Το τρίτο μνημόνιο έφερε νέα δυσβάστακτα μέτρα σε βάρος των εργαζομένων, περισσότερα απ’ ό,τι τα προηγούμενα παρά τους επανειλημμένους ισχυρισμούς της κυβέρνησης ότι διαπραγματεύεται σκληρά. Η πρώτη αξιολόγηση καθυστέρησε, ολοκληρώθηκε τον Οκτώβρη του 2016 και συνοδεύτηκε με μια δέσμη νέων προαπαιτούμενων. Μειώθηκε η προστασία της πρώτης κατοικίας και απελευθερώθηκαν οι πωλήσεις δανείων σε founds, ήρθε το νέο ασφαλιστικό με αυξήσεις εισφορών και μειώσεις συντάξεων, λήφθηκαν νέα φορολογικά μέτρα, αποφασίστηκε η συγκρότηση του υπερταμείου ξεπουλήματος για 99 χρόνια και του παραχωρήθηκε η δημόσια περιουσία, επιταχύνθηκαν οι ιδιωτικοποιήσεις (Ελληνικό, ΔΕΗ, περιφερειακά αεροδρόμια κλπ).

Η δεύτερη αξιολόγηση, που είχε προγραμματιστεί να ολοκληρωθεί το Νοέμβρη του 2016, τραβά μέχρι σήμερα και ίσως για κάποιους μήνες ακόμη. Έλεγχοι των τεχνικών κλιμακίων, συζητήσεις και διαπραγματεύσεις, από κει στο Γιούρογκρουπ και πάλι στα τεχνικά κλιμάκια και νέες διαπραγματεύσεις. Το βέβαιο είναι ότι τα νέα επώδυνα μέτρα έρχονται.

Στη σύνοδο στις Βρυξέλες ο πρωθυπουργός φάνηκε αισιόδοξος δηλώνοντας ότι είμαστε κοντά σε λύση, μπορεί να υπάρξει τεχνική συμφωνία μέχρι τις 20/3 και ολοκληρωμένη συμφωνία εντός του Απριλίου. Παράλληλα, η Γερμανίδα καγκελάριος δήλωσε εξαιρετικά αισιόδοξη ως προς το κλείσιμο της αξιολόγησης. Η σιγουριά και η αισιοδοξία του πρωθυπουργού μπορεί να πηγάζουν μόνο από την απόφασή του να συμφωνήσει και να δεχτεί όλες τις απαιτήσεις των δανειστών και κυρίως του ΔΝΤ.

Όπως όλα δείχνουν, το ΔΝΤ έχει το πάνω χέρι στις συζητήσεις και στις εξελίξεις, χωρίς φυσικά να μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι οι ισχυροί παράγοντες στην ευρωπαϊκή πλευρά, η Γερμανία και οι σύμμαχοί της, έχουν αντιρρήσεις γι’ αυτό. Ίσα ίσα, που οι αποφάσεις είναι εντός των σχεδιασμών τους. Η θέση της Γερμανίας για το ελληνικό πρόγραμμα είναι γνωστή. Η συμμετοχή του ΔΝΤ είναι προϋπόθεση ύπαρξης του και για να υπάρξει συμμετοχή του πρέπει να γίνει ξεχωριστή διαπραγμάτευση που σημαίνει σίγουρα νέα μέτρα και μάλιστα επώδυνα.

Οι απαιτήσεις του ΔΝΤ ως γνωστόν περιλαμβάνουν:

• Περικοπές στις συντάξεις από το 2020 μέσω της κατάργησης της προσωπικής διαφοράς με στόχο την εξοικονόμηση 1,8 δις ευρώ.
• Μείωση του αφορολόγητου ορίου από το 2019 με στόχο την εξοικονόμηση επίσης 1,8 δις.
• Λήψη αντίμετρων, κυρίως φορολογικού χαρακτήρα, όπως μείωση του συντελεστή φορολογίας επιχειρήσεων και μερισμάτων, μείωση του φόρου μεγάλης ακίνητης περιουσίας (ΦΑΠ) για αξίες άνω των 200.00 ευρώ.
• Περιλαμβάνει επίσης τις πολυσυζητημένες απαιτήσεις του ΔΝΤ στα εργασιακά, δηλαδή την αύξηση του ορίου απολύσεων στο 10%, την επαναφορά του λοκ άουτ, την αλλαγή στον συνδικαλιστικό νόμο και φυσικά δεν δέχεται συζήτηση για επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων.

