του Σταμάτη Κυριάκη

Η σκοπιμότητα της αυτοκρατορικής επίσκεψης Ερντογάν στα κατεχόμενα της βόρειας Κύπρου κρατήθηκε επτασφράγιστο μυστικό από την αντιπολίτευση του στην Άγκυρα. Οι Τούρκικες εφημερίδες, συμπολιτευόμενες και αντιπολιτευόμενες, πίστευαν ότι θα έδινε κάποια δάνεια στους Τουρκοκυπρίους, κάποιες υποσχέσεις για δημιουργία στρατιωτικών βάσεων καθώς και τις καθιερωμένες υποσχέσεις για το φυσικό αέριο της ανατολικής Μεσογείου.

Έγιναν και αυτά. Αλλά η έκπληξη ήταν η επίσκεψη στα Βαρώσια και το άνοιγμα ενός τετραγώνου σε μια συνοικία της έρημης πόλης που περιλαμβάνει ένα κτήριο που στέγαζε ένα σχολείο καθώς και τα ρημαγμένα σπίτια των τριών δρόμων που το περιβάλουν.

Στην ομιλία του τόνισε ότι πρέπει «να σταματήσουμε πλέον να μιλάμε για Βορρά και Νότο». Ουσιαστικά έκανε ένα μικρό άλλα συμβολικό βήμα για την νομιμοποίηση του (αδελφού) «κράτους» των Τουρκοκυπρίων. Έτσι, στην συνείδηση πολλών , μαζί με το Αζερμπαϊτζάν , μπαίνουν τα θεμέλια για την δημιουργία ενός έθνους τριών αδελφών κρατών.

Κάλεσε δε μεγαλοψύχως για ακόμα μία φορά τους ξένους αλλά και τους Κύπριους ιδιοκτήτες των ακινήτων των Βαρωσίων να έρθουν να πάρουν πίσω τις περιουσίες τους.

Η Αμμόχωστος βέβαια είναι πλέον αδύνατο να αναστυλωθεί με αυτούς τους όρους. Έχουν περάσει σχεδόν πενήντα χρόνια που η τουριστική αυτή πόλη παραμένει ακατοίκητη και , εκ των πραγμάτων, τα κτήρια και οι υποδομές της είναι άχρηστες.

Ουδείς Κύπριος ή ξένος θα πάει να επενδύσει σε μια κατεστραμμένη πόλη –φάντασμα και μάλιστα υπό το καθεστώς του Ερντογάν. Το θέμα όμως δεν είναι αυτό.

Στα Βαρώσια ο Ερντογάν έκανε ακόμα ένα βήμα –πρόκληση δείχνοντας ότι είναι αποφασισμένος να προχωρήσει στην ίδρυση όχι απλώς ενός κράτους της Βόρειας Κύπρου αλλά αγνοώντας τους πάντες έχει βάλει πλώρη για δικό του Συνασπισμό κρατών.

Δείχνει να συνεχίζει ακάθεκτος και να πετυχαίνει μικρές νίκες που του επιτρέπουν (εκτός των άλλων) να κρατά καθηλωμένη την αντιπολίτευση του.

Οι «βαθιές ανησυχίες» του ΟΗΕ , του Συμβουλίου Ασφαλείας και της ΕΕ περισσότερο χρειάζονται στην Ελληνική κυβέρνηση και στα ΜΜΕ στην Ελλάδα για εσωτερική κατανάλωση. Δεν έχουν κάποια πρακτική αξία.

Η σημερινή Ελληνική κυβέρνηση καθώς και όλες οι προηγούμενες εφαρμόζοντας το δόγμα «ανήκομεν εις την Δύσιν» πληρώνουν το αντίτιμο της επιλογής αυτής, που αντικατοπτρίζεται στην ασίγαστη επιθετικότητα της Τουρκίας και τη δημιουργία τετελεσμένων. Παρά κι ενάντια μάλιστα στις «ανησυχίες» ΟΗΕ, ΕΕ, κ.λπ.

Τελικά πρέπει να το αναγνωρίσουμε: Ο μόνος που ασκεί στην περιοχή ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική (με όλους τους κινδύνους του δόγματος «πατώντας σε δύο βάρκες») είναι η Τουρκία.

πηγη: kommon.gr

Κατατέθηκε μέσα στο κατακαλόκαιρο από τον Υπουργό Εργασίας το αντιδραστικό – αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο για την «ίδρυση, οργάνωση και λειτουργία Ταμείου Επικουρικής Κεφαλαιοποιητικής Ασφάλισης».

Σύμφωνα με πληροφορίες αυτό εισάγεται άμεσα για συζήτηση στην αρμόδια Επιτροπή Κοινωνικών υποθέσεων ενώ η ψήφισή του στην ολομέλεια του σώματος προβλέπεται να γίνει μετά τις θερινές διακοπές της Βουλής.

Η κυβέρνηση της ΝΔ στον αντιλαϊκό δρόμο που πορεύεται δεν κάνει καμιά ανάπαυλα στην επίθεση που έχει εξαπολύσει ενάντια στα εργασιακά και κοινωνικοασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων.

Έτσι αμέσως μετά την ψήφιση του αντεργατικού – αντισυνδικαλιστικού νομοσχεδίου, τώρα σειρά παίρνει το χτύπημα της Κοινωνικής  Ασφάλισης με πρώτο βήμα την Επικουρική.

Με το νομοσχέδιο αυτό η επικουρική ασφάλιση παραδίδεται στα ιδιωτικά - επιχειρηματικά συμφέροντα και οι ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων θα τζογάρονται στις χρηματαγορές, γεγονός που οδηγεί σε τεράστιο κίνδυνο τον μόχθο μιας ζωής των εργαζομένων και από την άλλη καταργεί ντε φάκτο και ντε γιούρε το κοινωνικό – δημόσιο χαρακτήρα της επικουρικής ασφάλισης.

Η επιλογή της κυβέρνησης να καταθέσει μέσα στο καλοκαίρι το αντιασφαλιστικό της νομοθέτημα τρέφει την αυταπάτη ότι έτσι θα ξεμπερδέψει από την μαζική και οργανωμένη αντίσταση των εργαζομένων και των συνδικάτων τους.

Προφανώς είναι βαθειά νυχτωμένη εάν έχει τέτοιες ψευδαισθήσεις.

Το αγωνιστικό και μαχόμενο συνδικαλιστικό κίνημα θα οργανώσει την δυναμική του παρέμβαση, κινητοποιώντας τους εργαζόμενους έτσι ώστε να εμποδίσει τους αντεργατικούς σχεδιασμούς της κυβέρνησης να βάλει ταφόπλακα στην δημόσια κοινωνική και επικουρική ασφάλιση.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Από το Γιώργη Χρήστου

Όπως μας ενημέρωσε, «αποκάλυψε» για την ακρίβεια, ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, Θόδωρος Σκυλακάκης, μέσω του άτυπου καναλιού κυβερνητικής προπαγάνδας, το ΣΚΑΪ, σκοπεύει να φέρει «κομάντα» από τον ιδιωτικό τομέα, να πιάσουν δουλειά σε νευραλγικές υπηρεσίες του Δημοσίου, οι οποίες σχετίζονται με τα έργα του εθνικού σχεδίου ανάκαμψης, ώστε να βοηθήσουν στην πάταξη της χρόνιας γραφειοκρατίας, στην επιτάχυνση της υλοποίησης των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η χώρα και στην επίτευξη του στόχου της απορρόφησης των κονδυλίων του Ταμείου ύψους 30,5 δισ. ευρώ.

«Με μια διάταξη δημιουργούμε μια ομάδα εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα, προσωρινά, που θα πηγαίνουν από υπηρεσία σε υπηρεσία όπου υπάρχουν αυξημένες ανάγκες προσωπικού. Το Ταμείο αποτελεί απότομη προσθήκη διαδικασιών που μετά θα φύγει, θα ήταν παράλογο να κάνουμε προσλήψεις παίρνοντας ανθρώπους που θα κάτσουν 1, 2, 3 χρόνια», υποστήριξε ο κ. Σκυλακάκης στις δηλώσεις του, διευκρινίζοντας ότι οι ιδιωτικοί υπάλληλοι θα είναι λιγότεροι από 100 και «θα δουλέψουν σαν «κομάντος» όπου έχουμε ανάγκες».

Το «1, 2, 3 χρόνια» του Σκυλακάκη, πέραν του ότι μας φέρνει στο μυαλό τη λαϊκή ρήση «ουδέν μονιμότερον του προσωρινού», αποτελεί μια ακόμα δικαιολογία για να βάλει τους ιδιώτες στο Δημόσιο και να σπρώξει κρατικό χρήμα προς τους «ειδικούς», την «ελίτ», το «γραφειοκρατικό κεφάλαιο» (στη χώρα μας έχει το «μανδύα» των κρατικοδίαιτων εργολάβων, καναλαρχών, εφοπλιστών, ιδιωτών της υγείας, της ασφάλισης, της ενέργειας, του τουρισμού, των fund, των «επενδυτών» κ.λπ.), όπως θα έλεγε και ο γάλλος κοινωνιολόγος Συλβάν Λωράνς. Για να μη θυμηθούμε τι έλεγε ο Μαρξ, ότι η γραφειοκρατία αποτελεί εργαλείο, ένα όργανο του κράτους με το οποίο η άρχουσα τάξη ασκεί επιρροή και εξουσία πάνω στις υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες. Ο Μαρξ έβλεπε τη γραφειοκρατία σαν ένα μηχανισμό, μέσω του οποίου η αστική τάξη διατηρεί και υπερασπίζεται το καπιταλιστικό σύστημα.

Το πολιτικό πελατειακό σύστημα, και εν προκειμένω η κυβέρνηση της ΝΔ, χρησιμοποιεί ως «όπλο» της τη γραφειοκρατία, μέσα από την πολυνομία με τις -πολλές φορές- αντιφατικές διατάξεις  (χαρακτηριστικό παράδειγμα τα μέτρα κατά της διασποράς του κορονοϊού, που αλλάζουν εν ριπή οφθαλμού), την εσκεμμένη απαξίωση των δημόσιων υπηρεσιών και υποστελέχωσή τους, γιατί έτσι συντηρείται αυτό το φαινόμενο και εξυπηρετεί το «γραφειοκρατικό κεφάλαιο», το οποίο, με αυτόν τον τρόπο, υφαρπάζει τα χρήματα των φορολογουμένων, αυξάνει τα οικονομικά οφέλη, τα προνόμια και τις εξουσίες τους έναντι των εργαζομένων και του λαού.

Και επειδή μονίμως μιλάμε για γραφειοκρατία του δημόσιου τομέα, ας σκεφτούμε τι γίνεται με τη γραφειοκρατία στον ιδιωτικό τομέα, π.χ., στις τράπεζες, για να καταλάβει κανείς ποιον τελικά ωφελεί.

Οπότε να αφήσει το «δούλεμα» ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών. Το «τέρας της γραφειοκρατίας» έχει… γονείς: τον καπιταλισμό, το νεοφιλελευθερισμό, τα αφεντικά του.

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr