Στα τέλη του Φλεβάρη με αρχές Μάρτη, πριν ακριβώς 172 χρόνια, κυκλοφόρησε το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, δια χειρός Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς, θεμελιωτών του επιστημονικού σοσιαλισμού και καθοδηγητών του διεθνούς επαναστατικού εργατικού κινήματος στην πρώτη ιστορική περίοδο του καπιταλιστικού συστήματος, αυτή του ελεύθερου ανταγωνισμού. Το δικό μας Μανιφέστο.

Ένα έργο – ώριμο φρούτο της όξυνσης των αντιθέσεων της καπιταλιστικής κοινωνίας. Αυτές οι αντιθέσεις ήταν που έθεσαν τους συγγραφείς του ικανούς να συγγράψουν ένα έργο σαν το Μανιφέστο και που, σχεδόν την ίδια περίοδο με την έκδοση του έργου, πυροδότησαν τις εργατικές αστικοδημοκρατικές επαναστάσεις σε μια σειρά χωρών της Ευρώπης (η «Άνοιξη των λαών»). Ένα έργο ξεχωριστό, γιατί συνδύαζε με εντελώς πρωτόγνωρο για την επιστήμη αλλά και το εργατικό κίνημα της εποχής τις δύο συνισταμένες του επαναστατικού «ποιείν»: τη θεωρία και την πράξη.

Οι συγγραφείς του έκαναν τον ιστορικό υλισμό, εργαλείο μελέτης του επιστημονικού αντικειμένου του μαρξισμού δηλ. της ιστορικής εξέλιξης των κοινωνιών, όπλο στα χέρια των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων, των φτωχών εργατών. Γιατί μπορεί το ζήτημα να είναι με τη δράση μας να αλλάξουμε τον κόσμο, όπως επισημαίνει ο Μαρξ στην περίφημη 11η θέση για τον Φόιερμπαχ, όμως ταυτόχρονα ένα επαναστατικό κίνημα χωρίς γερά θεμελιωμένη επιστημονική μεθοδολογία και θεωρία είναι καταδικασμένο, στην καλύτερη, απλώς να αποτύχει, ή, στη χειρότερη, να ενσωματωθεί στο σύστημα (όπως έχει δείξει στη χώρα μας και η πρόσφατη εμπειρία ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και όσα βλέπουμε σήμερα από τα πολιτικά του τέκνα). Η διαλεκτική αυτή σχέση θεωρίας και πράξης λοιπόν μετουσιώνεται για πρώτη φορά σε πολιτική διακήρυξη, που δεν έχει τον χαρακτήρα φιλοσοφικής/επιστημονικής πραγματείας (όπως το Κεφάλαιο, το Αντι-Ντίρινγκ ή η Γερμανική ιδεολογία), αλλά πολιτικού μανιφέστου που απευθύνεται εξαρχής στον εργαζόμενο λαό. Η επιστήμη, για πρώτη φορά, γειώνεται κοινωνικά και υλικά και γίνεται όπλο στα χέρια των φτωχών, όπλο στην ταξική πάλη.

Μελετώντας το Μανιφέστο και την κομβική του θέση στην Ιστορία του διεθνούς εργατικού λαϊκού επαναστατικού – κομμουνιστικού κινήματος αλλά και της ανθρώπινης Ιστορίας εν γένει, πρέπει να αποφύγουμε μία αντιιστορική – αντιεπιστημονική και δογματική προσέγγιση, που θέλει την ιστορική εξέλιξη εξ ολοκλήρου αντικειμενική πορεία, δίχως υποκειμενικό παράγοντα (τον εργαζόμενο λαό): αυτή η αφήγηση θέλει το Μανιφέστο «αγία γραφή» του κομμουνιστικού κινήματος και συνάμα «προφητεία».

Στην επιστήμη όμως «αγίες γραφές» δε χωράνε, παρά μόνο μεθοδολογικές αρχές. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Μαρξ – Ένγκελς μέχρι και στον πρόλογο της έκδοσης του 1872 αναγνωρίζουν με κριτική παρρησία ότι δεν ωφελεί να αποδίδεται ιδιαίτερη πολιτική σημασία στα μέτρα που πρότειναν στην αρχική έκδοση, του 1848: μερικές δεκαετίες μόλις μετά και καθώς σιγά-σιγά στρωνόταν ο δρόμος για το πέρασμα στην εποχή του ιμπεριαλισμού, τα μέτρα εκείνα είχαν ξεπεραστεί από την ίδια την ταξική πάλη.

