Παναγιώτης Μαυροειδής

Το βασικό στοιχείο της απόφασης του Γιούρογκρουπ της περασμένης Πέμπτης, είναι η απολύτως περιοριστική πολιτική κατεύθυνση για πρωτογενή πλεονάσματα και λιτότητα διαρκείας (3,5% έως το 2023 και «ίσο ή μεγαλύτερο του 2%» στο εξής και έως το 2060!), σύμφωνα με τις σχετικές απαιτήσεις του Συμφώνου Σταθερότητας και υπό καθεστώς διαρκούς επιτροπείας που θέτει η λεγόμενη Νέα Οικονομική Διακυβέρνηση της ΕΕ. Κοντολογίς, αυτό που συμφώνησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και παρουσιάζει ως επιτυχία είναι ένα υπερ-μνημόνιο αόριστης διάρκειας.

Ας συγκριθεί αυτή η διαρκής σφαγή με τη θρυλούμενη «καταστροφή» για κάποιο περίοδο μηνών ή/και λίγων χρόνων σε περίπτωση ρήξης με το ευρωσύστημα και εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση….

Η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία γελοιοποιεί τον εαυτό της: Η αρχή έγινε με τη λεγόμενη προ-νομοθέτηση αυτής της κυβέρνησης μέτρων που θα εφαρμόσει η επόμενη, όποια και αν είναι, από το 2019 και μετά. Τώρα ο εξευτελισμός γίνεται τέλειος, καθώς προ-αναγγέλλεται μια δημοσιονομική πολιτική για μισό σχεδόν αιώνα, υπερβαίνοντας τη θητεία όχι μιας αλλά καμιά εικοσαριά επόμενων κυβερνήσεων! Το δεύτερο στοιχείο είναι ότι δεν πρόκειται να υπάρξει καμία απολύτως «ελάφρυνση» χρέους.

Τι μπορεί να σημαίνει ωστόσο η δήλωση πρόθεσης του ΔΝΤ να συμμετάσχει με χρήματα στο πρόγραμμα, αλλά όταν αποσαφηνιστούν οι ρυθμίσεις για το χρέος, δηλαδή το καλοκαίρι του 2018; Όχι βέβαια ότι το ΔΝΤ θα συμμετάσχει στο πρόγραμμα όταν …αυτό θα τελειώσει! Στην ουσία, η ιερή συμμαχία των τοκογλύφων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, των επίδοξων «επενδυτών» και της ελληνικής ολιγαρχίας, με τη συμφωνία αυτή «αγόρασαν πολιτικό χρόνο» για την προετοιμασία όχι απλά ενός νέου προγράμματος-μνημονίου από το 2018 και μετά, αλλά της δεύτερης φάσης της επιχείρησης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης και καθίζησης της εργαζόμενης πλειοψηφίας στην Ελλάδα, που δεν είναι άλλη από αυτή της καπιταλιστικής ανάπτυξης με όρους «κινεζικού» εργασιακού Νταχάου, άγριας λιτότητας και μαζικής ανεργίας. Ο Δραγασάκης το συνόψισε αποκαλυπτικά μετά τη συμφωνία λέγοντας ότι «η δημοσιονομική προσαρμογή έχει επιτευχθεί, το ζητούμενο τώρα είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση».

Το κύριο πεδίο «μεταρρυθμίσεων», «πιέσεων», αλλά εν τέλει κοινού τόπου των Ευρωπαίων με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, θα είναι ακριβώς η διαμόρφωση «φιλικού επιχειρηματικού περιβάλλοντος» για τη «διευκόλυνση των επενδύσεων», μαζί βέβαια με τη μείωση των μη εξυπηρετούμενων δανείων και τη σταθεροποίηση του τραπεζικού συστήματος.

Η κοινωνική και πολιτική σταθεροποίηση ωστόσο κάθε άλλο παρά είναι δεδομένη. Ο εργατόκοσμος έχει φτάσει στα όρια της οικονομικής εξουθένωσης, ενώ οι κοινωνικές συμμαχίες της αστικής τάξης με τη βοήθεια των ταμείων της ΕΕ με τα μεσαία στρώματα έχουν πληγεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρότι καταφανώς αποτελεί μεσοπρόθεσμη επιλογή των ιθυνόντων της ΕΕ και των αστικών δυνάμεων στην Ελλάδα, δεν πείθει πολιτικά πλέον. Η μεγάλη πολιτική χρησιμότητά του συνίσταται ακριβώς στην εμπέδωση της α-δυνατότητας μιας εναλλακτικής στη καπιταλιστική μνημονιακή βαρβαρότητα και στην προώθηση όσο γίνεται περισσότερων μέτρων πριν από την ανάληψη της κυβερνητικής πολιτικής διαχείρισης από μια ακόμη πιο συντηρητική και ευρώδουλη κυβέρνηση. Κανείς δεν βιάζεται να τον παραμερίσει τώρα ή να «σπρώξει» στην εξουσία το Μητσοτάκη.

