Οι εργαζόμενοι των πλυντηρίων στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» καταγγέλλουν μέσω του σωματείου τους τις συνθήκες εργασίας στα πλυντήρια. Κάνουν λόγο για εργασία σε θερμοκρασίες άνω των 42 ° C, για προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζουν εξαιτίας της εργασίας τους αλλά και εργασία συναδέλφου τους σε κατάσταση προχωρημένης εγκυμοσύνης.

Επιμέλεια: Στάθης Καρέλης.

Πέρασε κιόλας μισός αιώνας από το Φεστιβάλ του Γούντστοκ ή σωστότερα το Πανηγύρι Μουσικής και Τέχνης του Γούντστοκ (Woodstock Music & Art Fair). Το Γούντστοκ ήταν ένα μοναδικό μουσικό γεγονός που όμοιο του δεν έχει εμφανιστεί ξανά.

Σχεδόν μισό εκατομμύριο άνθρωποι συγκεντρώθηκαν επί 4 συνεχόμενες μέρες σε μια φάρμα έξω από τη Νέα Υόρκη για να τραγουδήσουν και να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους ενάντια στον συνεχιζόμενο πόλεμο του Βιετνάμ και την επεκτατική πολιτική της Ουάσιγκτον. Αποτέλεσε ορόσημο μιας ολόκληρης εποχής, των «παιδιών των λουλουδιών» που διακήρυτταν την αγάπη, την ειρήνη -και τα ναρκωτικά- ως τη λύση σε όλα τα ανθρώπινα προβλήματα

Για πολλούς το Γούντστοκ δεν ήταν απλά ένα μουσικό γεγονός, ήταν μια πολιτική διαμαρτυρία συνέχεια των δυναμικών κινητοποιήσεων της νεολαίας των ΗΠΑ σε κολέγια και πανεπιστήμια εναντίον του βρώμικου πολέμου στο Βιετνάμ και των τεράστιων απωλειών που αυτός επέφερε στην αμερικάνικη κοινωνία. Το κίνημα αυτό είχε ανησυχήσει το κατεστημένο των ΗΠΑ που προσπάθησε με κάθε τρόπο να το καταστείλει. Τελικά όσα δεν κατάφερε η ωμή βία τα κατάφεραν τα ναρκωτικά και οι ψυχότροπες ουσίες που «τυχαία» παρεισέφρησαν στις γραμμές των διαδηλωτών. Αλλά αυτό είναι αντικείμενο ενός άλλου σημειώματος. Ας δούμε εδώ το χρονικό του Πανηγυριού του Γούντστοκ.

Το χρονικό των τεσσάρων ημερών

Από τις 15 μέχρι και τις 18 Αυγούστου 1969 στη γαλακτοκομική φάρμα του Μαξ Γιασγκούρ στο Μπέθελ που απείχε 43 μίλια από την κωμόπολη Γούντστοκ της πολιτείας της Νέας Υόρκης συγκεντρώθηκαν χιλιάδες άνθρωποι για να ακούσουν τους αγαπημένους τους μουσικούς σε μια μαραθώνια συναυλία αφιερωμένη στην ειρήνη και τον τερματισμό του πολέμου του Βιετνάμ, η οποία χαρακτηρίστηκε από το μουσικό περιοδικό Rolling Stone ως μία από τις 50 στιγμές που άλλαξαν την ιστορία του rock and roll.

‘Όπως κάθετι στις ΗΠΑ, η οργάνωση του φεστιβάλ, έγινε με ξεκάθαρο στόχο το κέρδος. Οι μουσικοί παραγωγοί Μάικλ Λανγκ, και Τζων Ρόμπερτς μαζί με τους Άρτι Κόρνφελντ και Τζόελ Ρόουζενμαν από την εταιρία Γούντστοκ Βέντσερς, αποφάσισαν να διοργανώσουν ένα υπαίθριο φεστιβάλ της ροκ στο μικρό χωριό Γουόλκιλ, με βασικό σλόγκαν "Τρεις μέρες μουσική και ειρήνη". Στα μέσα Ιουλίου του 1969, συνεργεία γενειοφόρων νεαρών, με περίεργα ρούχα, μπαντάνες και τατουάζ, άρχισαν να διαμορφώνουν το χώρο για τη συναυλία, όταν οι συντηρητικοί αγρότες του Γουόλκιλ τρομοκρατημένοι κατέθεσαν αγωγή για την απαγόρευση της συναυλίας στο όνομα της διασάλευσης της "δημόσιας τάξης". Έτσι, οι διοργανωτές αποφάσισαν να μετακινηθούν στο γειτονικό Γούντστοκ, όπου κατάφεραν να νοικιάσουν την τεράστια φάρμα του γαλακτοπαραγωγού Μαξ Γιασγκούρ.

Η μετακίνηση αυτή κόστισε χρήμα και πήγε πίσω τις ετοιμασίες. Το σούρουπο της 14^ης Αυγούστου τίποτα δεν ήταν έτοιμο στο χώρο που σε λίγες ώρες θα φιλοξενούσε το μεγαλύτερο ανοιχτό μουσικό γεγονός. Περιμετρικά από την εξέδρα στήθηκαν κέντρα πρώτων βοηθειών υπό την επίβλεψη των 18 γιατρών που είχαν μισθώσει οι οργανωτές, ενώ σε άλλα σημεία φτιάχτηκαν πρόχειρες καντίνες. Για την εξυπηρέτηση των θεατών, στήθηκαν εξακόσιες φορητές τουαλέτες οι οποίες καταστράφηκαν από τις πρώτες ώρες του φεστιβάλ και δεξαμενές νερού οι οποίες ήταν η αιτία δημιουργίας ελών που μετατράπηκαν σε λασπόλουτρα από κάποιους χίπις.

Όσο έπεφτε το σκοτάδι, άρχισε να συρρέει κόσμος στο χώρο του φεστιβάλ. Οι πρώτοι επισκέπτες, που ήρθαν να πιάσουν από νωρίς θέσεις, έστησαν τη σκηνή ή το σλίπινγκ μπανγκ τους μπροστά στην εξέδρα, έγιναν πολλοί, ύστερα πιο πολλοί, ακόμα πιο πολλοί, για να εξελιχθούν σ' ένα εκπληκτικό, πολύχρωμο καραβάνι που κατέκλυσε την εθνική οδό και προκάλεσε ένα ανεκδιήγητο μποτιλιάρισμα. Ένα "καμπριολέ" Citroën 2CV με μωρό στο καροτσάκι τού πίσω καθίσματος, ένα χίπις "σκαραβαίος" με λουλούδια στους προφυλακτήρες, ένα παμπάλαιο φορτηγό με ψυχεδελικά σχέδια στο σασί και με την επιγραφή "Διεύθυνση Ναρκωτικών Νέας Υόρκης" στο παρμπρίζ, θεότρελες μοτοσικλέτες, αυτοκινητάκια των τεσσάρων ή των πέντε ατόμων να κουβαλάνε δέκα ή και δεκαπέντε άτομα, σκαρφαλωμένα στους προφυλακτήρες ή και στον "ουρανό" τους, αμέτρητοι χίπις με μακριά μαλλιά, κελεμπίες, δερμάτινα γιλέκα και χάντρες, ξυπόλητες κοπέλες με μακριά ινδικά φορέματα, κάθε λογής χαϊμαλιά και το σήμα της ειρήνης στο στήθος, άτομα με προβιές και περίεργα κοπέλα, αμερικανικές σημαίες ανάκατες με σημαίες των Βιετκόνγκ, πλανόδιοι πωλητές χοτ ντογκ, μπίρας, προφυλακτικών και LSD. Το καραβάνι άφηνε την εθνική οδό και κατευθυνόταν προς το Γούντστοκ μέσω ενός αγροτικού δρόμου, που είχε μετονομαστεί από τους οργανωτές σε "Οδό Ευτυχίας".

Την επόμενη μέρα το χτεσινό "ποτάμι" της εθνικής οδού σχημάτιζε πλέον μία εκπληκτική λαοθάλασσα. Αρχικά, οι οργανωτές έβαλαν εισιτήριο και τοποθέτησαν φράκτες περιμετρικά του χώρου, όμως, όταν έμαθαν για τον αριθμό των θεατών, έκοψαν τους φράκτες και σταμάτησαν να εκδίδουν εισιτήρια, ώστε να μη δημιουργηθούν συμπλοκές. Αργά το απόγευμα, τα μεγάφωνα προκάλεσαν θύελλα ενθουσιασμού στο πλήθος αναγγέλλοντας: "Είμαστε κιόλας 250.000 άνθρωποι, τι λέω, 500.000 άνθρωποι!". Από ασήμαντο χωριουδάκι, το Γούντστοκ έγινε, έστω για τρεις μέρες μόνο, η τρίτη σε πληθυσμό πόλη στην πολιτεία της Νέας Υόρκης. Εκατοντάδες χιλιάδες άτομα παρέμειναν μποτιλιαρισμένα στο δρόμο, καθώς ήταν αδύνατο να προσεγγίσουν τον χώρο του φεστιβάλ.

Η πέρα από κάθε πρόβλεψη προσέλευση του κόσμου δημιούργησε μία σειρά προβλήματα. Ένα από αυτά ήταν η μεταφορά των μουσικών, αλλά και των κάθε είδους εφοδίων, που λύθηκε αναγκαστικά με ελικόπτερα. Ο θόρυβος των ιπτάμενων επισκεπτών ανακατευόταν με τους ήχους της ροκ και κάτω από άλλες συνθήκες θα δημιουργούσαν μεγάλο εκνευρισμό. Όχι όμως στο Γούντστοκ. Κοινό και τραγουδιστές προσέλαβαν το πήγαινε-έλα ως απροσδόκητο "χάπενινγκ" που όχι μόνο δεν μείωνε, αλλά αντιθέτως πολλαπλασίαζε τη γοητεία της παράστασης.

Το πρωτόγονο, εύθραυστο δίκτυο υπηρεσιών του Γούντστοκ, αν και εξωθήθηκε στα ακρότατα όριά του, κατάφερε τελικά να σταθεί στα πόδια του χάρη στο μοναδικό πνεύμα αλληλοβοήθειας, συλλογικότητας και εθελοντικής προσφοράς των επισκεπτών του. Κάποια στιγμή, ανήσυχοι οι διοργανωτές ανακοίνωσαν: «Κάπου έχουν σπάσει σωλήνες του νερού και δεν μπορούμε να εντοπίσουμε τη βλάβη. Αν πέσετε πάνω σε κανένα σπασμένο σωλήνα, παρακαλούμε ειδοποιήστε μας για να τον φτιάξουμε». Σε μία ώρα, οι σπασμένοι σωλήνες επιδιορθώθηκαν και ο κίνδυνος της λειψυδρίας αποσοβήθηκε. Την ίδια ώρα, εναλλακτικές αγροτικές κομμούνες από το Νέο Μεξικό και το Όρεγκον έστησαν υπαίθριες καντίνες που προσέφεραν δωρεάν τροφή, παρακαλώντας τους σιτιζόμενους να επιστρέφουν το φαγητό που τους περισσεύει, όπως και έγινε.

Η μουσική πλευρά του Φεστιβάλ

Η συναυλία άρχισε μέσα σε ένα πανδαιμόνιο χειροκροτημάτων και ξεφωνητών, όταν το τεράστιο δίκτυο από μικρόφωνα, κονσόλες, ενισχυτές, αναμεταδότες και ηχεία πήρε μπρος και γέμισε το Γούντστοκ με τη βαθιά, μελωδική φωνή του Ρίτσι Χέιβενς, που τραγούδησε μεταξύ άλλων το περίφημο "Freedom" (Ελευθερία), τραγούδι-σύμβολο της γενιάς της αμφισβήτησης. Ο Τζέφρι Σάρτλεφ χαιρέτισε το πλήθος λέγοντας: "Αυτό που ζούμε σήμερα, είναι μια νέα αμερικανική επανάσταση. Η διαφορά της με τις άλλες επαναστάσεις είναι ότι τούτη εδώ δεν έχει εχθρούς!". Και σε μία ειρωνική χειρονομία "καλής θέλησης", αφιέρωσε το επόμενο τραγούδι στον υπερσυντηρητικό κυβερνήτη της Καλιφόρνιας, θερμό υποστηρικτή του πολέμου του Βιετνάμ, τον μετέπειτα πρόεδρο των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρήγκαν. Το τραγούδι που συγκλόνισε ήταν μία αντιπολεμική μπαλάντα της Τζόαν Μπαέζ, η οποία προκάλεσε ένα κύμα συγκίνησης και αλληλεγγύης όταν αναφέρθηκε στον άντρα της και στους άλλους ακτιβιστές του αντιπολεμικού κινήματος που είχαν κλειστεί από την κυβέρνηση του Ρίτσαρντ Νίξον στις αμερικανικές φυλακές. Στη συνέχεια, παρέλασαν ο Τζίμι Χέντριξ, η Τζάνις Τζόπλιν, ο Τζο Κόκερ, ο Κάρλος Σαντάνα και άλλα ιερά τέρατα της ροκ, της ποπ και της κάντρι.

Η βροχή που ξέσπασε, κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ

Η βροχή που τόσο φοβούνταν οι οργανωτές πραγματικά ξέσπασε και συνεχίστηκε σχεδόν αδιάκοπα όλη τη νύχτα της Παρασκευής. Το πρωί του Σαββάτου, η φάρμα του Γιασγκούρ είχε πια μετατραπεί σε τεράστιο βούρκο. Το χάος ήταν απερίγραπτο: Φαγητό και ποτά δεν υπήρχαν, καθώς τα φορτηγά της τροφοδοσίας κολλήσανε στη λάσπη και το μποτιλιάρισμα στην "Οδό Ευτυχίας" παρέλυσε τα πάντα. Εμφανίστηκε έλλειψη πόσιμου νερού και φαρμάκων και το αναπόφευκτο "ράδιο αρβύλα" έκανε λόγο για τρομερή επιδημία δυσεντερίας ή και πιο σοβαρών μολυσματικών ασθενειών. Οι διοργανωτές φοβήθηκαν ότι τα τεντωμένα νεύρα των επισκεπτών θα έφερναν, κάποια στιγμή, ανεξέλεγκτες εκρήξεις βίας που θα μπορούσαν να μετατρέψουν τη γιορτή σε τραγωδία. Σε οποιαδήποτε πόλη 500.000 κατοίκων με το ένα δέκατο των προβλημάτων του Γούντστοκ, κάποια επεισόδια βίας λόγω εκνευρισμού θα ήταν αναπόφευκτα. Στο Γούντστοκ, όμως, δεν σημειώθηκε ούτε ένα περιστατικό. Κάποια στιγμή που δύο άντρες λογομάχησαν έντονα κοντά στην κεντρική εξέδρα, άλλα άτομα τους περικύκλωσαν και άρχισαν να τραγουδάνε ρυθμικά "Ειρήνη! Ειρήνη!", μέχρι που οι δύο καβγατζήδες έδωσαν τα χέρια εισπράττοντας τα χειροκροτήματα χιλιάδων παρευρισκόμενων. Σιγά σιγά και με τη βοήθεια των μουσικών η ένταση και η δυσφορία μετατράπηκαν σε μια -υποβοηθούμενη και από τις ουσίες- αποφασιστικότητα «we can stop the rain» («μπορούμε να σταματήσουμε τη βροχή») που εκτόνωσε την κατάσταση. Έτσι, η γιορτή συνεχίστηκε και το κέφι επέστρεψε δριμύτερο. Τα διαλείμματα του προγράμματος ακυρώθηκαν και η μουσική συνεχίστηκε όλη τη νύχτα.

Το πρώτο φως της ημέρας, στις 5.40 π.μ. της Κυριακής, βρήκε το ακροατήριο να ακούει τους ηλεκτρικούς ήχους των Who, που μόλις είχαν ξεκινήσει μία εκπληκτική δίωρη παράσταση. Ακολούθησαν άλλες δύο ώρες μουσικής από τους Jefferson Airplane, που έμειναν στη σκηνή ως τις 9.30 το πρωί. Το απόγευμα της Κυριακής έβρεξε καταρρακτωδώς για δεύτερη φορά, ενώ ο σφοδρός άνεμος έκανε τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Πολλοί αναζήτησαν καταφύγια σε πρόχειρα υπόστεγα από νοβοπάν, κάποιοι έσφιξαν τις γροθιές τους προς τον ουρανό, αλλά οι περισσότεροι απλώς συμφιλιώθηκαν με τη λάσπη και οι πιο τολμηροί πήγανε στη γειτονική λιμνούλα των Φιλιππίνων, όπου έκαναν μπάνιο γυμνοί. Σε λίγο, η πλαγιά γέμισε από αγόρια και κορίτσια που κάθονταν γυμνά στο γρασίδι και απολάμβαναν φυσικότατα τη βροχή. Ένας άντρας και μια γυναίκα, ο ένας πάνω στον άλλο, ολόγυμνοι, σχημάτισαν το σήμα της ειρήνης, παραπέμποντας παραστατικότατα στο "Make love, not war".

