Κάποια αφεντικά δεν μπορούσαν να περιμένουν την ψήφιση του αντεργατικού νομοσχεδίου και έτρεξαν να εφαρμόσουν την απαγόρευση της απεργίας την ίδια μέρα. Ο λόγος για την εργοδοσία στο τηλεφωνικό κέντρο της GoLearn, όπου, σύμφωνα με καταγγελίες των εργαζομένων εκεί, δεδομένης της καθολικής σχεδόν συμμετοχής τους στην απεργία, κάλεσε μερικούς από όσους και όσες δήλωσαν απεργία να γυρίσουν στα πόστα τους με ξεκάθαρα εκβιαστικό τρόπο.

Τρέμουν στην ιδέα της συλλογικής οργάνωσης και δράσης τόσο τα αφεντικά του κλάδου όσο και η κυβέρνηση που με το νέο νόμο ικανοποιεί τους πιο διακαείς τους πόθους. Κι ενώ το νομοσχέδιο ψηφίστηκε αργά το βραδύ χθες μέσα στη Βουλή, χιλιάδες εργαζόμενοι και εργαζόμενες απ’ έξω το καταψήφισαν με την απεργία τους. Το μήνυμα έγινε σαφές: δε ζούμε στον 21ο αιώνα μόνο για να δουλεύουμε!

Ειδικά στον κλάδο τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνιών η συμμετοχή στις απεργίες ήταν πολύ μαζική. Η εικόνα των απεργών από εταιρείες πληροφορικής, τηλεπικοινωνιακούς παρόχους και τηλεφωνικά κέντρα στα μπλοκ του Radical I.T. και του ΣΕΤΗΠ μιλάει από μόνη της. Μέχρι και ο ίδιος ο Χατζηδάκης παραδέχτηκε σε προσωπικό του άρθρο στην Ναυτεμπορική ότι η συμμετοχή στον κλάδο ήταν η υψηλότερη, και αυτό δεν είναι τυχαίο.

Όμως οι απεργίες των προηγούμενων ημερών ήταν μόνο η αρχή. Με αλληλεγγύη, οργάνωση και διεκδίκηση μέσα από τα σωματεία μας στους χώρους δουλειάς θα κάνουμε τα πάντα για να μην εφαρμοστεί στην πράξη το κατάπτυστο νομοσχέδιο. Ας το πάρουν χαμπάρι στην GoLearn, αλλά και παντού, ότι δεν θα αφήσουμε κανέναν και καμία μόνη απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία. Οι εργατικές διεκδικήσεις δεν μπαίνουν σε καραντίνα, ούτε υποτάσσονται!

πηγη;  ergasianet.gr/ -  radicalit.gr

Δήμητρα Παπανικολάου, μέλος της ΕΑΑΚ και της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Η φετινή χρονιά, μια δύσκολη χρονιά για το μαζικό κίνημα και για τους εργαζόμενους, υπήρξε παράλληλα και προκλητικά αποκαλυπτική. Αποκαλυπτική ως προς την ανάγκη της συλλογικής πάλης, για τις ελπιδοφόρες τάσεις ριζοσπαστικοποίησης που γεννιούνται στη νεολαία, αλλά και για τις ανεπάρκειες της αριστεράς (εξωκοινοβουλευτικής και μη) – την ανάγκη το πράγμα να πάει αλλιώς. Πολιτικά ερωτήματα αναδείχθηκαν και με τον έναν ή άλλον τρόπο κάθε δύναμη έδωσε την απάντησή της.

Ιδιαίτερη ήταν η περίπτωση βέβαια της ΕΑΑΚ, που για πρώτη φορά έδωσε τόσο έκδηλα τόσο διαφορετικές απαντήσεις, μάλιστα σε συνθήκες που υπήρχαν μαζικές κινητοποιήσεις των φοιτητών ενάντια στον αντιεκπαιδευτικό νόμο Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη. Βέβαια, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι οι απαντήσεις στην ουσία ήταν δύο – μάλιστα, αυτό βάθυνε και έγινε πιο φανερό στη μάχη ενάντια στο εργασιακό νομοσχέδιο Χατζηδάκη- αλλά αυτό το σημείο ας το αφήσουμε για λίγο αργότερα.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή…

