο πολιτικονομικό έκτρωμα της ΕΕ, δεν τους ταύτισε πολιτικά. Την ταύτιση την επιχείρησαν οι πλέον συντηρητικοί κύκλοι της ΕΕ υπηρετώντας το σχήμα του μαύρου και κόκκινου φασισμού. Άλλωστε η αποχή και το άκυρο που πρότεινε μέρος της ελληνικής αναρχίας στο πρόσφατο δημοψήφισμα, δεν ταυτίζει το ΚΚΕ με αυτό το χώρο, όπως η αρνητική ψήφος του ΚΚΕ για τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος στη βουλή δεν το ταύτισε με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι.
Τακτική και στρατηγική
Η αντιδιαλεκτική φιλολογία όλων εκείνων που ισοπεδωτικά τσουβαλιάζουν τις πολιτικές δυνάμεις του ΟΧΙ, στην πραγματικότητα και για άλλη μια φορά, συρρικνώνουν ως εξαφάνισης την έννοια της τακτικής. Η τακτική εμπεριέχει την έννοια της αναγκαστικής υποχώρησης και των αναγκαστικών συμβιβασμών. Αυτή είναι και η κρίσιμη διαφοροποίησή της από τα στρατηγικά αιτήματα. Όποιος δεν το κατανοεί αυτό, θα είναι εγκλωβισμένος σε αδιέξοδα, σεχταριστικά και ξεπερασμένα από την ιστορία αριστερίστικα δόγματα. Η διακύβευση που έθεσε η ηγεσία του ΚΚΕ, δηλαδή το «έξω από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία», είναι όλη η στρατηγική του κόμματος. Έθεσε το ζήτημα της εξουσίας και μάλιστα σε ένα δημοψήφισμα! Έτσι, έχουμε για άλλη μια φορά ένα λάθος φαινομενικά αριστερίστικο, μα στην πραγματικότητα δεξιό. Το ζήτημα της εξουσίας θα λυθεί με σκληρούς ταξικούς αγώνες κι όχι με δημοψηφίσματα.
Βεβαίως η κυβέρνηση θα επιχειρήσει να ερμηνεύσει κατά το δοκούν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Κανείς δεν έχει την αυταπάτη ότι η κυβέρνηση θα συγκρουστεί και θα πάει μέχρι τέλους. Ωστόσο, σε ποιο δημοψήφισμα και σε ποια εκλογική αναμέτρηση, δε θέτει τα ερωτήματα όπως θέλει ο ταξικός αντίπαλος; Θα μπορούσε ποτέ να δοθεί ταξική ερμηνεία από το ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛΛ; Κι εδώ είναι που αξίζει να ανατρέξουμε στην ιστορική εμπειρία την οποία είτε την παραβλέπουμε, είτε την απαξιώνουμε.
Η ιστορική εμπειρία
Είναι γνωστή η συζήτηση που πραγματοποιήθηκε το προηγούμενο χρονικό διάστημα για το ΟΧΙ του Ζαχαριάδη το 1940. Η κυβέρνηση Μεταξά είπε ΟΧΙ τόσο πιεζόμενη από τον αγγλικό παράγοντα όσο και από το λαϊκό παράγοντα που έμπλεος ενθουσιασμού κι εμφορούμενος από γνήσια πατριωτικά αισθήματα θα λυντσάριζε πολιτικά και κυριολεκτικά τη δικτατορία στην περίπτωση του ΝΑΙ. Ενός λαϊκού παράγοντα που δεν έθετε ούτε κατά διάνοια το ζήτημα της ανατροπής των κοινωνικοοικονομικών δομών. Σε κάθε περίπτωση το ΟΧΙ του Μεταξά ήταν κίβδηλο και υπαγορευμένο, ήταν παράλληλα και ΟΧΙ από την πλευρά της ελληνικής αστικής τάξης ή τουλάχιστον μιας μερίδας της, επίσης κίβδηλο. Αυτό δεν εμπόδισε τους κομμουνιστές εκείνης της εποχής να πούνε το δικό τους ΟΧΙ. Να του δώσουν το δικό τους περιεχόμενο. Να νοηματοδοτήσουν την έννοια του πατριωτισμού όπως αυτοί ήθελαν και να την απεμπλέξουν από τους ανιστόρητους εθνικισμούς της αστικής τάξης, τις παράτες και τα ταρατατζούμ. Οι κομμουνιστές έπιασαν τον παλμό της κοινωνίας και χωρίς να λειτουργήσουν καιροσκοπικά μεγαλούργησαν, αφήνοντας στην άκρη τις δήθεν ταξικές καθαρότητες.
