Αλλαγές συμπεριφοράς στον γάμο διαπιστώνονται στην Ελλάδα από το 1980 και έπειτα, σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Από το 1980 και έπειτα παρατηρούνται αλλαγές συμπεριφοράς όσον αφορά τον γάμο στην Ελλάδα. Ειδικότερα, οι γυναίκες αρχίζουν να τον αναβάλλουν, ενώ όλο και περισσότερες δεν παντρεύονται. Οι εξελίξεις αυτές επηρεάζουν και τη γονιμότητά τους, στον βαθμό που η απόκτηση του πρώτου παιδιού παραμένει στενά συνδεδεμένη με τη σύναψη του πρώτου γάμου στη χώρα μας. Πρόκειται για στοιχεία που αναφέρονται στο πλαίσιο του Ερευνητικού Προγράμματος «Δημογραφικά Προτάγματα στην Έρευνα και Πρακτική στην Ελλάδα» που χρηματοδοτείται από το Ελληνικό Ίδρυμα Έρευνας και Καινοτομίας (ΕΛ.ΙΔ.Ε.Κ.) στο πλαίσιο της Δράσης «1η Προκήρυξη ερευνητικών έργων ΕΛ.ΙΔ.Ε.Κ. για την ενίσχυση των μελών ΔΕΠ και Ερευνητών/τριών και την προμήθεια ερευνητικού εξοπλισμού μεγάλης αξίας» . Συγγραφέας της έρευνας είναι ο Γιώργος Κοντογιάννης, δρ Δημογραφίας, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, μεταδιδακτορικός ερευνητής, Ερευνητικό Πρόγραμμα (ΕΛΙΔΕΚ) «Δημογραφικά Προτάγματα στην Έρευνα και Πρακτική».

Πιο αναλυτικά, σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, από το 1980 οι γυναίκες αρχίζουν να παντρεύονται λιγότερο (οι συνθετικοί δείκτες που παρουσιάζονται παρακάτω θα επιτρέψουν τη λεπτομερέστερη ανάλυση της γαμηλιότητας), ενώ οι πρώτοι γάμοι σε κανένα έτος από το 1980 και έπειτα δεν ξεπερνούν τους 76 χιλ. του 1979. Κατά τη δεκαετία του 1980 οι πρώτοι γάμοι είναι λιγότεροι από 56.000 ανά έτος, στη δεκαετία του 1990 δεν ξεπερνούν τους 53.000 και από το 2016 και έπειτα δεν υπερβαίνουν τους 40.000, ενώ το 2020 (την πρώτη χρονιά της πανδημίας του COVID-19) είναι λιγότεροι από 26 χιλ. Όσον αφορά το σύνολο των γάμων το 1979 έχουμε 79 χιλ., τη δεκαετία του 1980 δεν ξεπερνούν τους 71χιλ. ανά έτος, τη δεκαετία του 1990 τους 63 χιλ., την επόμενη δεκαετία τους 59χιλ., ενώ από το 2012 και μετά είναι λιγότεροι από 50 χιλ.. Το 2020 καταγράφονται μόλις 30 χιλ. και το 2021(μη δίσεκτο έτος, δεύτερο έτος της πανδημίας) 39 χιλ..

Η πανδημία ωφέλησε πολιτικούς γάμους και σύμφωνο συμβίωσης

Οι πολιτικοί γάμοι, σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, αποτελούν έως τα μέσα της δεκαετίας του 2000 μόλις το 1/4 των ετησίως τελεσθέντων γάμων. Η τάση των ζευγαριών να επιλέγουν τον πολιτικό γάμο εντείνεται στη συνέχεια, με αποτέλεσμα να αποτελούν πλέον το 45-50% του συνόλου την περίοδο 2011-2019. Το 2020 φαίνεται ότι η πανδημία, σύμφωνα με την έρευνα, επηρέασε έντονα την επιλογή των ατόμων (το 60% περίπου των γάμων ήταν πολιτικοί), καθώς οι περιορισμοί που επέβαλλε η πολιτεία και αφορούσαν στον αριθμό των καλεσμένων, στις αποστάσεις μεταξύ τους κ.ά., αλλά και ο φόβος μετάδοσης του ιού, ώθησαν πολύ περισσότερα ζευγάρια από ό,τι συνήθως σε ένα τύπο γάμου που τελείται ενώπιον λιγότερων καλεσμένων.

Τέλος, ενώ τα πρώτα έτη μετά τη θέσπισή του περιορισμένος αριθμός ατόμων επιλέγει το Σύμφωνο Συμβίωσης, από το 2014 και έπειτα ο αριθμός των Συμφώνων αυξάνεται ταχύτατα (μόλις 593 Σύμφωνα το 2013, 1.590 το 2014, 4.909 το 2017, 9.021 το 2020 και 11.429 το 2021). Φαίνεται επομένως ότι ενώ η πανδημία αποθάρρυνε πολλά ζευγάρια από το να παντρευτούν το 2020 και το 2021, εντούτοις δεν αποτέλεσε ανασταλτικό παράγοντα για τη σύναψη Συμφώνου Συμβίωσης.

Αυξάνεται η μέση ηλικία στον πρώτο γάμο

Σχετικά με τη μέση ηλικία στον πρώτο γάμο είναι ενδεικτικό ότι μειώνεται σταθερά από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 έως και τα τέλη αυτής του 1970 (25,4 έτη το 1956, αλλά 23,4 έτη την πενταετία 1978-1982). Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 όμως, η μέση ηλικία αυξάνεται αδιάκοπα (για 4 σχεδόν δεκαετίες), με αποτέλεσμα τη διετία 2019-2020 οι γυναίκες να παντρεύονται για πρώτη φορά στη χώρα μας στα 30,5 τους έτη, κάτι που επηρεάζει τον αριθμό των απογόνων που θα αποκτήσουν, καθώς οι πιθανότητες σύλληψης και τεκνοποίησης μειώνονται ταχύτατα μετά τα 35 τους έτη (υπενθυμίζεται ότι ο γάμος και η απόκτηση απογόνων είναι ακόμη έντονα συνδεδεμένοι στη χώρα μας).

Όπως προκύπτει από τα ίδια στοιχεία της παραπάνω έρευνας, η σύγκριση της πορείας της γαμηλιότητας στη χώρα μας με αυτή των άλλων ευρωπαϊκών χωρών παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ειδικότερα, στη Βόρεια και Δυτική Ευρώπη στις επτά πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα παρατηρείται μια σημαντική μείωση του ποσοστού των άγαμων γυναικών (ιδιαίτερα στην περίοδο 1945-1965), αλλά οι τάσεις ανατρέπονται από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 και η γαμηλιότητα υποχωρεί προοδευτικά, η μέση ηλικία στον γάμο ανέρχεται με ταχείς ρυθμούς, οι όλο και λιγότεροι γάμοι γίνονται όλο και πιο εύθραυστοι και οι εκτός γάμου γεννήσεις αυξάνονται ταχύτατα.

Σε δηλώσεις του στο Αθηναϊκό - Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο κ. Κοντογιάννης τονίζει:

«Οι νοοτροπίες, αντιλήψεις και συμπεριφορές αναφορικά με τον γάμο αλλάζουν από το 1980 και έπειτα στην Ελλάδα. Έκτοτε οι γυναίκες αρχίζουν να αναβάλλουν τον γάμο, ενώ όλο και περισσότερες δεν παντρεύονται. Οι αλλαγές αυτές ξεκίνησαν αρκετά νωρίτερα στη Βόρεια και Δυτική Ευρώπη. Εντούτοις, αν και με καθυστέρηση, με μερικές ιδιαιτερότητες φτάνουν σταδιακά και στη χώρα μας. Κατά τη διάρκεια του 21ου αιώνα, ο γάμος δεν είναι πλέον “καθολικός”, δηλαδή δεν αφορά στη συντριπτική πλειονότητα των γυναικών (αξίζει να σημειώσουμε ότι τουλάχιστον 90 στις 100 γυναίκες από αυτές που γεννήθηκαν κατά τις δεκαετίες του 1940 και του 1950 τέλεσαν έναν πρώτο γάμο έως τα 50 τους έτη, αλλά φαίνεται ότι το πολύ 75 στις 100 γυναίκες θα συνάπτουν έναν πρώτο γάμο μεταξύ αυτών που γεννιούνται από το 1980 και έπειτα). Παράλληλα, όλο και περισσότερα ζευγάρια λύνουν το γαμήλιο δεσμό τους, ενώ όλο και περισσότερα εξ αυτών επιλέγουν τον πολιτικό γάμο και το σύμφωνο συμβίωσης αντί για το θρησκευτικό γάμο. Επομένως, σταδιακά αυξάνεται τόσο η εκτός γάμου συγκατοίκηση (είτε με τη μορφή του Συμφώνου Συμβίωσης είτε εκτός κάθε επισημοποιημένου δεσμού), όσο και η εκτός γάμου τεκνοποίηση, που παραμένουν σε πολύ χαμηλά επίπεδα στην Ελλάδα καθ’ όλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Ως εκ τούτου, οι οικογενειακές δομές διαφοροποιούνται όλο και περισσότερο από αυτές του παρελθόντος στη χώρα μας και η μικρή σε μέγεθος πυρηνική οικογένεια που προκύπτει από το γάμο συνεχίζει να επικρατεί, ενώ παράλληλα αναδύονται νέα οικογενειακά πρότυπα, απαιτώντας νέες προσεγγίσεις στη διαμόρφωση των δημογραφικών και κοινωνικών πολιτικών».  

Πηγή: Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων

Πηγή: protothema.gr

Είναι αδιανόητα πράγματα αυτά που ακούγονται από την παρέα Μητσοτάκη, και τα ΜΜΕ, σε σχέση με την οικονομική πραγματικότητα που βιώνει η χώρα και ο λαός της. Μια γκεμπελική προπαγάνδα, περί βελτίωσης κλπ της  γενικής  οικονομικής  κατάστασης.…  Αλλά και  στο σύνολό του, ο κοινοβουλευτικός πολιτικός κόσμος, αρνείται να κάνει μια ουσιαστική δημόσια  συζήτηση για την ελληνική τραγωδία… ,

Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε μονάδες αγοραστικής δύναμης σε συνδυασμό με το εξωτερικό χρέος, είναι σημαντικοί  δείκτες για να ψηλαφίσει κανείς την εικόνα μιας οικονομίας.

Α) ΑΕΠ ΣΕ ΜΟΝΑΔΕΣ ΑΓΟΡΑΣΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ:  Όπως βλέπουμε στον παρακάτω πίνακα (1) η Ελλάδα,   από 14^η στην Ε.Ε. σε δείκτη κατά κεφαλήν  ΑΕΠ σε ΜΑΔ, με 95,3% του Μ.Ο. της Ε.Ε.  το 2009, βυθίστηκε στην26η και προτελευταία θέση με   64,6% του Μ.Ο το 2021.

Βλέπουμε ότι άλλες περιφερειακές χώρες, π.χ. (οι Βαλκανικές), Ρουμανία, Βουλγαρία, Κροατία, Σλοβενία, αλλά και (μη Βαλκανικές) Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχία, Λιθουανία, Λετονία, Εσθονία κ.α. βελτίωσαν σημαντικά την θέση τους τόσο στην κατάταξη , αλλά κύρια στην προσέγγιση τους  με τον Μ.Ο, της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αντίθετα σε χώρες όπως η Κύπρος, η Ιταλία, η Πορτογαλία,  επιδεινώθηκε σημαντικά η θέση τους, χωρίς όμως να πλησιάζουν την ελληνική καταστροφή. Είναι ενδεικτικό ότι η Πολωνία, η Ουγγαρία, η Τσεχία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία,  η Κροατία, η  Δανία, δηλαδή όλες οι χώρες που διατηρούν σχετική η και καθολική (Δανία)    νομισματική κυριαρχία και δεν είναι στην ζώνη του ευρώ, βελτίωσαν  την θέση τους (πλήν της Σουηδίας που έμεινε στάσιμη).

Ας μας εξηγήσουν όμως, όλοι, που κυβέρνησαν από το 2010 έως σήμερα αυτό το θλιβερό αποτέλεσμα ,την ελληνική τραγωδία. Αυτοί που έλεγαν ότι αν η Ελλάδα φύγει από το ευρώ θα γίνει Αλβανία, τι έχουν να πουν τώρα που η Ελλάδα είναι στην ίδια κατάσταση με την Βουλγαρία; Ξεχνούν ότι οι ιθύνοντες του Δ.Ν.Τ δήλωναν από το 2010 ότι στην Ελλάδα αντιστοιχούν Βουλγαρικοί μισθοί;  Και τελικά το πέτυχαν.

Β) ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ: Από εκεί και πέρα, υποτίθεται ότι όλη αυτή η πολιτική έγινε  για την μείωση του Δημόσιου χρέους. Όμως από τα τέλη του 2009 μέχρι σήμερα,  το χρέος αυξήθηκε κατά 100 περίπου δις ευρώ για να φτάσει σήμερα τα 394 δις. Από αυτά τα 4/5 οφείλονται στους γνωστούς μηχανισμούς «στήριξης» και αλληλεγγύης των χωρών της ευρωζώνης … .   Το δε χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ εκτοξεύθηκε και αυτό σε εξωφρενικούς αριθμούς αφού το χρέος αυξήθηκε σημαντικά και το ΑΕΠ καταποντίστηκε από 238 δις το 2009 σε ονομαστικές τιμές σε 182 δις τέλη του 2021,   (όπως είδαμε με την μακράν χειρότερη επίδοση σε όλη την Ε.Ε.). Προσωρινή βελτίωση της σχέσης Χρέους/ΑΕΠ  θα οφείλεται στον μεγάλο πληθωρισμό που ήρθε και συνθλίβει την ζωή της πλειοψηφίας των ελλήνων.

Δεν μπορώ παρά να κάνω μια παρένθεση για να τονίσω ότι το περίφημο μαξιλαράκι που κάποιοι στον ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζουν ως σπουδαία επιτυχία, δεν προέρχεται παρά από τον εξωτερικό δανεισμό. Μόνο το 2017 είχαμε αύξηση του δημόσιου χρέους κατά 30 δις.  Άλλη μια μεγάλη θηλιά στο λαιμό του ελληνικού λαού.

Συμπέρασμα: Από τα δύο παραπάνω συνάγεται ότι η Ελλάδα συνεχίζει την πορεία καταστροφής μια που για 13 και πλέον έτη, το βιοτικό της επίπεδο πέφτει ενώ το εξωτερικό δημόσιο χρέος της διογκώνεται.

Ουδεμία δομική αλλαγή φυσικά δεν έχει συμβεί στην ελληνική οικονομία, η σύστασή της παραμένει  η ίδια, απλώς συρρικνώνεται.  Πράγμα που οδηγεί σε  τεράστια ανεργία, ημιαπασχόληση, πρωτοφανή φτώχεια και καθίζηση εισοδημάτων και στην διαρκή αφαίμαξη  της μετανάστευσης.

Βέβαια θα πει κανείς ότι τα «δίδυμα» ελλείμματα δημόσιο χρέος και εξωτερικό έλλειμμα έχουν έρθει σε «φυσιολογικά» επίπεδα. Δεν θα διαφωνήσουμε με αυτό. Η προσαρμογή των ελλειμμάτων είναι αποτέλεσμα του κοινωνικού ελλείμματος και της καταναλωτικής ένδειας της πλειοψηφίας των κατοίκων της Ελλάδας,  μιας αποψιλωμένης  περιφέρειας της Ε/Ε.. Δεν πρόκειται παρά για την επώδυνη προσαρμογή της ελληνικής οικονομίας στην Ζώνη του Ευρώ, μιας προσαρμογής που προϋποθέτει αίμα  και δυστυχώς δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί…..

