Τους κινδύνους από την κακή φυσική κατάσταση και τα περιττά κιλά για τους νέους άνδρες επισημαίνει νέα έρευνα, σύμφωνα με την οποία εγκεφαλικό επεισόδιο και καρδιακή ανεπάρκεια αποτελούν μείζονες απειλές

Ανησυχητικά στατιστικά δεδομένα για την υγεία νέων ανδρών αποκαλύπτει μελέτη από το Πανεπιστήμιο του Γκέτεμποργκ στη Σουηδία, σύμφωνα με την οποία τα περιστατικά καρδιακής ανεπάρκειας και εγκεφαλικού επεισοδίου σημειώνουν αυξητικές τάσεις στις ηλικίες κάτω των 40 ετών.

Η έρευνα που δημοσιεύεται στο Journal of Internal Medicine, συσχέτισε το ανησυχητικό και απροσδόκητο φαινόμενο με το αυξημένο βάρος και τη μειωμένη σωματική δραστηριότητα για 1.258.432 άνδρες έπειτα από μια παρακολούθηση άνω των 20 ετών.

Ειδικότερα, τα περιστατικά καρδιακής ανεπάρκειας αυξήθηκαν κατά 69% μέσα σε 21 χρόνια· από 0,49 περιστατικά ανά 1.000 πληθυσμού για τους άνδρες που είχαν στρατολογηθεί το διάστημα 1971-5, σε 0,83/1.000 για τους στρατολογηθέντες το 1991-5.

Αντίστοιχα, ανοδική πορεία κατέγραψαν και τα εγκεφαλικά επεισόδια, ισχαιμικά και αιμορραγικά, κατά 32% για τα πρώτα (από 0,68 σε 0,9/1000) και 20% για τα δεύτερα (από 0,45 σε 0,54/1000).

«Παράγοντες όπως το υπερβολικό βάρος, η παχυσαρκία και η κακή φυσική κατάσταση εξηγούν εν μέρει καθώς φαίνεται τη σημαντική αύξηση ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια και εγκεφαλικό επεισόδιο», σχολίασε ο επικεφαλής ερευνητής Δρ David Åberg, επίκουρος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο και ειδικός γιατρός στον Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Sahlgrenska και ανέφερε ένα παράδοξο εύρημα της μελέτης:

Παρά την αυξανόμενη παχυσαρκία, τα εμφράγματα και η θνησιμότητα από καρδιαγγειακές παθήσεις σημείωσαν πτωτικές τάσεις στους νεαρούς άνδρες στο διάστημα της παρακολούθησης. Συγκεκριμένα, η μείωση έφτασε το 43% για τα εμφράγματα (από 1,4 σε 0,8 ανά 1.000 άνδρες) και το 50% για τους καρδιαγγειακούς θανάτους (από 1,5 σε 0,74/1.000).

Μια πιθανή εξήγηση των ερευνητών για τις παραπάνω αντίρροπες τάσεις είναι η εμπλοκή άλλον παραγόντων, όπως η καταμέτρηση του βάρους μετά τη στρατολόγηση είτε η χρήση φαρμάκων και το άγχος. Ιδίως για την περίπτωση των εμφραγμάτων, η ξαφνική πτώση στα ποσοστά καπνιστών εξηγεί τη μείωση του καρδιακού συμβάντος. Εντούτοις, όπως επεσήμαναν, το υπερβολικό βάρος και η παχυσαρκία αποτελούν αδιαμφισβήτητους παράγοντες κινδύνου, με την αύξηση της σωματική δραστηριότητας να αποτελεί κίνηση-κλειδί για την προστασία της υγείας.