Τι ήταν αυτό που δημιούργησε την ΕΑΑΚ; Τι την κατέστησε μια ξεχωριστή πολιτική δύναμη, ένα διακριτό πολιτικό ρεύμα στο φοιτητικό κίνημα που για γενιές ολόκληρες πυροδοτούσε νικηφόρα κινήματα, στράτευε αγωνιστές, άλλαζε μαζικά συνειδήσεις; Θα μπορούσε να πει κανείς με ευκολία ότι σε πολύ δύσκολους καιρούς, στον απόηχο της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ, η ΚΝΕ-ΝΑΡ και οι αριστερές συσπειρώσεις φοιτητών ενώθηκαν για να κρατήσουν από την ήττα. Αλλά και πάλι πρέπει να ξύσουμε λίγο πιο βαθιά! Η δημιουργία της ΕΑΑΚ δεν έγινε για να αντέξουμε την ήττα, αλλά αντίθετα έγινε γιατί σε καιρούς ήττας, δυνάμεις με τελείως διαφορετικές ιδεολογικοπολιτικές αφετηρίες διέκριναν ότι υπάρχει προοπτική αγώνα (νικηφόρου αγώνα) για τη νεολαία, αρκεί η αριστερά να πάρει διαζύγιο από τη διαχείριση, την ενσωμάτωση, από το να απολογείται για ένα καθεστώς που είχε φτάσει να μη θυμίζει σε τίποτα το σοσιαλισμό και την κοινωνία της χειραφέτησης.

Στην τελική, η οικοδόμηση της ΕΑΑΚ βασίστηκε στην ανάγκη για την οικοδόμηση μιας άλλης αριστεράς, μιας ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής αριστεράς, ριζοσπαστικής και συγκρουσιακής σε περιεχόμενο και μορφές όπως και να την περιέγραφε ο καθένας. Η αξία χρήσης της ΕΑΑΚ έγκειται στο ότι προσπαθούσε να περιγράψει έναν άλλο δρόμο, έναν δρόμο που καλούταν να χαράξει από την αρχή.

Αυτό το ρεύμα δεν βασίστηκε σε θεωρητικούς βερμπαλισμούς. Χτίστηκε μέσα από μάχες και με συγκεκριμένη μεθοδολογία. Τις καταλήψεις του ’90-’91, τις συγκρούσεις στα εξεταστικά κέντρα, το μεγάλο κίνημα του 2003, το 2006-’07, στο φοιτητικό κίνημα του 2011 κλπ. Η/Τα ΕΑΑΚ τότε έκαναν κάτι πολύ απλό μα και δύσκολο συνάμα! Απέναντι στις λογικές της ΚΝΕ/ΠΚΣ (το μαζικό κίνημα και φοιτητικοί σύλλογοι είναι για συνδικαλισμό, αν θες να κάνεις πολιτικό αγώνα έλα στο κόμμα) και του Συνασπισμού (το μαζικό κίνημα είναι η δεξαμενή και το στήριγμα αριστερών προοδευτικών κυβερνήσεων), είπε ότι το μαζικό κίνημα μπορεί και πρέπει πέρα από συνδικαλισμό να κάνει και πολιτικό αγώνα. Μάλιστα οφείλει να δίνει τη μάχη σε όλα τα επίπεδα: οικονομικά, πολιτικά, ιδεολογικά, πολιτισμικά, να υπερβαίνει τον συντεχνιασμό του κοινωνικού χώρου- χωρίς όμως να φεύγει από την σκληρή διαπάλη των συσχετισμών εντός τους- να συνδέει εν τέλει τον οικονομικό με τον πολιτικό αγώνα.

Ένα ακόμα σημείο τομής, είναι το γεγονός ότι αντιλήφθηκε ότι η πολιτική και η δράση δεν είναι προνόμιο πεφωτισμένων συνδικαλιστών, αλλά πρέπει να περνάει από τον κάθε φοιτητή που αγωνίζεται, με ανοιχτές διαδικασίες. Δώσαμε μάχη ώστε το φοιτητικό κίνημα να οργανώνεται μέσα από γενικές συνελεύσεις, συντονιστικές επιτροπές και συντονιστικά γενικών συνελεύσεων ανοιχτά σε όλους τους φοιτητές κόντρα σε λογικές τύπου ΕΦΕΕ. Δώσαμε μάχη ώστε όλες οι κινητοποιήσεις, οι παρεμβάσεις στα όργανα διοίκησης να είναι μαζικά και όχι δια αντιπροσώπων. Οι ανένταχτοι αγωνιστές για την/τα ΕΑΑΚ είχαν πάντα ρόλο και ήταν κρίσιμος. Βέβαια φέτος αυτό ορισμένοι το ξέχασαν…