Ρήξη με το κεφάλαιο και αγώνας για να ζήσουμε ή εκλογική αναμονή – παράλυση;

Στο πλαίσιο αυτό υπάρχει και η ανάγκη μα και η δυνατότητα για μια πολιτική αντεπίθεση από τη σκοπιά μιας πραγματικά αριστερής, δηλαδή μιας εργατικής πολιτικής. Μπορούν και πρέπει να τεθούν με σαφήνεια ορισμένα ερωτήματα και διλήμματα:

Μέσα στο σφαγείο των μνημονίων ή έξω από την ΕΕ; Αναμένουμε τους «επενδυτές» και την απόλυτη κινεζοποίηση, που θα τη βαφτίσουν «παραγωγική ανασυγκρότηση» και «ανάπτυξη» ή διεκδικούμε μέτρα κατά του κεφαλαίου τώρα με εθνικοποιήσεις, μείωση του χρόνου εργασίας και δουλειά για όλους με όλα τα δικαιώματα, αυξήσεις μισθών/συντάξεων και επιδομάτων ανεργίας για να ζήσει ο κόσμος της δουλειάς; Ξανά, σοφότεροι και πιο «πονηρεμένοι» πλέον, στον αγώνα, στην οργάνωση ή νέα αναμονή από κυβερνητικούς σωτήρες; Ρήξη και αγώνας για να ζήσουμε ή εκλογική αναμονή και παράλυση διαρκείας;

Από τη συριζικής καταβολής «ενότητα» για τις «εκλογές και την κυβέρνηση», είναι η ώρα να περάσουμε στην επιλογή του «αναγκαίου προγράμματος» για τον «αγώνα για τις καταχτήσεις, τη ρήξη και την ανατροπή», με όρους κινήματος και ρήξης με το κεφάλαιο και την ΕΕ

Άμεση ανάγκη μιας πολιτικής πρωτοβουλίας, που θα θέσει «εδώ και τώρα» το πολιτικό αίτημα εξόδου της Ελλάδας από την ΕΕ και συνεπώς και την ευρωζώνη

Κομβικό πεδίο αλλαγής του πολιτικού κλίματος, κλονισμού της μνημονιακής σταθεροποίησης και ανάπτυξης ενός πνεύματος λαϊκής αντεπίθεσης, είναι να διαμορφωθεί άμεσα μια διακριτή πρωτοβουλία με στήριξη από ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΚΕ, ΛΑΕ και άλλες δυνάμεις, θέτοντας «εδώ και τώρα» το πολιτικό αίτημα εξόδου της Ελλάδας από την ΕΕ και συνεπώς και την ευρωζώνη, παρά τις διαφορετικές στρατηγικές στις οποίες μπορεί να εντάσσει κάθε δύναμη αυτό το στόχο.

Παράλληλα, η βασική προσπάθεια δεν πρέπει να εστιάζει σε εκλογικά μέτωπα συγκόλλησης ετερόκλητων πολιτικών δυνάμεων, αλλά στη διαμόρφωση πολιτικών όρων ανατροπής της επίθεσης του κεφαλαίου. Το καθοριστικό πεδίο για αυτό, είναι η συμβολή σε ένα νέο γύρο εργατικών αγώνων και διαμόρφωσης στόχων αντικαπιταλιστικού προγράμματος, που θα θέτουν ζήτημα ανατροπής της σχέσης καπιταλιστικών κερδών και εργατικών μισθών, με άρνηση του παραδοσιακού μύθου που θέλει δήθεν «πρώτα να αυξάνει η πίτα» και μετά να μπαίνει το θέμα της «διανομής».

ΠΡΙΝ 19/6/2017

Με μια ακατανόητη και ανεπίτρεπτη παρέμβαση υπηρεσιακοί παράγοντες του ΥΕΝ και των Κεντρικών Λιμεναρχείων Ραφήνας, Κρήτης, Πειραιά κ.λπ επιχείρησαν τις τελευταίες μέρες να υπονομεύσουν και στην πράξη να καταργήσουν την θεσμοθετημένη διάταξη της ΣΣΕ η οποία δίνει την δυνατότητα παροχής διανυκτερεύσεων στους Ναυτεργάτες της Ακτοπλοΐας.