«Παρατηρούμε ότι τα εμφράγματα θα ήταν ακόμη λιγότερα χωρίς την αύξηση του υπερβολικού βάρους και της παχυσαρκίας. Τα αποτελέσματα της μελέτης αποτελούν ισχυρές ενδείξεις ότι το αυξημένο βάρος και, σε κάποιο βαθμό, η κακή φυσική κατάσταση έως την ηλικία των 18 πολλαπλασιάζουν τον κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου σε μικρότερη ηλικία. Είναι σημαντικό οι νέοι άνθρωποι να αυξήσουν τη σωματική δραστηριότητα και να υιοθετήσουν υγιεινές διατροφικές συνήθειες από την εφηβική ηλικία, όπως και να αποφεύγουν την καθιστική ζωή», κατέληξε ο Δρ Åberg.

Το πληθυσμιακό δείγμα της έρευνα αντλήθηκε από τα στρατολογικά στοιχεία της Σουηδίας για την περίοδο 1971 έως 1995 (μέση ηλικία τα 18.3 έτη), ενώ δεδομένα για το βάρος, το ύψος και τη φυσικής κατάστασή τους εξασφαλίστηκαν από τα Μητρώα Ασθενών και Αιτιών Θανάτου του Εθνικού Συμβουλίου Υγείας και Πρόνοιας για την περίοδο 1991-2016.

Το ποσοστό των συμμετεχόντων που ήταν υπέρβαροι κατά την εγγραφή τους (Δείκτης Μάζας Σώματος: 25–30) αυξήθηκε από 6,6 σε 11,2% για το διάστημα 1971 και 1995, ενώ το ποσοστό παχύσαρκων (ΔΜΣ άνω των 30) από 1,0 στο 2,6%. Το επίπεδο φυσικής κατάστασης κατέγραψε ελαφριά μείωση για στο ίδιο χρονικό διάστημα.

πηγη: ygeiamou.gr

των Σάββα Γ. Ρομπόλη και Βασίλειου Γ. Μπέτση

Ο Σάββας Γ. Ρομπόλης είναι Ομότ. Καθηγητή  Παντείου  Πανεπιστημίου και ο Βασίλειος Γ. Μπέτσης Δρ. Παντείου  Πανεπιστημίου

Στην  διεθνή  και  ευρωπαϊκή  επιστημονική  συζήτηση   αντιπαρατίθενται  τα  συμπεράσματα  των  μελετών,  οι  οποίες    αποδεικνύουν  ότι  η  χαλάρωση  της  εργασιακής  νομοθεσίας  και  ειδικότερα  των  ευκολότερων  απολύσεων,  προκαλούν  την μείωση  της  εργασιακής  δημιουργικότητας, αποσπά  τον  εργαζόμενο  από  την  εργασία, μειώνει  την  ποιότητα  της  εργασίας, συσχετίζοντας  θετικά  αυτή  την  πολιτική  με  την  αύξηση  της  ανεργίας,  του  άνεργου  χρόνου  και  την  επαγγελματική  επιμόρφωση,  ώστε  «να  επιτυγχάνεται  γρηγορότερα  και  ταχύτερα  η  προσαρμογή  στους  οικονομικούς  κύκλους  όχι μόνο  νέων  αλλά  και  μεγαλύτερης  ηλικίας  των  50  ετών  ανέργων».

Από  την  άλλη  πλευρά, σε  άλλες  μελέτες (π.χ.Pisaridis 2010, Scarpetta  2014)  υποστηρίζεται  ότι  η  χαλάρωση  της  εργασιακής  νομοθεσίας  και  ειδικότερα  της  «ευκολίας  των  απολύσεων,  διευκολύνει   την  μετακίνηση  των  εργαζομένων, αυξάνοντας  έτσι  την  παραγωγικότητα,  δεδομένου  ότι  σε μία  ύφεση  αυτοί  που  απολύονται  από τις  προβληματικές  εταιρείες  και  προσλαμβάνονται  μετά από  κάποιο  χρονικό  διάστημα  από  άλλες  βιώσιμες  εταιρείες,  συμβάλλουν  στην  αύξηση  της  παραγωγικότητας». Αντίθετα,  σε  σχετική  μελέτη  του  ο  ΟΟΣΑ (Οικονομικός  Οργανισμός  Συνεργασίας  και  Ανάπτυξης)   με   τίτλο  “Good  jobs  for  all in  a  changing world  of  work: The  OCDE  job  strategy, Paris  2018), υποστηρίζεται  ότι « η  εργασιακή  ασφάλεια  έχει  μεγαλύτερα  οφέλη  για την  οικονομία, δεδομένου  ότι  αυξάνει  την  δημιουργικότητα  και  μειώνει  την  ανασφάλεια  και  αυτό  είναι  καλύτερο  για το  σύνολο  της  οικονομίας.