Αυτό δεν ήταν η κατεύθυνση μόνο της ΚΝΕ-ΝΑΡ και στη συνέχεια της νΚΑ μέσα στην ΕΑΑΚ, αλλά συλλογικό κεκτημένο των σχημάτων. Παράδειγμα αποτελεί αυτό που γράφεται σε ένα συγκροτητικό κείμενο της ΑΡΑΣ και της ΑΡΙΣ, με τίτλο : «ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ, Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ (Α.Χ.Μ.ΜΕΤ. Ή Α.Χ.Μ.ΜΕΤ. – Ε.Α.Α.Κ.;)». «Εκφράζουν μια σημαντική τάση ενάντια στο διαχωρισμό της συνδικαλιστικής δράσης από την πολιτική και ιδεολογική παρέμβαση. Την αντίθεση στην αντίληψη ότι την πολιτική την ασκεί το κόμμα ή η οργάνωση και ότι στο μαζικό χώρο προωθούμε την πολιτική μας μέσα από συνδικαλιστικά αιτήματα μόνο, αντιμετωπίζοντάς τον σαν δεξαμενή από την οποία αντλούμε μέλη. Τα σχήματα μέσα στο πανεπιστήμιο αποτελούν στον έναν ή στον άλλο βαθμό πολιτικές – συνδικαλιστικές ενότητες στον κοινωνικό χώρο με ιδεολογική φυσιογνωμία.» Και συνεχίζει: «Εκφράζουν μια τάση χειραφέτησης από την κηδεμονευόμενη πολιτική, την σχέση καθοδηγητή – καθοδηγούμενου, την διάθεση του νεότερου κόσμου να πάρει την πολιτική δράση στα χέρια του έξω από τα κόμματα και το κράτος. Αυτό αντανακλά και στα ονόματά τους το ανεξάρτητος.»

Συχνά δυνάμεις όπως η ΑΡΑΣ και η ΑΡΙΣ μιλάνε -και καλά κάνουν- για τα ιστορικά κεκτημένα των ΕΑΑΚ. Μάλιστα κατηγορούν συχνά πυκνά τη νΚΑ ότι παίρνει διαζύγιο από αυτά. Καλό είναι όταν τοποθετείται μια δύναμη δημόσια (ή έστω και σε “πηγαδάκια”) να μπορεί με έναν εμπεριστατωμένο τρόπο να διαβάζει την ιστορία, όχι μόνο της ΕΑΑΚ αλλά και του φοιτητικού κινήματος συνολικά. Στο ίδιο κείμενο, που παρατίθεται από πάνω, βρίσκεται η απάντηση στην αδυναμία αυτών των δυνάμεων να χαράξουν αυτοτελή πολιτική γραμμή και δεν μπορούν παρά να γίνονται ουρές είτε σε ρεφορμιστικά σχέδια (ΚΚΕ), είτε ακόμα χειρότερα σε αστικά προοδευτικά μέτωπα (ΣΥΡΙΖΑ). Η απάντηση είναι ο εγκλωβισμός αυτών των δυνάμεων στον κοινωνικό χώρο και η αδυναμία τους λόγω αυτού να αντιληφθούν την ενιαιότητα της αστικής επίθεσης, να κάνουν και πολιτικό αγώνα.

Όμως, με τον ερχομό της κρίσης, όταν ο καπιταλισμός επιτίθεται με τις στρατηγικές σημαίες της αγοράς, της εκμετάλλευσης, της ιδιοκτησίας, με κυβερνήσεις, ΕΕ, ΔΝΤ κλπ δεν μπορεί να σταθεί η αριστερά αν αυτά τα θεωρεί μεγάλα για να τα παλέψει, οπότε μιλάει μόνο για διαγραφές, πειθάρχηση κλπ. Αυτό οδήγησε αυτές τις δυνάμεις στη λογική του «κόλπου», στο να ψάχνουν τα ακροατήρια, όχι στη νεολαία που βιώνει τον εργασιακό και μορφωτικό μεσαίωνα, αλλά στα μαζικά ρεφορμιστικά σχέδια, με αποτέλεσμα προφανώς να ενσωματώνονται σε αυτά.

Όποιος λοιπόν αναρωτιέται αν διασπάται η ΕΑΑΚ και ποιος τη διασπά στην πράξη, τον καλούμε να ψάξει δυστυχώς στις προτάσεις για τα πλαίσια αγώνα της ΑΡΑΣ που έδωσε μάχη στο φοιτητικό κίνημα φέτος για να μη στοχοποιείται ο ΣΥΡΙΖΑ, να μην αναφέρεται καν σαν λέξη στα δελτία τύπου των φοιτητικών συλλόγων, την ίδια στιγμή που η ΕΑΑΚ έδωσε μάχη το 2015-20 ώστε η δυσαρέσκεια απέναντι σε μια «αριστερή κυβέρνηση» – ο αντικυβερνητικός αγώνας- να μην πάει στην ακροδεξιά. Τον καλούμε να ψάξει την ΑΡΑΣ στις κοινές πορείες με όλες τις τοπικές οργανώσεις Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ στις συγκεντρώσεις της ΓΣΕΕ που ακυρώνει απεργίες λίγες μέρες πριν. Να ψάξει εκείνες τις δυνάμεις που φέτος έψαχναν να βρουν τον καλό πρύτανη (ή πρώην πρύτανη) που δεν θα εφαρμόσει το νόμο Κεραμέως- Χρυσοχοΐδη, την ίδια στιγμή που η ΕΑΑΚ ήταν η πρώτη που έδινε ανέκαθεν την μάχη απέναντι σε λογικές συνδιαχείρησης και συνδιαλλαγής με τα όργανα διοίκησης. Την ίδια στιγμή τον καλούμε να ψάξει στις εξέδρες ομιλίας σε συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ για να βρει την ΑΡΙΣ να ψάχνει τις μάζες, με την κουτή ελπίδα(;) να διεμβολίσει το ΚΚΕ…

Αυτή είναι η πολιτική βάση της εμφανούς αδυναμίας της ΕΑΑΚ να τοποθετηθεί ενιαία πάνω στον νόμο και συνολικά απέναντι στις εξελίξεις στο πανεπιστήμιο. Τα ερωτήματα όμως για την επόμενη ημέρα παραμένουν και η ανάγκη απάντησής τους τίθεται ίσως πιο επιτακτικά από ποτέ: Συνολική αντιπαράθεση με την αντιδραστική ανασυγκρότηση της εκπαίδευσης και του πανεπιστημίου σε μια κατεύθυνση επιχειρηματική, ταξική, βαθιά αντιδημοκρατική ή μάχη πάνω σε «αιχμές» με εγκλωβισμό βασικά στην «πειθάρχηση-εντατικοποίηση-καταστολή»; Μάχη να πολιτικοποιείται το φοιτητικό κίνημα και να βλέπει απέναντί του τις δυνάμεις του κεφαλαίου, την ΕΕ και τις κυβερνήσεις τους ή παραμονή σε ένα στενά συνδικαλιστικό αγώνα; Ανάδειξη του ρόλου της συναίνεσης και του ΣΥΡΙΖΑ ή υποταγή στις «δημοκρατικές δυνάμεις»; Φοιτητικό κίνημα με βάση τις Γενικές Συνελεύσεις, με τους αγώνες στα χέρια των φοιτητών ή γραφειοκρατική διαχείριση με τους φοιτητές θεατές; Πολιτική ενότητας όλων των μαχόμενων δυνάμεων του κινήματος στην βάση του αναγκαίου πολιτικού προγράμματος ή ταυτοτικές συμμαχίες και οργανωτικές αντιπαραθέσεις στα όρια της βίας;

Τα σχήματα της ΕΑΑΚ, οι αγωνιστές και οι αγωνίστριές της δεν θα δεχτούν αυτόν τον πολιτικό εκφυλισμό. Να διασύρεται η ΕΑΑΚ λόγω της πολιτικής φτώχειας της ηγεσίας οργανώσεων που μάλλον έχει πάρει άλλη ρότα για τα καλά. Θα συνεχίσουν τον ιστορικό της ρόλο, δηλαδή να είναι ένα εργαστήρι όπου διαμορφώνεται η επόμενη γενιά της ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής αριστεράς, να είναι η δύναμη που θα τρέμουν οι δυνάμεις του κεφαλαίου μέσα στο πανεπιστήμιο. Οι σύντροφοι διερωτώνται ΑΧΜΜΕΤ ή ΑΧΜΜΕΤ ΕΑΑΚ; Ας αποφασίσουν πρώτα ΕΑΑΚ ανεξάρτητη ή βορά στο ΣΥΡΙΖΑ και στο ΚΚΕ- καθρέφτης των δικών τους αδυναμιών;

Όποιος και όποια είχε βρεθεί στο παρελθόν σε αμφιθέατρο ΕΑΑΚ, ανάμεσα σε αρκετές γραφικές ατάκες, θα έχει ακούσει ουκ ολίγες φορές πως «δεν θέλουμε να εκπροσωπήσουμε άλλη μια Αριστερά, αλλά μια άλλη Αριστερά». Ας θυμηθούμε λοιπόν αυτή την ατάκα, ας ξανακάνουμε την πολιτική επικίνδυνη και την/τα ΕΑΑΚ αναγκαία.