Το βράδυ της Κυριακής άρχισε η μεγάλη έξοδος, πάντα υπό τους ήχους της ροκ, που συνεχίστηκε ως τις 10.30, το πρωί της Δευτέρας. Οι εναλλακτικές κομμούνες κάλεσαν εθελοντές για το άχαρο έργο της καθαριότητας. Καθώς το πολύχρωμο καραβάνι έπαιρνε το δρόμο της επιστροφής, στο "διοικητήριο" του φεστιβάλ, οι διοργανωτές μετρούσανε κέρδη και ζημιές και έβγαλαν ένα τεράστιο "μείον" της τάξης των δύο εκατομμυρίων δολαρίων. Αποζημιώθηκαν και με το παραπάνω, όμως, τα επόμενα χρόνια από τις εισπράξεις του μουσικού άλμπουμ και της κινηματογραφικής ταινίας της ιστορικής αυτής συναυλίας.

Παρουσίες και απουσίες

Τις τέσσερις μέρες του Αυγούστου 32 καλλιτέχνες «ιερά τέρατα» της ροκ πάτησαν τη σκηνή. Ανάμεσα τους ήταν οι Richie Havens, Sweetwater, The Incredible String Band, Bert Sommer, Tim Hardin, Ravi Shankar, Melanie, Arlo Guthrie, Joan Baez, Quill, Keef Hartley Band, Country Joe McDonald, John Sebastian, Santana, Canned Heat, Mountain, Grateful Dead, Creedence Clearwater Revival, Janis Joplin και The Kozmic Blues Band, Sly & the Family Stone, The Who, Jefferson Airplane, Joe Cocker, Country Joe and the Fish, Τen Years After, The Band, Blood, Sweat & Tears, Johnny Winter & Edgar Winter, Crosby, Stills, Nash & Young, Neil Young, Paul Butterfield Blues Band, Sha-Na-Na.

Πολλά μουσικά συγκροτήματα δεν κατάφεραν ποτέ να φθάσουν στο χώρο του φεστιβάλ, παραμένοντας στο αεροδρόμιο, λόγω του τεράστιου αριθμού των θεατών. Στο «απουσιολόγιο» μπήκε το όνομα του Bob Dylan εξ αιτίας μιας ξαφνικής αρρώστιας κάποιου παιδιού του και του John Lennon του οποίου η είσοδος στις ΗΠΑ είχε απαγορευτεί από την αμερικανική κυβέρνηση. Για διαφορετικούς λόγους απουσίασαν επίσης οι Rolling Stones, οι Doors, οι Led Zeppelin, οι Byrds και οι Jethro Tull. Ξεχωριστή περίπτωση ήταν αυτή της Joni Mitchell, η οποία δεν πήγε επειδή δεν περίμενε να γίνει κάτι σπουδαίο στο Γούντστοκ. Στη διάρκεια όμως του φεστιβάλ, και παρακολουθώντας τις ανταποκρίσεις από την τηλεόραση, συγκλονίστηκε από τις εικόνες και έγραψε το γνωστό τραγούδι Woodstock που έγινε ύμνος του φεστιβάλ.

Η ταινία

Ένας σημαντικός λόγος που το Γούντστοκ "ακούστηκε" σε όλον τον κόσμο ήταν η ταινία. Ο σκηνοθέτης Michael Wadleigh, είχε την ιδέα να κινηματογραφήσει το Φεστιβάλ. Η ταινία αυτή, αποτύπωσε καταστάσεις ανεπανάληπτες, μοναδικές. Το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό και επηρέασε τη νεολαία όλου του κόσμου.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η ταινία προβλήθηκε και στην Ελλάδα τον Νοέμβριο του 1970. Μάλιστα, ο σκηνοθέτης είχε έρθει στη χώρα μας για να πραγματοποιήσει σειρά ομιλιών, πάνω στο νόημα του κινηματογραφικού του έργου. Όμως αμέσως σχεδόν, το "Woodstock" απαγορεύτηκε από τη χούντα. Η προβολή του «επετράπη» αργότερα, αφού όμως οι χουντικοί αφαίρεσαν εικόνες που έκριναν ως επικίνδυνες για τη νεολαία. Το συνολικό υλικό που αφαιρέθηκε, είχε διάρκεια μίας ώρας και η λογοκρισία αυτή αλλοίωνε το ήθος και το ύφος του έργου. Παρόλα αυτά το φιλμ (και το φεστιβάλ) αποτέλεσε ένα από τα κύρια πρότυπα (αισθητικής και συμπεριφοράς) στη διαμόρφωση της ελληνικής νεολαίας της εποχής.

Ο «μύθος» γύρω από το Γούντστοκ

Η κεντρική ιδέα που πρόβαλλαν οι διοργανωτές του Φεστιβάλ Γούντστοκ ήταν υπέρ της ειρήνης, της αγάπης, της ελεύθερης χρήσης ναρκωτικών και του ελεύθερου έρωτα και κατά του πολέμου (κυρίως αυτού του Βιετνάμ) και του ρατσισμού. Σύμφωνα με αυτούς, το Γούντστοκ ήταν ο εναλλακτικός τρόπος ζωής, ο χαμένος παράδεισος μιας ολόκληρης γενιάς. Ο απεσταλμένος του Life, Μπάρι Φάρελ, έγραψε λίγες μέρες αργότερα: «Όλοι όσοι είμαστε εκεί, καταλαβαίναμε εκείνες τις ώρες ότι διαβαίναμε έναν πολιτιστικό Ρουβίκωνα».

Για τους 500.000 ανθρώπους που είχαν αυτή τη μοναδική εμπειρία και για τα εκατοντάδες εκατομμύρια των νέων σ' όλο τον κόσμο που αγκάλιασαν τη μυθολογία της, το Γούντστοκ ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μία μουσική πανδαισία. Ήταν η δική τους "Πολιτεία του Ήλιου", η δική τους "Ουτοπία", μία πόλη όπου κυριάρχησε όχι το κέρδος αλλά η κοινοκτημοσύνη, όχι ο ανταγωνισμός αλλά η αλληλεγγύη, όχι η βία αλλά η ειρήνη, όχι ο κομφορμισμός αλλά η ελευθερία -η φευγαλέα "Ιθάκη" μιας ανήσυχης γενιάς. Ένα όνειρο πολύ όμορφο για να γίνει αληθινό, αλλά και πολύ συναρπαστικό για να ξεχαστεί εύκολα.

Ο απεσταλμένος του Time έγραψε για το Γούντστοκ: «Η εμπειρία που έζησα αυτό το τριήμερο περιείχε τόσες εκπλήξεις και τόσες τρέλες, που σήμερα η ανάμνησή της μοιάζει να 'ρχεται όχι από το παρελθόν αλλά από το μέλλον».

Από την άλλη, ξεχωρίζει η άποψη του Pete Townshend κιθαρίστα των Who: «Όλοι αυτοί οι χίπις χόρευαν πιστεύοντας ότι ο κόσμος πρόκειται να αλλάξει κάποια ημέρα. Ως κυνικός Άγγλος που ήμουν, περιφερόμουν ανάμεσά τους, θέλοντας να φτύσω τους περισσότερους από αυτούς, κάνοντάς τους να συνειδητοποιήσουν ότι τίποτε δεν άλλαξε και τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει. Αυτό που πίστευαν ότι, ήταν μια εναλλακτική κοινωνία στην ουσία ήταν ένα χωράφι με τρία μέτρα λάσπη στολισμένο με LSD. Αν αυτός ήταν ο κόσμος που ήθελαν να ζήσουν, τότε γ.... τους».

Ως συνήθως, η αλήθεια βρίσκεται κάπου ενδιάμεσα. Το Γούντστοκ ξεκίνησε ως μια χυδαία εμπορευματοποίηση του φιλειρηνικού-αντιπολεμικού κινήματος των ΗΠΑ, μια προσπάθεια εκτροχιασμού του μέσα από τις απολίτικα ουτοπικές χίπικες ιδέες των ναρκωτικών ως μέσου επίλυσης των ατομικών ή κοινωνικών προβλημάτων. Ως δούρειος ίππος χρησιμοποιήθηκε η ροκ μουσική η οποία, με την επαναστατικότητα της, συνέβαλλε τα μέγιστα στην ανάπτυξη αυτού του κινήματος, τούτη τη φορά όμως ως όχημα διασποράς της «φιλοσοφίας» της «απελευθέρωσης» μέσω των ναρκωτικών.

Θα έλεγε κανείς ότι οι στόχοι πιάστηκαν, βλέποντας τη συρρίκνωση του αντιπολεμικού κινήματος το επόμενο διάστημα και τον εκφυλισμό της ροκ που έχασε το βασικό της όπλο: τον ανατρεπτικό πολιτικό στίχο που αντικαταστάθηκε από σαχλοστιχάκια. Από αυτή την άποψη, το Γούντστοκ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το κύκνειο άσμα της στρατευμένης πολιτικά ροκ μουσικής και των αντιπολεμικών κινημάτων μέσα στις ΗΠΑ.

Όμως, όπως συμβαίνει συχνά, το αποτέλεσμα δεν ήταν ακριβώς αυτό που περίμεναν οι φανεροί διοργανωτές και όσοι πραγματικά κρύβοταν πίσω από ένα τέτοιο εγχείρημα. Η δυναμική που απέκτησε το ίδιο το γεγονός ξεπέρασε τόσο τους διοργανωτές όσο και όποιους πήραν μέρος σ’ αυτό. Το Γούντστοκ έγινε ένας θρύλος που δεν μπόρεσε κανείς να τον επαναλάβει. Όσα «πολιτικοποιημένα» μουσικά χάπενιγκς επιχειρήθηκαν από καλλιτέχνες με θέμα τη φτώχια, την πείνα στην Αφρική ή τον τρίτο κόσμο απέτυχαν παταγωδώς.

Το Γούντστοκ παραμένει ξεχωριστό σημείο αναφοράς και συνεχίζει να συγκινεί. Ίσως γιατί έπρεπε να παραμείνει ως μοναδικό φαινόμενο, ως ορόσημο για το τέλος της αφέλειας και της «αθωότητας» πως ο καπιταλισμός, ο ιμπεριαλισμός και η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο μπορούν να καταπολεμηθούν παθητικά μόνο με το άκουσμα μερικών εκπληκτικών εξεγερτικών τραγουδιών σε συνδυασμό με LSD και άλλες «βοηθητικές ουσίες» αντί των λαϊκών κινημάτων και της οργανωμένης αντίστασης και πάλης.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

Μόλις πριν λίγους μήνες η Ν.Δ ζητούσε να αλλάξει η «σκληρή» συνταγματική πρόβλεψη για τα δάση, γιατί εμποδίζει  τις ιδιωτικές επενδύσεις. Δείτε τι έλεγαν οι σημερινοί υπουργοί της.

Σε σαφέστατη αντίφαση με την εικόνα που θέλει σήμερα να δώσει η κυβέρνηση, για την προστασία των δασικών εκτάσεων, που καταστρέφονται από τις πυρκαγιές, έρχονται οι προτάσεις που κατέθεσε στην πρώτη φάση της συνταγματικής αναθεώρησης που ολοκληρώθηκε πριν μερικούς μήνες.

Ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, είχε ζητήσει στη Βουλή κατά την διάρκεια των συζητήσεων για το νέο Σύνταγμα την αναθεώρηση του άρθρου 24, που ορίζει με σαφήνεια «τι εστί δάσος», προτείνοντας να προστατεύονται μόνον οι δασικές εκτάσεις που έχουν οριστεί μετά την μεταπολίτευση. Μάλιστα είχε προτείνει στην τότε κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να… «ανταλλάξει» όποιο άρθρο επιθυμεί να αναθεωρηθεί προκειμένου να υπάρξει συμφωνία των δύο κομμάτων.