Επιπλέον,  αποδεικνύεται  ότι  δεν  υπάρχει  συσχέτιση  μεταξύ  της  εργασιακής  ασφάλειας  και  της  αύξησης  της  ανεργίας. Έτσι,  αναδεικνύεται  ότι  η  εργασιακή  ασφάλεια  αυξάνει  την  ποιότητα  της  εργασίας  του  εργαζόμενου  και  την ποιότητα  του  αποτελέσματος  της  εργασίας». Όμως, ο Πρωθυπουργός  κατά  την  επίσκεψη  του (22/1/2021)  στο  Υπουργείο  Εργασίας  και  Κοινωνικών  Υποθέσεων  στην  ομιλία  του  επικεντρώθηκε,  μεταξύ  των  άλλων,  στην  έγκαιρη  κατάρτιση  και  κατάθεση δύο  νομοσχεδίων  (απορρυθμιστικές  αλλαγές  της  εργασιακής  νομοθεσίας, κεφαλαιοποίηση  της  επικουρικής  κοινωνικής  ασφάλισης). Πιο  συγκεκριμένα  επισήμανε  ότι  «  οι  οικονομικές,  κοινωνικές  και  τεχνολογικές  εξελίξεις  είναι  ταχύτατες  και  επιβάλλουν  την  προσαρμογή  της  χώρας  μας  στα  νέα  δεδομένα». Κατά συνέπεια  η  αναφορά  αυτή  υποδηλώνει  την  κυβερνητική  επιλογή  της  πλήρους  αποκαθήλωσης  των  εργασιακών  δικαιωμάτων , των  εργασιακών  σχέσεων, του  θεσμικού  πλαισίου  της  συνδικαλιστικής   δραστηριότητας  και  της  κήρυξης  των  απεργιακών  κινητοποιήσεων.

Με  άλλα  λόγια, η  νομοθετική  διεύρυνση  όλων  των  μορφών  ευελιξιών (απασχόλησης, εισοδήματος, χρόνου  εργασίας-απλήρωτη  υπερωριακή  απασχόληση, ευελιξία  τηλεργασίας, συρρίκνωση  εργασιακών  δικαιωμάτων, περιορισμοί    συνδικαλιστικής  δραστηριότητας  και  της  κήρυξης  απεργιών, κ.λ.π.), ουσιαστικά  συνιστούν  το 4^ο Μνημόνιο    αποκαθήλωσης  των  θεμελιωδών  εργασιακών  δικαιωμάτων  και  ρυθμισμένων  εργασιακών  θεσμών  (συλλογικές  συμβάσεις  εργασίας,  ελεύθερη  διαπραγμάτευση  των  κοινωνικών  συνομιλητών  για  τον  κατώτατο   μισθό, διαμεσολάβηση  και  διαιτησία, κ.λ.π.). Επιπλέον,   στις  σημερινές  οικονομικές   και  κοινωνικές  συνθήκες  της  πανδημίας   και  της  διεύρυνσης  των  ανισοτήτων,  που  έφεραν  την  ελληνική  οικονομία  δέκα χρόνια  πριν  και  η  αγορά  εργασίας  απειλείται  το  2021  με  υψηλή  ανεργία,  η  συγκεκριμένη  κυβερνητική  επιλογή,  σηματοδοτεί  ουσιαστικά,  την   προσαρμογή  της   σε  μία   νεοφιλελεύθερου  τύπου  μετάβαση  του  μοντέλου  ανάπτυξης,   από  την  παραγωγική  καταστροφή  μικρών  και  μεσαίων  επιχειρήσεων  στην  συγκέντρωση-συγκεντροποίηση  της  συσσώρευσης  του  κεφαλαίου  σε  μεγάλες πολυεθνικές  επιχειρήσεις  σε  διάφορους  κλάδους  της  ελληνικής  οικονομίας  και  από  την  ευελιξία  της  εργασίας  στην  θεσμοποιημένη   ανασφάλεια  και  την  χειραγώγηση  της  εργασίας.

Πράγματι,  η  επέκταση  των  ατομικών  συμβάσεων  εργασίας  στην  διευθέτηση  του  χρόνου  εργασίας, η απόλυτη  ευελιξία  στην  τηλεργασία, η  απασχόληση  κατά  το  Σαββατοκύριακο,  η  κατάργηση  της  υπερεργασίας  και η  ενίσχυση  κατά  αναλογία  απλήρωτων  υπερωριών, το  μητρώο  στα  συνδικάτα, οι  ηλεκτρονικές  ψηφοφορίες  στα  συνδικάτα  για την  κήρυξη  των  απεργιών, κ.λπ.,  θα  αποτελέσουν   μία  ανησυχητική  κοινωνικο-οικονομική  πρόκληση, με  την  έννοια  της  επώασης  συνθηκών  υψηλής  εργασιακής  αβεβαιότητας ,  εισοδηματικής  ανασφάλειας (δίδυμη  ανασφάλεια)  και  κοινωνικών  εκρήξεων, με  ό,τι  αυτό  αρνητικά  συνεπάγεται  για τον  βηματισμό  και  την  πορεία  της  ελληνικής  οικονομίας  κατά  την  διάρκεια   της  δεκαετίας  2020-2030. Αυτό  σημαίνει  ότι  η  κυβερνητική  επιλογή  της  θεσμοποιημένης  εγκαθίδρυσης  κατά  τα  επόμενα  προσεχή  έτη  στην  χώρα  μας,  μίας  εργασιακής,  εισοδηματικής   αλλά  και  κοινωνικο-ασφαλιστικής  πραγματικότητας,  « με  περισσότερο  και  ευέλικτο  χρόνο  εργασίας, λιγότερο  εισόδημα  και  χαμηλότερο  επίπεδο  συντάξεων», θα  διευρύνει  περαιτέρω, μεταξύ  των  άλλων,  την  αποδιάρθρωση  της  αγοράς  εργασίας,  την  διεύρυνση  των  ατομικών  συμβάσεων  εργασίας,  την  διάβρωση  της  κοινωνικής  συνοχής  και  την  ανεξέλεγκτη  αύξηση  της  κερδοφορίας.

Επιπλέον,  όπως  προκύπτει  ιστορικά  εκ του  αποτελέσματος, η  στρατηγική    νεοφιλελεύθερη   επιλογή  του  μοντέλου  ανάπτυξης, σε  συνδυασμό με την   κυρίαρχη  διαρθρωτική  πολιτική  της  χειραγώγησης   εργασιακών  θεσμών,  της  συρρίκνωσης  των  εργασιακών  δικαιωμάτων  και   της  αποδιάρθρωσης  της  αγοράς  εργασίας(shock therapy),  θεσμοποιούν  τις  ανισότητες  και  την  φτωχοποίηση  του  πληθυσμού,  διευρύνουν   το  χάσμα  μεταξύ  των  ασκούμενων  πολιτικών  και  των  αναγκών  της  οικονομίας  και  της  κοινωνίας,  σε  βαθμό  που  οι  μακρο-οικονομικές, κοινωνικές  και  δημοσιονομικές  επιπτώσεις  τους,  θα   ενεργοποιήσουν   τις  γενεσιουργές  αιτίες  μίας  νέας  οικονομικής-κοινωνικής  κρίσης  κατά  την  τρέχουσα  δεκαετία.

πηγη: kommon.gr

Επόμενος σταθμός εφαρμογής αντιλαϊκών πολιτικών για την κυβέρνηση, οι λαϊκές αγορές. Ένας από τους πιο ιστορικούς θεσμούς την κοινωνίας -καθώς υπάρχει ακόμα πριν από το 1821 , αλλά θεσμοθετήθηκε επίσημα το 1929) – επιδιώκεται να παραχωρηθεί από την κυβέρνηση της ΝΔ σε εταιρείες και στα μεγάλα πορτοφόλια. Για τους εργαζόμενους, τους άνεργους και τους συνταξιούχους κατοίκους των λαϊκών συνοικιών ,όπως του δήμου μας, « το παζάρι», η «λαϊκή» αποτελεί χώρο ανεύρεσης φρέσκων και προσιτών στην τιμή  προϊόντων αλλά και χώρο κοινωνικής επαφής και συνάντησης.

Μέχρι και σήμερα οι λαϊκές αγορές λειτουργούν, κυρίως, υπό την εποπτεία των Περιφερειών και  των Δήμων.  Πλέον η λειτουργία τους ιδιωτικοποιείται μέσω της ίδρυσης ενός φορέα ΣΔΙΤ, ο οποίος θα είναι ο μόνος με δικαίωμα επί των λαϊκών αγορών. Αυτός ο φορέας θα προκηρύσσει θέσεις πωλητή, θα αποφασίζει για την τιμή της κάθε θέσης, θα χορηγεί τις θέσεις και θα εισπράττει το οριζόμενο τέλος για την θέση.

Ενώ μέχρι σήμερα υπάρχει η άδεια ενός επαγγελματία ή παραγωγού πωλητή στην οποία αντιστοιχεί και μια θέση, πλέον αυτό καταργείται και αντικαθίσταται από το «δικαίωμα της θέσης», το οποίο μάλιστα και θα δημοπρατείται(με την εισαγωγή μοριοδότησης ακόμη και των πτυχίων …ΑΕΙ). Έτσι οι πωλητές- παραγωγοί ή επαγγελματίες- θα πλειοδοτούν για την θέση, αντί του ημερήσιου τέλους που πληρώνουν μέχρι σήμερα! Τις συνέπειες, όμως, αυτού  του ανταγωνισμού θα κληθούν  να πληρώσουν οι καταναλωτές, αφού αργά ή γρήγορα αυτό θα οδηγήσει σε αύξηση  των τιμών των προϊόντων.

Δικαίωμα στην θέση επιδιώκεται να δοθεί και σε  Νομικά Πρόσωπα και εταιρείες που επιθυμούν να συμμετάσχουν σε μία λαϊκή αγορά, και μάλιστα σε ποσοστό 5% επί των θέσεων. Ενώ δηλαδή δικαίωμα συμμετοχής στις λαϊκές αγορές ήδη έχουν οι συνεταιρισμοί και οι ομάδες παραγωγών, η κυβέρνηση ανοίγει τον δρόμο της συμμετοχής και σε οποιαδήποτε ιδιωτική εταιρεία εμπορίας τροφίμων και ρούχων. Λαϊκές από τα …LIDL! Προβλέπεται, ακόμη, η δυνατότητα ανάπτυξης λαϊκών αγορών και σε ιδιωτικούς χώρους (δηλαδή ιδιωτικές! λαϊκές αγορές) .Και για να γίνει ακόμα πιο  απροκάλυπτη η προσπάθεια εξαφάνισης του θεσμού των λαϊκών αγορών, ιδρύονται δήθεν «πρότυπες λαϊκές αγορές», οι οποίες θα είναι, όμως ,σε μόνιμες εγκαταστάσεις, με μόνιμες υποδομές, αλλά με ένα νεφελώδες τοπίο λειτουργίας, ακόμα και σε καθημερινή βάση. Και  σε ένα τέτοιο τερατούργημα δεν θα μπορούσε παρά προβλέπεται και ο αποκλεισμός των συνδικαλιστικών οργανώσεων από όλα τα όργανα διοίκησης των λαϊκών αγορών!