Αυτό είναι και το κάλεσμα που απευθύνουν δεκάδες σχήματα σε όλη την Ελλάδα σε όλο τον κόσμο του κινήματος. Για την συγκρότηση εκείνου του αναγκαίου πόλου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς μέσα στα πανεπιστήμια που θα θέτει τα πραγματικά ερωτήματα επί τάπητος. Που θα διεκδικεί συνολικά τα μορφωτικά και εργασιακά δικαιώματα της νέας γενιάς σε σύγκρουση με το κεφάλαιο, την ΕΕ, τις κυβερνήσεις και το σάπιο τους σύστημα. Αυτή την αριστερά παλεύουμε για το πανεπιστήμιο και την κοινωνία. Αυτή που μας αξίζει και αυτή που τους φοβίζει…

πηγη; pandiera.gr

Χρίστος Κρανάκης

Μπορεί στην Ελλάδα κυβέρνηση και ΜΜΕ να πανηγυρίζουν για την επιστροφή στην πολυπόθητη «κανονικότητα» –πάντα για τα μάτια του τουρισμού– παρ’ όλα αυτά το μέτωπο της πανδημίας παραμένει ανοιχτό και δημιουργεί συνεχώς νέες προκλήσεις. Η τάση παγκόσμιας υποχώρησης κρουσμάτων και νεκρών φαίνεται πως απειλείται από τον ταξικά μεροληπτικό τρόπο που ο καπιταλισμός επιλέγει να διαχειριστεί (και) αυτό το στάδιο της πανδημίας. Από τη μία, οι σκληροί ενδοαστικοί ανταγωνισμοί για το ποιος θα επωφεληθεί περισσότερο και γρηγορότερα από τη «μπίζνα» των εμβολίων, συνθέτουν ένα μυστικοπαθές τοπίο γύρω από την ασφάλεια των εμβολιασμών και εν τέλει λειτουργούν σαν ανάχωμα στην προσπάθεια επίτευξης συλλογικής ανοσίας. Από την άλλη, οι κυβερνήσεις των δυτικών χωρών παρουσιάζονται ανέτοιμες να συγκροτήσουν ένα καθολικό σχέδιο που θα αντιμετωπίσει συνολικά και μεθοδευμένα την πανδημία, καθιστώντας τον κίνδυνο μιας παγκόσμιας αναζωπύρωσής της πιο υπαρκτό από ποτέ.

Παρότι –και σωστά– τα εμβόλια παρουσιάστηκαν ως το βασικό όπλο της ανθρωπότητας απέναντι στην Covid-19, το γεγονός ότι η παραγωγή και διανομή τους καθορίζεται από τα εκάστοτε επιχειρηματικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα δημιουργεί σοβαρά κενά και αστοχίες στα εμβολιαστικά προγράμματα ανά το κόσμο. Η εμμονική επιλογή κυβερνήσεων και πολυεθνικών να μην προωθήσουν την πλήρη συνεργασία της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας γύρω από το ζήτημα των εμβολίων, αλλά αντίθετα να επιμείνουν στο σύστημα των κλειστών πατεντών, έρχεται να τροφοδοτήσει έναν νέο κύκλο κοινωνικής αμφισβήτησης σχετικά με την ασφάλειά τους. Αν και οι λαοί δείχνουν διάθεση να εμβολιαστούν μαζικά και αποστρέφονται θεωρίες συνομωσίας (βλ. Μεγ. Βρετανία), τα παιχνίδια και η διγλωσσία των «ειδικών» φαίνεται να αδυνατίζουν την παγκόσμια προσπάθεια για εμβολιαστική κάλυψη.

