του Γιάννη Ελαφρού

Ολοένα και πιο αντιδραστική γίνεται όχι μόνο η πράξη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η στοχοθεσία της –το «αφήγημά» της που λένε– την ίδια ώρα που καταρρίπτονται όλα τα προπαγανδιστικά της τρικ. Ο νέος εθνικός στόχος είναι η έξοδος στις αγορές, όπως αδρά τον παρουσίασε ο Α. Τσίπρας και άλλα κυβερνητικά στελέχη στο συνέδριο του Economist, που έγινε την προηγούμενη βδομάδα στην Αθήνα. «Η Ελλάδα δεν θα βγει στις αγορές προστατευμένα και για επικοινωνιακούς λόγους. Θα βγει με το σπαθί της και με όρους βιώσιμης προοπτικής», δήλωσε χαρακτηριστικά ο πρωθυπουργός, συνδέοντας το δανεισμό από τις αγορές με το τέλος της Επιτροπείας! Πολλαπλά τα ψέματα από τον εξπέρ του είδους, Α. Τσίπρα. Πρώτο, η Ελλάδα θα είναι σε επιτροπεία και σε αυστηρότατο έλεγχο –εκτός εάν ο λαός σπάσει τα δεσμά– μέχρι το 2060 και βλέπουμε, σύμφωνα με την απόφαση του Γιούρογκρουπ που συνυπόγραψε η κυβέρνηση, αλλά και με τα όσα ορίζουν τα Σύμφωνα της ΕΕ για δημοσιονομική σταθερότητα και ευρώ. Δεύτερο, ο δανεισμός από τις χρηματαγορές θα αφορά μικρά ποσά και με μεγάλα επιτόκια, που κάθε άλλο παρά διέξοδο αποτελούν. Τρίτο, οι αγορές όχι μόνο δεν θα χορεύουν στο νταούλι του Τσίπρα (όπως έλεγε δημαγωγικά προεκλογικά στην Κρήτη), αλλά χορεύουν ήδη στο ταψί τους καμαρότους τους κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και επιβάλλουν αμείλικτα τις επιλογές τους σε βάρος των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων. Από δω και πέρα το κυβερνητικό σλόγκαν θα είναι: Μη μιλάς, μη γελάς, κινδυνεύει η εκτίμηση της αγοράς!

Την ίδια ώρα καταρρέουν όλα τα κυβερνητικά προπαγανδιστικά αναχώματα. Την Δευτέρα ο Μάριο Ντράγκι της ΕΚΤ ξεκαθάρισε πως μέχρι να παρθούν μέτρα ελάφρυνσης του χρέους, δεν μπορεί να τεκμηριωθεί η βιωσιμότητα του χρέους, άρα δεν γίνεται ένταξη των ελληνικών ομολόγων στο πρόγραμμα πιστωτικής χαλάρωσης (QE). Βούλιαξε ο διαφημιζόμενος στόχος της κυβέρνησης. Ανερυθρίαστα, βγήκε ο Τσακαλώτος στο Economist και είπε (τώρα!) πως δεν …είναι και τόσο σημαντικό το QE. Προηγούμενα είχε βουλιάξει ο στόχος ελάφρυνσης του χρέους. «Όλοι ξέραμε ότι τα μέτρα για το χρέος θα διευκρινίζονταν πλήρως και θα δίνονταν προς το τέλος του προγράμματος», είπε στο ίδιο συνέδριο ο Γ. Χουλιαράκης. «Όλοι ξέραμε;» Όλοι θυμόμαστε την κυνική κυβερνητική προπαγάνδα και τις γραβάτες που θα φορούσε ο κωλοτούμπας Τσίπρας. Αλλά το πιο σημαντικό που είπε ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών ήταν άλλο: «Χρειάζεται τώρα να διακηρύξουμε την ιδιοκτησία του προγράμματος για να μπορούμε να έχουμε αφήγημα στις αγορές»! Μαζί με την επιτάχυνση των αποκρατικοποιήσεων, «που είναι ο κεντρικός πυλώνας της τρίτης αξιολόγησης». Τι σημαίνει «ιδιοκτησία του προγράμματος»; Μα αυτά που έλεγε τόσα χρόνια ο έξαλλος μνημονιακός Άδωνις Γεωργιάδης, δηλαδή πως τα μέτρα είναι για το καλό μας, τα παίρνουμε εμείς μόνοι μας και δεν μας τα επιβάλλουν οι τροϊκανοί. Αυτή είναι η αναγκαία γραμμή ΣΥΡΙΖΑ. Τέρμα η κλάψα, μνημονιακή υπερηφάνεια!

