Μία απόφαση-σταθμό εξέδωσε το Πρωτοδικείο της Λευκάδας, η οποία ανοίγει τον δρόμο σε όλους τους συμβασιούχους του Δημοσίου, που εξυπηρετούν πάγιες και διαρκείς ανάγκες στην υπηρεσία όπου απασχολούνται, να αναγνωριστεί δικαστικά η εργασιακή τους σχέση ως αορίστου χρόνου και μαζί με αυτήν όλα τα εργασιακά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα που απορρέουν.

Η απόφαση-βόμβα δικαιώνει έναν συμβασιούχο του Δήμου Ακτίου, κρίνοντας πως ο εν λόγω εργαζόμενος καλύπτει πάγιες και διαρκείς ανάγκες και έτσι η σύμβασή του είναι στην πραγματικότητα αορίστου χρόνου. Κι αυτό παρά το γεγονός πως ο εργαζόμενος (υδραυλικός στην ειδικότητα) είχε επί δώδεκα χρόνια μία σειρά από συμβάσεις (άλλοτε ορισμένου χρόνου, άλλοτε συμβάσεις έργου και άλλοτε μαθητείας), πάντοτε, όμως, όπως έκρινε το δικαστήριο, βρισκόταν σε διαρκή εργασιακή σχέση με τον δήμο, με καθεστώς εξαρτημένης εργασίας από την αρχική του πρόσληψη.

Η απόφαση είναι ιδιαίτερα σημαντική, διότι το δικαστήριο έκρινε πως ο συμβασιούχος χρήζει προστασίας, αποκρούοντας τα επιχειρήματα που εγείρει μονίμως το Ελληνικό Δημόσιο σε όλες τις σχετικές διεκδικήσεις, πως καμία δικαστική προστασία δεν μπορεί να υπάρξει για όσους συμβασιούχους απασχολούνται στο Δημόσιο, στα ΝΠΔΔ, στους οργανισμούς και τις επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα και τους ΟΤΑ.

Τα επιχειρήματα αυτά θέτει το Δημόσιο και απορρίπτει τις αιτιάσεις των εργαζομένων, ακόμη και όταν αποδεικνύεται ότι με την εργασία τους καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες ή ακόμη και ότι καταχρηστικά καταρτίσθηκαν οι συμβάσεις αυτές (εργασίας ή έργου) με περιορισμένη διάρκεια.

Προς ενίσχυση του επιχειρήματός αυτού, η πλευρά του Δημοσίου επικαλείται μία σειρά αποφάσεων του Αρείου Πάγου της τελευταίας δεκαετίας, μεταξύ αυτών και της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οι οποίες είχαν δεχθεί την αναγνώριση συμβασιούχων που προσλήφθηκαν έως το 2006 (με το λεγόμενο «διάταγμα Παυλόπουλου») ως αορίστου χρόνου, με το Δημόσιο να ισχυρίζεται πως για τους επόμενους συμβασιούχους δεν υπάρχει περιθώριο δικαστικής προστασίας.

Το Ανώτατο Δικαστήριο στη συντριπτική πλειοψηφία των αποφάσεών του έχει απορρίψει τις αγωγές των συμβασιούχων, επικαλούμενο το άρθρο 103 του Συντάγματος, που ορίζει πως «απαγορεύεται η από τον νόμο μονιμοποίηση προσωπικού (σ.σ.: στον δημόσιο τομέα) ή η μετατροπή των συμβάσεών του σε αορίστου χρόνου».
Σε πληθώρα δικών, η πλευρά των εργαζομένων απαντά πως το Σύνταγμα ορίζει τον κανόνα που απαγορεύει τη μονιμοποίηση, αλλά δεν αναφέρει πως αποκλείεται η παροχή δικαστικής προστασίας ή πως καταστρατηγούνται τα εργασιακά δικαιώματα. Τα δικαστήρια σχεδόν πάντα κάνουν δεκτές τις αιτιάσεις του Δημοσίου και απορρίπτουν τις αγωγές.