Η δέσμευση των G7 για δωρεάν παροχή ενός δισ. εμβολίων σε 92 φτωχές χώρες, για «να εμβολιαστεί όλος
ο πληθυσμός της γης μέχρι το τέλος του 2022», μοιάζει με τρύπα στον ωκεανό

Τελευταίο παράδειγμα αποτέλεσε το φιάσκο που δημιούργησε στέλεχος του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων (EMA), όταν προέτρεψε τις υγειονομικές αρχές να αποφύγουν τη χορήγηση του εμβολίου Astrazeneca (και) σε άτομα άνω των 60 ετών. Παρότι ο οργανισμός έσπευσε με επίσημη δήλωσή του να πάρει αποστάσεις από τις δηλώσεις αυτές –ξεκαθαρίζοντας πως «το εμβόλιο της Astrazeneca παραμένει εγκεκριμένο σε όλους τους πληθυσμούς», το γόητρο τόσο των ΕΜΑ και Astrazeneca όσο και όλων των εμβολίων επλήγη για ακόμα μία φορά. Παρόμοιο σκηνικό έλαβε χώρα και στην Ελλάδα, όπου η νέα –επαναθεωρημένη– σύσταση της Εθνικής Επιτροπής Εμβολιασμών για μη χορήγηση του εμβολίου της AstraZeneca στους κάτω των 60 έσπειρε νέες αμφιβολίες στους πολίτες — ειδικά σε όσους έχουν κάνει την πρώτη δόση. Εν γένει, τα συνεχόμενα «μπρος-πίσω» των ειδικών σε όλο τον κόσμο σχετικά με την ασφάλεια και χορήγηση των εμβολίων –όταν μάλιστα δεν συνοδεύονται από επιστημονικές επεξηγήσεις και κατατοπιστικές ενημερώσεις– λειτουργούν αποτρεπτικά για το τέλος της πανδημίας.

Την ώρα, όμως, που ο «ανεπτυγμένος» κόσμος απασχολείται με την ασφάλεια των εμβολίων και το δισταγμό των πολιτών να εμβολιαστεί, οι χώρες όπου κατοικούν άνθρωποι ενός κατώτερου θεού βρίσκονται αντιμέτωπες με ακόμα πιο σοβαρά προβλήματα, καθώς επουδενί δεν διαθέτουν την αναγκαία επάρκεια εμβολίων. Επιστήμονες προειδοποιούν πως ο άνισος καταμερισμός των εμβολίων αποτελεί απειλή όχι μόνο για τους πληθυσμούς που μένουν απροστάτευτοι απέναντι στη νόσο, αλλά συνολικά για την παγκόσμια κοινότητα, καθώς η πιθανότητα νέων μεταλλάξεων στις χώρες αυτές επαναφέρει τον κίνδυνο εμφάνισης νέων ιικών στελεχών που μπορεί να καταστήσουν τα εμβόλια μερικώς ή και πλήρως αναποτελεσματικά.

Η δέσμευση των G7 για δωρεάν παροχή 1 δισ. εμβολίων σε 92 φτωχές χώρες, με στόχο «να εμβολιαστεί όλος ο πληθυσμός της γης μέχρι το τέλος του 2022», μοιάζει με τρύπα στον ωκεανό. Στελέχη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας τόνισαν ότι ο ιός εξαπλώνεται πιο γρήγορα από την παγκόσμια διανομή εμβολίων και ζήτησαν από τους ηγέτες του κόσμου περισσότερες και γρηγορότερες κινήσεις. Μέχρι και αστοί αναλυτές επεσήμαναν πως παρά τις επικοινωνιακές κορώνες για εμβολιασμό του παγκόσμιου πληθυσμού, στην πραγματικότητα οι ηγέτες των G7 φαίνεται να ενδιαφέρονται περισσότερο για τις εμβολιαστικές πατέντες των διαφορών πολυεθνικών παρά για την εξασφάλιση συλλογικής ανοσίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις φτωχότερες χώρες έχει εμβολιαστεί μόλις το 1% του πληθυσμού

πηγη; prin.gr

Σήμερα 25 Ιούνη με απόφαση του IMO(ΟΗΕ) έχει καθιερωθεί από το 2011 ως ημέρα που τιμούνται οι Ναυτικοί (DayoftheSeafarer) για την συνεισφορά τους στην παγκόσμια οικονομία και ναυτιλία.

Το περιεχόμενο που προσδίδεται για αυτήν την συνεισφορά τόσο από τους διεθνείς - περιφερειακούς οργανισμούς όσο και σε εθνικό επίπεδο (κυβερνήσεις - φορείς ναυτιλίας) αποδείχνεται και είναι βαθειά υποκριτικό και εντελώς αποπροσανατολιστικό.