Εκεί θα κινηθούν οι συζητήσεις και η συμφωνία. Και, με βάση αυτά, το καλύτερο που μπορεί να επιτύχει η κυβέρνηση θα είναι ένας εξαιρετικά επώδυνος συμβιβασμός.

Φαίνεται ότι κατά τις διαπραγματεύσεις κυβέρνησης-θεσμών οι δανειστές απέσπασαν τη σύμφωνη γνώμη της κυβέρνησης για μέτρα ύψους 2% του ΑΕΠ που θα προέλθουν από τη μείωση των συντάξεων και τη μείωση του αφορολόγητου. Όσο για τα αντίμετρα, ο ισχυρισμός της κυβέρνησης ότι θα ψηφιστούν και θα εφαρμοστούν από την πρώτη στιγμή είναι προπαγανδιστικό πυροτέχνημα. Τα αντιλαϊκά μέτρα εφαρμόζονται εξ ολοκλήρου από την πρώτη στιγμή, ενώ τα αντίμετρα μόνο αν επιτευχθεί ο στόχος για πλεονάσματα 3,5%, τον οποίο το ίδιο το Γιούρογκρουπ τον θεωρεί εντελώς ανέφικτο.

Με δυο λόγια, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο «πρόγραμμα» και σε νέα επιτροπεία ως το 2021 τουλάχιστον.

Το μεγάλο πρόβλημα της κυβέρνησης είναι η διαχείριση του πολιτικού κόστους των μέτρων αυτών το επόμενο διάστημα. Αντιλαμβάνεται ότι οι επιπτώσεις θα είναι μεγάλες, ιδιαίτερα στα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα, τους συνταξιούχους, τους χαμηλά αμειβόμενους με 500 ευρώ και πάνω, τους μικροεπιχειρηματίες, τους αγρότες κλπ.

Στρέφεται κατ’ αρχήν εναντίον του ΔΝΤ κατηγορώντας το για εμμονές που είναι εντελώς αντίθετες με το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Αυτή όμως τη θέση της κυβέρνησης κανείς ευρωπαϊκός θεσμός δεν τη στηρίζει, ενώ σήμερα το περιβόητο κεκτημένο πλήττεται ανηλεώς σε όλες τις χώρες, τόσο που τείνει να εξαφανιστεί. Προβάλλει τον ισχυρισμό ότι με το ΔΝΤ την χωρίζουν ριζικά διαφορετικές αντιλήψεις. Το ΔΝΤ, κατά την κυβέρνηση, ασπάζεται «τα οικονομικά της προσφοράς», ενώ η ίδια «τα οικονομικά της ζήτησης». Έτσι η κυβέρνηση ελπίζει ότι, καταγγέλλοντας τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό του ΔΝΤ, απαλλάσσεται η ίδια από τις τεράστιες ευθύνες της. Περισσότερο όμως την απασχολούν άλλα πράγματα. Πώς η υλοποίηση των μέτρων θα μεταφερθεί για μετά το 2020 ώστε το κόστος των αντιλαϊκών μέτρων να το επωμιστεί στο μεγαλύτερο βαθμό η επόμενη κυβέρνηση, ενώ τα λεγόμενα αντίμετρα, αν κάποια απ’ αυτά έχουν θετικό χαρακτήρα, να υλοποιηθούν άμεσα από την 1/1/2019. Βλέπετε το 2019 είναι εκλογικό έτος.

Παράλληλα, βάση συγκεκριμένου σχεδιασμού, προωθεί στην πολιτική ατζέντα θέματα που δεν σχετίζονται με τα οξύτατα προβλήματα της περιόδου. Αναφερόμαστε στο άνοιγμα της συζήτησης για την αναθεώρηση του Συντάγματος, μια συζήτηση που θα τραβήξει χρονικά και ελπίζει η κυβέρνηση ότι θα τραβήξει την προσοχή των εργαζομένων από τα προβλήματα και τις ανάγκες τους. Δεν είναι η πρώτη φορά που η αναθεώρηση του Συντάγματος χρησιμοποιείται με τέτοιο τρόπο από τις κυβερνήσεις. Το ίδιο έπραξε και η κυβέρνηση της ΝΔ το 2015 όταν οι δανειστές έσφιγγαν τα λουριά της αξιολόγησης.

