Παναγιώτης Μαυροειδής

Το εκλογικό αποτέλεσμα πράγματι εντυπωσιάζει. Μετά από την προσυπογραφή του Τρίτου Πεντακομματικού Μνημονίου, την εν μια νυκτί μετατροπή του ΟΧΙ σε ΝΑΙ, τις εκατοντάδες αποχωρήσεις μελών και επιφανέστατων στελεχών, ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε εκλογικά αλώβητος.

Ποιοι θα ήταν όμως οι δρόμοι της εκλογικής πτώσης του  ΣΥΡΙΖΑ;

Συνοπτικά θα λέγαμε ότι ο κόσμος πίσω δε θέλει με τίποτα να γυρίσει, αλλά  και μπροστά δε βλέπει δρόμο.

Η ψήφος στο ΣΥΡΙΖΑ αυτό συμπυκνώνει: Στασιμότητα, αναμονή, κόπωση. Ο  ΣΥΡΙΖΑ εκλογικά νίκησε, πολιτικά έχει ηττηθεί. Δεν αντιπροσωπεύει πλέον την ελπίδα για το καλύτερα, αλλά το φόβο για το χειρότερο.

Ο συνηθισμένος τρόπος καταδίκης της κυβερνητικής πολιτικής, θα ήταν να υπάρξει μαζική μετακίνηση προς την ορατή εναλλακτική λύση της μεταπολίτευσης, δηλαδή τη ΝΔ. Είναι το πλέον συνηθισμένο σε όλες τις εναλλαγές στο πλαίσιο της δικομματικής αντιπαράθεσης στο τυπικό κοινοβουλευτικό σύστημα.

Τι θα λέγαμε αλήθεια τότε; «Συντριπτική η έκφραση της λαϊκής δυσαρέσκειας, άσχετα από τον αρνητικό και λαθεμένο τρόπο που εκφράζεται».

Ε λοιπόν τα πράγματα έχουν αλλάξει κατά ένα ενδιαφέροντα τρόπο: Το μίσος προς τα κλασσικά αστικά κόμματα εξουσίας, είναι εξαιρετικά βαθύ και αυτό μόνο θετικά μπορεί να ιδωθεί.

Θα μπορούσε η οργή για την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ να πάει στα κόμματα του σωλήνα, σε στυλ ΠΟΤΑΜΙ, που θέλησαν να πουλήσουν το «νέο», το «μοντέρνο» κλπ. Μόνο χαρά πρέπει να έχουμε για τη συντριβή του Σ. Θεοδωράκη.

Δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτές τις εκλογές, από όλα αυτά τα νεοδεξιά, νεοσυστημικά κόμματα, μόνο προς τον Λεβέντη μετακινήθηκε κόσμος, με άγνοια ή υποτίμηση του κινδύνου και του ρόλου του.

Αν όχι πίσω σε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ που είχαν βάλει τα κουστούμια για την κυβέρνηση, γιατί όχι μπροστά και αριστερά;

Ας το πούμε εξ αρχής:

Η απόδειξη της χρεωκοπίας και της δεξιάς αστικής μεταλλαγής του ΣΥΡΙΖΑ, δε θα πρέπει να θεωρείται ταυτόσημη με την απόδειξη της ορθότητας και της πληρότητας  της διεξόδου που προτείνεται από δυνάμεις που κινούνται στα αριστερά του.

Το ΚΚΕ, στην ουσία έχει αποσυρθεί από την προβολή μιας αριστερής εργατικής πολιτικής στον παρόντα πολιτικό χρόνο. Δεν  επιτέθηκε ποτέ με επιχειρήματα στις κορυφαίες επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ (παραμονή στην ευρωζώνη, μετατροπή του ΟΧΙ σε ΝΑΙ), μιας και ποτέ δεν  διεκδίκησε ούτε πρότεινε άλλες επιλογές εδώ και τώρα προς όφελος των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων. Για το ΚΚΕ η πολιτική είναι μια ιδιότυπη  διαρκής προεκλογική εκστρατεία, σχεδόν ιδεολογικού χαρακτήρα: «Βγάλτε συμπέρασμα, δώστε μου δύναμη να έλθει λαϊκή εξουσία και τότε όλα θα τακτοποιηθούν». Η γραμμή αυτή το οδηγεί σε απόλυτη στασιμότητα, αλλά  αποτελεί και «δικαίωση» (και όχι εμπόδιο) για τη δεξιά γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ.

Ενδιαφέρον και ελπίδα σε πολλούς προκάλεσε ο σχηματισμός της ΛΑΕ. Θεωρητικά θέλησε να αντιπροσωπεύσει το ΟΧΙ και την ανάγκη της ρήξης. Απέτυχε εκκωφαντικά στο ερώτημα «ρήξη ή όχι και πως;», «πείθοντας» τελικά τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, πως συνεκτική, τεκμηριωμένη εναλλακτική στην ευρω-υποταγή δεν υπάρχει. Δεν πρόκειται για επικοινωνιακή αδυναμία. Οι άνθρωποι της ΛΑΕ, χρόνια διαπαιδαγωγημένοι σε μια ορισμένη αντίληψη εντός ΣΥΡΙΖΑ και όχι μόνο, λίγο ως πολύ θεώρησαν τον κόσμο κουτό: «Δε θα του πούμε τι θα βρει μπροστά του, (όπως την ΕΕ, αλλά και τη βέβαιη συντριπτική αντίδραση του αστικού κόσμου), διότι έτσι θα τον  τρομάξουμε. Θα του δείξουμε αυτό που είναι εμπρός στη μύτη του, δηλαδή την κατάργηση των μνημονίων και μετά όλα θα έρθουν».  Το μόνιμο μότο ήταν «πως δεν είναι και κάτι ιδιαίτερο η έξοδος από ευρωζώνη», για να αποσυρθεί μάλιστα στο τέλος σχεδόν εντελώς, μετά την πίεση των συστημικών δυνάμεων συμπεριλαμβανόμενου του ΣΥΡΙΖΑ.

Λες και ο κόσμος δεν κάνει την αλυσίδα των συλλογισμών μόνος του και δεν αντιλαμβάνεται ότι κάθε πραγματικό βήμα ενάντια στη μνημονιακή πολιτική, απαιτεί με το καλημέρα αποφασιστική αναμέτρηση με την ΕΕ και τον κόσμο του κεφαλαίου. Έχει ερωτήματα για αυτήν και απαιτεί συζήτηση.  Λες και ο πολιτικός αντίπαλος δεν είχε ήδη σηκώσει τον πήχη, για να αποδείξει πως η αριστερά μόνο από κάτω μπορεί να περάσει.

Αυτά βέβαια στην καλύτερη περίπτωση, που τα παραπάνω θα τα βλέπαμε σαν θέματα τακτικής, διότι υπάρχουν και αυτοί (ασφαλώς λιγότεροι) που θεωρούν πράγματι πως με μια άλλη διαπραγμάτευση, όλα καλά θα πήγαιναν, ακόμη και εντός ευρωζώνης. Η υποστήριξη του Βαρουφάκη (αρχιτέκτονα της επαίσχυντης συμφωνίας του ΣΥΡΙΖΑ του eurogroup της 20^ης Φλεβάρη), ήταν η επιτομή αυτής της λογικής, αλλά και η οριστική καταδίκη της ΛΑΕ.

Σημαντική υποδήλωση της αδύνατης εναλλακτικής λύσης προς τα αριστερά στο αδιέξοδο του ΣΥΡΙΖΑ, αποτέλεσε η αυξημένη αποχή και ειδικά στη νεολαία.

Και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ;

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πάλεψε, μέσα σε όλα αυτά τα διόλου ευνοϊκά, με ένα σημαντικό μάλιστα πλήγμα στο εσωτερικό της με την αποχώρηση δύο οργανώσεων με εκατοντάδες μέλη και την προσχώρηση στη ΛΑΕ, με όλη την επικοινωνιακή αξιοποίηση του γεγονότος. Ακόμη χειρότερα ήταν τα πράγματα στη ΜΑΡΣ που οδηγήθηκε σε διάλυση. Ταυτόχρονα, όλα αυτά τα ρεύματα περιθωριοποιήθηκαν εντός της ΛΑΕ, μεταξύ της πρεμούρας επανεκλογής των (25!!) βουλευτών, του Ρωμανιά και του Φωτόπουλου.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κράτησε ανοιχτή την υπόθεση όχι μόνο του αναγκαίου επαναστατικού αντικαπιταλιστικού πόλου (που τόσο λοιδορήθηκε), αλλά και του άλλου δρόμου της εξόδου από την ΕΕ, με ρήξη με το κεφάλαιο, για να ζήσει η εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία.

Για να αποτελέσει ωστόσο πόλο αναφοράς ή για να συμβάλει σε ένα ευρύ ανατρεπτικό μέτωπο, απαιτούνται άλλα πράγματα. Τα συμπύκνωσε εύστοχα η ανακοίνωση του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση:

«Η αντικαπιταλιστική και κομμουνιστική αριστερά, οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες της σε μια κατεύθυνση ανάταξης των αγώνων, ως βάση μιας αριστερής εργατικής και λαϊκής αντιπολίτευσης και αντεπίθεσης. Ο στόχος για ένα ευρύ αγωνιστικό μέτωπο ανατροπής της αντεργατικής καταιγίδας, προϋποθέτει την ανασυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος, τη δέσμευση κοινής δράσης όλων των μαχόμενων δυνάμεων της αριστεράς συμπεριλαμβανομένων του ΚΚΕ και της ΛΑΕ και ένα ισχυρότερο αντικαπιταλιστικό μέτωπο με τις πιο πρωτοπόρες δυνάμεις. Το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα συμβάλουν σε σχετικές πρωτοβουλίες».

Το δίλλημα «επαναστατική λογοκοπία στη γωνία με περιορισμό σε ένα κριτικό λόγο ή ενσωμάτωση σε κοινοβουλευτικά ρεφορμιστικά ρεύματα για εξεύρεση ακροατηρίου αναγνώρισης», δεν αρμόζει σε κομμουνιστές και αγωνιστές της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Θα το υπερβούμε δημιουργικά, με ενωτικό αλλά και απαιτητικό πνεύμα.

Με αυτοπεποίθηση πως δεν έχουμε καμία σταθεροποίηση του συστήματος μπροστά μας με το νέο γύρο εργατικής γενοκτονίας. Αντίθετα, κοινωνικές αναστατώσεις και εξεγερτικά γεγονότα, θα είναι στην ημερήσια διάταξη

Τον τελευταίο λόγο,  θα τον έχει η ανάδειξη της εργατικής αντικαπιταλιστικής πολιτικής με κομμουνιστικό ορίζοντα, σε σημείο αναφοράς, τόσο στο πεδίο των κοινωνικών αγώνων, όσο και στην πολιτική διαπάλη.

πηγη: pandiera.gr

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Μόνο τα ποσοστά των κομμάτων που θα συναπαρτίσουν τη νέα κυβέρνηση θα κριθούν αύριο. Η φύση της κυβέρνησης από πολιτική σκοπιά έχει ήδη προαποφασιστεί – θα είναι μνημονιακή και γερμανόδουλη! Η λεπτομέρεια που θα κριθεί στις εκλογές, που προκήρυξε ο Τσίπρας για αύριο, έγκειται μόνο στο αν αυτή η μνημονιακή κυβέρνηση θα συμπεριλάβει και τα τέσσερα μνημονιακά κόμματα –δηλαδή τον ΣΥΡΙΖΑ, τη ΝΔ, το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ– όπως απαιτούν οι Γερμανοί. Στην περίπτωση αυτή ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα είναι πρωθυπουργός, παρόλο που ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγει πρώτο κόμμα!