Επίσης, αποκαλυπτική των προθέσεων της σημερινής κυβέρνησης ήταν η συζήτηση που έγινε για το άρθρο 24 στο πλαίσιο της Συνταγματικής Αναθεώρησης στις 5 Δεκεμβρίου του 2018, όταν η Ν.Δ κατέθεσε και αιτιολόγησε την σχετική της πρόταση.

Άδωνις Γεωργιάδης: Γίνεται ζημιά στην προσέλκυση επενδύσεων

Όπως …συνήθως ο πλέον ευθύς για την στόχευση της Νέας Δημοκρατίας ήταν τότε ο νυν υπουργός Ανάπτυξης Άδωνις Γεωργιάδης. Όπως είχε δηλώσει:

«Ως προς το άρθρο 24 τα πράγματα είναι πάρα πολύ απλά. Κανένας δεν θέλει να βλάψει το περιβάλλον» όμως «όπως είναι γραμμένο το άρθρο 24 στο Συμβούλιο της Επικρατείας έχει γίνει μια υπερβολική του χρήση με αποτέλεσμα να προκαλείται διαρκής μεγάλη ζημία στην προσέλκυση ξένων επενδύσεων στην Ελλάδα»! Με βάση αυτό υποστήριξε ότι «μια αναπροσαρμογή λοιπόν, του άρθρου 24 με απόλυτο σεβασμό στο περιβάλλον, θα έδινε τη δυνατότητα να αναπτυχθεί η ελληνική οικονομία ταχύτερα». Μάλιστα συνέχισε την σκέψη του σημειώνοντας πως συνολικά «ούτε οι οικονομικές παροχές στους ασθενέστερους ούτε η εξασφάλιση βιώσιμου δείκτη προστασίας ούτε τα κοινωνικά δικαιώματα δεν μπορούν να προστατευτούν από κανένα Σύνταγμα. Αυτά χρειάζονται λεφτά! Άρα το μεγάλο ζήτημα είναι πώς θα έχουμε περισσότερα λεφτά».

Να περιοριστεί το άρθρο 24

Σαφέστατος για τις προθέσεις του και ο σημερινός υπουργός Τουρισμού Χάρης Θεοχάρης. Είχε τονίσει την ανάγκη

«να μειώσουμε δραστικά το μέγεθος αυτού του άρθρου, καταργώντας, για παράδειγμα, την ερμηνευτική, που είναι εκ του περισσού, αλλά και τις παραγράφους 3, 4, 5 και το μεγαλύτερο μέρος των παραγράφων 2 και 6».

Μια διαφορετική προσέγγιση – αλλά με την ίδια στόχευση –  χρησιμοποίησε ο βουλευτής Β’Πειραιά της Ν.Δ Γιάννης Τραγάκης αναφερόμενος σε εταιρείες αιολικής ενέργειας που έχουν δικαιωθεί από τα δικαστήρια σε προσβολές για καταπάτηση δασών. Όπως ανέφερε

«υπάρχουν αποφάσεις, παραδείγματος χάριν του Συμβουλίου της Επικρατείας, οι οποίες επιτρέπουν ακόμα και σε δάσος ή και σε δασικές εκτάσεις – για οικονομικούς λόγους, όπως για παράδειγμα είναι οι επενδύσεις και συγκεκριμένα τα αιολικά πάρκα».

Η τότε εισηγήτρια της ΝΔ και τώρα υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως τόνισε πως

«προτείνουμε τη ρητή απαγόρευση της μεταβολής του προορισμού των δασών, εκτός αν προέχει για την εθνική οικονομία άλλη χρήση που την επιβάλλει επιτακτικά το δημόσιο συμφέρον». Διευκρίνισε επίσης ότι «η συνταγματική προστασία θα αφορά μόνο όσες εκτάσεις ήταν αδιαμφισβήτητα δάση ή δασικές εκτάσεις που καταστράφηκαν από πυρκαγιά ή αποψιλώθηκαν με άλλον τρόπο με ό,τι είναι αποδεδειγμένο μόνο έως την 11η Ιουνίου 1975».

Ως …μέτρο των πραγματικών προθέσεων της Νέας Δημοκρατίας, μπορεί να εκληφθεί και η τοποθέτηση στην επιτροπή του Ευάγγελου Βενιζέλου,  του πρώην στελέχους του ΠΑΣΟΚ, που μόνον «αντι-ΝΔ» αισθήματα δεν μπορεί να του προσάψει κανείς. Ήταν τόσο εξόφθαλμα αντιπεριβαλλοντική και… επενδυτική η πρόταση της ΝΔ που δεν κατάφερε να συμφωνήσει. Συγκεκριμένα, είχε δηλώσει πως

«δεν χρειάζεται να θίξουμε το άρθρο 24 του Συντάγματος. Είναι προϊόν μεγάλης περίσκεψης, δύσκολων συνομιλιών με την επιστήμη, την επιστημονική κοινότητα και την κοινωνία των πολιτών την περίοδο 1998 – 2001. Νομίζω ότι μόνον υποβάθμιση του περιβαλλοντικού κεκτημένου θα έχουμε, εάν θίξουμε το άρθρο 24».

Στόχος ο ιδιώτης να κάνει ότι θέλει

Στο θέμα είχε τότε αναφερθεί ο Γιάννης Τσιρώνης εκ μέρους  των Οικολόγων – Πρασίνων σχολιάζοντας το ποιο είναι το πραγματικό αίτημα της Νέας Δημοκρατίας. Όπως είχε επισημάνει με το υπάρχον σύνταγμα «η διάταξη λέει τα εξής: «Απαγορεύεται η μεταβολή του προορισμού των δασών και των δασικών εκτάσεων, εκτός εάν προέχει για την εθνική οικονομία η αγροτική εκμετάλλευση ή άλλη τους χρήση, που την επιβάλλει το δημόσιο συμφέρον». Εξήγησε στην συνέχεια τις αλλάζει με την πρόταση της Ν.Δ: «Ας δούμε, λοιπόν, αυτή τη στιγμή τι αλλάζει σε αυτή τη διάταξη, αν δεχθούμε τη λογική της Νέας Δημοκρατίας. Πρώτα απ’ όλα, παίρνω μια διάταξη από το άρθρο 117, η οποία λέει ότι είναι υποχρεωτική η αναδάσωση για δάση αποψιλωθέντα ή που αποψιλώνονται και καταργεί τη λέξη «αποψιλώνονται». Αυτομάτως, δηλαδή, εάν δεχθούμε αυτή τη λογική, ό,τι θα αποψιλώνεται από εδώ και πέρα δεν τυγχάνει προστασίας».

Ο Γ.Τσιρώνης  είπε επίσης ότι «Εκ του πονηρού φεύγουν οι δασικές εκτάσεις. Οι δασικές εκτάσεις είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με το δάσος. Να σας θυμίσω ότι όλη η αλπική ζώνη, όλα τα ελληνικά βουνά δεν έχουν ψηλά δέντρα. Είναι η λεγόμενη «αλπική ζώνη» σε όλη τη φύση. Αυτές οι εκτάσεις κατά τη Νέα Δημοκρατία δεν τυγχάνουν προστασίας». Πρόσθεσε επίσης ότι «ξαφνικά βάζουμε έναν ορισμό που τινάζει στον αέρα τους δασικούς χάρτες. Ξαφνικά λέμε ότι δάσος είναι ό,τι ήταν δάσος στον ορισμό στις 11-6-1975, όταν είχαμε περάσει τις καταπατήσεις της χούντας. Άρα, λοιπόν, εδώ πέρα δεν είναι ένας αθώος εκσυγχρονισμός της διάταξης. Αυτό που πιστεύει ακράδαντα η Νέα Δημοκρατία –και το είχε πει μάλιστα ο αείμνηστος κ. Μητσοτάκης, ο πατέρας- είναι ότι αυτό το άρθρο είναι τροχοπέδη στην ανάπτυξη». Ο Γ.Τσιρώνης διευκρίνισε τέλος ότι με την σημερινή διάταξη του συντάγματος «δεν εμποδίζεται η επέκταση οικισμών, όταν οι πληθυσμιακές ανάγκες το απαιτούν, γιατί η ρυμοτόμηση είναι μια αλλαγή χρήσης δάσους. Θέλετε να αναφέρω άλλα παραδείγματα; Τα λατομεία, η Εθνική Άμυνα, οι ανανεώσιμες πηγές που ήδη αδειοδοτούνται αυτή τη στιγμή χωρίς κανένα πρόβλημα; Δεν είναι, λοιπόν, το πρόβλημα εκεί. Να πω πού είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα σε όλα αυτά που ανέφερα είναι ο κάματος του ΣτΕ. Δεν μπορεί να πάει κάποιος ιδιώτης, laissez faire, να κάνει ό,τι θέλει εκεί μέσα».

πηγη: imerodromos.gr

Του Λεωνίδα Βατικιώτη.

Με μια εντυπωσιακή σε δύναμη πυρός και διάρκεια επίθεση εναντίον ενός υποψηφίου έδωσαν οι Ταλιμπάν το δικό τους παρών στην προεκλογική εκστρατεία, που ξεκίνησε επίσημα την Κυριακή 14 Ιουλίου και αναμένεται να λήξει με τις προεδρικές εκλογές, που θα διεξαχθούν στις 28 Σεπτεμβρίου.

Το μεγάλο ερώτημα, φυσικά, που υπερίπταται όλων των διαδικασιών, σχετίζεται με το πόσο αδιάβλητες θα είναι. Κατά πόσο δηλαδή δεν πρόκειται να επαναληφθούν τα ευτράπελα που σημειώθηκαν στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, που τις οδήγησαν στην πλήρη ανυποληψία και αποτελούν σοβαρότατο λόγο ώστε οι Αφγανοί κι οι Αφγανές να γυρίσουν την πλάτη τους και στην επόμενη αναμέτρηση.

Οι τελευταίες εκλογές πραγματοποιήθηκαν τον Οκτώβριο του 2018, ήταν κοινοβουλευτικές, και στη διάρκειά τους συνέβησαν οι πιο ακραίες μορφές αλλοίωσης ενός εκλογικού αποτελέσματος. Οι 313 συλλήψεις που ακολούθησαν συνοδεύονταν από ένα μακροσκελές κατηγορητήριο που περιελάμβανε από πώληση δελτίων ταυτότητας μέχρι δωροδοκίες ψηφοφόρων εκ μέρους των υποψηφίων. Οι προηγούμενες εκλογές ήταν προεδρικές κι έγιναν το 2014. Επειδή οι δύο σημαντικότεροι υποψήφιοι δεν κατέστη δυνατό να συμφωνήσουν ποιος κέρδισε τις εκλογές, η λύση δόθηκε από τον τότε υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζον Κέρυ, που ανέλαβε καθήκοντα διαμεσολαβητή κι έκλεισε μια συμφωνία μεταξύ των δύο υποψηφίων για τη μοιρασιά της εξουσίας. Το άλλο θέμα που περιλάμβανε η συμφωνία αφορούσε την ψήφιση μιας σειράς μέτρων για την διαμόρφωση ενός αποτελεσματικού εκλογικού συστήματος που δεν θα επιτρέψει ξανά τις εκλογικές νοθείες.

Με αυτά και με αυτά, η νέα προεκλογική εκστρατεία άνοιξε με καταγγελίες για νοθεία και απειλές αποχώρησης από την προεκλογική κούρσα. Μέχρις στιγμής έχουν δηλώσει την πρόθεσή τους να διεκδικήσουν την προεδρία 18 υποψήφιοι. Τα δύο τρίτα όμως εξ αυτών απείλησαν ότι θα αποσυρθούν από τις προεδρικές εκλογές (που έχουν ήδη αναβληθεί δύο φορές), αν ο πρόεδρος της χώρας Ασράφ Γκανί δεν ακυρώσει την απόφασή του να διορίσει δεκάδες αξιωματούχους στην κυβέρνηση και μάλιστα σε πόστα που σχετίζονται με την εκλογική διαδικασία. Τη νομιμοποίηση του σημερινού προέδρου αμφισβητούν ακόμη κι οι Ταλιμπάν, που υποστηρίζουν ότι επειδή η θητεία του Γκανί έληξε στις 22 Μαΐου, δεν έχει καμιά αρμοδιότητα να διεξάγει εκλογές. Οι Ταλιμπάν αντιμετωπίζουν με τόσο μεγάλη ανυποληψία την κυβέρνηση, που αρνούνται ακόμη και να συζητήσουν μαζί της, την ίδια ώρα που οι διαπραγματεύσεις με τους Αμερικανούς εισέρχονται στο νέο, όγδοο γύρο. Ενώ μάλιστα ο αφγανός πρόεδρος επαναλαμβάνει πως σε αντίθεση με τον προηγούμενο πρόεδρο, τον Χαμίντ Καρζαΐ, που έθετε ως προϋπόθεση για την εκκίνηση διαπραγματεύσεων με τους Ταλιμπάν 11 αυστηρούς όρους, ο ίδιος δεν θέτει κανέναν, οι Ταλιμπάν επιμένουν να απορρίπτουν κάθε πρόταση διαλόγου, υποστηρίζοντας ότι αφού πρώτα συμφωνήσουν με τις ΗΠΑ, μετά θα κάτσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους Αφγανούς ηγέτες.

Τα βλέμματα έτσι είναι στραμμένα στη Ντόχα του Κατάρ, όπου πλέον διεξάγεται ο όγδοος γύρος των διαπραγματεύσεων, με δύο μεγάλα επίδικα. Το πρώτο σχετίζεται με την σταδιακή και ασφαλή απόσυρση των 14.000 αμερικανών στρατιωτών που εξακολουθούν να επιχειρούν στο Αφγανιστάν, το οποίο έχει μετατραπεί στο μεγαλύτερο σε χρονική διάρκεια πολεμικό μέτωπο των ΗΠΑ. Η Ουάσιγκτον έχει μεν την υπομονή να περιμένει μια καλή συμφωνία, αλλά υπό τη διοίκηση Τραμπ ο προτεραιότητες έχουν αλλάξει άρδην και το βλέμμα πλέον προσανατολίζεται στον Ειρηνικό και δη την Κίνα. Τα εναπομείναντα μέτωπα στην Κεντρική Ασία και την Μέση Ανατολή χαρακτηρίζονται απαξιωτικά «πόλεμοι των Δημοκρατικών» και το ερώτημα δεν είναι πια πώς θα νικήσουν οι Αμερικάνοι, αλλά πώς θα απεμπλακούν χωρίς αχρείαστες θυσίες σε ανθρώπινες ζωές και βλάβη του γοήτρου τους. Από την άλλη, το δεύτερο επίδικο σχετίζεται με την παροχή εγγυήσεων εκ μέρους των Ταλιμπάν ότι το μετα-Αμερικανικό Αφγανιστάν δεν πρόκειται να μετατραπεί σε θερμοκοιτίδα βίαιων, ένοπλων επιθέσεων στην περιοχή, αυξάνοντας την αστάθεια. Το γεγονός δε ότι μέχρι στιγμής δεν συζητιέται ζήτημα αφοπλισμού και παράδοσης του οπλισμού των Ταλιμπάν, με βάση τα πιο έγκυρα δημοσιεύματα, επιβεβαιώνει τη θέση ισχύος που βρίσκονται 18 χρόνια μετά την αμερικανική εισβολή.

Η σημασία που αποδίδουν οι Αμερικάνοι σε μια συμφωνία ειρήνης με τους Ταλιμπάν, που στην άλλη όψη της θα έχει μια συμφωνία αποχώρησής τους, έγινε εμφανής τις πρώτες ημέρες του Ιουλίου με αφορμή μια βομβιστική επίθεση σε ένα σχολείο, που χαρακτηρίστηκε βάρβαρη ακόμη και με βάση τα αφγανικά “ήθη κι έθιμα”! Οι Ταλιμπάν εν ολίγοις το παράκαναν. Παρόλα αυτά στις διαπραγματεύσεις που ήταν σε εξέλιξη εκείνη την ημέρα στο Κατάρ, οι Αμερικάνοι δεν έθεσαν το παραμικρό θέμα, προφανώς για να μη διαταράξουν τις ισορροπίες με τους Ταλιμπάν και δημιουργήσουν νέα εμπόδια στις συζητήσεις!

Η αλήθεια βέβαια είναι πως οι αθώοι αποτελούν τα εύκολα θύματα κι από τις δύο πλευρές: Τόσο από τις επιθέσεις αυτοκτονίας των Ταλιμπάν και των Ισλαμιστών, όσο κι από τη μεριά των Αμερικανών στο πλαίσιο των μαζικών βομβαρδισμών. Με βάση έκθεση των Ηνωμένων Εθνών το 2018, ο αριθμός των άμαχων θυμάτων αυξήθηκε, με 3.804 νεκρούς και 7.189 τραυματίες. Σύνολο 10.993 ή 11% περισσότεροι σε σχέση με το 2017. Το 42% εξ αυτών προήλθαν από επιθέσεις των αντικυβερνητικών δυνάμεων. Το πρώτο τρίμηνο του 2019, πάλι με βάση έρευνα του ΟΗΕ, τα θύματα (νεκροί και τραυματίες) έφτασαν τα 1.773, με τα 582 να είναι παιδιά.

Πηγή: info-war.gr - ergatikosagwnas.gr