Ο υπερβάλλων ζήλος των Λιμενικών οργάνων έθεσε υπό αμφισβήτηση ένα θεσμοθετημένο δικαίωμα των Ναυτεργατών που κατοχυρώθηκε εδώ και δεκαετίες στην υφιστάμενη ΣΣΕ!!

Για το θέμα αυτό ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ έκανε διαδοχικές παρεμβάσεις και παραστάσεις στην πολιτική ηγεσία του ΥΕΝ, στο Κεντρικό Λιμεναρχείο Πειραιά και σε άλλες κατά τόπους Λιμενικές αρχές.

Ενημερώνουμε τα μέλη μας, τον κλάδο μας και όλους τους Ναυτεργάτες ότι η διαβεβαίωση που μας δόθηκε είναι ότι από 20/6/2017 θα επαναχορηγούνται κανονικά οι προβλεπόμενες διανυκτερεύσεις όπως εφαρμοζόταν όλα τα τελευταία χρόνια.

Για οποιοδήποτε πρόβλημα παρουσιαστεί σε πλοίο της Ακτοπλοΐας και σε οποιοδήποτε λιμάνι της χώρας μας παρακαλούνται τα μέλη να επικοινωνήσουν με την ΠΕΝΕΝ.

Για την Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Ο Πρόεδρος                                                                Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                                           Κροκίδης Νικόλαος

Με μεγάλο νικητή την αποχή, που έφτασε σε ιστορικό ρεκόρ 58% και την βοήθεια ενός ολοκληρωτικού υπερπλειοψηφικού εκλογικού νόμου, ο Macron απέσπασε κοινοβουλευτική αυτοδυναμία, ενώ είχε ένα ποσοστό γύρω στο 32%!

Το κόμμα Republique en Marche (REM) σε συμμαχία με το MoDem εξασφάλισαν την απόλυτη πλειοψηφία στην Γαλλική Εθνοσυνέλευση με 341 από 566 έδρες, εξαιρουμένων 11 εδρών των Γάλλων του εξωτερικού, ανακοίνωσε το υπουργείο Εσωτερικών.

Το REM κατέλαβε 300 έδρες και το MoDem 41.

Το κόμμα του Macron να κέρδισε λιγότερες έδρες από ότι αναμενόταν, καταφέρνει να αποσπάσει την απόλυτη πλειοψηφία, με το εκλογικό αποτέλεσμα να αποτελεί ήττα για τις παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις στη Γαλλία.

Οι Les Republicains μαζί με τους UDI, DVD εξασφαλίζουν 131 έδρες (χάνοντας 95 σε σχέση με το 2012), το Σοσιαλιστικό Κόμμα και οι σύμμαχοί του (PRG, EELV et DVG) κερδίζουν μόλις 44 (το 2012 κατείχαν 302), ενώ η ριζοσπαστική αριστερά Ανυπότακτη Γαλλία 18 και οι Κομμουνιστές (PCF) 10.

Ο ηγέτης των Γάλλων Σοσιαλιστών είπε ότι η ήττα του Σοσιαλιστικού Κόμματος και της Αριστεράς δεν μπορεί να αμφισβητηθεί και πρόσθεσε ότι θα πρέπει να γίνουν ριζικές αλλαγές. Σημείωσε ότι ο πρόεδρος Μακρόν έχει όλη την εξουσία.

Το Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας έσπευσε από την πλευρά του να ανακοινώσει ότι η Marine Lepen εξελέγη.

Ο François Baroin από τους Συντηρητικούς είπε ότι το κόμμα θα δείξει τις διαφορές του από το En Marche, κυρίως σε θέματα φορολογικής φύσεως.

Από την πλευρά του, ο εκπρόσωπος του κόμματος Ανυπότακτη Γαλλία, σημείωσε ότι «θα ακουστεί η φωνή του κόμματος» ως αντιπολίτευση.

Ο εκπρόσωπος του κινήματος La Republique en Marche Benjamin Griveaux χαιρέτισε την «καθαρή πλειοψηφία» του κόμματος, αλλά παραδέχθηκε ότι τα ποσοστά της αποχής αποτελούν «κακά νέα» για τη δημοκρατία.

πηγή: iskra.gr

Δραστική μείωση των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα (21,9%), των αποδοχών τους (30%) και επέλαση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων είναι τα βασικά συμπεράσματα της μελέτης του Κοινωνικού Πολύκεντρου της ΑΔΕΔΥ που παρουσιάζει κατ' αποκλειστικότητα σήμερα η «Εφημερίδα των Συντακτών».