Η μοναδική περίπτωση να διασώσει ο Τσίπρας την πρωθυπουργία του, είναι να κατορθώσει να συγκροτήσει μια φαινομενικά «κεντροαριστερή», μνημονιακή κυβέρνηση, η οποία θα περιλαμβάνει τον ΣΥΡΙΖΑ, το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ. Αν τα καταφέρει, θα μπορέσει ο Τσίπρας να παραμείνει πρωθυπουργός μερικούς μήνες ακόμη. Αυτό είναι όμως πολύ δύσκολο. Σε καμιά περίπτωση δεν αρκούν 151 βουλευτές από τα τρία κόμματα μαζί, για να επιτρέψουν οι Γερμανοί τη συγκρότηση τέτοιας κυβέρνησης με πρωθυπουργό τον Τσίπρα. Χρειάζονται τουλάχιστον 160 βουλευτές και πάνω, για να το σκεφθεί το Βερολίνο – να το σκεφθεί, όχι να το εγκρίνει κιόλας. Τους 160 βουλευτές όμως αποκλείεται να τους πιάσουν αύριο ο ΣΥΡΙΖΑ, το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε οι Γερμανοί, μόλις ο Τσίπρας προκήρυξε τις εκλογές, έκαναν φανερές τις προθέσεις τους. Έχοντας δει τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να ψηφίζουν χέρι χέρι με τους βουλευτές της ΝΔ το «Μνημόνιο Τσίπρα», συνειδητοποίησαν βαθύτερα πόσο γελοίο και ξενόδουλο είναι ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένης της Αριστεράς του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι απαιτούν πλέον να σχηματιστεί κυβέρνηση «μεγάλου συνασπισμού», ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ, εννοείται φυσικά συμπεριλαμβάνοντας ως «τσόντες» το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ. Να σχηματιστεί δηλαδή στην Ελλάδα «οικουμενική» κυβέρνηση και των τεσσάρων μνημονιακών κομμάτων. Αύριο το βράδυ θα δούμε αν τα εκλογικά αποτελέσματα θα επιτρέψουν την υλοποίηση του σχεδίου της γερμανικής καγκελαρίας.

Το μεγαλύτερο πολιτικό έγκλημα του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι μέσα στους επτά μόλις μήνες που κυβέρνησαν, κατάφεραν να συμπεριλαμβάνεται πλέον και η Αριστερά τους στο εντελώς απαξιωμένο πολιτικό σύστημα. Από εκεί που ο Τσίπρας υποσχόταν ότι θα «έσκιζε» τα μνημόνια με ένα νόμο, που θα είχε ένα άρθρο όλο κι όλο, φτάσαμε στο εξευτελιστικό σημείο να καλεί το λαό να τον ξαναψηφίσει, επειδή αυτοδιαφημίζεται ως ο καλύτερος διαχειριστής του μνημονίου, που υπέγραψε ο ίδιος και είναι το χειρότερο από όλα! Ο Τσίπρας, ο οποίος «έσπασε» κάτω από την αφόρητη γερμανική πίεση και μετατράπηκε σε όργανο εφαρμογής στη χώρα μας της γερμανικής πολιτικής, απέτυχε παταγωδώς να υλοποιήσει οποιαδήποτε από τις ουσιώδεις προεκλογικές δεσμεύσεις του καθαρά αστικού «Προγράμματος της Θεσσαλονίκης» που είχε εξαγγείλει πέρυσι τέτοια εποχή. Δεν πήγε τον κατώτατο μηνιαίο μισθό στα 751 ευρώ. Δεν έδωσε 13η σύνταξη σε όσους χαμηλοσυνταξιούχους παίρνουν συντάξεις κάτω από 700 ευρώ το μήνα. Δεν νομοθέτησε αφορολόγητο όριο 12.000 ευρώ για όλους τους Έλληνες. Δεν αποκατέστησε φυσικά τις εργασιακές σχέσεις. «Μαυρογιαλούρος της Αριστεράς», αποδείχτηκε τελικά, ότι είναι ο Αλέξης Τσίπρας.

Στο μεταξύ, οι Γερμανοί και η ντόπια ολιγαρχία φλερτάρουν με την ιδέα να μην βάλουν πρωθυπουργό ούτε τον Τσίπρα φυσικά, αλλά ούτε τον Δραγασάκη, ούτε τον Μεϊμαράκη, βεβαίως, αφού η ΝΔ θα έρθει δεύτερη και καταϊδρωμένη με αρκετές εκατοστιαίες μονάδες υστέρηση από τον ΣΥΡΙΖΑ. Να μην βάλουν κανένα πολιτικό πρόσωπο πρωθυπουργό στη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ, οικουμενικού μνημονιακού χαρακτήρα! Να βάλουν «τεχνοκράτη» πρωθυπουργό σαν τον Παπαδήμο – δηλαδή τραπεζίτη! Το όνομα του Προβόπουλου κυκλοφορεί ήδη στην πολιτική πιάτσα ως ενός υποψήφιου «τεχνοκράτη» για την πρωθυπουργία, χωρίς φυσικά να έχει ληφθεί οποιαδήποτε απόφαση πρωθυπουργοποίησής του.

