Προσκεκλημένος  σε συγκέντρωση της ΛΑΕ στην Θεσσαλονίκη ο Α. Αλαβάνος ανάμεσα σε άλλα ανέφερε:

«Αξιοποιώντας τον όρο  «εθνικό νόμισμα» οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του συστήματος επιχειρούν να απλώσουν γύρω από την ιδέα του εθνικού νομίσματος μια ομίχλη αναχρονισμού, παλαιολιθικότητας, επιστροφής στο παρελθόν. Να το παρουσιάσουν δηλαδή σκάρτο πριν καν γεννηθεί.

Ένα εναλλακτικό στο ευρώ νόμισμα, που το κυβερνά η ίδια η Ελλάδα, δεν είναι μόνο «εθνικό» νόμισμα (national currency). Είναι ταυτόχρονα «διεθνές» νόμισμα δεδομένου ότι χρησιμοποιείται στις συναλλαγές της χώρας με τον υπόλοιπο κόσμο. Ως διεθνές μέσο ανταλλαγής είναι όμως σαν τη μέρα με τη νύχτα σε σύγκριση με το ευρώ. Το ευρώ δημιουργεί τους όρους για μια Ελλάδα εισαγωγέα, ελλειμματική και υπερχρεωμένη απέναντι σε εταίρους εξαγωγείς, πλεονασματικούς και δανειστές. Το νέο νόμισμα της ανασυγκρότησης μπορεί  να εμπλουτίσει και να πολλαπλασιάσει τις διεθνείς σχέσεις πάνω σε ριζικά διαφορετική βάση όμως, αυτή της ισοτιμίας και του αμοιβαίου οφέλους.

Με την ευκαιρία αυτών τέτοιων σκέψεων αξίζει να προβληματιστούμε μήπως αντί για τον όρο «Δραχμή» χρησιμοποιούσαμε τον όρο «Ελληνικό Ευρώ» για το εναλλακτικό νόμισμα. Αυτόν ακριβώς τον όρο χρησιμοποιεί ο αμερικανός νομπελίστας Josef Stiglitz στο πρόσφατο εξαιρετικό του βιβλίο για το ευρώ, «για λόγους απλούστευσης αντί για την δραχμή» , όπως γράφει.

Υπάρχουν δύο λόγοι για μια τέτοια σκέψη. Ο πρώτος είναι πολιτικός. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στους σταυροφόρους του ευρώ να διαιρέσουν την ελληνική κοινωνία ανάμεσα σε τάχα «καθυστερημένους εθνικιστές», εμείς, και τάχα «πολίτες του κόσμου», αυτοί. Κάτι σαν Λεπέν απέναντι σε κάτι σα Μακρόν. Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας που τάσσονται υπέρ του ευρώ δεν πρέπει ούτε να το θεωρήσουμε ούτε εχθρούς ούτε να το χρίσουμε στους αντιπάλους. Είναι δυνάμει φίλοι και σύμμαχοί μας, φοβισμένοι από την εκστρατεία τρόμου για το εθνικό νόμισμα, διστακτικοί απέναντι στο άγνωστο,ι αρνητικοί για μια επιστροφή στο παρελθόν. Σε αυτούς αξίζει εμείς να αναδείξουμε τους ανοιχτούς διεθνείς ορίζοντες και τις δημιουργικές προοπτικές για το μέλλον που μπορεί να ανοίξει το νέο νόμισμα.

Ο δεύτερος λόγος είναι νομικός. Η χώρα μας, σε περίπτωση αλλαγής, θα μετατρέψει όλα τα διεθνή χρέη, δημόσια και ιδιωτικά, από ευρώ σε εθνικό νόμισμα. Είναι ενδεχόμενο να εκκινήσουν διεθνείς νομικές διαδικασίες από τους δανειστές. Η Ελλάδα μπορεί να υποστηρίξει ότι κατέφυγε στην έκδοση του ευρώ της Αθήνας επειδή το ευρώ της Φρανκφούρτης παραβιάζει τις βασικές συνταγματικές αρχές των ευρωπαϊκών συνθηκών.