Στο δημοψήφισμα του 1974 όπου τέθηκε το ζήτημα της μορφής της αστικής δημοκρατίας (ή αν προτιμάτε της δικτατορίας της αστικής τάξης) το ΚΚΕ πήρε ενεργά μέρος υποστηρίζοντας τη μορφή της αβασίλευτης δημοκρατίας. Ναι! Το «οπορτουνιστικό» ΚΚΕ, κατά τη σημερινή ηγεσία του, μπήκε σε ένα ερώτημα που το έθετε ο πολιτικός και ταξικός αντίπαλος και πήρε θέση με τους όρους που εν πολλοίς καθορίστηκαν από αυτόν τον αντίπαλο. Το ερώτημα δεν ήταν «αστική ή σοσιαλιστική δημοκρατία» και θα ήταν γελοίο να το έθετε με αυτόν τον τρόπο το ΚΚΕ, κάτι που ευτυχώς δεν έπραξε.
Ή μήπως οι βουλευτικές εκλογές, οι ευρωεκλογές, οι δημοτικές και νομαρχιακές ακόμη και οι συνδικαλιστικές εκλογές πραγματοποιούνται με τους όρους του ταξικού κινήματος; Κι όταν το ΚΚΕ έθετε το ζήτημα του δημοψηφίσματος για τη συνθήκη του Μάαστριχτ έθετε παράλληλα στην πρότασή του και το ζήτημα της εξουσίας;
Τι κάνουμε από αύριο;
Το ΟΧΙ, όχι μόνο της κομμουνιστικής αριστεράς αλλά και εκατομμυρίων ανθρώπων ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΛΕΥΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ. Οποιαδήποτε προσπάθεια για την επιβολή ενός νέου μνημονίου, όποια μορφή κι αν έχει αυτό, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΒΡΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΕΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ. Το συντριπτικό ΟΧΙ του δημοψηφίσματος είναι μια αναγκαία συνθήκη για την παραπέρα ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών στρωμάτων. Για να γίνει και ικανή θα πρέπει ο υποκειμενικός παράγοντας να πάρει πρωτοβουλίες, τόσο για τη δημιουργία ενός παλλαϊκού μετώπου αντίστασης όσο και για τη δημιουργία του επαναστατικού φορέα. Οι ανεπάρκειες και οι καθυστερήσεις είναι δεδομένες, αλλά άλλο τόσο είναι δεδομένα και τα βήματα που έχουν γίνει. Οι στιγμές είναι ιστορικές και όποιος δεν τις κατανοήσει είναι καταδικασμένος να μείνει στο περιθώριο.
Υ.Γ.: Όλα τα παραπάνω δε σημαίνουν βέβαια πως κακώς δεν έβαλε το ΚΚΕ την υπογραφή του στην κοινή συμφωνία των κομμάτων. Το ΚΚΕ έπραξε ορθώς, αλλά αυτή του η στάση θα είχε μεγαλύτερη αξία και άλλη βαρύτητα στο λαό, αν είχε κρατήσει άλλη στάση στο δημοψήφισμα.
πηγη: kordatos.org
Η έκφραση του δημοψηφίσματος στον πολιτικό και κοινωνικό συσχετισμό
Γράφει ο Παύλος Μωραΐτης
Για πρώτη φορά τις τελευταίες δεκαετίες η πόλωση που αναπτύχθηκε στην ελληνική κοινωνία ολόκληρη την προηγούμενη περίοδο και καταγράφηκε στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, οδήγησε στη σχηματοποίηση της αντιπαράθεσης και τελικά της διάταξης των ψηφοφόρων σε καθαρά ταξική βάση. Το κοινωνικό και ταξικό κριτήριο επικράτησε συντριπτικά όλων των υπολοίπων κριτηρίων που διαιρούν και κινούν την κοινωνία. Λιγότερο επέδρασαν οι κομματικές προτιμήσεις, οι πολιτικές αντιλήψεις και κάθε τι που λειτουργεί στην κοινωνία. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό.