Εμείς έχουμε ως σταθερή επιλογή μας στις εκλογές την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ελπίζουμε και ευχόμαστε το ποσοστό της να διπλασιαστεί ή και να τριπλασιαστεί σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς, όπου ολόκληρο το πολιτικό σύστημα του κατεστημένου καταρρέει και ανατρέπεται εκ βάθρων. Αύριο το βράδυ θα ξέρουμε.

*Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2015

Βασίλης Μορέλλας:

Δεν ήξερα ότι ο Φλαμπουράρης ήταν εκατομμυριούχος εργολάβος, παρόλο που ήμουν μέλος του ΣΥΡΙΖΑ από την ίδρυσή του. Αφέλεια; Μάλλον δεν θα με ενδιέφερε και τόσο αν αποδεικνυόταν πολιτικά αξιόπιστος.

Τώρα όμως, εκ των υστέ­ρων, σχη­μα­τί­ζε­ται κα­λύ­τε­ρα ένα συ­μπέ­ρα­σμα. Προ­τι­μώ να απο­τυ­πώ­σω με ερω­τή­μα­τα. Είναι ηθικό να διο­ρί­ζε­ται υπουρ­γός αρι­στε­ρής κυ­βέρ­νη­σης (και να δέ­χε­ται τη θέση) κά­ποιος που βγά­ζει εκα­τομ­μύ­ρια από ερ­γο­λα­βί­ες του Δη­μο­σί­ου; Ει­δι­κά όταν αυτός ψη­φί­ζει Μνη­μό­νια που κό­βουν τις συ­ντά­ξεις για να πλη­ρώ­νε­ται το κρα­τι­κό χρέος -και- στους ερ­γο­λά­βους; Εκα­τομ­μυ­ριού­χος υπουρ­γός δη­λώ­νει αρι­στε­ρός ρι­ζο­σπά­στης και ψη­φί­ζει Μνη­μό­νιο. Ίσως είναι νό­μι­μο. Κατά τα άλλα, ακού­γε­ται εντά­ξει αυτή η αλυ­σί­δα γε­γο­νό­των;

Το να στη­ρί­ζεις το Μνη­μό­νιο είναι ούτως ή άλλως εγκλη­μα­τι­κό. Ωστό­σο, είναι ένα πράγ­μα το έγκλη­μα “από αμέ­λεια”, από λάθος εκτί­μη­ση, από αυ­τα­πά­τες για τα δήθεν “ισο­δύ­να­μα” ή από την αφο­μοί­ω­ση της ήττας, την ητ­το­πά­θεια της ΤΙΝΑ. Όσα μέτρα και συ­γκυ­βερ­νή­σεις ακο­λου­θή­σουν, θα ξε­μπερ­δέ­ψουν πολ­λούς απ'αυ­τούς που κά­νουν τέ­τοιο σο­βα­ρό σφάλ­μα. Άλλο πράγ­μα όμως είναι το έγκλη­μα “από πρό­θε­ση”, από υλικό συμ­φέ­ρον.

Ο κ. Φλα­μπου­ρά­ρης, εκα­τομ­μυ­ριού­χος ερ­γο­λά­βος όντας, δεν ανή­κει στην ερ­γα­τι­κή τάξη. Είναι με­γα­λο­α­στός κα­πι­τα­λι­στής. Θα μπο­ρού­σε να προ­δώ­σει την τάξη του για το συμ­φέ­ρον της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας, όπως άλλοι έχουν κάνει κα­τ'ε­ξαί­ρε­ση στο μα­κρι­νό και κο­ντι­νό πα­ρελ­θόν. Δεν το έκανε, υπε­ρα­σπι­ζό­με­νος μέχρι τε­λι­κής πτώ­σε­ως τον δήθεν μο­νό­δρο­μο του τρί­του και φαρ­μα­κε­ρού Μνη­μο­νί­ου. Δεν ανήκε στις εξαι­ρέ­σεις, αλλά στον κα­νό­να. Σε αυ­τούς που βά­ζουν το δικό τους συμ­φέ­ρον πάνω από το κοινό. Το “μέλι” δεν βρί­σκε­ται μόνο στο “βάζο” των υπουρ­γι­κών θώκων.