Όλα αυτά έρχονται να προστεθούν στα ήδη υπάρχοντα προβλήματα των λαϊκών αγορών που προκύπτουν και λόγω της πανδημίας του κορονοϊού. Ήδη από τον χειμώνα του 2020 προς αποφυγή συνωστισμού οι λαϊκές αγορές λειτουργούν με το 50% των πάγκων κάθε εβδομάδα.  Μάλιστα σα να μην έφτανε που οι πωλητές εργάζονται τις μισές φορές του μήνα πλέον, αν σε κάποια λαϊκή παρατηρείται συνωστισμός, οι Αρχές την κλείνουν για μια εβδομάδα.  Η ΠΟΛΗ ΑΛΛΙΩΣ από την αρχή της πανδημίας πρότεινε για την αποφυγή του συνωστισμού και της κυκλοφοριακής συμφόρησης να οργανωθούν περισσότερες λαϊκές στις γειτονιές και όχι να κλείνουν (βλ. Λαϊκή στη Μεσολογγίου στις Συκιές)

Και ενώ οι παραγωγοί και επαγγελματίες πωλητές δουλεύουν λιγότερο, ενώ η αγοραστική δύναμη του κόσμου έχει πέσει κατά πολύ από τις αντιλαϊκές πολιτικές όλων των κυβερνήσεων τα τελευταία χρόνια, η κατάσταση έχει επιδεινωθεί τον τελευταίο χρόνο λόγω των αλλεπάλληλων lockdown. Η στήριξη παραγωγών και επαγγελματιών πωλητών από την κυβέρνηση είναι μηδαμινή. Ειδικά οι παραγωγοί κηπευτικών αδυνατούν να διαθέσουν ολόκληρη την παραγωγή τους, ακόμα και σε χονδρεμπόρους, εξαιτίας της κατάστασης.

Και σε ένα τέτοιο καθεστώς, οι πωλητές των λαϊκών αγορών- αντί να βοηθηθούν- απειλούνται με πρόστιμα και καλούνται να βγάλουν μόνοι τους το φίδι από την τρύπα. Και πλέον με το νομοσχέδιο του υπουργείου Ανάπτυξης απειλούνται να χάσουν οριστικά τη δουλειά τους. Κυρίως ,όμως ,αυτό το νομοσχέδιο έρχεται για να αλλάξει τον κοινωνικό χαρακτήρα και τον πυρήνα  των λαϊκών αγορών, δηλαδή την απευθείας διάθεση στον λαό  φρέσκων και φθηνών προϊόντων χωρίς τη διαμεσολάβηση κανενός.

ΩΣ ΠΟΛΗ ΑΛΛΙΩΣ

• Λέμε όχι στο νέο νομοσχέδιο της κυβέρνησης.
• Λέμε όχι στη παράδοση των λαϊκών αγορών σε εταιρείες. Οι λαϊκές αγορές ανήκουν στους παραγωγούς, τους μικρούς επαγγελματίες και τους καταναλωτές!
• Να δοθούν πραγματικές λύσεις στα προβλήματα των λαϊκών αγορών, δηλαδή την χωροθέτηση, την καθαριότητα, την φύλαξη,  τον έλεγχο της ποιότητας και ασφάλειας των προϊόντων κλπ.

πηγη: iskra.gr

Δημήτρης Σταμούλης

Παρουσιάζοντας την αποκαλυπτική συνέντευξη του Κ. Χατζηδάκη το Βήμα προανήγγειλε «σεισμό στην εργατική νομοθεσία». Μόνο που τα συντρίμμια που θα αφήσει πίσω του το νέο αντεργατικό έκτρωμα για τα εργασιακά, αν περάσει, θα πέσουν στις πλάτες των εργαζομένων και θα ρημάξουν και τις επόμενες γενιές. Ο υπουργός Εργασίας δεν έχει άδικο που κάνει λόγο για τη «σημαντικότερη αλλαγή» εδώ και 40 χρόνια. Μόνο που είναι αντιδραστική! Και ως τέτοια πρέπει να την «υποδεχτεί» το μαχόμενο ταξικό εργατικό κίνημα, να την αντιμετωπίσει «στα ίσια» και να την πετάξει στα σκουπίδια της ιστορίας!

H κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι θέλει να εισαγάγει «σημαντικά στοιχεία ευελιξίας» στην αγορά εργασίας. Η «ευελιξία» τους όμως είναι ήδη μια ζοφερή πραγματικότητα. Τελευταία έρευνα της ΓΣΕΕ, αποκαλύπτει ότι το 52% των εργαζομένων εργάζεται παραπάνω από το κανονικό (εβδομαδιαίο) ωράριο και μάλιστα 1 στους 10, πάνω από 7 ώρες. Το 40% εξ αυτών δεν αμείβεται για τις υπερωρίες του. Οι 6 στους 10 μερικώς απασχολούμενους, δηλώνουν πως αντί να εργάζονται 20 ώρες την εβδομάδα υποχρεώνονται σε 30 και 35 ώρες! Στόχος της κυβέρνησης είναι να νομιμοποιήσει και γενικεύσει αυτό το καθεστώς, να καταστήσει υποχείριο του κεφαλαίου και των αναγκών του όλον τον εργάσιμο και μη χρόνο των εργαζομένων ώστε να μεγιστοποιηθεί η εκμετάλλευση και η απόσπαση υπεραξίας. Πέντε είναι συνοπτικά οι πιο βασικοί άξονες του επικείμενου νομοσχεδίου:

Γενίκευση ευέλικτης εργασίας, 50 ώρες εργασίας την εβδομάδα. Στο όνομα της «εποχικότητας» που χαρακτηρίζει ορισμένους κλάδους εργασίας όπως τουρισμός, μεταφορές, τρόφιμα (π.χ. συσκευαστήρια), υπηρεσίες κ.α. θα δίνεται στους εργοδότες η δυνατότητα ευέλικτης διευθέτησης του χρόνου εργασίας. Οι εργαζόμενοι θα υποχρεούνται να εργαστούν μέχρι δέκα ώρες ημερησίως για ένα εξάμηνο και οι επιπλέον ώρες εργασίες θα πρέπει να τους επιστρέφονται με εξάωρη ημερήσια εργασία για τους υπόλοιπους έξι μήνες του χρόνου. Δηλαδή μιλάμε για 50 ώρες εργασίας την εβδομάδα, ανάλογα με τις παραγωγικές ανάγκες κάθε εποχής για το κεφάλαιο!

Περισσότερες και απλήρωτες υπερωρίες, δουλειά τα σαββατοκύριακα. Το υπουργείο Εργασίας επιδιώκει να καταργήσει τον θεσμό της υπερεργασίας ώστε να ενισχύσει τις υπερωρίες. Η σημερινή διάκριση των 96 ωρών υπερωρίας τον χρόνο στη βιομηχανία και των 120 ωρών στις υπηρεσίες θα «εξισωθεί» προς τα πάνω(!) και θα ανέλθει στις 150 ώρες τον χρόνο για όλους τους κλάδους. Επιπλέον για ορισμένους κλάδους, όπως πληροφορικής, Data centers, Logistics, έτοιμου σκυροδέματος κ.ά., θα προβλεφθεί απασχόληση και τα Σαββατοκύριακα, κάτι που ήδη έχει καθιερωθεί σε σούπερ μάρκετ και λιανεμπορικές αποθήκες. Αυτές οι ώρες δεν θα έχουν προσαυξήσεις 40% ως 60% όπως προβλέπεται σήμερα.

Καθιέρωση ατομικών συμβάσεων. Η κυβέρνηση επιχειρεί να ανατρέψει ακόμα και το υφιστάμενο αντεργατικό νομικό πλαίσιο του 2011, που θέτει ως προϋπόθεση η ευελιξία αυτή να καθορίζεται με επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις εργασίας ή με συμφωνία εργοδότη και συνδικαλιστικής οργάνωσης ή με συμφωνία εργοδότη και συμβουλίου εργαζομένων ή Ένωσης Προσώπων του Ν. 1264/1982. Όλα αυτά είναι… περιττά πλέον, και η κυβέρνηση επιδιώκει να επιβάλει τις ατομικές συμβάσεις εργασίας, με τους εργαζόμενους «κατά μόνας» έρμαιους στην εργοδοτική εξουσία.

Γενίκευση τηλεργασίας, σπαστά ωράρια, διαρκής εκμετάλλευση στο σπίτι. Ο Κ. Χατζηδάκης υποσχέθηκε δήθεν «διαβούλευση και ελεύθερη, χωρίς περιορισμούς, συμφωνία» μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων για τον τρόπο απασχόλησης, μιλώντας απροκάλυπτα για «κατανομή του οκταώρου στη διάρκεια της ημέρας», για εφαρμογή «σπαστού ωραρίου», με «τυράκι» ότι δήθεν ο εξοπλισμός θα βαρύνει αποκλειστικά τον εργοδότη! Πρόκειται για… ανέκδοτο, καθώς σήμερα που το 26% των εργαζόμενων δουλεύει με τηλεργασία, λειτουργικά έξοδα και υποδομή επιβαρύνουν αποκλειστικά τους ίδιους!
Φακέλωμα και διάλυση σωματείων, απαγόρευση απεργίας. Η κυβέρνηση γνωρίζοντας ότι θα βαδίσει σε «κοινωνικό ναρκοπέδιο» επιχειρεί να ελέγξει, να χειραγωγήσει και εν τέλει να καταργήσει τον ταξικό συνδικαλισμό και το απεργιακό δικαίωμα στους χώρους δουλειάς. Ο Κ. Χατζηδάκης μιλά για «κατάρτιση και επικαιροποίηση μητρώων εργαζομένων» από τα συνδικάτα, θέλει να επιβάλει ηλεκτρονικές ψηφοφορίες (όπως στους εκπαιδευτικούς που «έσπασαν τα μούτρα» τους), και φαντασιώνεται ότι έτσι θα «καταργήσει» τις απεργίες και την ταξική πάλη ως νεόκοπος… Λάσκαρης. Και το αποκορύφωμα, όταν κάποια απεργία γίνεται τελικά, να είναι… για τα μάτια, αφού τα συνδικάτα θα υποχρεούνται να παρέχουν «ελάχιστες υπηρεσίες». Δίνουν και «παράδειγμα» με υποτιθέμενη απεργία στο μετρό όπου οι εργαζόμενοι θα υποχρεούνται να κινούν το ένα τρίτο των συρμών!

Το ταξικό εργατικό κίνημα πρέπει να πετάξει στα σκουπίδια την αντιδραστική πρόκληση

Η κυβέρνηση διανθίζει την προπαγανδιστική εκστρατεία της με τρία απροκάλυπτα ψέματα. Πρώτο, ότι στις χώρες όπου τα συνδικάτα έχουν προβεί σε τέτοιες συμφωνίες, έχει υπάρξει όφελος από την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας κλάδων της οικονομίας. Ποτέ και πουθενά όμως οι εργάτες δεν είδαν αυξήσεις από κανέναν «ανταγωνισμό» αλλά μόνο μετά από αγώνες. Δεύτερο, ότι «δεν θα αλλάξει το 8ωρο/40ωρο».

Δεν είναι όμως λογιστικό το ζήτημα. Οι εργάτες δεν είναι μηχανές, για να δουλεύουν 10 ώρες μια περίοδο και 6 ώρες την άλλη. Είναι άνθρωποι, έχουν ανάγκες, θέλουν και απαιτούν ελεύθερο, δημιουργικό χρόνο για προσωπικές, οικογενειακές, κοινωνικές σχέσεις. Τρίτο, ότι αυτό «το θέλουν πολλοί εργαζόμενοι». Όμως η έρευνα της ΓΣΕΕ έδειξε ακριβώς το αντίθετο. Σχεδόν καθολική (73%) ήταν η απαίτηση των εργαζομένων να πληρώνονται τις υπερωρίες τους αντί να λαμβάνουν άδεια ή ρεπό!

ΠΗΓΗ: prin.gr