«Πράσινη» προπαγάνδα για «μαύρες» δουλειές; Αυτός θα μπορούσε να είναι ένας τίτλος που περιγράφει την πρακτική μερικών εκ των μεγαλύτερων επιχειρηματικών ομίλων που δραστηριοποιούνται στον τομέα της «πράσινης» βιώσιμης ανάπτυξης. Μετά από ενδελεχή αναζήτηση των ομάδων ερευνητικής δημοσιογραφίας «Follow the money» και «Investico», σε συνεργασία με μεγάλους ομίλους ΜΜΕ, αποκαλύπτεται πως ένα σημαντικό μέρος των –άνω των τεσσάρων τρισ. ευρώ– ευρωπαϊκών πόρων που έχουν καταχωρηθεί στον τομέα αυτό στην πραγματικότητα καταλήγουν όχι σε «πράσινες» αλλά σε «μαύρες», παραδοσιακά ρυπογόνες, επενδύσεις.

Πιο συγκεκριμένα, εκατοντάδες funds που διαφημίζουν τη δραστηριοποίησή τους στην «πράσινη» οικονομία ξόδεψαν παράλληλα 619 δισεκατομμύρια εντός του 2022 για επενδύσεις σε ορυκτά καύσιμα και στην αεροπλοΐα. Οι επενδύσεις αυτές κατευθύνονταν σε εταιρείες όπως ο μεγάλος αμερικάνικος αερομεταφορέας Delta Air Lines και η νορβηγική εταιρεία φυσικού αερίου Equinor, ενώ συχνά πραγματοποιούνταν από επενδυτικά σχήματα που διαφημίζονταν ως «βαθιά πράσινα», υπονοώντας ότι τα κεφάλαιά τους επενδύονται προκειμένου να επιτευχθεί η μετάβαση από την εποχή των ορυκτών καυσίμων σε αυτή των καθαρότερων μορφών ενέργειας.

Πρακτικά, αυτό που κάνουν τα συγκεκριμένα funds είναι να εκμεταλλεύονται το Πλάνο Δράσης Βιώσιμης Χρηματοδότησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο συνδέει τις διευκολύνσεις χρηματοδοτήσεων με τρεις βαθμίδες περιβαλλοντικών στόχων, «γκρι», ανοιχτό πράσινο» και «βαθύ/σκούρο πράσινο», προκειμένου να αντλούν πόρους, τους οποίους αργότερα επενδύουν σε εταιρείες ρυπαντές. Σε κάποιες περιπτώσεις, η περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση στον κύκλο αυτών των επενδύσεων εξαντλείται στην εξέταση των προοπτικών και κατευθύνσεων πράσινης μετάβασης κάποιων εταιρειών, χωρίς να προσμετράται καθόλου το «κοινωνικό αποτύπωμα» της δραστηριότητάς τους — δηλαδή το πώς η δραστηριότητά τους επηρεάζει την κοινωνική ζωή. Από την πλευρά τους, οι επενδυτικές εταιρείες ισχυρίζονται πως το ευρωπαϊκό αλλά και εθνικό νομικό πλαίσιο και το Πλάνο Δράσης για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη δεν καθορίζουν ξεκάθαρα το πού μπορούν να επενδυθούν τα συγκεκριμένα κεφάλαια. Έτσι, προς το παρόν, οι επενδυτικές εταιρείες αποφεύγουν οποιοδήποτε πρόστιμο ή άλλη ποινή γι’ αυτές τις «μαύρες» και «γκρίζες» δραστηριότητές τους. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι μεγάλες επενδυτικές εταιρείες έχουν καταφέρει να κερδοφορούν ανεξαρτήτως χρώματος και σίγουρα ανεξαρτήτως «βιώσιμου αποτελέσματος».

Πηγή: prin.gr

Σχέδιο ελάφρυνσης για τους ευάλωτους δανειολήπτες με ενήμερα στεγαστικά δάνεια, που φέρει τη «βούλα» του Ευρωπαίου επόπτη, κατέθεσαν οι εκπρόσωποι των τραπεζών στον υπουργό Οικονομικών Χρήστο Σταϊκούρα: Επίσημες ανακοινώσεις αναμένεται να γίνουν μέσα στις επόμενες ώρες και πριν από την ψήφιση του προϋπολογισμού, αλλά όλες οι πληροφορίες συγκλίνουν πως το συγκεκριμένο πλάνο καλύπτει περιορισμένη περίμετρο νοικοκυριών. Στο «μέτωπο» των προμηθειών που επιβάλλουν οι τράπεζες στις συναλλαγές, αλλά και τα επιτόκια καταθέσεων το «μπαλάκι» πέφτει στον «ανταγωνισμό».