Όταν λοι­πόν ανα­κα­τεύ­ε­ται κα­νείς με τα εκα­τομ­μύ­ρια, τον τρώνε οι... εκα­τομ­μυ­ριού­χοι. Ίσως είναι μια προει­δο­ποί­η­ση του συ­στή­μα­τος να εξα­κο­λου­θή­σουν να υπα­κούν χωρίς... “λαϊ­κι­σμούς” οι νε­ο­μνη­μο­νια­κοί ευ­έλ­πι­δες και να προ­σα­να­το­λι­στούν σε μια σι­δε­ρέ­νια μνη­μο­νια­κή πο­λι­τι­κή άνευ αρι­στε­ρών φρα­μπα­λά­δων. Ίσως αρ­χί­σουν να βγαί­νουν σι­γά-σι­γά κι άλλα τέ­τοια μικρά ή με­γά­λα σκάν­δα­λα, με τρα­πε­ζι­κά δά­νεια κομ­μά­των και μπίζ­νες στε­λε­χών, για να ξε­φτι­λι­στεί η λέξη “Αρι­στε­ρά”.

Όμως, αν επι­διώ­κουν το τε­λευ­ταίο, δεν θα το κα­τα­φέ­ρουν. Μέσα από την πα­νω­λε­θρία των εντι­μο­συμ­βι­βα­σμέ­νων, υπάρ­χουν ήδη άλλοι που δεν φά­νη­καν “πρό­θυ­μοι”, δεν με­ταλ­λά­χθη­καν και πέ­ρα­σαν τις εξε­τά­σεις. Ανή­κουν στο νε­ο­πα­γές και ελ­πι­δο­φό­ρο μέ­τω­πο της Λαϊ­κής Ενό­τη­τας. Εκεί κυ­ρί­ως θα κρι­θεί το μέλ­λον της ελ­λη­νι­κής Αρι­στε­ράς, των κοι­νω­νι­κών αγώ­νων και της σο­σια­λι­στι­κής επι­και­ρό­τη­τας. Όχι στα κα­μώ­μα­τα των φλα­μπου­ρά­ρη­δων και τις πο­λυ­παιγ­μέ­νες φαμ­φά­ρες για πά­τα­ξη της... δια­πλο­κής.

πηγη; rproject.gr

Ισχυρή αντικαπιταλιστική Αριστερά, με κορμό την ΑΝΤΑΡΣΥΑ

του Νίκου Στραβελάκη*

Στις επικείμενες εκλογές πολλοί τονίζουν την ανάγκη οι αριστερές δυνάμεις στο σύνολό τους να αντιληφθούν τι πραγματικά παίζεται. Να προσπαθήσουν να πιάσουν το σφυγμό του κόσμου, να αναδείξουν το πολιτικό επίδικο. Είναι ξεκάθαρο ότι εκλογές κάνουμε διότι χρεοκόπησε η πολιτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ. Χρεοκόπησε η άποψη που έλεγε ότι διαπραγματευόμενοι με την ΕΕ θα κατορθώσουμε να εφαρμόσουμε έστω ένα «λάιτ» σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα ανακούφισης του λαού, όπως ήταν το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Άρα οι εκλογές είναι προϊόν πολιτικής κρίσης.

Η κρίση συνοψίζεται στο ότι το σύστημα ψαχνει το σχήμα που θα εφαρμόσει το μνημόνιο, ενώ ο λαός έχει ψηφίσει πρόσφατα «Όχι» στα μνημόνια, μια ψήφος που είχε και κοινωνικό/ ταξικό περιεχόμενο.

Όπως σε όλες τις μεγάλες πολιτικές κρίσεις το σύστημα προκρίνει ως λύση, μεγάλους συνασπισμούς αστικών κομμάτων. Γνωρίζοντας ότι και το τρίτο μνημόνιο είναι υφεσιακό και οι κοινωνικές αντιθέσεις θα οξυνθούν παραπέρα, θεωρεί ότι εάν έχει ένα συμμαχικό σχήμα με 200 και βάλε βουλευτές να στηρίζει την εφαρμογή του μνημονίου, τότε θα επιτύχει μια προσωρινή έστω πολιτική σταθερότητα. Άρα το πρώτο πολιτικό επίδικο των εκλογών είναι να μαυριστούν τα κόμματα του μνημονίου και ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ που πρέπει να καταδικαστεί οριστικά στη συνείδηση του λαού.