Την ίδια ώρα οι εκπρόσωποι των θεσμών της ΕΕ έδειξαν τα δόντια τους, μιλώντας στο εν λόγω συνέδριο. «Η Ελλάδα είναι στα μισά του δρόμου» ήταν η …αισιόδοξη εκτίμηση του Νικόλα Τζιαμαρόλι, εκπρόσωπου του ESM, συμπληρώνοντας πως «μένουν πολλά ακόμα να γίνουν». Το κλειδί είπε είναι «μεταρρυθμίσεις, μεταρρυθμίσεις, μεταρρυθμίσεις». Κόλλησε η κασέτα. Στο ίδιο πνεύμα και ο εκπρόσωπος της ΕΚΤ, Φραντσέσκο Τρούντι, είπε πως «περιμένουμε για το μέλλον: υλοποίηση, υλοποίηση, υλοποίηση και επιτάχυνση κάποιων μεταρρυθμίσεων»!

Παρά την κυβερνητική προσπάθεια να εμφανίσει μια σταθερότητα, είναι υποχρεωμένη να περάσει 80 επιπλέον μέτρα μέχρι το τέλος του 2017 και ακόμα 33 μέχρι το Μάρτη του 2018, μεταξύ των οποίων κάποια πάρα πολύ σοβαρά σχετικά με τις ιδιωτικοποιήσεις της ενέργειας και όχι μόνο, τα εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα κλπ (δες αναλυτικά σελίδα 17). Το πεδίο θα είναι καυτό, νέοι κόμβοι ταξικής αναμέτρησης θα αναδειχθούν. Ο ξεσηκωμός των συμβασιούχων και των εργαζομένων στους ΟΤΑ (βλέπε σελ. 11-15) έδειξε πως το κλίμα στους εργαζόμενους και ευρύτερα στην κοινωνία αλλάζει.
Όσο για την κυβερνητική προσπάθεια να παρουσιάσει πως δεν θα υπάρξει άλλο μνημόνιο, ούτε άλλη ειδική συμφωνία επιπλέον επιτήρησης (ενώ ήδη έχει ψηφίσει μέτρα που αποτελούν πυρήνα ενός 4ου μνημονίου), ας μην λέει πολλά. Το επόμενο μνημόνιο που θα υπογράψει η κυβέρνηση θα είναι πολύ πιο νωρίς και θα είναι με το ΔΝΤ, για να ελέγχει το πρόγραμμα μέχρι να μπει με ένα συμβολικό ποσό χρημάτων (όταν γίνει κάποια ικανοποιητική για το ΔΝΤ ρύθμιση χρέους). Στις 26 Ιούλη συνεδριάζει το ΔΣ του ΔΝΤ και υπάρχει ο στόχος να εγκριθεί μνημόνιο με το ελληνικό κράτος (Memorandum of Economic and Financial Policies-MEFP), που θα έρθει να συμπληρώσει το παζλ με την απόφαση του Γιούρογκρουπ. Μνημόνιο είπατε; Ε, αφού το θέλουν οι αγορές…

Πηγή: prin.gr

Του Λεωνίδα Βατικιώτη.

Παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, να ‘ρθει δηλαδή ο επόμενος, ήταν η επιβράβευση προς την ελληνική κυβέρνηση από τον επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, όπως αποκαλείται η ασφαλιστική εταιρεία των ευρωπαϊκών τραπεζών.

Κατά την ομιλία του στο συνέδριο του Εκόνομιστ στην Αθήνα, ο Κλάους Ρέγκλινγκ, επανάφερε τη συζήτηση περί success story, λέγοντας ότι μπορεί και η Ελλάδα να γίνει ένας ακόμη κρίκος στην αλυσίδα των επιτυχιών, μετά την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Κύπρο, εάν κι εφ’ όσον εφαρμόσει όλες τις μεταρρυθμίσεις. Αν δηλαδή μειώσει κι άλλος τις συντάξεις και πουλήσει ό,τι έχει ακόμη απομείνει στο δημόσιο. Η αλήθεια ωστόσο είναι πώς success story υπάρχουν στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Είναι η Ισλανδία! Κι όποιος βιαστεί να πει ότι το Ρέικιαβικ δεν ανήκει στην Ευρώπη, ας ανατρέξει στην εποχή που η Ισλανδία συζητούσε την ένταξή της στην ΕΕ…

Η Ισλανδία, λοιπόν, αποτελεί κορυφαία περίπτωση επιτυχίας, σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα ο ΟΟΣΑ την εβδομάδα που πέρασε, για πολλούς και σοβαρούς λόγους.

Πρώτο, οι ρυθμοί ανάπτυξης του ισλανδικού ΑΕΠ το 2016 ξεπέρασαν το 125%, θεωρώντας ως βάση υπολογισμού το 2010 (=100). Στον ευρωπαϊκό Νότο αντίθετα (Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα, Πορτογαλία) το ΑΕΠ στο τέλος του 2016 βρισκόταν στο 95% των επιπέδων του 2010. Ακόμη δηλαδή η νότια Ευρώπη δεν έχει ανακάμψει από την κρίση!

Δεύτερο, η Ισλανδία είναι η χώρα με τον μεγαλύτερο δείκτη ισότητας μεταξύ όλων των χωρών του ΟΟΣΑ. Στην άλλη άκρη του φάσματος με επίπεδα ανισότητας χειρότερα του μέσου όρου των χωρών του ΟΟΣΑ βρίσκεται ο ευρωπαϊκός Νότος.

Τρίτο, στην Ισλανδία η ανεργία από 8% το 2011, για πρώτη φορά το 2016 μετά την κρίση έπεσε κάτω από 3%, επανήλθε έτσι στα επίπεδα που είχε πριν την κρίση. Στην Ελλάδα η ανεργία παραμένει πάνω από 20% και οι υπουργοί καμαρώνουν.

Τέταρτο, στην Ισλανδία οι πραγματικοί μισθοί έχουν αυξηθεί κατά ένα τρίτο σχεδόν από το 2010 και για την ακρίβεια βρίσκονται στο 170%, με έτος αναφοράς το 1995 (=100). Πέμπτο, στην Ισλανδία το δημόσιο χρέος έχει μειωθεί από 100% του ΑΕΠ το 2011 στο 60% σχεδόν το 2016. Στον ευρωπαϊκό Νότο, αντίθετα, το δημόσιο χρέος παραμένει στα ίδια ή μεγαλύτερα ύψη σε σύγκριση με τα επίπεδα που βρισκόταν στο απόγειο της κρίσης.

Βέβαια, η Ισλανδία τα πέτυχε όλα αυτά επειδή αρνήθηκε να σώσει τις τράπεζες και να πληρώσει το χρέος οδηγώντας στο κόκκινο τις σχέσεις της με την Αγγλία και την Ολλανδία. Προχώρησε σε ρήξη με τους πιστωτές κι έκλεισε οριστικά το κεφάλαιο της κρίσης. Στην Ελλάδα που η μια κυβέρνηση μετά την άλλη προσκυνά τους πιστωτές, κρίση, ανεργία και υποτέλεια είναι ακόμη εδώ…

Πηγή: prin.gr

Ι ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΤΡΙΕΤΙΑ ΟΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΕΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