Οι επιπτώσεις από την... επταετία των μνημονίων είναι ιδιαίτερα εμφανείς στους κρίσιμους τομείς της Υγείας και της Παιδείας.

Δύσκολα αναστρέψιμη η κατάσταση σήμερα, συμπεραίνουν οι ερευνητές.

Ειδικότερα ραγδαία και σε συμπυκνωμένο χρόνο η μείωση των αποδοχών των υπαλλήλων κατά 30%, κατακόρυφη μείωση προσωπικού κατά 221.324 εργαζόμενους και θεσμικές παρεμβάσεις που συνέτειναν τον περιορισμό του Δημοσίου πλήττοντας ιδιαίτερα το κράτος πρόνοιας, καταγράφονται στην αναλυτική μελέτη.

Η αρχή του τέλους της μονιμότητας στο Δημόσιο φαίνεται να έχει ήδη ξεκινήσει, έστω και με την μορφή της υπονόμευσής της, ενώ οι παρεμβάσεις που επέφερε ένα πλέγμα μνημονιακών διατάξεων τα τελευταία χρόνια μοιάζει δύσκολο να ανατραπούν ώστε να επιστρέψουν στον δημόσιο τομέα την κάλυψη των διαρκώς αυξανόμενων κοινωνικών αναγκών.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της μελέτης η συνολική απασχόληση στο Δημόσιο μεταξύ 2009 και 2016 μειώθηκε κατά 21,9%, ποσοστό που ισοδυναμεί με την απώλεια 221.324 εργαζομένων.Η αντίστοιχη μείωση στους μόνιμους υπαλλήλους καταγράφει ποσοστό 18,6% (128.930 εργαζόμενους).

Σε επίπεδο απόλυτων αριθμών οι μεγαλύτερες μειώσεις τακτικού προσωπικού εντοπίζονται σε κρίσιμους για τον κοινωνικό κράτος τομείς: στην Παιδεία (17.803), στην Υγεία (13.708), στους ΟΤΑ (11.831).

Δεν περνά απαρατήρητο ότι η Παιδεία και Υγεία παραμένουν οι τομείς με τις μεγαλύτερες μειώσεις σε προσωπικό και κατά την περίοδο Σεπτεμβρίου 2015 - Σεπτεμβρίου 2016.

Συγκεκριμένα σύμφωνα πάντα με την μελέτη στη διάρκεια αυτού του έτους υπήρξαν 2.851 αποχωρήσεις υπαλλήλων εκ των οποίων οι 1.918 στην Παιδεία και οι 326 στην Υγεία.

Όμως οι απώλειες στο μόνιμο ανθρώπινο δυναμικό αναπληρώθηκαν μόλις κατά 15,6% στο πλαίσιο των μνημονιακών περιορισμών στις προσλήψεις.

Αυτός ο χαμηλός βαθμός αναπλήρωσης είναι ιδιαίτερα εμφανής και πάλι στην Παιδεία και στην Υγεία -τα ποσοστά αναπλήρωσης όσων εργαζομένων αποχώρησαν αντιστοιχούν στο 5,6% και στο 13,8%.

Επέλαση της ελαστικής εργασίας

Η «απάντηση» που δόθηκε στην αποχώρηση των υπαλλήλων με καθεστώς μονιμότητας ήταν οι προσλήψεις με ελαστικές (ή έστω ελαστικότερες) μορφές εργασίας.

Εστιάζοντας στην τετραετία 2012-2015 η μελέτη διαπιστώνει μείωση του αριθμού των εργαζομένων με καθεστώς σταθερής απασχόλησης κατά 62.201 υπαλλήλους και αύξηση των έκτακτων εργαζομένων κατά 14.619 εργαζόμενους.

Μεγάλες μισθολογικές απώλειες

Στο 30% ανέρχεται η συρρίκνωση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων μεταξύ 2009-2016 και άρα στο ίδιο ποσοστό βρίσκεται και η πτώση της αγοραστικής δύναμης των υπαλλήλων -με ότι αυτό συνεπάγεται για την ιδιόμορφη ελληνική οικονομία η οποία, σύμφωνα με άλλες μελέτες, «κρατιέται» από τις καταναλωτικές δαπάνες δημοσίων υπαλλήλων και συνταξιούχων.

Οι διάμεσες καθαρές αποδοχές των υπαλλήλων σήμερα είναι της τάξης των 1.000 ευρώ, πέφτοντας από τα 1.200 ευρώ που ήταν το 2009.

Οι σημερινές μέσες αποδοχές καταγράφονται στα 1.043 ευρώ.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών