Σήμερα, 3 Οκτωβρίου, η Ελλάδα πέρασε τη Σουηδία στο θλιβερό νούμερο των νεκρών από Covid. Και αυτό έχει σημασία, γιατί πριν ένα χρόνο η Ελλάδα εμφανιζόταν ως το απόλυτο success story στην αντιμετώπιση του κορωνοϊού, ενώ η Σουηδία ήταν παράδειγμα προς αποφυγή. 

Ελλάδα – Σουηδία απώλειες από Covid

Το γεγονός ότι από το ένα άκρο περάσαμε στο άλλο δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Αφορά τρεις παράγοντες: 

(α) Την καθήλωση των ποσοστών εμβολιασμού στην Ελλάδα, σε σχέση με όλες τις υπόλοιπες χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Στο γράφημα φαίνεται ότι “πιάνουμε” τη Σουηδία σε θανάτους, όταν η εμβολιαστική κάλυψη στη Σουηδία αποδίδει, ενώ στην Ελλάδα όχι (καλοκαίρι – φθινόπωρο 2021).

(β) Τη χυδαία εργαλειοποίηση και κομματική εκμετάλλευση εκ μέρους της κυβέρνησης Μητσοτάκη της πολύ ήπιας εμφάνισης της πανδημίας στη χώρα κατά το πρώτο κύμα. Η μεγάλη απόσταση που χωρίζει την Ελλάδα από τη Σουηδία μέχρι και το φθινόπωρο του 2020 εξανεμίζεται γρήγορα.

(γ) Την εμμονική ανάδειξη εκ μέρους της κυβέρνησης της “ατομικής ευθύνης” των πολιτών ώστε να κρυφτεί η πολιτική και συλλογική ευθύνη της πολιτείας.

Ως εκ τούτου, αποκλειστικός υπεύθυνος να λογοδοτήσει για την παραπάνω τραγική αντιστροφή της κατάστασης, είναι ο πρωθυπουργός. Ο άλλοτε Μωυσής, ο χθεσινός σιμουλτανέ, το πάλαι ποτέ υπόδειγμα ηγέτη, ο περσινός νικητής στη μάχη ενάντια στον κορωνοϊό. Αυτός που πανηγύριζε τον Ιούλιο του 2020 στη Σαντορίνη γιατί “η Ελλάδα νίκησε”. 

Ας απαντήσει λοιπόν σήμερα, πώς, από καλύτερη θέση, βρεθήκαμε σε χειρότερη;

Πώς από παράδειγμα προς μίμηση, βρεθήκαμε πίσω από το παράδειγμα προς αποφυγή;

Φταίει κανείς; 

Υπάρχει πολιτική ευθύνη;

Ή μήπως φταίνε πάλι οι πολίτες;

Φταίει σε κάτι η κυβέρνηση που περάσαμε τη Σουηδία σε θανάτους; Τη Σουηδία, που όλοι την χαρακτήρισαν ως τη χώρα με τη χειρότερη δυνατή αντιμετώπιση των πρώτων φάσεων της πανδημίας, τουλάχιστον ανάμεσα στον προηγμένο κόσμο; 

Το Σουηδικό μοντέλο – μαζί με την πολύ πρώιμη (και καταστροφική) βρετανική αντίδραση, αποτέλεσε παράδειγμα προς αποφυγή στην πρώτη φάση της πανδημίας, καθώς υποτίμησε τη μεταδοτικότητα του ιού, αγνόησε τον κίνδυνο ειδικά για τα γηροκομεία και τα κέντρα φροντίδας ηλικιωμένων, αρνήθηκε τα περιοριστικά μέτρα. Αποτέλεσμα ήταν να εκτοξευτεί σε πρώτη φάση ο αριθμός των κρουσμάτων και των νεκρών και να πιεστεί ασφυκτικά το σύστημα υγείας. 

Από την άλλη, η Ελλάδα δεν κατάλαβε καν το πρώτο κύμα της πανδημίας. Τόσο η θέση της στην περιφέρεια της Ευρώπης, όσο και η ευλαβική τήρηση των μέτρων από τη μεριά της κοινωνίας που γνώριζε πολύ καλά τη χρόνια κατάρρευση των νοσοκομείων και τη συστηματική υπονόμευση του ΕΣΥ, την έφερε σε μία από τις καλύτερες θέσεις αναφορικά με κρούσματα και απώλειες. 

Αυτό το μάλλον αντικειμενικό γεγονός της καλής μας τύχης (καθώς αφορούσε στην πρώτη αυτή φάση σχεδόν ολόκληρη την Ανατολική Ευρώπη), ερμηνεύτηκε, παρουσιάστηκε και κυρίως διαφημίστηκε, ως παγκόσμια επιτυχία της κυβερνητικής πολιτικής και του πρωθυπουργού ειδικά. 

Ολιγόφρονες κυβερνητικοί προπαγανδιστές αποθέωναν τον Μητσοτάκη. Τις δηλώσεις ότι “νικήσαμε τον κορωνοϊό”, διαδέχθηκε το άρπα κόλλα άνοιγμα του τουρισμού, με απύθμενες ηλιθιότητες για τον “έξυπνο αλγόριθμο” που τάχα μας τον ζητάει όλος ο πλανήτης, και όταν συνακόλουθα τα κρούσματα άρχισαν να πολλαπλασιάζονται, ενοχοποιήθηκε, ποιος άλλος, η ατομική ευθύνη και ειδικά οι νέοι, οι πλατείες και τα πάρκα. 

Αντί ο χρόνος που κερδήθηκε στην πρώτη φάση να αξιοποιηθεί για να ενισχυθεί το σύστημα υγείας, να συγκροτηθούν μηχανισμοί πρόληψης, ανίχνευσης, περιορισμού της μετάδοσης, να παρθούν μέτρα σε χώρους εργασίας και μέσα μεταφοράς, αλλά και να προετοιμαστεί το εμβολιαστικό εγχείρημα εξασφαλίζοντας την καθολική κάλυψη του πληθυσμού, σπαταλήθηκε ολοκληρωτικά σε ένα ανεπανάληπτο λιβάνισμα της κυβέρνησης στον εαυτό της.

Το δεύτερο κύμα αντιμετωπίστηκε με εξίσου εγκληματικό τρόπο: Λοκ ντάουν μέσα σε λοκ ντάουν, περιορισμοί χωρίς λογική και νόημα, απαγορεύσεις με αποκλειστικά φρονηματικό χαρακτήρα, αναποτελεσματικά μέτρα, ίσα για να διαχέεται η ευθύνη στην κοινωνία και να υπεκφεύγει της ευθύνης το Μέγαρο Μαξίμου. 

Και αντί να συγκροτηθούν μηχανισμοί και θεσμοί για να επιτευχθεί η καθολική εμβολιαστική κάλυψη, πάλι με κουτοπόνηρο τρόπο, στήθηκε από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ ένας βολικός αντίπαλος που θα φορτώνονταν τη βέβαιη μελλοντική αποτυχία: το αντιεμβολιαστικό κίνημα. 

Όσο λοιπόν η Σουηδία καθήλωνε κρούσματα και θανάτους χάρη στον εμβολιασμό, επιμένοντας ειδικά στις ευάλωτες ηλικιακές ομάδες, με σχεδόν καθολική κάλυψη στις μεγάλες ηλικίες, στην Ελλάδα αντί να καθηλωθούν κρούσματα και απώλειες, καθηλώθηκαν τα εμβολιαστικά νούμερα. 

Ο πρωθυπουργεύων κ. Σκέρτσος μπορεί να διαμαρτύρεται κάθε φορά που του υπενθυμίζουν ότι η εμβολιαστική εκστρατεία στην Ελλάδα προσάραξε στις ξέρες, αλλά ας δούμε τι γράφει το CNN: “Όλες οι πρώην δυτικές χώρες της Ευρώπης, με την ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, έχουν εμβολιάσει τουλάχιστον το 70% των ενήλικων πολιτών τους”. Είναι το CNN τμήμα κάποιας αντικυβερνητικής συνωμοσίας; 

Τι λένε συγκεκριμένα τα νούμερα του ECDC:

Η Ελλάδα έχει εμβολιάσει το 74% των ηλικιών άνω των 80, το 82,4% των ηλικιών 70-79, το 79,9% των ηλικιών 60-69. 

Η Σουηδία έχει εμβολιάσει το 95,1% των ηλικιών άνω των 80, το 96,4% των ηλικιών 70-79, το 91,8% των ηλικιών 60-69. 

Για όσους βιαστούν να αναδείξουν τις πολιτισμικές, μορφωτικές και κοινωνικές διαφορές της Ελλάδας από την προχωρημένη Σκανδιναβία, άλλες συγκρίσεις είναι πολύ πιο επώδυνες:

Η επίσης μεσογειακή, βαθιά καθολική, και συγκρίσιμου βιοτικού επιπέδου με την Ελλάδα Πορτογαλία, έχει εμβολιάσει το 100% των ηλικιών άνω των 80, το 100% των ηλικιών 70-79, το 100% των ηλικιών 60-69. 

Συγκεντρωτικά ποσοστά εμβολιασμών (μιας τουλάχιστον δόσης) ανά ηλικιακό γκρουπ στις χώρες της ΕΕ (Πηγή: ECDC, 1/10/2021)

Τόσο τα ποσοστά εμβολιασμών, όσο και η μόνιμη επίκληση της ατομικής συμπεριφοράς, συνιστούν βαριά πολιτική ευθύνη για μια κυβέρνηση που βασικό της μέλημα μέσα στην πανδημία ήταν η εικόνα της στον καθρέφτη, η προώθηση κάθε λογής αντεργατικής ρύθμισης, τα δωράκια και οι διευκολύνσεις στις επιχειρήσεις και φυσικά οι ιδιωτικοποιήσεις. 

Το γεγονός ότι σήμερα η Ελλάδα ξεπέρασε σε νεκρούς τη Σουηδία, είναι σημαντικό και από άλλη μια πλευρά:

Η Σουηδία ήταν η σημαία των οπαδών της βιοπολιτικής συνωμοσίας που λίγο μετά εξελίχθηκαν σε οπαδούς του αντιεμβολιασμού. Σύμφωνα με αυτούς, το λοκ ντάουν δεν έχει καμιά υγειονομική χρησιμότητα, γίνεται αποκλειστικά για λόγους συμμόρφωσης και υποταγής του πληθους και η σουηδική απάντηση θα αποδεικνύονταν αποτελεσματικότερη. 

Φυσικά, τα περιοριστικά μέτρα αποδείχθηκαν παγκοσμίως αναγκαία για να κερδηθεί ο κρίσιμος πρώτος χρόνος για τα συστήματα υγείας. Ανάποδα, η επί μήνες συνέχιση περιοριστικών μέτρων με ταυτόχρονη αγνόηση κάθε άλλης υγειονομικής, κοινωνικής και οικονομικής ανάγκης, αδρανοποιεί τα κοινωνικά αντανακλαστικά. Αυτό έγινε στην Ελλάδα, κατά το δεύτερο και τρίτο κύμα, όπου με κάθε σκληρότερο περιορισμό είχαμε χειρότερα αποτελέσματα στην εξάπλωση της πανδημίας.

Ωστόσο, η χαλαρή αντιμετώπιση της πανδημίας και η επένδυση σε μια γρήγορη και εύκολη επίτευξη ανοσίας του πληθυσμού, (όπως το σουηδικό μοντέλο επιδίωκε, τουλάχιστον αρχικά), δεν επιβεβαιώνεται.

Γιατί εδώ το θέμα δεν είναι να συγκριθεί η Σουηδία με την Ελλάδα, και τις καταστροφικές, ανεύθυνες και ασυνείδητες κυβερνητικές της πολιτικές.

Το θέμα είναι να συγκριθεί η Σουηδία με τη Νορβηγία, τη Φινλανδία ή τη Δανία, χώρες που υιοθέτησαν περιοριστικά μέτρα στην πρώτη φάση, με σημαντική -κατά τα αποτελέσματα- επιτυχία, και στη δεύτερη φάση επένδυσαν στην εμβολιαστική κάλυψη. 

Ελλάδα, Σουηδία, Δανία, Φινλανδία, Νορβηγία: Απώλειες Covid ανά εκατομμύριο πληθυσμού

Συγκεκριμένα, η Νορβηγία τα πάει 9,3 φορές καλύτερα από τη Σουηδία σε απώλειες ανά εκατομμύριο πληθυσμού (157,53 θάνατοι ανά εκατομμύριο έναντι 1463,36 στη Σουηδία), η Φινλανδία 7,5 φορές καλύτερα (194,29 απώλειες ανά εκατομμύριο), η Δανία 3,2 φορές καλύτερα (458,43 απώλειες ανά εκατομμύριο). Καλύτερες είναι και οι επιδόσεις των γειτονικών της Σουηδίας χωρών στην εμβολιαστική κάλυψη, με τα ποσοστά στις κρίσιμες ηλικίες των 60+ να πλησιάζουν στο 100%. 

Όχι το σουηδικό μοντέλο, δεν ήταν καλύτερο στην αντιμετώπιση της πανδημίας. 

Η ελληνική κυβερνητική διαχείριση το κάνει να φαίνεται έτσι. Μια ακόμα συνεισφορά της κυβέρνησης Μητσοτάκη στο “έλα μωρέ μια γρίπη είναι – δείτε τι έκανε η Σουηδία και τα πήγε καλύτερα από εμάς”.

πηγη: antapocrisis.gr

Το δεξαμενόπλοιο Noor One, το οποίο μετέφερε ποσότητα «μαμούθ» ηρωίνης δύο τόνων και 120 κιλών

Κώστας Ζαφειρόπουλος

Η ηρωίνη του Noor One συνεχίζει να σκοτώνει όσους την «ακουμπάνε» 7,5 χρόνια μετά τη σύλληψη του φορτίου των 2,1 τόνων. Όπως έγινε χθες γνωστό, νεκρός βρέθηκε σε διαμέρισμα στο Ντουμπάι (στις αρχές Σεπτεμβρίου!) ο Βασίλης Γεωργιάδης, επιχειρηματίας και ένας από τους μάρτυρες στην υπόθεση, ο οποίος είχε ζητήσει να καταθέσει, αλλά δεν κλήθηκε τελικά από τις ανακριτικές αρχές. Πρόκειται για τον 10ο κατά σειρά θάνατο ατόμου που σχετίζεται άμεσα ή έμμεσα με την υπόθεση. 10 θάνατοι, σχεδόν όλοι ύποπτοι, σε τρεις ηπείρους μέσα σε έξι χρόνια.

Η αιτία θανάτου του Β. Γεωργιάδη παραμένει άγνωστη, καθώς, κατά περίεργο λόγο, εκδόθηκε πιστοποιητικό θανάτου του στις 3 Σεπτεμβρίου, χωρίς να γίνει αναγνώριση στο πτώμα του και χωρίς επίσης να γίνει νεκροψία και νεκροτομή (πηγή: dikografies.blogspot). Δίπλα του φέρεται να βρέθηκε νεκρό και το σκυλί του. Η σορός του παραμένει ακόμη στα Εμιράτα, καθώς δεν την έχουν παραλάβει οι οικείοι του, ενώ είναι άγνωστο πού βρίσκονται τα προσωπικά του είδη, μεταξύ των οποίων οι σημειώσεις και οι υπολογιστές του.

Ο ίδιος, όπως έλεγε, ζούσε σε καθεστώς ιδιότυπης ομηρίας, καθώς του είχε απαγορευτεί η έξοδος από τα Αραβικά Εμιράτα εξαιτίας καταδίκης που είχε για οικονομική υπόθεση. Είχε έρθει πολλές φορές σε επικοινωνία με την ελληνική πρεσβεία στα Εμιράτα με σκοπό να μεταφερθεί το αίτημά του να καταθέσει. Το ίδιο είχε μεταφέρει και σε πολλούς δημοσιογράφους που έχουν ασχοληθεί με την υπόθεση. Ο εισαγγελέας Εφετών Ο. Τζορμπατζόγλου είχε ζητήσει να ληφθεί η κατάθεσή του. Λόγω της απαγόρευσης εξόδου, είχε τεθεί το ζήτημα να σταλεί στο Ντουμπάι δικαστικός λειτουργός για να λάβει την κατάθεσή του. Κάτι τέτοιο δε συνέβη ποτέ.

Υπενθυμίζεται πως το Ντουμπάι, τόπος διαμονής του Β. Γεωργιάδη, δεν ήταν ένα τυχαίο μέρος ως προς την υπόθεση του ναρκώ-πλοιου, αλλά ο τόπος στον οποίο εμφανίζονταν συνεχώς οι βασικοί κατηγορούμενοι, εκεί από όπου ξεκίνησε το πλοίο, η χώρα που είχαν ως έδρα εμπλεκόμενες εταιρείες και εκεί που εμφανίζονται οι τραπεζικοί λογαριασμοί με τα ύποπτα εμβάσματα.

Ο Β. Γεωργιάδης σε συνέντευξή του («Αυγή», 1.11.2020) είχε πει: «Το 2013 έφτασε στα αυτιά μου η πληροφορία, από άνθρωπο ο οποίος έχει καταδικαστεί σε ισόβια γι’ αυτή την υπόθεση, ότι υπάρχει εμπλοκή του Έλληνα πρεσβευτή στο Ντουμπάι σε υπόθεση διαφθοράς για να φύγει το πλοίο. Όταν πιάστηκε το πλοίο στην Ελλάδα, μου ήρθαν επιπλέον πληροφορίες. Ποιοι ήταν οι εμπλεκόμενοι, γιατί, ποιος ήταν ο ναυλωτής του καραβιού, ποιος έβαλε τα λεφτά. [...] Επιχείρησα να μιλήσω και με τον ανακριτή, τον κ. Πετρόπουλο, αλλά αρνείται να μου μιλήσει». Ο ίδιος φέρεται να είχε μιλήσει τρεις φορές με προηγούμενη ανακρίτρια, η οποία ωστόσο παραιτήθηκε από το σώμα και έφυγε για την Αμερική. Ζητούμενο πλέον είναι αν θα υπάρξει αίτημα των ελληνικών δικαστικών αρχών για τη διερεύνηση των συνθηκών θανάτου του μάρτυρα.

Πιστεύει η κυβέρνηση ότι οι πολίτες συμμερίζονται την αισιοδοξία και την χαρά της για την ελληνο-γαλλική συμφωνία;

Όπως όλες τις προηγούμενες μέρες, από τότε που υπογράφθηκε η εταιρική αμυντική συμφωνία,Ελλάδας - Γαλλίας έτσι και χθες στην Βουλή η κυβέρνηση έκανε το καθήκον της απέναντι …στον εαυτό της και την μακροημέρευσή της: Χρησιμοποίησε όσο πιο πολύ μπορούσε το επίθετο «ιστορική».

Το ακούσαμε στην πανηγυρική εκδοχή Μητσοτάκη, στην «χακί βερσιόν» Παναγιωτόπουλου, στην συναινετική και μειλίχια εκδοχή Δένδια. Ακόμη και στην Μπογδάνεια αφού ο -μόλις 2 ημερών διαγραμμένος βουλευτής της Α’Αθήνας- δήλωσε πως είναι ο 158ος νεοδημοκράτης που ψήφισε την συμφωνία.

Στην συζήτηση ως συνήθως επικράτησαν επικοινωνιακά οι ατάκες της αντιπαράθεσης του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Αλέξη Τσίπρα. Σε περίπτωση όμως που κάποιος είχε την ψυχραιμία να ακούσει προσεκτικά όσα ειπώθηκαν από όλες τις πλευρές αντιλήφθηκε ότι δεν θα δούμε θεαματικές αλλαγές στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης που καταψήφισαν την συμφωνία (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, Μέρα 25) επισήμαναν -το καθένα με τον τρόπο και την οπτική του - πώς η συμφωνία δεν θα εμποδίσει το καθεστώς της Άγκυρας να αμφισβητεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στο Αιγαίο. Ακόμη και το ΚΙΝ.ΑΛ, που υπερψήφισε, δεν περιμένει κάτι τέτοιο όπως διευκρίνισε η Φώφη Γεννηματά.

  

 

Αλλά και στις ομιλίες των υπουργών της κυβέρνησης μπορούσε να διακρίνει κανείς αυτό στο στοιχείο. Ο Νίκος Δένδιας π.χ υποστήριξε ότι η ελληνική αμυντική συνδρομή στην Υποσαχάρια Αφρική που προβλέπεται στην συμφωνία, θα υλοποιηθεί μόνον εφόσον η Ελλάδα κρίνει πώς κάτι τέτοιο συνάδει με το εθνικό της συμφέρον. Απαντώντας έτσι στην κριτική της αντιπολίτευσης.

Αν το κείμενο που υπογράφθηκε δίνει – όπως εκτιμά ο ΥΠΕΞ- στην Ελλάδα μια τέτοια δυνατότητα, τι άραγε σημαίνει αυτό για την Γαλλία; Μια «πυρηνική υπερδύναμη» όπως την αποκάλεσε ο Κ.Μητσοτάκης; Προφανώς ότι μπορεί να επιλέξει αν και με ποιους όρους θα παράσχει την συμβολή της, εφόσον συμβεί ένα θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο. Δηλαδή θα κρίνει με γνώμονα τα συμφέροντά της, όπως θα διαμορφώνονται στην εκάστοτε συγκυρία.

Ας αφήσουμε όμως τις ερμηνείες της συμφωνίας στους ειδικούς σε θέματα διεθνούς δικαίου. Ας ασχοληθούμε με το αν η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας (που δεν ειδικεύεται στο διεθνές δίκαιο) συμμερίζεται την αισιοδοξία της κυβέρνησης.

Η απάντηση εδώ είναι μάλλον αρνητική. Βλέπετε ο (πηγμένος από τα άγχη της καθημερινότητας) πολίτης έχει ακούσει κατά καιρούς πολλά για επίδοξους «προστάτες», «φιλέλληνες» και «συμμάχους» της χώρας. Έχει δει όμως πολύ λίγες πράξεις σε αυτή την κατεύθυνση.

Το μόνο που «έχει σίγουρο» από αυτή την συμφωνία είναι πως θα αγοραστούν πλοία και αεροπλάνα. Δηλαδή θα πρέπει να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη για πολλά – πολλά χρόνια.

πηγη; news247.gr