Μία επιχειρηματολογία που καταρρίπτει συθέμελα το Πρωτοδικείο Λευκάδας, αφού στην απόφασή του, που εκδόθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2019 (και αφού έλαβε υπόψη όλες τις διατάξεις, αλλά και τη νομολογία του Αρείου Πάγου), έκρινε πως, εφόσον απεδείχθη η διαρκής και πάγια σχέση εργασίας με τον Δήμο Ακτίου, οι συμβάσεις του εργαζομένου αναγνωρίζονται ως μία ενιαία σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου. Παράλληλα, υποχρέωσε τον εργοδότη δήμο να αποδέχεται την εργασία του ως εργαζομένου που ανήκει στο τακτικό προσωπικό του, με σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου.

Μάλιστα, ο δικαστής επικαλείται το Π.Δ. 164/2004 (διάταγμα Παυλόπουλου), το Σύνταγμα και τις ευρωπαϊκές συνθήκες, χωρίς να κρίνει ότι υπάρχει κώλυμα από τη νομολογία του Αρείου Πάγου, «ανοίγοντας», έτσι, τον δρόμο και για άλλους συμβασιούχους του ευρύτερου δημόσιου τομέα να διεκδικήσουν την αναγνώριση της εργασιακής τους σχέσης.

Η απόφαση, μάλιστα, κατέστη ήδη τελεσίδικη, αφού ο δήμος δεν άσκησε έφεση και ο συμβασιούχος μονιμοποιήθηκε στην εργασία του, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στους συμβασιούχους να επικαλεστούν την απόφαση του Πρωτοδικείου Λευκάδας (πρόκειται για την υπ’ αριθμόν 292/2019). Η απόφαση αυτή αναφέρει πως «η σύναψη των διαδοχικών συμβάσεων δεν δικαιολογείται από κανένα αντικειμενικό λόγο, όπως θα ήταν η ανάγκη κάλυψης πρόσκαιρων ή προσωρινών αναγκών του, απέβη δε για τον ενάγοντα ιδιαίτερα καταχρηστική, αφού επέτρεψε την παροχή της εργασίας του υπό μισθολογικούς και συνταξιοδοτικούς όρους κατά πολύ δυσμενέστερους από εκείνους υπό τους οποίους θα έπρεπε κανονικά να γίνει η πρόσληψή του, για την κάλυψη πάγιων και διαρκών αναγκών του εργοδότη του».

Σε ό,τι αφορά το Σύνταγμα, η δικαστής αναφέρεται στη νομολογία των ευρωπαϊκών δικαστηρίων, που, όταν εκλήθησαν να ερμηνεύσουν το άρθρο 103 του Συντάγματος, έκριναν πως σκοπός του είναι «η βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και εργασίας» και «η κοινωνική προστασία των εργαζομένων ορισμένου χρόνου», άρα «δεν μπορεί να ερμηνεύεται στενά». Στη συνέχεια, κρίνει πως δεν μπορεί να εφαρμοστεί το «διάταγμα Παυλόπουλου» αλλά ο νόμος 2112 του 1920, αφού οι ευρωπαϊκές συνθήκες ζητούν την «άρση της υποβάθμισης του επιπέδου προστασίας των εργαζομένων».

Οι δικηγόροι του εργαζομένου, Απόστολος Γκατζιός και Κων/νος Τοκατλίδης, έκαναν λόγο για «απόφαση-καμπή» και εξέφρασαν την ελπίδα πως «θα οδηγήσει στη διαμόρφωση νέας νομολογίας των ελληνικών δικαστηρίων στο πολύπαθο αυτό ζήτημα, που θα αποδίδει στη νομοθεσία που έχει θεσπισθεί το προστατευτικό της περιεχόμενο υπέρ των εργαζομένων και των δικαιωμάτων τους».

πηγη:  iskra.gr

Από την ανάληψη των καθηκόντων της, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έπιασε το νήμα της αντιλαϊκής επίθεσης, από όπου το άφησε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και προχώρησε σε νέο γύρο κλιμάκωσης αυτής της επίθεσης. Σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο τοποθετείται και η κατάργηση της νομικής προστασίας του πανεπιστημιακού ασύλου μες το κατακαλόκαιρο. Όπως και μια σειρά αντιεκπαιδευτικοί νόμοι που πέρασαν τέτοια χρονική στιγμή στο παρελθόν με απώτερο σκοπό τη σιγή νεκροταφείου, μιας και οι περισσότεροι φοιτητές εκείνη την περίοδο είτε βρίσκονταν σε διακοπές, είτε εργάζονταν ως εποχικοί.

Το χτύπημα βέβαια των δικαιωμάτων της φοιτητιώσας νεολαίας δε σταμάτησε σε αυτό το σημείο. Στο νέο νομοσχέδιο για την παιδεία συμπεριλαμβάνεται το όριο φοίτησης στα ν+2 έτη και την διαγραφή όσων φοιτητών ξεπερνούν αυτό το όριο, μέτρο το οποίο χτυπάει το δικαίωμα των παιδιών των λαϊκών οικογενειών στη μόρφωση. Συνάμα διαμορφώνει φτηνά ανειδίκευτα εργατικά χέρια για τα κέρδη των ντόπιων και ξένων μονοπωλίων (χαρακτηριστικές οι επικλήσεις του υπουργού Ανάπτυξης κ. Γεωργιάδη στην αυτοκινητοβιομηχανία της Volkswagen να έρθει και να ανοίξει εργοστάσιο εδώ στην Ελλάδα). Μην ξεχνάμε βέβαια και το μέτρο που πέρασε, την εξίσωση των πτυχίων των ιδιωτικών κολλεγίων, με αυτά των δημόσιων ΑΕΙ, κάτι που συνιστά και κραυγαλέα παραβίαση του συντάγματος. Συγκεκριμένα του άρθρου 16 το οποίο δεν επιτρέπει την δημιουργία ιδιωτικών ΑΕΙ στη χώρα και τσακίζει την αξία του πτυχίου ισοτιμόντας το με ένα πτυχίο ξένου κολλεγίου, ουσιαστικά αγορασμένο και ελλιπές στο πρόγραμμα σπουδών σε σχέση με εκείνα των δημόσιων ΑΕΙ.

Έχουμε λοιπόν μια παραπέρα υποβάθμιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων, του δικαιώματος τους να βρουν δουλειά πάνω στο αντικείμενο που σπούδασαν, ένα παραπέρα τσάκισμα του δικαιώματος στη μόρφωση, καθώς αυτή λειτουργεί με όρους εμπορευματικούς, και πιο συγκεκριμένα με όρους που επιβάλλουν τα ξένα μονοπώλια με την παρείσφρηση τους μέσα στα πανεπιστήμια και την όλη εκπαιδευτική διαδικασία. Βεβαίως το νομοσχέδιο δεν χτυπάει μόνο τα δικαιώματα των φοιτητών, αλλά και εκείνα των μαθητών και των δικών τους δικαιωμάτων να σπουδάσουν και να μορφωθούν, με την βάση εισαγωγής του 10 για την είσοδο τους στην ανώτατη εκπαίδευση που προβλέπεται στο νομοσχέδιο που έρχεται να συζητηθεί στη Βουλή την Τρίτη, 3/12.

Στη συζήτηση υπάρχει ακόμα ισχυρή πιθανότητα να τεθεί το ζήτημα της θέσπισης της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας στις φοιτητικές εκλογές (με κάποιους να μιλούν ακόμα και για την θέσπιση του ίδιου μέτρου στις γενικές συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων) που μαζί με την κατάργηση του ασύλου χτυπάνε το δικαίωμα των φοιτητών να συζητούν για τα ζητήματα που τους αφορούν, σε ζωντανές διαδικασίες και να παίρνουν συλλογικές αποφάσεις για τις πολιτικές που τους πλήττουν. Τα μέτρα αυτά συνολικά που φέρνει η Νέα Δημοκρατία βέβαια, δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι απαιτήσεις των ξένων αφεντικών της, της ΕΕ, του ΟΟΣΑ και του ΔΝΤ.

Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις το φοιτητικό κίνημα δεν έμεινε άπραγο. Από την εξεταστική του Σεπτεμβρίου σε διάφορες σχολές έγιναν συνελεύσεις για να δουν οι φοιτητές πως μπορούν να αντιμετωπίσουν τα μέτρα που έρχονταν. Μαζικές γενικές συνελεύσεις σε σχολές πουν είχαν να πραγματοποιηθούν χρόνια, όπως το Πάντειο κι η ΑΣΟΕΕ. Συνάμα με αγωνιστικές αποφάσεις που πάρθηκαν σε δεκάδες συλλόγους όλης της χώρας έδειξαν ότι οι φοιτητές δεν τσιμπάνε στη προπαγάνδα της κυβέρνησης, ούτε τρομοκρατούνται μπροστά στη σκληρή καταστολή που αυτή τους επιφύλαξε, και με καταλήψεις και μαζικές διαδηλώσεις έδωσαν μία πρώτη απάντηση. Απόγειο της όλης αγωνιστικής πορείας, στάθηκε η φετινή διαδήλωση του Πολυτεχνείου όπου τα μπλοκ των φοιτητικών συλλόγων ήταν πολύ μαζικά, όπως επίσης και η συνολικότερη παρουσία του λαού, που έφτασε κοντά στις 30.000.