Με τις τράπεζες να αποδέχονται να αναλάβουν αποκλειστικά το κόστος ενίσχυσης δανειοληπτών αλλά σε πολύ «στενό κύκλο», φαίνεται πως έκλεισε αυτός ο γύρος συζητήσεων ανάμεσα στο Υπουργείο Οικονομικών και τους εκπροσώπους των χρηματοπιστωτικών Ιδρυμάτων, σύμφωνα με το enikonomia.gr. Οι πληροφορίες λένε ότι οι δύο πλευρές θα καθίσουν ξανά στο τραπέζι των συζητήσεων μετά τις γιορτές -και με «φόντο» τις αλλεπάλληλες αυξήσεις επιτοκίων της ΕΚΤ- προκειμένου να εντοπίζουν τις ανάγκες της αγοράς όπως προκύπτουν και να παρεμβαίνουν.

Τι προβλέπει το σχέδιο των τραπεζών

Το σχέδιο των τραπεζών αφορά σε περίπου 30.000 δάνεια στα οποία και θα υιοθετηθεί η «φόρμουλα» της επιδότησης της μισής επιβάρυνσης της δόσης (σ.σ.: εκείνης που προέκυψε λόγω των αυξήσεων των επιτοκίων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας) των στεγαστικών δανείων, εφόσον όμως αυτά τα δάνεια είναι ευάλωτων νοικοκυριών και εξυπηρετούνται κανονικά.

Ο συνδυασμός αυτών των δύο προϋποθέσεων (δηλαδή, το να μπορεί κάποιος και να εξυπηρετεί κανονικά το στεγαστικό του δάνειο, αλλά ταυτόχρονα να πληροί τα εξαιρετικά χαμηλά εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια ενός ευάλωτου νοικοκυριού) αυτομάτως περιορίζει σε πολύ στενά όρια την περίμετρο εκείνων που θα μπουν στο πρόγραμμα επιδοτήσεων.

Συγκεκριμένα, ευάλωτα νοικοκυριά θεωρούνται όσα πληρούν τα εξής κριτήρια:

• το συνολικό εισόδημα δεν πρέπει να υπερβαίνει τις 7.000 ευρώ για μονοπρόσωπο νοικοκυριό, προσαυξανόμενο κατά 3.500 ευρώ για κάθε μέλος του νοικοκυριού και έως του ποσού των 21.000 ευρώ ετησίως, ανεξαρτήτως της σύνθεσης του νοικοκυριού.
• η συνολική φορολογητέα αξία της ακίνητης περιουσίας δεν πρέπει να υπερβαίνει το ποσό των 120.000 για μονοπρόσωπο νοικοκυριό, προσαυξανόμενη κατά 15.000 ευρώ για κάθε πρόσθετο μέλος και έως του ποσού των 180.000 ευρώ.

Τι θα γίνει με τα επιτόκια στις καταθέσεις

Η διάρκεια της επιδότησης αναμένεται να καθοριστεί στους 12 μήνες -για ολόκληρο το 2023- ενώ πιθανό είναι η ενίσχυση να πάει και αναδρομικά ένα εξάμηνο πίσω και συγκεκριμένα από τον Ιούλιο του ‘22.

Με τα ποσά τα οποία θα χορηγεί το κάθε ίδρυμα θα καλύπτει το 50% της επιβάρυνσης στην μηνιαία δόση του εκάστοτε δανείου, όπως αυτή προέκυψε μετά τις αλλεπάλληλες αυξήσεις των επιτοκίων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Όσον αφορά στις παρεμβάσεις στο μέτωπο επιτοκίων καταθέσεων και προμηθειών, έγινε σαφές στην ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών πως δεν θα υπάρξει «ενιαία απάντηση» καθώς η κάθε τράπεζα θα λάβει τις αποφάσεις της ξεχωριστά και θα προχωρήσει σε συγκεκριμένες ανακοινώσεις προς αυτή την κατεύθυνση (αύξηση επιτοκίων καταθέσεων, εξορθολογισμός προμηθειών) τους επόμενους μήνες σε συνάρτηση και με τις εξελίξεις στο μέτωπο της νομισματικής πολιτικής από την ΕΚΤ. Με άλλα λόγια, ο ανταγωνισμός είναι αυτός που θα καθορίσει το που θα διαμορφωθούν επιτόκια καταθέσεων και προμήθειες.

Μάλιστα, όπως επισημάνθηκε τα «τα επιτόκια των προθεσμιακών καταθέσεων έχουν ήδη ξεκολλήσει από το 0,03% του φθινοπώρου, σκαρφαλώνοντας γύρω στο 0,4%, με προοπτική να φτάσουν γύρω στο 0,6% έως 0,8% μέχρι τα τέλη του έτους ή το αργότερο τον προσεχή Ιανουάριο».

Πώς θα κινηθούν οι τράπεζες στο πεδίο των προμηθειών

Αλλά και στο πεδίο των προμηθειών που επιβάλλουν στις συναλλαγές οι τράπεζες, οι όποιες παρεμβάσεις γίνουν θα καθοριστούν από κάθε χρηματοπιστωτικό ίδρυμα ξεχωριστά.

Το υπουργείο Οικονομικών είχε ζητήσει μείωση των προμηθειών σε 12 συναλλαγές. Συγκεκριμένα, αυτές ήταν οι εξής::

1. -Προμήθεια εισερχόμενου εμβάσματος.
2. -Προμήθεια εξερχόμενου εμβάσματος (χρέωση για μεταφορά χρημάτων από τον λογαριασμό μίας τράπεζας σε λογαριασμό άλλης τράπεζας εσωτερικού).
3. -Προμήθεια αποστολής χρημάτων (έμβασμα) σε τράπεζες εκτός ευρωζώνης.
4. -Προμήθεια ανάληψης μετρητών από ΑΤΜ άλλης τράπεζας.
5. -Συνδρομή πιστωτικής κάρτας.
6. -Προμήθεια επανέκδοσης χρεωστικής/πιστωτικής κάρτας λόγω λήξης και λόγω κλοπής, απώλειας ή φθοράς.
7. -Προμήθεια για πληρωμή λογαριασμών (ΔΕΚΟ, κινητής τηλεφωνίας κ.λπ.).
8. -Προμήθεια έκδοσης αντιγράφων κίνησης λογαριασμών/δανείων/πιστωτικών καρτών.
9. -Έξοδα αξιολόγησης αιτημάτων δανείων.
10. -Έξοδα νομικού και τεχνικού ελέγχου αιτημάτων δανείων.
11. -Έξοδα συναλλαγών με πιστωτικές κάρτες στο εξωτερικό (επιβάρυνση για τη μετατροπή συναλλαγών εξωτερικού σε ευρώ).
12. -Προμήθεια για αγορά χρεογράφων του Ελληνικού Δημοσίου.