Κραυγαλέο παράδειγμα αυτής της υποκρισίας αποτελεί το γεγονός ότι σύσσωμοι αυτοί οι οργανισμοί και οι αστικές εθνικές κυβερνήσεις έχουν υιοθετήσει την ρατσιστική αρχή της άνισης αμοιβής (μέσω διεθνών συμβάσεων) σύμφωνα με την χώρα προέλευσης των Ναυτεργατών και με τον τρόπο αυτό έχουν επιβάλει μισθολόγια και συνθήκες εργασίας για τους αλλοδαπούς Ναυτεργάτες των τρίτων χωρών τραγικά χαμηλότερα και υποδεέστερα σε σύγκριση με τους Ναυτεργάτες των ανεπτυγμένων χωρών και Ναυτιλιών.

Οι συμβάσεις αυτές έχουν την υπογραφή και την σφραγίδα του διεθνούς Γραφείου Εργασίας και το μεγαλύτερο κατάντημα είναι ότι αυτές τις εγκρίνουν και τις επικυρώνουν και οι εκπρόσωποι των Συνδικάτων των Ναυτεργατών (ITF - ΔΟΜ)!

Στην βάση αυτής της ρατσιστικής μεταχείρισης το διεθνές εφοπλιστικό κεφάλαιο έχει επιβάλει πλήρως την γραμμή του θεσπίζοντας και κατοχυρώνοντας μισθολόγια πείνας, εξαθλίωσης και συνθήκες εργασίας γαλέρας!

Η ανταγωνιστικότητα και η κερδοφορία των εφοπλιστών επισκιάζει και ποδοπατάει την αρχή της ίσης αμοιβής στην εργασία ανεξάρτητα από την φυλή, το χρώμα και την χώρα προέλευσης των εργαζομένων.

Η άνιση αμοιβή που οδηγεί στην υπερεκμετάλλευση των αλλοδαπών Ναυτεργατών έχει θεσπιστεί και στην Διεθνή Σύμβαση Ναυτικής Εργασίας την οποία έχουν επικυρώσει και εφαρμόζουν όλες οι κυβερνήσεις!

Ένα δεύτερο στοιχείο επίσης τρανταχτό που αποδομεί πλήρως τον χαρακτήρα που προσδίδουν όλοι οι παραπάνω οργανισμοί και φορείς στην παγκόσμια ημέρα Ναυτικών, είναι η στάση τους απέναντι στους Ναυτεργάτες 18 μήνες που διαρκεί διεθνώς η πανδημία.

Εκατοντάδες χιλιάδες Ναυτεργάτες παραμένουν ακόμη και σήμερα εγκλωβισμένοι σε πολύχρονη ομηρία στα πλοία ανά τον κόσμο επειδή οι εθνικές αρχές δεν επιτρέπουν την νόμιμη σκάντζα των Ναυτεργατών!

Έως και τώρα διεθνείς - περιφερειακοί οργανισμοί και εθνικές κυβερνήσεις περιορίζονται σε παραινέσεις η αξία των οποίων είναι σχεδόν μηδενική από πλευράς αποτελέσματος.

Όμως η βάρβαρη αντιμετώπιση χιλιάδων Ναυτεργατών και ο μακροχρόνιος εγκλωβισμός τους στα πλοία δεν είναι το μόνο πρόβλημα.

Ενώ είναι κοινώς αποδεκτό ότι αποτελούν μια κατηγορία εργαζομένων που μέσα στην πανδημία σήκωσαν μόνοι το βάρος στην υπόθεση της αδιατάρακτης εκτέλεσης του καθήκοντος στις διεθνείς θαλάσσιες μεταφορές, έχουν εξαιρεθεί από την προτεραιότητα που έπρεπε να έχουν στους εμβολιασμούς!

Αυτό με την σειρά του επιδεινώνει και διαιωνίζει το πρόβλημα με αποτέλεσμα σε διάφορα πλοία να έχουν εμφανιστεί σοβαρά προβλήματα υγείας των Ναυτεργατών, ακόμη και αυτοκτονίες!!

Στο σημείο αυτό που αφορά τους εμβολιασμούς, η κάθε χώρα έχει χαράξει την δική της πολιτική για την προστασία του Ναυτεργατικού δυναμικού που είναι ταυτόσημη και με την άσκηση των δικαιωμάτων όπως αυτά καθορίζονται από τις ΣΣΕ.