Πηγή: iskra.gr

Ενα δίποδο κτήνος, που μιλούσε ανθρώπινα, και τα φρικτά εγκλήματα που έκανε σε βάρος του ελληνικού λαού σε συνεργασία πάντα με τις στρατιωτικές Γερμανικές δυνάμεις που είχαν καταλάβει την χώρα μας, ονομαζόταν Νίκος Μπουραντά.

Οι απαίσιες κτηνωδίες που έκανε, σε βάρος πατριωτών, όπως περιγράφονται από τις καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας, στο ρεπορτάζ για τις δίκες παρωδία των δοσίλογων, που δημοσίευσε ο "Ριζοσπάστης" σαν σήμερα 21 Νοέμβρη 1945, είναι ανατριχιαστικές,  

Οταν ο περιβόητος υπουργός του Μεταξά, Μανιαδάκης, έφευγε για τη Μέση Ανατολή, έδωσε εντολή στον Μπουραντά να θέσει τον εαυτό του και το Μηχανοκίνητο Τμήμα που διοικούσε στην υπηρεσία των κατακτητών. Και αυτός το έκανε με πολύ μεγάλη ικανοποίηση. Οι συλλήψεις, τα βασανιστήρια και εκτελέσεις που έκαναν σε πατριώτες, οι "Μπουραντάδες", στις περιοχές Νίκαιας, Καλλιθέας, Βύρωνα και Καισαριανής, αποτελούν από τις πιο μαύρες σελίδες της πρόσφατης ιστορίας μας. 

Το πόσο απολάμβανε τα εγκλήματα που έκανε προσωπικά ο Μπουραντάς, το διαβάζουμε στο ρεπορτάζ του "Ρ" με χαρακτηριστική περίπτωση την κατάθεση στην δίκη των δοσιλόγων της Ελένης Κοτσαμπάσογλου. Η γυναίκα όταν πήγε στην Ασφάλεια να ρωτήσει που βρίσκεται ο αδελφός της που τον είχαν συλλάβει ο Ν. Μπουραντάς της είπε χαιρέκακα: "Τον παράδωσα στους Γερμανούς και τον εκτέλεσαν. Να του κάνεις κόλλυβα".

Και σ' αυτή την δίκη παρωδία, μάρτυρες υπεράσπισης του Μπουραντά και των άλλων δοσίλογων κατέθεσαν ο Αρχηγός της Αστυνομίας Πόλεων, Άγγελος Έβερτ και άλλοι υψηλόβαθμοι αξιωματικοί της Αστυνομίας και της Χωροφυλακής. 

 Ο αρχηγός του αιματοβαμμένου Μηχανοκίνητου της αστυνομίας Νίκος Μπουραντάς απολογούμενος είπε την μνημειώδη δράση: «Εγώ τρώγω ένα ξεροκόμματο βουτηγμένο στο αίμα! Αλλά ρέει στις φλέβες μου άφθονο ελληνικό αίμα», που στάθηκε ακλόνητο επιχείρημα στο δικαστήριο να τον αθωώσει. 

Το κατηγορητήριο που τον βάρυνε κρίθηκε αβάσιμο και ασαφή, ενώ η συμμετοχή του στα μπλόκα μαζί με τους Γερμανούς, και τα αμέτρητα εγκλήματά του σε βάρος του ελληνικού λαού, που είχε κάνει πάντα σε συνεργασία με τους κατακτητές θεωρήθηκαν από το δικαστήριο ως "ατυχείς συμπτώσεις" και οι δικαστές παραδίδουν "πεντακαθαρίδη" στην ελληνική κοινωνία αυτό το κτήνος. Μάλιστα ο δικαστής Δημήτρης Γκολφινόπουλος, τον ρώτησε αν επιθυμούσε κάποια αποζημίωση για ηθική βλάβη, επειδή βρέθηκε άδικα κατηγορούμενος!!!

Και φυσικά το αστικό κράτος αναγνώρισε την "ένδοξη" προϋπηρεσία του Μπουραντά και τον αντάμειψε ανάλογα. Ανέλαβε να αποκαταστήσει την «ταλαιπωρία» που πέρασε το «άξιο» τέκνο του. Τον έκανε αστυνομικό διευθυντή Αθήνας, για να ρθει ο «εθνάρχης» Κωνσταντίνος Καραμανλής και να τον «αξιοποιήσει» τοποθετώντας τον  με τη θέση του αρχηγού της Πυροσβεστικής.

Εδώ να σημειώσουμε ότι ενδιάμεσα ο "σοφός" ελληνικός λαός, στις βουλευτικές εκλογές του 1950, εκλέγει βουλευτή Αττικοβοιωτίας, τον Ν. Μπουραντά, ο οποίος συμμετείχε στην συμμαχία της Πολιτικής Ανεξάρτητης Παράταξης (ΠΑΠ), εκπροσωπώντας τους οπαδούς του δικτάτορα Μεταξά.

Πηγή: tsak-giorgis.blogspot.com

Καταδικάζουμε την δίωξη εναντίον της Προέδρου της ΟΕΝΓΕ.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ αποδοκιμάζει την άσκηση δίωξης ενάντια στην Πρόεδρο της ΟΕΝΓΕ με επίκληση του νόμου Χρυσοχοΐδη για τον περιορισμό των διαδηλώσεων, οδηγώντας την σε δίκη. Την περίοδο εκείνη πρωτοπόρα αγωνιστικά συνδικάτα του ιδιωτικού και δημοσίου τομέα ανέδειξαν και οργάνωσαν διαμαρτυρίες (συγκεντρώσεις- διαδηλώσεις κλπ) τόσο μέσα στα νοσοκομεία όσο και στους δρόμους διεκδικώντας και παλεύοντας για την λήψη μέτρων ενίσχυσης των δημόσιων δομών υγείας, την πρόσληψη μόνιμου προσωπικού στα νοσοκομεία, την επίταξη των ιδιωτικών μεγαλοκλινικών, την προστασία των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς, τηρώντας σε όλες τις περιπτώσεις τα μέτρα προστασίας  για τη δημόσια υγεία.

Η συμβολή της ΟΕΝΓΕ στους αγώνες αυτούς ήταν πολύ σημαντική.

Η στοχοποίηση και η δίωξη της Προέδρου της Ομοσπονδίας είναι μέρος του κυβερνητικού αυταρχισμού για να χτυπηθεί το οργανωμένο και πρωτοπόρο τμήμα του Σ.Κ.

Η προσπάθεια αυτή θα αποτύχει και αυτή τη φορά!

Επιβάλλεται να εκφραστεί η αλληλεγγύη όλων των συνδικάτων για να ακυρωθούν οι αντεργατικές αυτές μεθοδεύσεις.

Ψήφισμα

Να ανακληθεί η απόλυση της Προέδρου του Συλλόγου Εργαζομένων «Ο ΒΥΡΩΝ»

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ καταγγέλλει την εκδικητική απόλυση της Προέδρου του Συλλόγου Εργαζομένων στην ιδιωτική εκπαίδευση «Ο ΒΥΡΩΝ» Ελπίδας Νασιοπούλου από το φροντιστήριο μέσης εκπαίδευσης «Πρωτοπορία».

Πρόκειται για ανεπίτρεπτη ενέργεια συνδικαλιστικής φίμωσης και υπονόμευσης της ελεύθερης έκφρασης στο εκπαιδευτικό της έργο.

Αποδοκιμάζουμε το αντιπαιδαγωγικό και αντιεκπαιδευτικό κλίμα που διαμορφώνεται στο εν λόγω φροντιστήριο που μετατρέπει τον εκπαιδευτικό σε υπόλογο για τις ιδέες και τα φρονήματα του!

Τα Υπουργεία Παιδείας και Εργασίας οφείλουν και πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη τους.

Απαιτούμε να μπει STOP στην εργασιακή ζούγκλα που επικρατεί στον τομέα της ιδιωτικής εκπαίδευσης και να ανακληθεί η απόλυση.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