Πηγή:enikos.gr

Με αφορµή τις πρόσφατες εκλογές στην Ιταλία, που έδωσαν στην ∆εξιά και την Ακροδεξιά το 44% των ψήφων, ο Enzo Traverso (1) λέει τα εξής: “Στην Ιταλία, υπήρξε µια ριζική τοµή στην ιστορία της Aριστεράς. Η Aριστερά δεν υπάρχει πλέον. Υπάρχει στην Ιταλία µια κριτική θεωρία που είναι πολύ ζωντανή, πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά η οποία είναι απολύτως ανίσχυρη σε πολιτικό επίπεδο. Υπάρχει επίσης µια κουλτούρα αντιπολίτευσης, υπάρχουν περιβαλλοντικά, αντιρατσιστικά και αντιφασιστικά κινήµατα που δίνουν πραγµατικές µάχες. Όλα αυτά υπάρχουν, αλλά εντελώς έξω από την πολιτική σφαίρα, αν κατανοήσουµε την πολιτική ως θεσµό. Η δεξιά πτέρυγα είναι πλέον πολιτισµικά ηγεµονική”. Επειδή αυτά δεν είναι αυτονόητα, ας δούµε τι εννοεί και τι υπονοεί ο Traverso. Η έκλειψη της Αριστεράς Το πρώτο που ισχυρίζεται ο Traverso είναι ότι η Αριστερά δεν υπάρχει πλέον. Εάν υπάρχει ακόµη –θα µπορούσαµε να προσθέσουµε εµείς–, υπάρχει ως φαντασίωση ή ως φάντασµα· διότι η Αριστερά ποτέ δεν ήταν το άθροισµα των ατόµων της, ήταν πάντοτε η πολιτική που ασκούσε· και αυτή δεν υπάρχει πια: Μετά το Β’ παγκόσµιο πόλεµο, η πολιτική της στην ∆ύση ήταν µια πολιτική µεταρρυθµίσεων που βελτίωσαν θεαµατικά τις συνθήκες εργασίας και διαβίωσης των υποτελών τάξεων, και η οποία βασιζόταν στον ισχυρισµό ότι το συµφέρον των υποτελών κοινωνικών τάξεων προάγει και το γενικό συµφέρον (ακόµη και αυτό της “οικονοµίας”, δηλαδή των επιχειρήσεων, δηλαδή της αστικής τάξης -που δεν γνώριζε καθώς φαίνεται το πραγµατικό της συµφέρον). Όταν αυτή η µεταρρυθµιστική στρατηγική ηττήθηκε από τον νεοφιλελευθερισµό κατά κράτος στην Ευρώπη, τότε τελείωσε και η Αριστερά στην ∆ύση, κάπου ανάµεσα στο 1982 και το 1990 (2).  Να µην ξεχάσουµε όµως και την Αριστερά των “πλατιών κοµµάτων” που ακολούθησε µετά το 1990, που την περιφέραµε σαν τον νεκρό El Cid (3) δεµένο όρθιο πάνω στο άλογο των κοινωνικών κινηµάτων και του αµυντικού ρεφορµισµού επί ένα τέταρτο του αιώνα: µια Αριστερά που δεν αναφερόταν πλέον στις κοινωνικές τάξεις και τον ανταγωνισµό τους, ούτε στην µαρξιστική θεωρία, ούτε διέθετε στρατηγική αναφορά, ούτε όραµα· µια Αριστερά προσγειωµένη στο παρόν, που υιοθετούσε την γλώσσα, άρα τις έννοιες, του δικαιωµατικού νεοφιλελευθερισµού που επικράτησε στα κοινωνικά κινήµατα σε µίξη µε τις έννοιες του αστικού πολιτικού µάρκετινγκ.

Η Αριστερά, λοιπόν, δεν υπάρχει· έχει εκλείψει ένα τέταρτο του αιώνα πριν, κι ας χρησιµοποιούµε ακόµα την λέξη για να ονοµατίσουµε άλλες πια πραγµατικότητες.  Μετά την Αριστερά Αυτό που αλλάζει στην παρούσα ιστορική στιγµή είναι ότι τώρα η έκλειψη της Αριστεράς, ακόµη και στις πιο στρεβλές και ανεπαρκείς µορφές της, γίνεται εκκωφαντική. Εξίσου εκκωφαντική γίνεται και η ανάγκη τής εκ νέου συγκρότησης των κοινωνικών δυνάµεων των υποτελών κοινωνικών τάξεων σε πολιτικά υποκείµενα αντάξια της παρούσας ιστορικής στιγµής.

Μιας ιστορικής στιγµής κατά την οποία ο καπιταλισµός στρέφεται ενάντια στον πλανήτη, στις οικολογικές και υγειονοµικές ισορροπίες του, κατά του κόσµου της εργασίας, των “περιττών” πληθυσµών, κατά της δυνατότητας απλής αναπαραγωγής των υποτελών κοινωνικών τάξεων, κατά κάθε είδους και παραλλαγής δηµοκρατίας, κατά της ειρήνης· µιας ιστορικής στιγµής κατά την οποία η αστική τάξη συντίθεται µε τον µετα-φασισµό και συγκροτεί το καθεστώς του αυταρχικού (νέο)φιλελευθερισµού όπως έκανε και στο παρελθόν (4). Τι υποκείµενα όµως αντιστοιχούν στην παρούσα ιστορική στιγµή όπου ο καπιταλισµός παίρνει την απεχθέστερη µορφή του και στρέφεται πλέον κατά της ανθρωπότητας;