Στα πλαίσιο αυτό βλέπουμε χώρες όπως οι ΗΠΑ - Ολλανδία - Ιαπωνία - Φιλιππίνες κ.λπ έχουν στην πράξη δώσει προτεραιότητα στα εμβολιαστικά προγράμματα στους Ναυτεργάτες των χωρών τους, στην δική μας χώρα, στην οποία το αστικό πολιτικό και εφοπλιστικό κατεστημένο μας βομβαρδίζουν καθημερινά για την "μεγάλη ελληνική ναυτιλία", δεν έχουν πράξει το παραμικρό ακόμη και σε αυτόν τον τομέα....

Κατά τα λοιπά κυβέρνηση - εφοπλιστές - ΥΕΝ και άλλοι ναυτιλιακοί φορείς χύνουν κροκοδείλια δάκρυα και υποκριτικά αναμασούν για την συνεισφορά των Ναυτεργατών στο θαλάσσιο εμπόριο, στην διακίνηση αγαθών, εμπορευμάτων και ανθρώπων την περίοδο της πανδημίας, αλλά σε ότι αφορά τα δικαιώματά τους τα έχουν απαξιωμένα επιβεβαιώνοντας για πολλοστή φορά ότι το πραγματικό ενδιαφέρον τους ήταν και είναι τα εφοπλιστικά συμφέροντα και η κερδοφορία τους που εν μέσω υγειονομικής κρίσης έχουν φθάσει σε δυσθεώρητα και ιλιγγιώδη επίπεδα!

Πέρσι στις 19/8/2020 η ΠΕΝΕΝ πήρε την πρωτοβουλία και απεύθυνε ανοιχτή επιστολή στην ITF(ΔΟΜ) καλώντας την να οργανώσει την πάλη των Ναυτεργατών στα πλοία και σχεδιάζοντας στοχευμένες απεργιακές κινητοποιήσεις με σκοπό να ασκηθεί η μέγιστη δυνατή πίεση για τον απεγκλωβισμό των Ναυτεργατών από την πολύχρονη ομηρία τους.

Τότε η πρωτοβουλία αυτή είτε "θάφτηκε" είτε σχολιάστηκε από γραφική έως και επικίνδυνη!

Σήμερα ένα χρόνοι μετά με ικανοποίηση βλέπουμε ότι και άλλες εθνικές οργανώσεις Ναυτεργατών βάζουν το ίδιο αίτημα!!! Και όχι μόνο αυτό αλλά ακόμη δυνάμεις και πρόσωπα που βρίσκονται και ασχολούνται με το μεγάλο αυτό κοινωνικό πρόβλημα υιοθετούν την δική μας γραμμή!

Ενδεικτικό παράδειγμα αποτελεί ο επικεφαλής μεγάλου δικηγορικού γραφείου FrankColes, μιλάει στο ShippingPodcast με αφορμή την παγκόσμια ημέρα των Ναυτικών όπου μεταξύ των άλλων αναφέρει ότι "είναι ανεκτίμητη η συμβολή των Ναυτικών μας στο διεθνές εμπόριο και στην παγκόσμια οικονομία, συχνά η εργασία τους έχει υψηλό προσωπικό κόστος τόσο για τον εαυτό τους όσο και για τις οικογένειές τους" και καταλήγει ότι ο μακροχρόνιος εγκλωβισμός των Ναυτεργατών και η απαράδεκτη έως τώρα στάση όλων των αρχών μας οδηγεί στο συμπέρασμα: "χρειαζόμαστε μια παγκόσμια απεργία όλων των Ναυτικών επειδή η αλλαγή δεν έχει συμβεί ποτέ χωρίς κάτι να φέρει πραγματικά τον ρόλο του Ναυτικού στην πρώτη γραμμή. Συνεχίζουμε να έχουμε ναυτικούς που εργάζονται σε άθλιες και τρομακτικές συνθήκες και καμιά κυβέρνηση δεν ασχολείται με αυτές"!

Η πρωτοβουλία του αυτή βρήκε την ολόθερμη υποστήριξη χιλιάδων Ναυτεργατών μέσα και έξω από τα καράβια....

Το ερώτημα είναι εάν και πόσο θα ιδρώσουν τα αυτιά των γραφειοκρατών της ITF αλλά και του δικού μας ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κατεστημένου οι οποίοι αποδέχονται το εφοπλιστικό - κυβερνητικό δόγμα "αφήστε τα πλοία ελεύθερα να δουλεύουν" και τα ναυτεργατικά δικαιώματα να γίνονται θυσία στον βωμό των κερδών τους!

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