Ωστόσο εδώ και δύο εβδομάδες παρατηρείται μια στασιμότητα στην όλη πορεία του αγώνα. Αυτό δεν είναι τυχαίο κατά την άποψη του γράφοντος, καθώς οι δυνάμεις που ηγεμονεύουν αυτή τη στιγμή στο κίνημα, δηλαδή οι δυνάμεις της ΕΑΑΚ έχουν κάποιο όριο στο οποίο μπορούν να φτάσουν τον αγώνα των φοιτητών. Ορισμένες φορές μάλιστα εξέθεσαν, και εκθέτουν αυτόν τον αγώνα φωνάζοντας αντιδραστικά συνθήματα όπως: «ούτε 2ν ούτε ν+2, όποτε γουστάρουμε θα πάρουμε πτυχίο» ή «λευκές, λευκές, οι εξεταστικές, οι φοιτητές αιώνιοι και οι σχολές κλειστές» ήπροκαλώντας αναίτιες συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής στο όνομα κάποιας ριζοσπαστικοποίησης των συνειδήσεων από τέτοιες ενέργειες. Τα κύρια βεβαίως δεν είναι αυτά, αλλά συνολικά η πολιτική αντίληψή τους, η οποία περιορίζεται στη στοχοποίηση ενός υπουργείου ή ενός υπουργού, αφήνοντας στο απυρόβλητο το καθεστώς της ξενοδουλείας και της υποτέλειας, που μεταφράζεται στους εκατοντάδες μνημονιακούς νόμους, στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας την διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων και σχέσεων, την παράδοση των αποθεματικών των πανεπιστημίων στους ξένους δυνάστες, το σουλατσάρισμα των μονοπωλίων μες στις σχολές και πολλά ακόμη.

Μπροστά σε όλα αυτά η μόνη δύναμη που μπορούσε και μπορεί ακόμη να καθοδηγήσει τον αγώνα των φοιτητών σε νικηφόρα προοπτική, δηλαδή η Πανσπουδαστική βρισκόμενη βέβαια μέσα σε όλους τους αγώνες απ' την αρχή, έμεινε στο ρόλο του ακολουθητή των εξελίξεων χωρίς να μπορέσει να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο, να δώσει νέα προοπτική και να οδηγήσει τον αγώνα σε νέο επίπεδο. Αυτό βεβαίως δεν είναι άσχετο με την πολιτική που ακολουθεί τα τελευταία χρόνια. Ίσα ίσα είναι αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής, που μόνο κατακτήσεις δεν φέρνει στις πλατιές φοιτητικές μάζες και τους φοιτητικούς αγώνες, μιας πολιτικής που αποδεικνύεται πως δεν είναι ικανή να ανασυντάξει το φοιτητικό κίνημα.Βέβαια δεν βλέπουν αυτή τη κατάσταση οι υπεύθυνοι που έχουν βάλει μπροστά αυτή τη γραμμή, και την υπερασπίζονται ως την «τελευταία λέξη» της επαναστατικής θεωρίας; Είτε λοιπόν έχουν πάρει διαζύγιο με την πραγματικότητα, είτε από φανατισμό αρνούνται να κάνουν «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης». Και τα δύο είναι το ίδιο επιζήμια στο αποτέλεσμα τους, καθώς αφοπλίζουν ουσιαστικά την πρωτοπορία του φοιτητικού κινήματος, και την καθιστούν ουρά των εξελίξεων.

Η κατεύθυνση που θεωρεί ο γράφων ότι πρέπει να δοθεί από εδώ και πέρα είναι ο ενιαίος φοιτητικός αγώνας, με όλους όσους συμφωνούν στα μίνιμουμ, δηλαδή στον αγώνα για προάσπιση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας, του αγώνα για μόρφωση, για την υπεράσπιση των πολιτικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών μέσα στα πανεπιστήμια, για να μη πεταχτεί έξω κανένα παιδί από τη μορφωτική διαδικασία. Αυτές θα πρέπει να είναι οι αιχμές πάνω στις οποίες οι φοιτητές παλεύουν τη δεδομένη στιγμή, με προοπτική ο αγώνας τους να μπολιαστεί και με άλλα αιτήματα, πιο βαθιά. Να βγουν συνολικότερα συμπεράσματα για τον πραγματικό υπεύθυνο των αντιεκπαιδευτικών πολιτικών, την Ε.Ε και το πώς αυτή η πολιτική τσακίζει τα δικαιώματα μας, και εμπορευματοποιεί την παιδεία μέσα σε μια άδικη και εκμεταλλευτική κοινωνία. Επουδενί όμως, δεν πρέπει να μπει ως προϋπόθεση για τον κοινό αγώνα αυτή η θέση. Μόνη προϋπόθεση πρέπει να είναι, το να δοθεί ενιαίος αγώνας απέναντι σε όσους μας στερούν τα δικαιώματα μας, στη μόρφωση και στη δουλειά.

Οι επόμενες βδομάδες είναι κρίσιμες, καθώς το νομοσχέδιο θα έρθει πριν τα Χριστούγεννα, όπως έχει δηλωθεί απ' την ηγεσία του υπουργείου. Χρειάζεται μια πιο πλατιά απεύθυνση σε αυτό το διάστημα, να μπουν στον αγώνα νέες δυνάμεις, να μην περιοριστούμε στον ήδη υπάρχοντα συσχετισμό και να μην αποκλειστεί κανένας φοιτητής που θέλει να παλέψει αλλά δεν έχει ακόμα κατανοήσει την σημασία της μιας ή της άλλης μορφής πάλης, με υπομονή και επιμονή να πείσουμε τους συμφοιτητές μας που δεν "βλέπουν" ακόμα την ανάγκη του συλλογικού αγώνα ή που έχουν επηρεαστεί από την προπαγάνδα της κυβέρνησης, να οδηγηθεί το φοιτητικό κίνημα σε συμπόρευση με το εργατικό-λαϊκό κίνημα ιδιαίτερα τώρα μπροστά στη μάχη του ασφαλιστικού -που αφορά βεβαίως και τους φοιτητές, και συνολικά τη νεολαία.

Να μην αφήσουμε να γίνει ό,τι έγινε σε μια σειρά σχολές όπως το ΠΑΔΑ ή η Νομική όπου ψηφίστηκαν αντιδραστικά πλαίσια, επειδή οι αγωνιστικές δυνάμεις μέσα στον σεχταρισμό τους και την θεοποίηση συγκεκριμένων μορφών πάλης έστειλαν τους φοιτητές στα χέρια της αντίδρασης.

Η εβδομάδα αυτή είναι κρίσιμη για το "πού θα πάει το πράγμα": αν θα οδηγήσει εν τέλει όλος αυτός ο αγώνας σε πραγματικό κίνημα ή αν θα χαντακωθεί εν τη γενέσει του.

Ίδωμεν...

                                                                                                                           Ιουνιανός

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Ο «προστάτης» ΝΑΤΟ που ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, θα ζητήσει τη βοήθεια του για τις προκλήσεις της Τουρκίας πήρε ήδη θέση. Ο Γενς Στολτενμπεργκ, γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ υποστήριξε: «Το ΝΑΤΟ δεν αποτελεί μέρος της διαδικασίας αντιμετώπισης αυτών των θεμάτων»… Ο Στόλτενμπεργκ, σε συνέντευξη του στην «Καθημερινή» (εδώ) δήλωσε:

«Και η Ελλάδα και η Τουρκία είναι δύο αξιόλογοι σύμμαχοι και οι δύο συμβάλλουν στην κοινή μας ασφάλεια», είπε χαρακτηριστικά. «Υπάρχουν κάποιες διαφωνίες και χαιρετίζω ότι υπάρχουν διμερείς επαφές που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν αυτές τις διαφορές, το ΝΑΤΟ δεν αποτελεί μέρος της διαδικασίας αντιμετώπισης αυτών των θεμάτων», πρόσθεσε. Στο ζήτημα του κατά πόσον ανησυχεί το ΝΑΤΟ για τις τουρκικές γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ, ο ίδιος αναφέρει ότι ένας από τους λόγους που έχει «επιτύχει» το ΝΑΤΟ είναι ότι «δεν συμμετέχουμε σε όλα τα δύσκολα θέματα που μας περιβάλλουν».