Στο 61,3% του ΟΧΙ συσπειρώθηκε η μεγάλη πλειοψηφία των εργατών, των υπαλλήλων, των αγροτών, των φτωχότερων γενικά στρωμάτων του πληθυσμού και της νεολαίας. Η μεγάλη δηλαδή πλειοψηφία αυτών που αποκαλούμε «λαϊκές τάξεις» και όχι μόνο των πιο δραστήριων τμημάτων τους. Από την άλλη στο ΝΑΙ συσπειρώθηκε η αστική τάξη, το στελεχικό προσωπικό των επιχειρήσεων και της κρατικής μηχανής που εντάσσεται στην αστική τάξη, τα ανώτερα τμήματα των ενδιάμεσων μικροαστικών στρωμάτων. Τα ποσοστά του ΟΧΙ σε εργατικούς δήμους π.χ. στη δεύτερη περιφέρεια Πειραιά και αντίστοιχα του ΝΑΙ στα βόρεια και τα νότια προάστια της Αθήνας είναι αποκαλυπτικά. Στην Αττική ουσιαστικά συμπεριλαμβάνονται δύο διαφορετικές κοινωνίες σε ταξική βάση διαμορφωμένες.
Με αφορμή το δημοψήφισμα διαμορφώθηκαν αυθόρμητα, στη βάση όμως των ταξικών διαχωρισμών, δύο άτυπες συμμαχίες ως αποτέλεσμα της κοινωνικής πόλωσης που η αστική τάξη και οι « σύμμαχοι» δημιούργησαν με την πολιτική τους, τους εκβιασμούς και τα μέτρα που επέβαλαν 6 χρόνια τώρα. Η συμμαχία των λαϊκών δυνάμεων και η συμμαχία που διαμορφώνει το μονοπωλιακό κεφάλαιο με το σύνολο της αστικής τάξης και μεγάλο τμήμα των ενδιάμεσων στρωμάτων. Από τη μια ο κόσμος που πλήττεται, οι εκμεταλλευόμενοι, ο λαϊκός κόσμος που έχει συντριβεί και αναζητά διέξοδο και από την άλλη οι εκμεταλλευτές και όσοι νέμονται το προϊόν της εκμετάλλευσης και αξιοποιούν το αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του.
Η πολιτική βάση στην οποία συσπειρώθηκε ο κόσμος του ΟΧΙ είναι κατά βάση τα άμεσα -τεράστιας όμως σημασίας- συμφέροντά του. Το σταμάτημα της λιτότητας, άμεσα μέτρα ανακούφισης του λαού, η κατάργηση του μνημονίων, του μνημονιακού πλαισίου και των αντιδραστικών νόμων. Και επειδή πολλή συζήτηση γίνεται για το αν περιλαμβάνει ή όχι η λαϊκή ψήφος διαπραγμάτευση και λύση με κάθε θυσία εντός της ευρωζώνης, δεν θεωρούμε ότι υπάρχουν εργαζόμενοι που δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι τα μνημόνια και η λιτότητα είναι επιλογή της ΕΕ και της ολιγαρχίας και ότι χωρίς σύγκρουση μαζί τους, βελτίωση των συνθηκών για το λαό δεν πρόκειται να υπάρξει. Έστω με μια ορισμένη ασάφεια και ορισμένες αυταπάτες το ΟΧΙ εκφράζει συγκροτημένη πολιτική αντίληψη και ως ένα βαθμό απόφαση για δράση σε συγκεκριμένα πλαίσια.
Η διαπίστωση αυτή επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά μια απλή αλήθεια γνωστή από δεκαετίες ή μάλλον από αιώνες. Η δράση του λαού ξεκινάει από τα άμεσα προβλήματα του, τις άμεσες ανάγκες του, φωτισμένη από τις αιτίες των προβλημάτων αυτών και μια ορισμένη αντίληψη σε γενικές γραμμές για την κατεύθυνση της λύσης τους. Κατά συνέπεια και η συμπαράταξη διαφόρων λαϊκών τάξεων και στρωμάτων, η συμμαχία μεταξύ τους μόνο σε αντίστοιχη βάση μπορεί να επιτευχθεί. Στις σημερινές συνθήκες, βάσεις συσπείρωσης είναι:
- η ανατροπή των μνημονίων,
- το σταμάτημα της λιτότητας,
- η ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών,
- η διαγραφή του χρέους,
- η εθνικοποίηση των τραπεζών,
- ο δημοκρατικός έλεγχος του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου (κανάλια δημόσια κάτω από κοινωνικό έλεγχο) κ.λπ..