Μετά από 7 χρόνια μνημονίων, τα λαϊκά προβλήματα είναι πλέον εκρηκτικά και ο χειμώνας του 2016, παρ’ όλα όσα ισχυρίζεται η κυβερνητική προπαγάνδα, ήταν για το λαό ο χειρότερος. Η ανεργία παραμένει στα ύψη και η ελάχιστη μείωσή της που αναφέρουν οι στατιστικές, είναι λόγω της μερικής απασχόλησης που καλπάζει. Ακόμα και σε όσες οικογένειες έχουν έναν εργαζόμενο η φτώχια και η εξαθλίωση μεγαλώνει. Σχεδόν το 30% των εργαζομένων που απασχολούνται με μερική απασχόληση έχουν μηνιαίες αποδοχές μικρότερες από 400 ευρώ μικτά. Η καταστροφή των μικροεπαγγελματιών συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς, ενώ τα προβλήματα των αγροτών καθημερινά διογκώνονται.

Η ανάπτυξη, που είναι το κύριο επιχείρημα της κυβέρνησης, αποδείχνεται «όνειρο θερινής νυκτός». Παρά τις θριαμβολογίες ότι η οικονομία πέρασε στην ανάπτυξη και αλλάζει πρόσημο, τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ δείχνουν για το Δ΄ τρίμηνο του 2016 μείωση κατά 1,2% σε σχέση με το προηγούμενο, ενώ συνολικά το 2016 είχαμε ύφεση. Η πρόβλεψη για ανάπτυξη 2,7% για το 2017 είναι εξωπραγματική.

Αυτή είναι η κατάσταση σήμερα και το κλείσιμο της αξιολόγησης θα επιδεινώσει ακόμα περισσότερο τα εισοδήματα και τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. Αυτό ο λαός το αντιλαμβάνεται πολύ καλά, όπως αντιλαμβάνεται τις μεγάλες ευθύνες της κυβέρνησης και δεν πείθεται καθόλου από τη ΝΔ.

Το ερώτημα είναι το εξής: υπάρχει η δυνατότητα οι εργαζόμενοι να προβάλλουν μαζική και σθεναρή αντίσταση στα μέτρα αυτά και αν όχι να αποτρέψουν την ψήφιση και την εφαρμογή τους, πράγμα με τα σημερινά δεδομένα ιδιαίτερα δύσκολο, τουλάχιστον να δώσουν μια μάχη αξιοπρεπή, αντάξια των παραδόσεων της εργατικής τάξης της χώρας και να γράψουν παρακαταθήκες για το μέλλον; Ή θα επαναληφθεί η φαρσοκωμωδία των κινητοποιήσεων κατά την προηγούμενη αξιολόγηση και η κήρυξη απεργίας το Σαββατοκύριακο; Τα συλλαλητήρια που πραγματοποιήθηκαν το προηγούμενο διάστημα και οι όποιες προετοιμασίες δείχνουν μια από τα ίδια.

Αν η πρόβλεψη μας επαληθευθεί, θα είναι ένα ακόμη σημαντικό βήμα στην απαξίωση του εργατικού κινήματος.

Τ. Κ

πηγη:  ergatikosagwnas.gr

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος για άλλη μια φορά, όπως αναρίθμητες στο παρελθόν, εμφανίστηκε αισιόδοξος ότι μπορεί να κλείσει συμφωνία για τη δεύτερη αξιολόγηση έως τις 7 Απριλίου.

Την ίδια ώρα έγκυρες πηγές από την ΕΕ έσπευσαν να κινηθούν σε εντελώς διαφορετικό μήκος κύματος. Αυτές οι πηγές έλεγαν ότι δεν υπήρξε αρκετή πρόοδος σε ό,τι αφορά το δημοσιονομικό, το συνταξιοδοτικό, την αγορά εργασίας, τις ιδιωτικοποιήσεις, την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας κλπ.

Με δυο λόγια τζίφος!

Πιστέψτε όποιον θέλετε ή κάντε το καλύτερο. Πετάξτε και τους δύο στα σκουπίδια. Γιατί εκεί είναι η θέση τους.

Διότι τόσο η κυβέρνηση και φυσικά η μνημονιακή αντιπολίτευση, όσο και η ΕΕ με το ΔΝΤ εξαπατούν τον ελληνικό λαό και ζημιώνουν αφόρητα μια ταλαιπωρημένη και έρημη χώρα, παίζοντας μεταξύ τους βρώμικα παιχνίδια σκοπιμότητας και τακτικής.

Κυβέρνηση και μνημονιακή αντιπολίτευση, πρώτα απ’ όλα η ΝΔ του Κυρ. Μητσοτάκη, παίζουν ανάμεσά τους παιχνίδια καρέκλας των προνομίων και των συμφερόντων της σε έναν άθλιο πολιτικό υπαλληλικό ρόλο.

Από την άλλη οι πιστωτές, ΕΕ και ΔΝΤ, παίζουν άγριο παιχνίδι με διαφορετικές στοχεύσεις.

Το ΔΝΤ επιδιώκει να βρει εύσχημο τρόπο να φύγει από το ούτως ή άλλως αποτυχημένο ελληνικό πρόγραμμα, για να διατηρήσει, υποτίθεται, τα τελευταία ίχνη αξιοπιστίας που του έχουν απομείνει.

Η γερμανική ΕΕ δεν θέλει να δεσμευθεί σε τίποτα με την Ελλάδα πριν τις γερμανικές εκλογές και μέχρι τότε το κύριο που την ενδιαφέρει δεν είναι τόσο το γρήγορο ξεκαθάρισμα σχετικά με την ύπαρξη ή μη της συμφωνίας για τη δεύτερη αξιολόγηση, αλλά το πώς θα «τσουλήσουν» όπως-όπως τα πράγματα με την Ελλάδα, χωρίς να προκαλέσουν προβλήματα στις εκλογικές αναμετρήσεις που έρχονται σε Γαλλία και Γερμανία.

Όλοι ξέρουν στην ΕΕ και στο ΔΝΤ, όπως όλοι ξέρουν – και αν δεν ξέρουν τόσο το χειρότερο – είτε είναι στην κυβέρνηση είτε στη ΝΔ είτε στα άλλα κόμματα-κοιμητήρια της Βουλής, ότι η Ελλάδα είναι ένα «οικονομικό πτώμα», που το περιφέρουν άταφο μόνο και μόνο γιατί έτσι εξυπηρετούν σκοπιμότητες και άθλια συμφέροντα.

Τα μνημονιακά κόμματα το κάνουν αυτό διότι αν αναγνωρίσουν τον επιθανάτιο ρόγχο, θα το πληρώσουν πανάκριβα και με τεράστιες ποινικές ευθύνες στα βασικά τους πρόσωπα. Το κάνουν, ακόμα χειρότερα, γιατί η μάχη της εξουσίας είναι πάντα πιο σημαντική από οποιανδήποτε άλλη θετική και ανιδιοτελή υπηρεσία στον τόπο.

Η γερμανική ΕΕ, επίσης, γιατί το ΔΝΤ επιθυμεί να ξεκουμπιστεί από το πρόγραμμα, θέλει να κρατάει «άταφο» το ελληνικό «οικονομικό πτώμα», μόνο και μόνο διότι Merkel και Schäuble, είναι αδύνατον να διανοηθούν μια ριζοσπαστική λύση του ελληνικού προβλήματος και επιδιώκουν, όπως-όπως, να το μεταφέρουν σε άλλα χέρια για να μη σκάσει η ελληνική βόμβα της βέβαιης χρεοκοπίας στα χέρια τους. Διότι τότε στην Γερμανία θα τους κρεμάσουν ανάποδα.

Γιατί είναι αυτοί που επέβαλαν στην Ελλάδα τρία μνημονιακά προγράμματα, υποτίθεται για να σώσουν τη χώρα και για να πληρώσει η τελευταία το υποτιθέμενο χρέος της (στην πραγματικότητα αρωγή στις ελληνικές και ευρωπαϊκές τράπεζες).

Αντ’ αυτών η Ελλάδα αντί να σωθεί, χρεοκόπησε. Η Γερμανία έχασε τα λεφτά της και η Ελλάδα ψάχνει για νέο «προστάτη».

Merkel και Schäuble δεν θα ξέρουν πού να κρυφτούν.

Να γιατί, λοιπόν, παθαίνουν πανικό στην ιδέα της ελληνικής χρεοκοπίας και της συνακόλουθης εξόδου από την ευρωζώνη ή και το αντίστροφο.

Όταν ο Schäuble έστελνε μήνυμα εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη, έτρεμε αυτήν την έξοδο, αλλά έτσι βολιδοσκοπούσε τις προθέσεις της εθελόδουλης ελληνικής πλευράς.

Σύμφωνα με τον προϋπολογισμό του 2017, οι πιστώσεις του δημοσίου, που εγγράφονται στον προϋπολογισμό αυτού του χρόνου, θα ανέλθουν σε 563 δισ. ευρώ (!) περίπου και αποτυπώνουν τις σκανδαλώδεις ρυθμίσεις με swaps και συμφωνίες επαναγοράς χρέους του παρελθόντος και του παρόντος, για τις οποίες οι ποινικές ευθύνες είναι κακουργηματικές.

Πώς μπορούν να αποπληρωθούν τέτοια χρέη, τα οποία είναι και έκνομα και παροιμιώδη;

Και πώς είναι δυνατόν να υπάρχει μια τόσο εγκληματική πολιτική ελίτ στη χώρα που σε τέτοιες καταστάσεις δεν τολμά να ψελλίσει την ανάγκη διαγραφής του χρέους, ούτε καν μεγάλου μέρους του;

Και όμως, τούτη την ώρα γίνονται συζητήσεις για πολυετή πρωτογενή πλεονάσματα φανταστικού ύψους 3,5% του ΑΕΠ (εκτός και αν το ΑΕΠ πέσει κάτω του ημίσεος) και νέα μέτρα που θα δώσουν την χαριστική βολή στο αφορολόγητο, τις συντάξεις, τις εργασιακές σχέσεις, τη δημόσια ενέργεια και τον δημόσιο πλούτο μαζί.

Και μπαίνουν πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% μόνο και μόνο για να εξυπηρετηθεί η Γερμανία και να δοθεί η ψεύτικη εντύπωση, το ψέμα καταστροφής μιας χώρας, ότι μπορεί η Ελλάδα να βγει στις αγορές και να αποπληρώσει ένα χρέος που στα επόμενα χρόνια μετά το 2020 σταδιακά θα εκτοξευθεί ίσως και στο 400% του ΑΕΠ!

Πόσο είναι δυνατόν να ψηφισθούν τώρα μέτρα τέτοιας έκτασης κοινωνικής εξόντωσης, όπως αυτά που ζητούν ΕΕ και ΔΝΤ, όταν το 2017 είναι η χρονιά που ερημώνουν οι εμπορικές αγορές και άνθρωποι, είτε από έλλειψη φροντίδας, είτε από ασιτία θα πεθαίνουν της πείνας, όπως τα κατοχικά χρόνια;

Όλες οι πολιτικές εξελίξεις μέσα σε αυτές τις συνθήκες είναι δυνατές και όλα τα πολιτικά και κοινωνικά ενδεχόμενα δυνατά. Θα λέγαμε μάλιστα ότι αυτό που θα προκύψει μάλλον θα συνιστά έκπληξη, την οποία κανείς δεν θα έχει προβλέψει και όλοι θα ισχυρίζονται, ως συνήθως, ότι την είχαν προείπει.

Η τραγωδία είναι, ότι οι δημοσκόποι και τα καλολαδωμένα Μέσα Ενημέρωσης θέλουν να μας πείσουν, ότι λύση είναι ο μακάβριος Κυρ. Μητσοτάκης, ο άνθρωπος που, είτε ως βουλευτής, είτε ως υπουργός, δεν υπάρχει εντολή των πιστωτών που να μην την έχει εκτελέσει και μνημονιακή βρωμιά που να μην την έχει στηρίξει.

Η λύση σήμερα στην Ελλάδα είναι η λαϊκή εξέγερση και η ανατροπή για όσους/-ες δεν θέλουν να χρεωθούν τον αφανισμό μιας χώρας και την συνενοχή σε ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα της σύγχρονης ιστορίας και σε μια από τις μεγαλύτερες ληστείες.

πηγη: iskra.gr

ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΔΙΑΦΟΡΑΣ ΚΑΙ ΠΙΘΑΝΗ ΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΣΟΥ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