Το ευρώ των Βρυξελλών αντλεί την συνταγματική του ισχύ από το άρθρο 2 της Ενοποιημένης Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, παράγραφος 4, «η Ένωση εγκαθιδρύει οικονομική και νομισματική ένωση της οποίας νόμισμα είναι το ευρώ». Στην παράγραφό 1 όμως του ίδιου άρθρου αναφέρεται «η Ένωση προάγει την ευημερία των λαών της». Στην παράγραφο 2, «η Ένωση παρέχει στους πολίτες χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης». Στην παράγραφο 3 «η Ένωση καταπολεμά τον κοινωνικό αποκλεισμό και τις διακρίσεις και προωθεί την κοινωνική δικαιοσύνη». Και οι τρείς περιπτώσεις συνταγματικές επιταγές παραβιάζονται ασύστολα στην περίπτωση της Ελλάδας. Το δικό τους ευρώ είναι τα παράνομο.

 Η χρήση μιας κοινής ονομασίας για το νόμισμά τους από δύο ή περισσότερα κράτη ή νομισματικές ενώσεις, δεν σημαίνει ταύτιση της οικονομικής πολιτικής τους ή της φιλοσοφίας τους. Δολάριο έχει και η Αμερική του αντιδραστικού Τραμπ και ο Καναδάς του μετριοπαθούς Τριντό και η Αυστραλία. Κορώνα έχει και η Σουηδία και η Δανία που είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η Νορβηγία, που αρνήθηκε να ενταχθεί.

Ούτε χρειάζεται να νοιώθουμε κόμπλεξ ότι καταντάμε μιμητές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτοί κλέψανε από εμάς τη χρήση της Ευρώπης ως όρου για το νόμισμα. Δεν θα την κλέψουμε εμείς από αυτούς. Στο κάτω κάτω της γραφής πριν από 2500 χιλιάδες χρόνια το νόμισμα Ευρώπη, μια παράσταση της Ευρώπης, μητέρας του Μίνωα, πάνω στα κλαδιά μιας ελιάς ή πάνω σε ταύρο είχε κυκλοφορήσει από τα νομισματοκοπεία στην Κνωσό, τη Φαιστό και τη Γόρτυνα της Κρήτης.»

ΠΗΓΗ: iskra.gr

ΤΟ... ΚΑΚΟ ΔΝΤ «ΕΞΑΓΝΙΣΤΗΚΕ» ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΚΑΤΑΘΕΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ - ΑΓΡΙΑ ΛΙΤΟΤΗΤΑ ΕΩΣ ΤΟ 2021 - ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟ ΤΟ ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Διαβάζοντας κανείς το σχετικό τηλεγράφημα του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων, όπου γίνεται λόγος για «απόλυτη ταύτιση απόψεων» (!) ανάμεσα στον πρωθυπουργό και τη γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, μένει απλά με το στόμα ανοιχτό.

Ο κ. Τσίπρας αναφέρει ότι «Ελλάδα και ΔΝΤ βρίσκονται στην ίδια σελίδα για το χρέος», θαρρεί κανείς πως ξέχασε εν μία νυκτί τα όσα έχει πει κατά καιρούς για το «κακό Ταμείο», για τα λανθασμένα δεδομένα και την εξίσου σφαλερή «συνταγή» λιτότητας, την οποία όψιμα παραδέχθηκε ακόμη κι ο Πολ Τόμσεν! (Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ)

Τέτοιο εξαγνισμό και άφεση αμαρτιών, είναι αλήθεια πως δεν έχουμε ξαναδεί...

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ανακατεύει το ψέμα με την εικονική πραγματικότητα, επιχειρώντας να παρουσιάσει ως «χάδι» όλα τα σκληρά μέτρα που έρχονται να φορτωθούν ξανά στις πλάτες των Ελλήνων!