Οι τελευταίοι επτά μήνες και η κατάρρευση της γραμμής ΣΥΡΙΖΑ οδηγούν αβίαστα σε ένα πολιτικό συμπέρασμα: εντός ευρώ και ΕΕ υπάρχουν μόνο μνημόνια. Άρα προυπόθεση για την όποια φιλολαϊκή λύση είναι η ρήξη και η αποδέσμευση από ευρώ και ΕΕ. Επειδή κινούμαστε στο έδαφος μιας μεγάλης παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, το πολιτικό πρόγραμμα της αριστεράς δεν μπορεί παρά να απαντά σε λαϊκά συμφέροντα και ανάγκες.
Με άλλα λόγια είναι ένα μεταβατικό πρόγραμμα και όχι ένα ιδεολογικό πρόγραμμα, όπως προκρίνει το ΚΚΕ. Από την άλλη είναι μεταβατικό με την έννοια ότι φέρνει πιό κοντά τις οριστικές ταξικές συγκρούσεις, διευκολύνοντας τη μετάβαση σε μια άλλη κοινωνία.

Άρα δεν μπορεί να καλλιεργεί αυταπάτες όπως το πρόγραμμα του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ το Γενάρη ή της ΛΑΕ σήμερα που λέει «εμείς δεν θέτουμε θέμα αποδέσμευσης από την ΕΕ, αλλά θέτουμε θέμα μετ’ επιτάσεως ριζικής αλλαγής των ασκούμενων νεοφιλελεύθερων και άλλων επιλογών που έχει κάνει σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση» (Λαφαζάνης).

Είναι εντυπωσιακό μια αριστερή δύναμη, όπως η ΛΑΕ που ξέρει από πρώτο χέρι την πορεία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ να ταλαντεύεται όσον αφορά την έξοδο από το ευρώ και να ονειροβατεί ότι μπορεί η Ελλάδα να παραμείνει στην ΕΕ με εθνικό νόμισμα, χωρίς έστω δημοσιονομικούς και νομισματικούς περιορισμούς. Είναι σαν να προωθούν το σχέδιο Σόιμπλε ως λύση. Το τελευταίο είναι και το μόνο σχήμα που επιτρέπει έξοδο από το ευρώ με παράλληλη παραμονή στην ΕΕ.

Οι επικείμενες εκλογές μπορούν να δημιουργήσουν προυποθέσεις για τη συγκρότηση ενός μετώπου ρήξης και αποδέσμευσης που θα αμφισβητεί τη μνημονιακή συναίνεση. Να ανοίξουν δρόμους για να εκφραστεί πολιτικά το «Όχι» του λαού μας. Οι μόνες δυνάμεις που μπορούν να συμβάλλουν σήμερα σε αυτή την κατεύθυνση είναι οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, με κορμό την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Ο κόσμος του «Όχι» στέκει αμήχανος απέναντι στις εξελίξεις, όπως φαίνεται και από τις τελευταίες δημοσκοπήσεις. Αυτός ο κόσμος δεν πρέπει να παραμείνει στην αποστοίχιση, να υποταχτεί στην πολιτική του ευρωμονόδρομου ή να εμπλακεί σε νέες αυταπάτες. Αυτό είναι το επίδικο. Η πολιτική ζύμωση γύρω από ένα πρόγραμμα εξόδου από την ευρωζώνη με έμφαση σε άμεσες κρατικοποιήσεις τραπεζών και στατηγικών κλάδων με κοινωνικό έλεγχο στην προοπτική της αποδέσμευσης από την ΕΕ αγγίζει το σφυγμό αυτού του κόσμου, όπως έχει δείξει και η μέχρι τώρα εμπειρία.

Θαρρετά λοιπόν στο δρόμο της ρήξης και της ανατροπής με την αυτοπεποίηθηση των δυνάμεων που στάθηκαν απέναντι και στις αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ και στην παραλυτική πολιτική γραμμή του ΚΚΕ.

*Ο Νίκος Στραβελάκης είναι οικονομολόγος, λέκτορας πανεπιστημίου Αθηνών

Πηγή: ΠΡΙΝ