Αυτό που είναι αλήθεια, βέβαια, είναι πως το ΝΑΤΟ συμμετέχει σε «δύσκολα» θέματα όταν έχει κάτι να κερδίσει γεωστρατηγικά και οικονομικά, κάτι που συνδέεται με τα συμφέροντα των ισχυρών χωρών του (ΗΠΑ, Γερμανία κ.α).

Στην ίδια συνέντευξη ο Στολτενμπεργκ υποστήριξε ότι παρά τις διαφορές που πλέον είναι εμφανείς ανάμεσα στα κράτη-μέλη το ΝΑΤΟ βρίσκεται στην ισχυρότερή του περίοδο. «Εχουμε τριπλασιάσει τις αμυντικές μας δυνάμεις και πλέον διαθέτουμε στράτευμα 40.000 ανθρώπων. Εχουμε αυτή τη στιγμή αναπτύξει 5.000 στρατιώτες στη Βαλτική και στην Πολωνία για πρώτη φορά στην Ιστορία» υποστήριξε. Συμπλήρωσε ότι παρόλο που δεν βλέπει άμεση επίθεση σε κανένα από τα 29 μέλη του ΝΑΤΟ, αξιολογεί ότι το μέλλον θα είναι πολύ πιο αβέβαιο και «πρέπει να προετοιμαστούμε για εκπλήξεις». Είναι φανερό, λοιπόν, πότε το ΝΑΤΟ ασχολείται με «δύσκολα» και «εύκολα» θέματα και είναι πάντα προετοιμασμένο στρατιωτικά και μη, για να παρέμβει.

πηγη:  imerodromos.gr

Από Β. Ζ.

Κοινωνικό μέρισμα-κοροϊδία αναμένεται να διανείμει φέτος η κυβέρνηση με ανακοινώσεις που θα κάνει στις 4/12, αφού εγκρίνει, βλέπετε και η Τρόικα τις αποφάσεις της.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες από τους 1.200.000 που έλαβαν το κοινωνικό μέρισμα πέρυσι, προβλέπεται φέτος να το λάβουν περίπου 200.000.

Αναμένεται να μην λάβουν καθόλου μέρισμα όλοι οι χαμηλοσυνταξιούχοι και ένα μεγάλο μέρος όσων λαμβάνουν το Κοινωνικό Επίδομα Αλληλεγγύης(ΚΕΑ).

Συγκεκριμένα το κοινωνικό μέρισμα από 710 εκ. ευρώ πέρυσι, μόλις και μετά βίας θα φτάσει περίπου τα 200 εκ. φέτος.

Και από αυτά τα 200 εκ. ευρώ θα λάβουν κατά κύριο λόγο 200 ευρώ έως το πολύ 1000 ευρώ τρεις κατηγορίες: οι οικονομικά πιο αδύναμοι από τους μακροχρόνια άνεργους, από τις πολύτεκνες οικογένειες και από τις οικογένειες με εξαρτώμενα παιδιά ΑΜΕΑ.

Οικονομικοί παρατηρητές τόνιζαν ότι παρά την πρωτοφανή υπερφορολόγηση της οικονομίας και κυρίως της κοινωνίας, τελικά το μέρισμα που απομένει είναι ψίχουλα, όσο και αν προβάλλεται ως δικαιολογία η “13η σύνταξη” που καταβλήθηκε το Πάσχα, η μικρή μείωση του ΕΝΦΙΑ και η διατήρηση του χαμηλού ΦΠΑ στα νησιά.

Και όλα δείχνουν ότι το κοινωνικό αυτό μέρισμα, μάλλον, είναι το τελευταίο που δίδεται.

Εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες χαμηλοσυνταξιούχων, που έχουν χάσει το ΕΚΑΣ και ανέργων, που είχαν ελπίσει ότι θα έχουν κάτι να δώσουν στα εγγόνια και να περάσουν με λίγη χαρά τις γιορτές, βλέπουν μπροστά τους την απελπιστική μιζέρια, όταν άλλοι θα περάσουν Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά μέσα στη χλιδή και στα πιο ακριβά ξενοδοχεία!

Β.Ζ

ΠΗΓΗ: iskra.gr