Από την πλευρά της, η κ. Λαγκάρντ έσπευσε να διαμηνύσει πως αν το Βερολίνο δεν συμφωνήσει σε εφικτό δημοσιονομικό «μονοπάτι», τότε το ΔΝΤ θα αποχωρήσει από το πρόγραμμα. «Στην περίπτωση αυτή, τα μέτρα δεν εφαρμόζονται», ανταπάντησε ο Αλέξης Τσίπρας.

Η ανακοίνωση του ΔΝΤ μετά τη συνάντηση Τσίπρα-Λαγκάρντ ανέφερε τα εξής:

«Μετά τη συνάντηση μεταξύ του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και της γενικής διευθύντριας του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, ο διευθυντής επικοινωνίας του ΔΝΤ, Τζέρι Ράις εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση από το Πεκίνο: «Η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ συναντήθηκε με τον Έλληνα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα στο Πεκίνο, στο περιθώριο της διάσκεψης για την εμπορική και οικονομική πρωτοβουλία «Μία Ζώνη -Ένας δρόμος». Είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν την πρόοδο που γίνεται στο οικονομικό πρόγραμμα της Ελλάδας. Αντάλλαξαν απόψεις για τα επόμενα βήματα, την σημασία υλοποίησης των μεταρρυθμίσεων που έχουν συμφωνηθεί, αλλά και την υποστήριξη από τους άλλους εταίρους της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένων και των απαραίτητων μέτρων ελάφρυνσης του χρέους», ανέφερε χαρακτηριστικά η ανακοίνωση του ΔΝΤ».

Σε κάθε περίπτωση, όλα αυτά μοιάζουν με ένα κακοπαιγμένο Θέατρο Σκιών, γιατί η σκληρή πραγματικότητα του «Μνημονίου 4» επιφυλάσσει νέα σοβαρά πλήγματα στο εισόδημα του Έλληνα φορολογούμενου, που γονατίζει εδώ και επτά ολόκληρα χρόνια υπό το βάρος των απαιτήσεων που εγείρουν οι δανειστές, με την υπερφορολόγηση και την άγρια λιτότητα.

Είναι δε αξιοσημείωτη η σπουδή που δείχνουν κυβερνητικά στελέχη να βαπτίζουν το νέο Μνημόνιο «Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα». Χαρακτηριστικό παράδειγμα η δήλωση της υπουργού Διοικητικής Ανασυγκρότησης, Όλγας Γεροβασίλη, ότι «δεν αποτελούν 4ο Μνημόνιο τα νέα μέτρα που κατατέθηκαν στη Βουλή».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Λιτότητα ως το 2021 – Αυτό είναι το νέο μνημόνιο (pdf)

Άγρια λιτότητα μέχρι και το 2021!

Όμως, όσο κι αν στην κυβέρνηση ξορκίζουν τον... Μαμωνά του Μνημονίου, η νέα συμφωνία κυβέρνησης - Θεσμών βρίσκεται πλέον προ των πυλών και προβλέπει άγριο «τσεκούρι» στις συντάξεις, περικοπή του αφορολόγητου και υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα.

Μάλιστα, ο στόχος για το 2019, οπότε και θα είχε ήδη τελειώσει το προηγούμενο μνημόνιο φτάνει το 4,4%, το 2020 το 4,8% και το 2021 στο 5,6%.

Το νομοσχέδιο κατατέθηκε στη Βουλή το βράδυ του Σαββάτου 13 Μαΐου και θα επηρεάσει τις ζωές περισσότερων από 1 εκατομμύριο συνταξιούχων, οι οποίοι θα δουν τις αποδοχές τους να μειώνονται, ενώ θα «αδειάσει» τις τσέπες των ελευθέρων επαγγελματιών που θα δουν τις εισφορές να αυξάνονται κι άλλο.

Οι ελεύθεροι επαγγελματίες θα κληθούν να πληρώσουν φόρο επί των καθαρών εισοδημάτων τους, χωρίς όμως πρώτα να έχουν αφαιρεθεί οι εισφορές που πληρώθηκαν το προηγούμενο έτος.

Επίσης καταργείται η έκπτωση φόρου για ιατρικές δαπάνες.

Επίσης, το 2018 θα υπάρξει περαιτέρω περικοπή του ΕΚΑΣ και άλλων κοινωνικών επιδομάτων.

Το νομοσχέδιο θα συζητηθεί στις επιτροπές τη Δευτέρα και την Τρίτη 15 και 16 Μαΐου και στην Ολομέλεια την Τετάρτη και την Πέμπτη 17 και 18 Μαΐου. Η ψήφισή του θα γίνει αργά το βράδυ της Πέμπτης.

Δείτε την έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους ΕΔΩ 

Με πληροφορίες από ΑΠΕ, Reuters, AFP

Στο φως από το Μεσοπρόθεσμο 2018-2021 με μέτρα 4,6 δισ. το 2020 που αυξάνονται σε 4,92 δισ. το 2021 και διαρκή υπερπλεονάσματα - Τι προβλέπεται για την ανάπτυξη, το λόγο προσλήψεων απολύσεων στο Δημόσιο και τις ιδιωτικοποιήσεις 

Λιτότητα «θηλιά» τουλάχιστον ως το 2021 με πρωτογενή πλεονάσματα ακόμη και πάνω από τους στόχους του μνημονίου προβλέπει το νέο Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα 2018-2021 που περιλαμβάνεται στο πολυνομοσχέδιο.

Συνολικά, τα μέτρα σύμφωνα με τον επίσημο πίνακα του Μεσοπρόθεσμου θα έχουν απόδοση 4,64 δισ. ευρώ το 2020 η οποία σκαρφαλώνει ακόμη πιο πάνω στα 4,92 δισ. ευρώ το 2021! 

Το πρωτογενές πλεόνασμα αναμένεται να φτάσει το 2,1% του ΑΕΠ το 2017, το 3,9% το 2018 και στη συνέχεια η κυβέρνηση δεσμεύεται ότι θα «απογειωθεί» στο 4,4% το 2019, στο 4,8% το 2020 και στο 5,6% το 2021!

Τα πλεονάσματα αυτά (με βάση τον κανονισμό ESA 2010) κρίνονται αναγκαία για την υπέρβαση του στόχου του πλεονάσματος σύμφωνα με το μνημόνιο κατά 0,5% από το 2018 ως το 2021. Τα αντίστοιχα πλεονάσματα του μεσοπρόθεσμου με βάση τη μεθοδολογία του μνημονίου είναι 1,8% το 2017 (έναντι στόχου 1,75%) και στη συνέχεια στην περιοχή του 4% ως το 2021. 

Το πρόβλημα θα γίνει ακόμη μεγαλύτερο αν επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες ότι στη βάση της λύσης για το χρέος είναι η παράταση των υψηλών πλεονασμάτων ως το 2023.

Το σύνολο των μέτρων στο συνταξιοδοτικό (επισήμως «Παρεμβάσεις») από συντάξεις και εισφορές φτάνει τα 2,63 δισ. ευρώ το 2019. Το 2020 προστίθενται στα μέτρα αύξησης των εσόδων (αφορολόγητο) που φτάνουν τα 1,92 δισ. ευρώ. 

Στο Μεσοπρόθεσμο αναθεωρείται επισήμως η πρόβλεψη για την ανάπτυξη το 2017 από το 2,7% που προέβλεπε ο Προϋπολογισμός στο 1,8% τη φετινή χρονιά. Για τα επόμενα έτη προβλέπεται ανάπτυξη 2,4% το 2018, 2,6% το 2019, 2,3% το 2020 και 2,2% το 2021.

Ο κανόνας της 1 πρόσληψης για κάθε 5 αποχωρήσει στο Δημόσιο θα μεταβληθεί σταδιακά ως εξής: 1 προς 3 το 2018, 1 προς 2 το 2019, και 1 προς 1 από το 2020.

Τα έσοδα του κράτους από την περιοχή των 55 δισ. ευρώ την τριετία 2017-2019 προβλέπεται ότι θα αυξηθούν σε 56,8 το 2020 κυρίως λόγω της μείωσης του αφορολόγητου.  

Από τις ιδιωτικοποιήσεις αναμένονται έσοδα 2,2 δισ. ευρώ το 2017 και 2,1 δισ. ευρώ το 2018.

ΠΗΓΗ: protothema.gr

Σε όλους μας  έχει τύχει σε κάποια καλοκαιρινή βουτιά να βρούμε μπερδεμένη στα βράχια μια πετονιά. Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι ότι η πετονιά θα βρίσκεται εκεί –ή γενικά στο οικοσύστημα– για ακόμα... 600 χρόνια, μέχρις ότου αποσυνθεθεί. Αντίστοιχα, ένα μπουκάλι χρειάζεται 500 χρόνια για να διαλυθεί, ένας αναπτήρας 100, μια πλαστική σακούλα 55, ένα αποτσίγαρο έως 5 χρόνια.

Τα ενδιαφέροντα στοιχεία φέρνει στο φως η Greenpeace, στο πλαίσιο εκστρατείας για τον περιορισμό των πλαστικών που καταλήγουν στις θάλασσές μας. Η οργάνωση προχωρεί στη συγκέντρωση υπογραφών ώστε ο αναπλ. υπουργός Περιβάλλοντος να τηρήσει μια δυναμική στάση κατά την επικείμενη διαμόρφωση του ευρωπαϊκού σχεδίου δράσης για την κυκλική οικονομία. Και παράλληλα ενημερώνει τους πολίτες για τις συνέπειες στο οικοσύστημα και στην υγεία μας από την απόρριψη πλαστικών στη θάλασσα.

«Τα πλαστικά αντικείμενα μιας χρήσης, αν και χρησιμοποιούνται για ελάχιστα λεπτά, παραμένουν στο περιβάλλον επί δεκαετίες, ακόμη και εκατοντάδες ή και χιλιάδες χρόνια. Ο τρόπος με τον οποίον αξιοποιούμε αυτόν τον πολύτιμο πόρο αποτελεί μια τεράστια πληγή τόσο για την οικονομία μας, όσο και για το φυσικό μας περιβάλλον. Απαιτείται μια ριζική αναθεώρηση των καταναλωτικών μας συνηθειών, αλλά και των πολιτικών αποφάσεων που χρειάζονται για τη δημιουργία μιας οικονομίας όπου η αξία των προϊόντων και των υλικών θα διατηρείται εντός της οικονομίας για όσο το δυνατόν περισσότερο», αναφέρει ο Αλκης Καφετζής, υπεύθυνος της εκστρατείας για το θαλάσσιο περιβάλλον στο ελληνικό γραφείο της Greenpeace.

Σύμφωνα με την οργάνωση, στη Μεσόγειο επιπλέουν 1.455 τόνοι πλαστικού, ενώ πλαστικά σκουπίδια έχουν εντοπιστεί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του βυθού της, από την επιφάνεια της θάλασσας μέχρι τα μεγαλύτερα βάθη της και σε όλο το μήκος της ακτογραμμής της. Στην Ελλάδα από τους 180.000 έως 300.000 τόνους πλαστικής συσκευασίας που παράγονται ετησίως (το σύνολο της ετήσιας ζήτησης σε πλαστικό υπολογίζεται κοντά στους 500.000 τόνους), μόλις ένα μικρό ποσοστό από αυτήν την ποσότητα ανακυκλώνεται εξαιτίας της ανεπάρκειας του συστήματος διαχείρισης απορριμμάτων και της απουσίας ενός θεσμικού πλαισίου που αποθαρρύνει την παραγωγή και ζήτηση πλαστικού μίας χρήσης.

ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