Εκεί καταρχήν θα συγκροτηθεί σε πρώτη φάση μια λαϊκή συμπαράταξη, που όμως για να πάρει τη μορφή γενικευμένης συμμαχίας πρέπει να τεθούν σαφώς η κατεύθυνση της, οι επιδιώξεις και οι στόχοι της και το πολιτικό πλαίσιο που θα κινηθεί. Η επιμονή να συγκροτηθεί η κοινωνική και πολιτική συμμαχία πάνω σε στρατηγικούς στόχους και επιδιώξεις, απλώς είναι όνειρα θερινής νυκτός, να φλυαρούμε για την επανάσταση και να βουλιάζουμε καθημερινά στο βούρκο του καπιταλισμού.
Το μπλοκ των λαϊκών δυνάμεων που εκφράστηκε στο ΟΧΙ ξεκάθαρα ηγεμονεύεται από το ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό δεν δίνει κανένα εχέγγυο για την ανάπτυξη, τη στερέωση και την ταξική συγκρότηση αυτής της συμμαχίας και φυσικά ούτε για τα αποτελέσματα και τη μακροημέρευση της. Οι συμμαχίες εύκολα συγκροτούνται και ακόμη πιο εύκολα διαλύονται. Μια επώδυνη συμφωνία σήμερα που θα φορτώσει νέα βάρη στο λαό και θα παραδώσει ολοκληρωτικά τη χώρα στα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα σε λίγο χρόνο θα οδηγηθεί στη διάλυση της. Χρόνια τώρα το φαινόμενο επαναλαμβάνεται. Η αστική τάξη, στις συνθήκες που έλεγχε απόλυτα τις εξελίξεις, υπέτασσε το μεγαλύτερο μέρος των μικροαστικών στρωμάτων και μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης και τα χειραγωγούσε. Στη μεγάλη κρίση ο αστικός κοινωνικός συνασπισμός δέχτηκε μεγάλα πλήγματα και το λαϊκό μπλοκ εμφανίζεται αυτή τη στιγμή πλειοψηφικό. Τίποτε δεν εμποδίζει την αντίστροφη πορεία.
Όσον αφορά τις επιπτώσεις της πολιτικής που ασκείται στις αντιλήψεις και στη συμπεριφορά των λαϊκών τάξεων είναι ενδεικτικό να αναφέρουμε το εξής: Η στάση και η πολιτική συμπεριφορά διαμορφώνεται από τις συνθήκες τις οποίες ο λαός βίωσε και βιώνει, από τα μέτρα που στις σημερινές συνθήκες, λαμβάνονται. Οι εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα έδωσαν το υψηλότερο ποσοστό στο ΟΧΙ, παρότι το δημόσιο είναι προνομιακός χώρος περισσότερο για την αστική τάξη. Αυτό συνέβη διότι ορισμένα μέτρα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ υπέρ ορισμένων τμημάτων των εργαζομένων του δημοσίου επέδρασαν ουσιαστικά στη συμπεριφορά τους. Οι επαναπροσλήψεις ορισμένων κατηγοριών των απολυμένων του δημοσίου έστειλε σε όλους τους εργαζόμενους του το μήνυμα ότι η κυβέρνηση τους προστατεύει, η επαναλειτουργία της ΕΡΤ έστειλε παρόμοιο μήνυμα αποκατάστασης των αδικιών. Δεν έγινε το ίδιο με τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, παρότι και αυτοί εκφράστηκαν με πολύ υψηλά ποσοστά στο ΟΧΙ, διότι και τα στοιχειώδη που η κυβέρνηση υποσχέθηκε δεν ικανοποιήθηκαν. Οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας δεν αποκαταστάθηκαν, ούτε ο κατώτατος μισθός πήγε στα 751 €, αντί για την έναρξη της δημιουργίας των τριακοσίων χιλιάδων νέων θέσεων εργασίας η ανεργία αυξήθηκε, το αφορολόγητο δεν πήγε στα 12.000 €, ο ΕΝΦΙΑ δεν καταργήθηκε κ.λπ.
Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είχε τεράστιες επιπτώσεις στις πολιτικές δυνάμεις και στο πολιτικό σκηνικό, οι οποίες θα φανούν ολοκληρωμένα στο μέλλον. Η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ από στριμωγμένοι στον τοίχο το προηγούμενο διάστημα έγιναν κυρίαρχοι του παιχνιδιού. Ο Τσίπρας ενίσχυσε ουσιαστικά τη θέση του μέσα στο κόμμα του. Παράλληλα, η μεγάλη δεξαμενή του 61% του δίνει μεγάλες εφεδρείες. Το ζήτημα είναι αν μπορεί να εκμεταλλευτεί αυτό το στοιχείο, αν μπορεί να διατηρήσει αυτή την επιρροή. Μια συμφωνία που θα περιέχει επώδυνα και επαχθή αντιλαϊκά μέτρα θα οδηγήσει σε μεγάλη δυσαρέσκεια, η οποία θα γενικευτεί και θα κυριαρχήσει και οι πιθανές γενικές αναφορές στην επιδιωκόμενη απομείωση του χρέους, αν υπάρξουν, δεν θα μπορέσουν να ισοφαρίσουν τα πράγματα.
Τα αστικά κόμματα της βουλής, ΝΔ – Ποτάμι – ΠΑΣΟΚ, υπέστησαν δεινή ήττα. Ανέδειξαν ένα δημοψήφισμα με εξαιρετικά περιορισμένο ερώτημα στον υπέρ πάντων αγώνα και γνώρισαν τη συντριβή. Περιορίστηκαν στο 38%. Ήδη μετά τον Βενιζέλο παραιτήθηκε ο Αντώνης Σαμαράς, η ΝΔ μπήκε σε σοβαρή κρίση και θα πάρει χρόνο να ανακάμψει, ενώ το ΠΑΣΟΚ υπάρχει σήμερα ως παρουσία στη βουλή και σε επισκέψεις στις Βρυξέλλες. Δεν ασκεί καμία επίδραση στις εξελίξεις. Το Ποτάμι ταυτίστηκε απόλυτα με τη θέληση των τρόικας και των Βρυξελλών και με τον ντόπιο οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο. Όσο κι αν οικονομικοί και εκδοτικοί κύκλοι το προωθούν δεν φαίνεται ότι μπορεί να γίνει σημαντικό κόμμα και να παίξει ουσιαστικό ρόλο στο πολιτικό σύστημα.
Η κρίση του πολιτικού συστήματος εντείνεται και μπορεί στο μέλλον να πάρει νέες διαστάσεις. Ο λαϊκός ριζοσπαστισμός που ανέδειξε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος μπορεί να δώσει νέα ώθηση στο λαϊκό κίνημα, η ηγεμόνευσή του όμως από το ΣΥΡΙΖΑ καθόλου δεν το εγγυάται. Ίσα- ίσα οδηγεί, στην αντίθετη κατεύθυνση. Όσο το ΚΚΕ συνεχίζει να αποσύρεται από το πεδίο της ταξικής πάλης και να μην παρεμβαίνει, επιλέγοντας το δρόμο της καθαρότητας των θέσεων του και την ασφάλεια της απομόνωσης, μόνο η αστική τάξη ωφελείται. Και μάλιστα δείχνει την ικανοποίησή της για αυτό. Την Τετάρτη σε πρωινή εκπομπή μεγάλου καναλιού ειπώθηκε χαρακτηριστικά ότι όλα τα κόμματα συμφωνούν για την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη και την ΕΕ. Μπορεί, όπως είπαν, το ΚΚΕ να έχει άλλα σχέδια για το μέλλον, αλλά ζήτημα εξόδου της χώρας από την ΕΕ σήμερα δεν θέτει. Και, δυστυχώς, αυτή είναι η μαύρη αλήθεια.
Το φορτίο για τους κομμουνιστές είναι πολύ μεγάλο, όπως και για τις συλλογικότητες και τις οργανώσεις της αριστεράς και κυρίως για το λαό της αριστεράς. Πρέπει όμως να το αναλάβουν.
πηγη: ergatikosagwnas.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή