Η φετινή σύνοδος των G20 είναι ο απόλυτος καθρέφτης της σύγχρονης πραγματικότητας. Μια ανεξέλεγκτη κλίκα ολιγαρχών που συγκρούονται μεταξύ τους για την κυριαρχία στον πλανήτη,
με φόντο τους μαύρους καπνούς και την οργή των διαδηλωτών.

του Άρη Χατζηστεφάνου

Όταν η Μέρκελ έκανε πριν από μερικά χρόνια τις τελευταίες συνεννοήσεις για την πραγματοποίηση της συνόδου των G20 στο Αμβούργο, πίστευε ότι είχε κλείσει μια λαμπρή προεκλογική φιέστα για τις επερχόμενες γερμανικές εκλογές. Το να είσαι οικοδεσπότης στο κλαμπ των ισχυρότερων ηγετών του πλανήτη που συνομιλούν πίσω από κλειστές πόρτες, είναι ένας πολύ γερμανικός τρόπος επίδειξης ισχύος. Καθώς όμως ο ουρανός του Αμβούργου μαύριζε από τις συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία –η οποία χρειάστηκε να καλέσει ενισχύσεις όταν οι 20.000 ένστολοι άρχισαν να χάνουν τον έλεγχο της κατάστασης– το προεκλογικό χαρτί της καγκελαρίου μουτζουρώθηκε. Και δεν ήταν αυτοί οι μόνοι καπνοί που σκέπαζαν το όνειρο της Μέρκελ. Ακόμη και το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ την κατηγορούσε εμμέσως ότι συμμετέχει σε ένα μη θεσμικό και ανεξέλεγκτο γκρουπ εξουσίας που αντικαθιστά τον ΟΗΕ. Σε διαφορετικό μήκος κύματος, αλλά εξίσου επιθετικός, ο αγγλοσαξωνικός Εκόνομιστ την παρουσίαζε σαν απειλή για την παγκόσμια οικονομία, λόγω των τεράστιων πλεονασμάτων που συγκεντρώνει η Γερμανία στρεβλώνοντας όχι μόνο την ευρωπαϊκή αλλά και την παγκόσμια οικονομία. Το βρετανικό περιοδικό, μάλιστα, την καλούσε (άκουσον άκουσον) να αυξήσει άμεσα τις δημόσιες δαπάνες και τους μισθούς(!), παρουσιάζοντας την πολιτική του Βερολίνου ως εξίσου καταστροφική με τον οικονομικό απομονωτισμό του Ντόναλντ Τραμπ. Και όλα αυτά συνέβαιναν πριν ακόμη ξεκινήσουν οι επαφές των ηγετών.

Η πρώτη μεγάλη είδηση ήρθε με την κατάπαυση του πυρός για τη Συρία, που συμφώνησε ο Τραμπ με τον Πούτιν στο περιθώριο της συνόδου. Ύστερα από μια εικονική διαμάχη για τις υποτιθέμενες παρεμβάσεις Ρώσων χάκερ στις αμερικανικές εκλογές (την οποία ο Τραμπ έδωσε για τα μάτια του φιλελεύθερου, υστερικά αντιρωσικού, αμερικανικού Τύπου) οι δυο ηγέτες διαφώνησαν για τη Βόρεια Κορέα, αλλά φάνηκε να βρίσκουν ένα μονοπάτι συνεννόησης στη Μέση Ανατολή.

Η εξέλιξη αναμένεται να κλιμακώσει τη σύγκρουση στα δυο μέτωπα της οικονομικής ελίτ των ΗΠΑ: από τη μια των δυνάμεων που εκπροσωπεί ο Τραμπ και ζητούν μορατόριουμ στην αντιπαράθεση με τη Μόσχα για να εστιάσουν την επιθετικότητά τους στην Κίνα και από την άλλη των κυρίαρχων τμήματων του στρατιωτικοβιομηχανικού κατεστημένου που θέλουν να κρατήσουν ανοιχτά τα μέτωπα και στη Μέση Ανατολή αλλά και στην Ανατολική Ευρώπη.

Να σημειωθεί ότι καθώς γράφονταν αυτές οι γραμμές, το Ρόιτερς υποστήριζε ότι το αεροσκάφος του Πούτιν, επιστρέφοντας στη Μόσχα, έκανε παράκαμψη 500 χλμ για να μην περάσει πάνω από χώρες μέλη του ΝΑΤΟ, όπως η Πολωνία και οι βαλτικές χώρες — πληροφορία που μοιάζει βγαλμένη από τις πιο τεταμένες στιγμές του Ψυχρού Πολέμου.

Το πραγματικό διακύβευμα της συνόδου των G20, βέβαια, ήταν ο καθορισμός των νέων οικονομικών μπλοκ και των μεταξύ τους σχέσεων σε πλανητικό επίπεδο. Το απλουστευτικό σχήμα «ο Τραμπ στηρίζει τον προστατευτισμό και η Μέρκελ την ελευθερη αγορά» που προωθούσαν τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, δεν εξηγεί το ιδιαίτερα πολύπλοκο πλέγμα σχέσεων που αποτυπώθηκε πριν και κατά τη διάρκεια της συνόδου. Οι ΗΠΑ προσήλθαν στις συζητήσεις με τη λεγόμενη «πυρηνική βόμβα» του παγκόσμιου εμπορίου, δηλαδή την απειλή δραστικού περιορισμού των εισαγωγών χάλυβα — απόφαση που στοχεύει πρωτίστως στην ασιατική οικονομία, αλλά προκαλεί ανάλογους τεκτονικούς σεισμούς και αντιδράσεις και στην Ευρώπη. Ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός (βλ. το Βερολίνο και η Φρανκφούρτη) είχαν προετοιμαστεί για τη σύγκρουση με ξεχωριστές επαφές που είχε η Μέρκελ και αξιωματούχοι της ΕΕ με την πολιτική και οικονομική ηγεσία της Κίνας και της Ιαπωνίας. Η καγκελάριος χαιρέτισε την κινεζική πρωτοβουλία με τίτλο «μια ζώνη ένας δρόμος», ένα πρόγραμμα εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων για την κατασκευή υποδομών μεταφοράς ενέργειας και εμπορευμάτων από την Κίνα προς την Κεντρική Ασία, τη Ρωσία, την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν το συγκεκριμένο σχέδιο σαν υπαρξιακή απειλή, κάτι που το δείχνουν καθημερινά με τις κλιμακούμενες προκλήσεις απέναντι στην κινεζική κυριαρχία στη νότια σινική θάλασσα.

Απαντώντας στα ανοίγματα Βερολίνου και Βρυξελών στην Ασία, ο Τραμπ, κατά τη διάρκεια της συνόδου, φρόντισε να στείλει ένα σαφές μήνυμα προϊδεάζοντας τους Ευρωπαίους για μια μεγάλη εμπορική συμφωνία με τη Βρετανία στη μετά Brexit εποχή.

Η πρώτη μέρα των επαφών έκλεισε με τη Μέρκελ να προσπαθεί να κρύψει τις σφοδρές αντιπαραθέσεις σε ένα γεύμα υπό τους ήχους του Μπετόβεν. Την ίδια ώρα οι διπλωματικές αποστολές πάσχιζαν όλο το βράδυ για να συντάξουν ένα κοινό ανακοινωθέν στο οποίο δεν θα φαινόταν ότι ο πλανήτης εισέρχεται σε μια από τις σημαντικότερες περιόδους αστάθειας μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.
Σε όλες αυτές τις μηχανορραφίες όμως οι ηγέτες δεν ήταν μόνοι τους. Οι 100.000 διαδηλωτές που κατέβηκαν στο δρόμο με σύνθημα (μεταξύ άλλων) «κλείστε τον καπιταλισμό», δεν αποτέλεσαν έναν απλό παρατηρητή. Παρά τις εκατοντάδες συλλήψεις και τους δεκάδες τραυματίες, που έφταναν σε σοβαρή κατάσταση στα νοσοκομεία από την απάνθρωπη βαναυσότητα της γερμανικής αστυνομίας, οι διαδηλωτές ανάγκασαν τους ηγέτες του G20 να κινούνται έντρομοι με ελικόπτερα, καθώς οι αυτοκινητοπομπές τους κινδύνευαν από την οργή των συγκεντρωμένων.

Η φετινή σύνοδος των G20 είναι ο απόλυτος καθρέφτης της σύγχρονης πραγματικότητας. Μια ανεξέλεγκτη κλίκα ολιγαρχών που συγκρούονται μεταξύ τους για την κυριαρχία στον πλανήτη, με φόντο τους μαύρους καπνούς και την οργή των διαδηλωτών. Όλοι εναντίον όλων στο εσωτερικό των συνεδριακών κέντρων και όλοι, εμείς, εναντίον τους στους δρόμους.

Πηγή: prin.gr

Πολλοί λαοί στο παρελθόν πίστευαν σε μια κοίλη Γη. Οι αρχαίοι Έλληνες τοποθετούσαν εκεί τον Άδη. Η Αττική αλλά και η Ελλάδα από επιστημονικής πλευράς θα μπορούσε με μια ποιητική χρήση του όρου να χαρακτηριστεί ως «κούφια» καθώς σε αυτή υπάρχουν χιλιάδες σπήλαια.

Ειδικά για την Αττική ορισμένες πηγές τα ανεβάζουν σε τουλάχιστον χίλια, ωστόσο προσγειωμένη και σίγουρα πιο τεκμηριωμένη είναι η προσέγγιση της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας που εκτιμά πως σε αυτήν υπάρχουν απλά αρκετές εκατοντάδες.

Για την κατάσταση τόσο των σπηλαίων της χώρας μας αλλά και του πλέον αναγνωρισμένου φορέα που ασχολείται με αυτά, μιλήσαμε με το πρόεδρο της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας κ. Κώστα Μερδενισιάνο, Δρ. Παλαιοανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Επίκουρο Καθηγητή Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και φυσικά Σπηλαιολόγο.

Θολό τοπίο

Σύμφωνα με τα όσα μας είπε η κατάσταση είναι αρκετά θολή καθώς κάποια σπήλαια τα διαχειρίζονται οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης και κάποια άλλα άλλοι φορείς. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πολλές φορές να σημειώνονται φθορές καθώς δεν υπάρχει η κατάλληλη εκπαίδευση και κατάρτιση σε πολλούς από αυτούς τους φορείς. Το ενδιαφέρον είναι ότι πολλά σπήλαια αποτελούν και πηγή εσόδων. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση σπηλαίων που τα διαχειρίζονται ΟΤΑ.

Ο αριθμός τους ανέρχεται σε πολλές χιλιάδες

Η Ελλάδα, εξαιτίας των πλούσιων ασβεστολιθικών πετρωμάτων της, διαθέτει τεράστιο αριθμό σπηλαίων που υπολογίζεται, με τις μετριότερες εκτιμήσεις, ότι πρέπει να ξεπερνά τις 15.000. Απ’ αυτά έχουν επισημανθεί και καταγραφεί μέχρι σήμερα περί τις 12.000, αριθμός αρκετά μεγάλος, που δίκαια τοποθετεί τη χώρα μας σαν μια από τις πλουσιότερες σε σπήλαια στον κόσμο. Όμως παρ’ όλο αυτόν τον καρστικό πλούτο, οι συστηματικές εξερευνήσεις στην Ελλάδα άργησαν να αρχίσουν.

Η δράση της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας

Η σπηλαιολογία ξεκίνησε περισσότερο σαν σπορ τον προηγούμενο αιώνα και βαθμιαία εξελίχθηκε σε μια πολύπλευρη επιστήμη. Σαν ημερομηνία έναρξής της μπορεί να ειπωθεί το 1895 όταν ιδρύθηκε η πρώτη σπηλαιολογική εταιρία στη Γαλλία.

Οι πρώτες καταγεγραμμένες έρευνες σπηλαίων στη χώρα μας ξεκίνησαν από ξένους επιστήμονες όπως τον Γερμανό Φέντλερ, το 1841, που επισκέφθηκε και μελέτησε το σπήλαιο «Καταφύκι» της Κύθνου, τον Ελληνογάλλο νομομηχανικό Ν. Σιδερίδη που μαζί με τον Γάλλο Ι. Καππές, το 1891 μελέτησαν τις περίφημες καταβόθρες στην περιοχή Κάψιας Τριπόλεως, τον Άγγλο P. Col, το 1910, που εξερεύνησε τις καταβόθρες της Κωπαϊδας και τον Αυστριακό γιατρό, σπηλαιολόγο και ανθρωπολόγο Adalbert Markovitz που από το 1928 μέχρι το 1939 εξερεύνησε πλήθος σπηλαίων με μεγάλο επιστημονικό ενδιαφέρον.

Την εποχή αυτή, (γύρω στα 1920-1950), αρχίζει να εκδηλώνεται ενδιαφέρον και από τους Έλληνες για τα σπήλαια της χώρας μας, αλλά πάντοτε σε πλαίσιο ορειβατικό-εκδρομικό. Πράγματι, αρκετοί φυσιολατρικοί και ορειβατικοί σύλλογοι της εποχής εκείνης διοργάνωναν εκδρομές και καταβάσεις σε σπήλαια. Από την όλη κίνηση ξεχωρίζει ο Ε.Ο.Σ. (Ελληνικός Ορειβατικός Σύνδεσμος), ο Φυσιολατρικός Σύνδεσμος «ΠΑΝ», o «Όμιλος Φυσιολατρών» και ο Σύλλογος «Υπαίθρια Ζωή». Όμως σταθμό για την Ελληνική Σπηλαιολογία αποτέλεσε αναμφισβήτητα η ίδρυση της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας (Ε.Σ.Ε.), το 1950, ύστερα από πρωτοβουλία του αείμνηστου, φυσικού-γεωλόγου-σπηλαιολόγου Γιάννη Πετρόχειλου και της αείμνηστης συζύγου του, επίσης σπηλαιολόγου, Άννας Πετροχείλου.

Πρώτοι συνεργάτες τους, οι Γ. Γραφιός, Ι. Καψαμπέλης, Γ. Μοντεσάντος, Α. Χαρολίδης και αργότερα (στη δεκαετία του ‘60) οι Δ. Λιάγκος, Ελ. Πλατάκης, Ι. Ιωάννου, Κ. Μερδενισιάνος και άλλοι. Από εκείνη την εποχή και πάντα με πρωτοβουλία του ζεύγους Πετροχείλου, αρχίζει ουσιαστικά και η συστηματική εξερεύνηση, χαρτογράφηση και εμπεριστατωμένη μελέτη των ελληνικών σπηλαίων από επιστημονικής και τουριστικής πλευράς.

Να σημειωθεί ότι, το 1953, η Ελλάδα, μέσω της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας, λαμβάνει μέρος στο 1ο Διεθνές Σπηλαιολογικό Συνέδριο στο Παρίσι και καταπλήσσει με το πλήθος των αξιόλογων ανακοινώσεών της. Ακολουθεί σειρά άλλων συνεδρίων στα οποία η Ε.Σ.Ε. είτε συμμετέχει, είτε διοργανώνει κατά καιρούς με μεγάλη επιτυχία. Για το πολύχρονο αυτό έργο της Ε.Σ.Ε. και των μελών της, η Ακαδημία Αθηνών βραβεύει, το 1976, τόσο την Πρόεδρό της Άννα Πετροχείλου, όσο και την ίδια την Εταιρεία, αργότερα, το 1986.

Μέχρι σήμερα η Ε.Σ.Ε. έχει εξερευνήσει και μελετήσει χιλιάδες σπήλαια μεταξύ των οποίων και μεγάλο αριθμό εξαιρετικού ενδιαφέροντος για την αρχαιολογία, την παλαιοανθρωπολογία, τη βιολογία και τον τουρισμό τους ειδικότερα.

Ενδεικτικά αξίζει να αναφερθούν το σπήλαιο «Γλυφάδα» στο Δυρό της Μάνης, που θεωρείται ως ένα από τα ωραιότερα λιμναία σπήλαια του κόσμου, το σπήλαιο Περάματος στα Ιωάννινα, από τα καλύτερα των Βαλκανίων, το σπήλαιο «Των Λιμνών» στα Καλάβρυτα, με τις 13 κλιμακωτές λίμνες του, το σπήλαιο «Αλιστράτης» στις Σέρρες, το σπήλαιο «Κουτούκι» Παιανίας στην Αττική και τόσα άλλα που παρουσιάζουν έναν ανεπανάληπτο σε ομορφιά σταλακτιτικό στολισμό. Επίσης, τα προϊστορικά σπήλαια Πετραλώνων Χαλκιδικής, Αλεπότρυπα Δυρού και Ιδαίον Άντρο στην Κρήτη, αποτελούν μικρό μόνο δείγμα του τεράστιου αρχαιολογικού και ανθρωπολογικού έργου που πρόσφερε η Ε.Σ.Ε. στην επιστήμη.

Βασικοί σκοποί της Εταιρείας είναι η συστηματική εξερεύνηση, χαρτογράφηση και επιστημονική μελέτη των ελληνικών σπηλαίων, καθώς και η ανάπτυξη και διάδοση της αθλητικής σπηλαιολογίας στη χώρα μας, αλλά και η ανάδειξη και προστασία των σπηλαίων ως πολύτιμων μνημείων και φυσικών μουσείων της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

Η Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρεία, εκτός από τα κεντρικά γραφεία της στην Αθήνα, έχει ιδρύσει και Τοπικά Τμήματα στη Βόρεια Ελλάδα (Θεσσαλονίκη), στην Κρήτη (Ηράκλειο και Ρέθυμνο), στα Δωδεκάνησα (Ρόδο), στην Καλαμάτα, στη Μαγνησία και Αρκαδία. Επίσης, η Ε.Σ.Ε. δημιούργησε και διατηρεί Σπηλαιολογικό Μητρώο των καταγεγραμμένων σπηλαίων καθώς και δημοσιευμένων στο διεθνούς αναγνώρισης επιστημονικό της έντυπο, «Δελτίο της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας» με μεγάλο αριθμό σπηλαιολογικών-καρστικών μορφών της χώρας μας, (σπήλαια, βάραθρα, υπόγειοι ποταμοί κ.λ.π.).

Κάθε χρόνο, στα Κεντρικά Γραφεία της Εταιρείας στην Αθήνα, οργανώνονται πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια Εκπαιδευτικά Προγράμματα – Σεμινάρια Επιστημονικής και Αθλητικής Σπηλαιολογίας, στα οποία διδάσκονται από ειδικούς επιστήμονες, καθηγητές Πανεπιστημίων, (μέλη της Ε.Σ.Ε.) και έμπειρους σπηλαιολόγους, σειρά θεωρητικών μαθημάτων και πρακτικών ασκήσεων, στην τεχνική εξερεύνησης των σπηλαίων, στη χαρτογράφηση, στη φωτογράφηση, στις τεχνικές κατάβασης βαράθρων και στη σπηλαιοδιάσωση. Επίσης, διδάσκονται μαθήματα σχετικά με τη Γεωλογία, Υδρογεωλογία, Στρωματογραφία, Ορυκτολογία, Παλαιοντολογία, Παλαιοανθρωπολογία, Αρχαιολογία, Βιοσπηλαιολογία, χλωρίδα των σπηλαίων, Μικροκλιματολογία, Σπηλαιοθεραπευτική, ραδιοχρονολογήσεις αρχαιολογικών ευρημάτων, γεωφυσικές διασκοπήσεις, υπόγεια τηλεπικοινωνία, ενημέρωση περί του νομικού πλαισίου που διέπει τις έρευνες και την προστασία των σπηλαίων στη χώρα μας και άλλα. Αντίστοιχα σεμινάρια διοργανώνονται και από τα Τοπικά Τμήματα της Ε.Σ.Ε. στις έδρες τους.

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ε.Σ.Ε και οι κίνδυνοι

Η Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρεία παρά το πολύ μεγάλο επιστημονικό έργο που επιτελεί δεν θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστη από την γενικότερη κατάσταση της χώρας.

Τα κληροδοτήματα που έχει στην ιδιοκτησία της έχουν μετατραπεί μέσω του ΕΝΦΙΑ σε μια μεγάλη θηλιά. Το χρέος ξεπερνά τις 20.000 ευρώ ενώ η Ε.Σ.Ε δεν έχει επί της ουσίας έσοδα, ούτε από τα σπήλαια που αυτή εξερεύνησε και χαρτογράφησε, ούτε από επιδοτήσεις.

Ως αποτέλεσμα είναι ορατός ο κίνδυνος να πάψει να υπάρχει η Σπηλαιολογική Εταιρεία και μαζί της να χαθεί το υπερπολύτιμο αρχείο της.

Γράφει o Μαρίνος Γκασιάμης
Φωτογραφίες: Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρεία

Πηγή: newsbeast.gr

Όταν ο κατήφορος ξεκινήσει δεν έχει πάτο ούτε όριο. Η ρήση ταιριάζει απόλυτα για τον κ. αντιπρόεδρο, τον Γ. Δραγασάκη, μιας κυβέρνησης που ξεπουλάει τη χώρα, με τον ίδιο να πρωταγωνιστεί σε αυτήν τη μεγάλη «μεταρρύθμιση», την ώρα που λεηλατούνται εργασιακές σχέσεις, μισθοί και συντάξεις, ενώ οι λίστες με τις καταθέσεις στο εξωτερικό και τα εμβάσματα παραμένουν ανέγγιχτες και στο απυρόβλητο.

Ο Γ. Δραγασάκης, λοιπόν, σε άρθρο του στην «Εφ. Συν.» μας λέει ότι δεν του φτάνει η κατάπτυστη υπογραφή του στο τρίτο μνημόνιο, ούτε και η υπογραφή του στο τέταρτο μετά το 2018, ούτε ακόμα η υπογραφή του στην πραξικοπηματική αιχμαλωσία της χώρας σε λιτότητα μέχρι το 2060, όταν ακόμα και η Velculescu θεωρεί ότι τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα στα οποία δέσμευσε την χώρα ο κ. Αντιπρόεδρος είναι ανέφικτα, ενώ η ανάπτυξη στις επόμενες δεκαετίες θα είναι σχεδόν μηδενική, εξαιτίας και της βαθιάς υπογεννητικότητας, συνέπεια της σκληρής μακροχρόνιας λιτότητας και ανασφάλειας του πληθυσμού.

Ο Γ. Δραγασάκης, ακάθεκτος, θέλει να βάλει και άλλη υπογραφή. Την «αριστερή», όπως λέει χωρίς να ντρέπεται, υπογραφή στον «επίλογο», τάχα, των μνημονίων και με όραμα να βγει γρήγορα η Ελλάδα στις αγορές.

Ωραίο το όραμά σου αντιπρόεδρε. Είναι το ίδιο με το όραμα του Γ. Παπανδρέου, του Σαμαρά και του Βενιζέλου! Να βγούμε στις αγορές για να εξοφλούμε το «εξαιρετικά μη βιώσιμο», κατά το ΔΝΤ, χρέος μας με πανύψηλα επιτόκια.

Όσο για την υπογραφή που θέλει να βάλει ο Γ. Δραγασάκης δεν θα είναι για το τέλος των μνημονίων, αυτά δεν θα τελειώσουν, με εκείνη ή την άλλη μορφή, ποτέ σε αυτήν τη χώρα, όσο είναι «κλειδωμένη» στο ευρώ και αφοσιωμένη να ρίχνει τα αιματοβαμμένα πλεονάσματά της στην μαύρη τρύπα του χρέους.

Η «υπογραφή» που θα βάλει και γρήγορα ο Γ. Δραγασάκης, μαζί με όλους τους μνημονιακούς συνενόχους του, θα αφορά στην απολογία του για τα βαρύτατα εγκλήματά τους στη χώρα. Δεν τα άξιζε αυτός ο τόπος και ο λαός. Και ειδικά την κοροϊδία, το ψέμα και την παραπλάνηση.

Πηγή: iskra.gr

Το τελευταίο χρονικό διάστημα έχει αναπτυχθεί στο διαδίκτυο ένας μίνι διάλογος ανάμεσα σε δυνάμεις της ΛΑΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σχετικά με το δυνατό ή αδύνατο σύναψης πολιτικής συμμαχίας μεταξύ τους [1].

Στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν έγινε ανεπιτυχής προσπάθεια για μία (εκλογική) σύμπραξη. Τι είναι τελικά αυτό που εμποδίζει δυνάμεις σχετικά όμορες να συμπήξουν ένα νέο πολιτικό μέτωπο, όταν μάλιστα κάτι τέτοιο αποτελεί τον διακαή πόθο χιλιάδων ανένταχτων και οργανωμένων αριστερών ή ακόμη κι ανθρώπων με μία δημοκρατική αντίληψη κι ευαισθησία; 

Μας είναι πολύ δύσκολο να πάρουμε θέση για τις ευθύνες που μπορεί να έχει η κάθε πλευρά, αφού ο καθένας παρουσιάζει τα πράγματα από τη δική του οπτική. Ο μεν ένας κατηγορείται για εκλογολαγνεία, ο δε άλλος για σεχταρισμό. Μάλλον, δεν έχει νόημα να παίξουμε το ρόλο ενός πολιτικού εισαγγελέα που θα αποφανθεί για το δίκιο ή άδικο του καθενός, αφού ακούσει τις «απολογίες». Αυτό που θα επιχειρήσουμε να κάνουμε, είναι να δούμε την ανάγκη και τις προϋποθέσεις δημιουργίας ενός πολιτικού μετώπου στο σήμερα.

1. Η ανάγκη δημιουργίας ενός πολιτικού μετώπου δεν μπορεί να καθοδηγείται από τις επιδόσεις των επιμέρους φορέων με βάση τις δημοσκοπήσεις. Είτε οι επιδόσεις αυτές είναι χαμηλές, είτε υψηλές, είναι το ίδιο καιροσκοπικό να αποφασιστεί η εκλογική σύμπραξη για λόγους «αριθμητικούς». Στην πρώτη περίπτωση θα είναι «για να διασωθούμε και να αναπαραχθούμε», στη δεύτερη «για να μπούμε στο κοινοβούλιο ή να κάνουμε την εκλογική υπέρβαση επιτυγχάνοντας διψήφια νούμερα». Αν τα πράγματα είναι έτσι, τότε οι εκλογές μετατρέπονται σε αυτοσκοπό ή απλώς σε ένα μέσο πολιτικής επιβίωσης. Οι εκλογές για την Αριστερά είναι κάτι πολύ διαφορετικό σε σχέση με τα αστικά μορφώματα. Είναι ευκαιρία ανάδειξης ενός ανατρεπτικού προγράμματος, είναι ευκαιρία αποκάλυψης του αντιπάλου, είναι ευκαιρία για να μετρηθούν οι συσχετισμοί και να εξαχθούν πολιτικά συμπεράσματα, είναι ευκαιρία να διεξαχθούν οι ταξικοί αγώνες από σχετικά καλύτερες θέσεις.

2. Από την άλλη, όλα τα παραπάνω δεν είναι σωστό να μας οδηγήσουν σε έναν στείρο κινηματισμό με βάση τον οποίο καμία αξία δεν έχει η συμμετοχή στις εκλογές ή η είσοδος στη βουλή. Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιηθεί είναι πως η εκλογική σύμπραξη πρέπει να επιτευχθεί μέσα από ένα γενικότερο κινηματικό σχέδιο και εν τέλει να αποτελέσει το καταστάλαγμά του. Σήμερα απαιτείται η διεξαγωγή μιας σοβαρής και συντεταγμένης συζήτησης ανάμεσα στη ΛΑΕ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και κάθε δύναμη ριζοσπαστικού προσανατολισμού (δυστυχώς το ΚΚΕ έχει θέσει εαυτόν εκτός μιας τέτοιας διαδικασίας). Μιας συζήτησης με στόχο να σχεδιάσει έναν «κινηματικό χάρτη» που θα περιλαμβάνει τον συντονισμό στις μαζικές διαδικασίες, τη συνδικαλιστική συνεργασία στους εργάτες, τους ημιπρολετάριους, τους αγρότες, τους διανοούμενους, τα φτωχομεσαία στρώματα, που θα επιδιώξει την αναγέννηση στο φοιτητικό κίνημα μέσω συγκλίσεων, τη δημιουργία κινημάτων στις γειτονιές και τις τοπικές κοινωνίες. Το θλιβερό θέαμα με τέσσερις ξεχωριστές συγκεντρώσεις ακόμη και την Πρωτομαγιά, με ξεχωριστές πορείες, με μνημόνια που ψηφίζονται δίχως πλέον λαϊκή αντίσταση, με ένα φοιτητικό κίνημα με έντονα σημάδια εκφυλισμού (για παράδειγμα εδώ και δεκαετίες δεν υπάρχει ΕΦΕΕ, ο καθένας δίνει τα δικά του αποτελέσματα, δεν υπάρχει συντονισμός για απόκρουση των πολιτικών που μετατρέπουν τα πανεπιστήμια σε παραρτήματα των πολυεθνικών κ.λπ.), δεν μπορεί να συνεχιστεί. 

3. Σε τι βάση πρέπει να συγκροτηθεί ο όποιος συντονισμός, είτε μιλάμε για το κίνημα, είτε για τις εκλογές; Στο μεν πρώτο επίπεδο απαιτείται στην αρχική φάση η συντονισμένη άμυνα. Αυτό επιβάλλεται από το σημερινό συσχετισμό δυνάμεων. Ταυτόχρονα είναι αναγκαία και η σύνταξη ενός «επιθετικού» προγράμματος που θα αναδεικνύει τις σύγχρονες ανάγκες της εργατικής τάξης και του λαού. Όσον αφορά το εκλογικό πρόγραμμα οι άξονες είναι γνωστοί: κατάργηση των μνημονίων, παύση πληρωμών, κοινωνικοποίηση των στρατηγικών τομέων της οικονομίας, έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ. Σε αυτά δεν μπορούν να γίνουν εκπτώσεις. Ένα τέτοιο πρόγραμμα, δεν είναι πρόγραμμα κομμουνιστικού κόμματος, αλλά ένα συμμαχικό πρόγραμμα που εναντιώνεται στην τρέχουσα πραγματικότητα και υπό προϋποθέσεις μπορεί και πρέπει να ανοίξει τον δρόμο για βαθύτερες πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις. Σε κάθε περίπτωση η κοινή συμφωνία σε ένα τέτοιο πρόγραμμα δεν προϋποθέτει και τη συμφωνία πάνω στο κομμουνιστικό πρόταγμα. Διαφορετικά, επιδιώκουμε ένα Μέτωπο κομμουνιστικών δυνάμεων κι έτσι ακυρώνουμε τη δυναμική του. Από την άλλη, οι πιο προωθημένες πολιτικά δυνάμεις οφείλουν να πείσουν λαό και συνεργαζόμενους, πως ένα τέτοιο πρόγραμμα θα διανοίξει ρηγματώσεις στις κοινωνικές δομές, τέτοιες που θα επιφέρουν αντιστάσεις από το άλλο στρατόπεδο. Τότε θα είναι κρίσιμης σημασίας η ετοιμότητα του λαϊκού παράγοντα. Η ηρωική, κατά τα άλλα χιλιάνικη εμπειρία, είναι απολύτως διαφωτιστική. 

4. Όσες δυνάμεις θα συμμετάσχουν σε ένα τέτοιο μέτωπο δεν μπορούν να απαιτούν την πραγματοποίησή του και τη λειτουργία του υπό τη σκέπη τους. Με άλλα λόγια τα καπελώματα δεν έχουν καμία θέση. Το Μέτωπο δεν μπορεί να είναι ούτε της ΛΑΕ, ούτε της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ούτε κανενός άλλου. Το Μέτωπο θα αποτελεί μια νέα συλλογικότητα εντός της οποίας θα υπάρχει δημοκρατία, ειλικρινής διάλογος και οι λέξεις του εισοδισμού και του φραξιονισμού θα εκλείπουν. Αλλιώς, το να αναπαράγουμε τις παθογένειες του παρελθόντος θα μας οδηγήσει σε ένα εξ’ αρχής αποτυχημένο εγχείρημα που θα σπείρει για άλλη μια φορά την απογοήτευση και την αποστράτευση.

5. Η συγκρότηση ενός πολιτικού Μετώπου είναι προϋπόθεση και για τη σύμπηξη του κοινωνικού Μετώπου, δηλαδή εκείνου του υποκειμένου όπου άνθρωποι με διαφορετικές κοινωνικές, πολιτικές και ιδεολογικές αφετηρίες, συναντώνται, βαδίζουν από κοινού, έχουν, ως ένα βαθμό, τους ίδιους στόχους. Και το κοινωνικό Μέτωπο δεν μπορεί παρά να είναι μαζικό. Δεν μπορεί παρά να είναι προϊόν λαϊκής αυτενέργειας κι όχι απότοκο κινήσεων κορυφής. Η «κορυφή» θα δείξει πιθανώς το δρόμο, θα βάλει τη σφραγίδα της, αλλά χωρίς τη μαζική λαϊκή συμμετοχή, χωρίς οι απλοί άνθρωποι να είναι ενεργοί, κανένα Μέτωπο δεν μπορεί να δημιουργηθεί και να επιβιώσει. Κορυφή και βάση πρέπει να βρίσκονται σε συνεχή διάλογο. Να είναι συγκοινωνούντα δοχεία όπου θα ανταλλάσσονται ιδέες, αλλά και θα υπάρχει παράλληλα ουσιαστική αντιγραφειοκρατική λειτουργία (εναλλαγή, αιρετότητα, εκλογή κ.λπ.).

Σε κάθε περίπτωση πολιτικό και κοινωνικό Μέτωπο δεν θα δούμε ποτέ μας, αν δεν ξεφύγουμε από τις δύο συμπληγάδες που μας τυραννάνε: τόσο της ιδεολογικής «καθαρότητας», όσο και των εκλογικών σκοπιμοτήτων.

του Βασίλη Λιόση

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα: www.kordatos.org