Πώς είναι δυνατό να σκεφτόµαστε ακόµη σήµερα την συγκρότηση µετώπων, πλατιών κοµµάτων, χαλαρών πολιτικών οργανώσεων, κοινωνικών κινήσεων και πρωτοβουλιών, δηλαδή µορφών οργάνωσης πλήρως αναντίστοιχων µε τις ανάγκες µιας τέτοιας ιστορικής στιγµής;  Εάν πρόκειται να υπάρξει ξανά πολιτική εκπροσώπηση των συµφερόντων των υποτελών κοινωνικών τάξεων, αυτό θα γίνει µέσω πολιτικού κόµµατος µε στιβαρή οργάνωση και αντικαπιταλιστικό πολιτικό πρόγραµµα. Κριτικές θεωρίες ή µαρξιστική θεωρία; Το δεύτερο που επισηµαίνει ο Traverso, είναι η ύπαρξη των κριτικών θεωριών. Εξ αντιθέτου προκύπτει ότι δεν υπάρχει πλέον ο µαρξισµός ως ιδεολογία µαζών (υπάρχει ως επιστηµονική θεωρία ή πανεπιστηµιακή µανιέρα).

Υπάρχουν οι κριτικές θεωρίες για τις οποίες ο Traverso ισχυρίζεται ότι είναι “απολύτως ανίσχυρες σε πολιτικό επίπεδο”. Αρκεί να διαβάσει κάποιος µε προσοχή το σχετικό βιβλίο του Κeucheyan (5) για να πεισθεί ως προς αυτό (εάν υποθέσουµε ότι η ιστορία των κινηµάτων δεν τον έχει ήδη πείσει για την αφλογιστία των κριτικών θεωριών ως οδηγούς αντικαπιταλιστικής δράσης). Πρόκειται για θεωρίες που έχουν διαρρήξει τους δεσµούς µε την µαρξιστική θεωρητική παράδοση σε τουλάχιστον τέσσερα καίρια σηµεία: (α) δεν αναφέρονται στην έννοια της εκµετάλλευσης της εργασίας, η οποία έχει αντικατασταθεί από την έννοια του κοινωνικού αποκλεισµού (6) και της στέρησης δικαιωµάτων, (β) δεν αναγνωρίζουν τον ανταγωνισµό κεφαλαίου και εργασίας ως κεντρικό στοιχείο της αστικής κοινωνίας, (γ) δεν κατανοούν και εποµένως δεν υιοθετούν την λενινιστική µεταγραφή του θεωρητικού σχήµατος του Κλαούζεβιτς για τον πόλεµο στο πεδίο της πολιτικής και (δ) δεν αποδέχονται την µορφή του κόµµατος ως αναγκαίο τρόπο αντικαπιταλιστικής οργάνωσης. 

Με τέτοια ελλείµµατα, πώς είναι δυνατό οι θεωρίες αυτές να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της παρούσας ιστορικής στιγµής; Εάν οι κριτικές θεωρίες είναι ανίσχυρες σε πολιτικό επίπεδο και ανεπαρκείς διότι στρέφουν την πλάτη σε έννοιες στοιχειώδεις για την κατανόηση των βασικών φαινοµένων του καπιταλισµού, δεν είναι αυτό που χρειαζόµαστε τώρα ως οδοδείκτη πολιτικής δράσης των υποτελών κοινωνικών τάξεων. Η επανασύνδεση µε τον µαρξισµό ως µαζική ιδεολογία δεν ήταν ποτέ πιο επίκαιρη.  Η ιδεολογική ηγεµονία του νεοφιλελευθερισµού και η µακρά πορεία για την ανατροπή της Το δεύτερο που επισηµαίνει ο Traverso, είναι ότι η ∆εξιά είναι πολιτισµικά ηγεµονική, και αυτή µου φαίνεται ότι είναι η πιο οδυνηρή από τις διαπιστώσεις του. Στο λεξιλόγιο της ιταλικής Αριστεράς και των µιµητών της, αυτό σηµαίνει ότι η ∆εξιά ηγεµονεύει ιδεολογικά (7).

Εννοεί δηλαδή, ο Traverso, ότι στον χώρο της ιδεολογίας ο συσχετισµός δύναµης υπέρ της αστικής ιδεολογίας έχει καταστεί συντριπτικός σε βάρος της “κοσµοθεωρίας” του σοσιαλισµού, του κοµµουνισµού και κάθε αυθόρµητης ιδεολογίας των υποτελών κοινωνικών τάξεων. Όµως τι ακριβώς σηµαίνει αυτό; Με τον όρο της ιδεολογίας αναφερόµαστε στις αξίες και τα ήθη, στις ιδέες µε τις οποίες εξηγούµε τα πράγµατα, στις πεποιθήσεις, τις παραστάσεις και τις εικόνες που συγκροτούν ένα vade mecum, έναν πρακτικό οδηγό, για να βαδίζεις µόνος σου, χωρίς καθοδήγηση, στην ζωή σου στον καπιταλισµό, στην καθηµερινή, προσωπική και επαγγελµατική ζωή σου σύµφωνα µε τις ιδέες και τις αξίες της άρχουσας τάξης. Ανάλογα µε την ιδεολογία που τα διακατέχει, τα άτοµα αλλάζουν ή διατηρούν την ίδια περπατησιά ανάλογα πώς ερµηνεύουν και καταλαβαίνουν τις κοινωνικές σχέσεις και την προσωπική ζωή, τον τρόπο που ζουν την ζωή τους δηλαδή, µε αφετηρία την ιδεολογία (8).

Αν έτσι έχουν τα πράγµατα, ίσως καταλαβαίνουµε λίγο περισσότερο τι σηµαίνει ιδεολογική ηγεµονία του νεοφιλελευθερισµού: Αυτό που αξίζει και αυτό που δεν αξίζει να κάνεις, αυτό που είναι ηθικό ή ανήθικο, αυτό που πρέπει ή δεν πρέπει να επιδιώκεις στην επαγγελµατική και ιδιωτική ζωή σου, και όλα τα άλλα µε τα οποία βαδίζουµε τις ζωές µας, δεν είναι τα ίδια πριν και µετά την ιδεολογική νίκη του νεοφιλελευθερισµού. Ο τρόπος που έχουµε για να εξηγήσουµε αυτό που συµβαίνει στις ζωές µας και στις ζωές των άλλων, επίσης δεν είναι ο ίδιος πριν και µετά.  Υπάρχει και χειρότερο: Η ιδεολογία δεν ανήκει στον ίδιο χρόνο µε την πολιτική· η πρώτη ακολουθεί αργόσυρτη πορεία, αλλάζει δύσκολα και ως εκ τούτου αργά, ενώ η δεύτερη ακολουθεί τους ταχείς ρυθµούς της βραχυχρόνιας διάρκειας και της µεσοπρόθεσµης. Αυτό ίσχυσε και για τον νεοφιλελευθερισµό: ενώ είχε θριαµβεύσει πολιτικά µέσα σε µια δεκαετία περίπου (1979-1991), χρειάστηκε τουλάχιστον τριάντα χρόνια για να θριαµβεύσει ιδεολογικά.  Βρισκόµαστε λοιπόν, εµείς, όσοι θέλουµε να αλλάξει ο κόσµος, εξαρχής αντιµέτωποι µε την µακροχρόνια διάρκεια, που σηµαίνει πως όποια προσπάθεια και αν κάνουµε δεν πρέπει να εγγράφεται µόνο στον βραχυχρόνιο χρόνο της τρέχουσας, καθηµερινής, πολιτικής αλλά και στον µακρό χρόνο των αργόσυρτων αλλαγών· και η µοναδική µορφή πολιτικής οργάνωσης που µπορεί να ανταποκριθεί σε ένα τέτοιο καθήκον είναι το πολιτικό κόµµα των υποτελών κοινωνικών τάξεων. 

*Αναδηµοσίευση από το Commune

Πηγή: redtopia.gr

Η συνολική διακίνηση επιβατών στους Ελληνικούς λιμένες το δεύτερο΄ τρίμηνο 2022 σε σύγκριση με το β΄ τρίμηνο του 2021 παρουσίασε αύξηση κατά 64,9%, ενώ και κατά την αντίστοιχη σύγκριση του β΄ τριμήνου 2021 προς το β΄ τρίμηνο 2020 παρατηρήθηκε αύξηση κατά 70,8% . Συνολικά διακινήθηκαν 8.954.863 επιβάτες, από τους οποίους στις εσωτερικές γραμμές μεταφέρθηκαν 8.647.188 επιβάτες.Όσον αφορά στους επιβάτες της κρουαζιέρας διακινήθηκαν στα ελληνικά λιμάνια 307.675 επιβάτες. οι αποβιβασθέντες ήταν 173.330 επιβάτες και 134.345 οι επιβιβασθέντες.

Πηγή: mononews.gr