Στη δογματική – νομοτελειακή λοιπόν αυτή τάση οι Μαρξ – Ένγκελς απαντούν σαφώς ήδη από το Μανιφέστο: ιστορικά ενδέχεται η εργατική τάξη να μην αντιληφθεί την ταξική της θέση και να μην επαναστατίσει. Αυθόρμητες εξεγέρσεις πυροδοτούνται όντως από τις ίδιες τις αντιθέσεις του συστήματος (βλ. σήμερα Χιλή, Γαλλία κλπ.), όμως δεν είναι νομοτελειακό ότι αυτές θα γίνουν συνειδητές και άρα θα γίνουν επαναστάσεις. Στη συνείδηση της εργατικής τάξης, του κοινωνικού δηλαδή υποκειμένου, υπάρχουν οι τάσεις χειραφέτησης και οι τάσεις υποταγής και κρίνεται από την πολιτική δουλειά της πρωτοπορίας, του κομμουνιστικού φορέα, αν θα υπερισχύσουν οι πρώτες έναντι των δεύτερων.

«Έτσι κι αλλιώς, η γη θα γίνει κόκκινη

ή κόκκινη από ζωή ή κόκκινη από θάνατο…»

Γιατί επιμένουμε στο Μανιφέστο σήμερα;

Σήμερα ζούμε σε χαλεπούς καιρούς, όπου ο σύγχρονος, ολοκληρωτικός καπιταλισμός, με ιδεολογικό του μηχανισμό το ΤΙΝΑ (Δεν υπάρχει εναλλακτική) σπέρνει και διαιωνίζει τη φτώχεια και τον πόλεμο παγκοσμίως. Τόσα πολλά έχουν αλλάξει από την εποχή που εκδόθηκε το Μανιφέστο (ας αναλογιστούμε ότι πλέον βιώνουμε την 4η Βιομηχανική Επανάσταση). Και είναι αλήθεια ότι με βάση τις αλλαγές αυτές απαιτείται ιστορικά η επαναθεμελίωση του κομμουνιστικού κινήματος και η χάραξη σύγχρονης επαναστατικής τακτικής. Γιατί λοιπόν το Μανιφέστο παραμένει ένα τόσο επίκαιρο και αναγκαίο ανάγνωσμα – όπλο στα χέρια των απανταχού καταπιεσμένων; Γιατί, όσο και αν αλλάζει ο τρόπος που το σύστημα εκμεταλλεύεται και καταπιέζει/το πώς κερδοφορούν οι λίγοι και πλούσιοι εις βάρος μας, η ουσία παραμένει ίδια: στην κοινωνία που ζούμε, στον καπιταλισμό, οι πολλοί δουλεύουν και είναι φτωχοί, γιατί τον καρπό του μόχθου τους απολαμβάνουν οι λίγοι και πλούσιοι, που κυριολεκτικά παρασιτούν. Το αποτέλεσμα είναι όλα όσα βιώνουμε σήμερα: η φτώχεια, η ανεργία, η κοινωνική εξαθλίωση, η αλλοτρίωση, η κατάθλιψη, ο σεξισμός, ο ρατσισμός, ο φασισμός, η καταστολή και η πολεμική απειλή. Όσο αυτή η βάρβαρη και σάπια κατάσταση επικρατεί, το Μανιφέστο θα είναι εδώ, με διαφορετική ποιότητα, να μας υπενθυμίζει ότι με τους αγώνες μας «δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα παρά μόνο τις αλυσίδες μας – έχουμε έναν κόσμο ολόκληρο να κερδίσουμε». Και όλοι μαζί, αυτό τον κόσμο θα τον κερδίσουμε.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας //

Ιδρύθηκε στις 9 Μαρτίου 1831, με διάταγμα του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου-Φίλιππου, κατόπιν παρότρυνσης του τότε υπουργού των Στρατιωτικών Ζαν Σουλτ. Στο διάταγμα αναφερόταν ότι η Λεγεώνα θα πολεμούσε έξω από το έδαφος της Γαλλίας.

Παρά τη προσπάθεια – μέσω των διαφόρων κινηματογραφικών ταινιών- να παρουσιαστεί ως κάτι το ηρωικό, ιπποτικό κ.α – η πραγματική ιστορία κάνει λόγω για έναν αποικιοκρατικό – μισθοφορικό στρατό με πολλές ανεξίτηλες «αμαρτίες» στην πλάτη του. (Να σημειώσουμε εδώ ότι αντίστοιχη Λεγεώνα των Ξένων δημιουργήθηκε και το 1920 στη Ισπανία και συμμετείχε στη κατάπνιξη της απελευθερωτικής κίνησης στο Μαρόκο, ενώ το 1934 συμμετείχε στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις εναντίον της αντιφασιστικής εξέγερσης των ανθρακωρύχων της Αστούριας. Στην περίοδο του 1936-39 έδρασε στο πλευρό των στασιαστών εναντίον της Ισπανικής Δημοκρατίας).

Τα αίτια της δημιουργίας της θα πρέπει να αναζητηθούν στις εξελίξεις στη Γαλλία μετά την επανάσταση αλλά και την ανάγκη επεμβάσεων στις αποικίες που σήκωναν κεφάλι. Άλλωστε η χρησιμοποίηση μισθοφορικών πολυεθνικών δυνάμεων δεν ήταν κάτι άγνωστη μέχρι τότε όπως π.χ ήταν η σκωτσέζικη φρουρά του Καρόλου Ζ΄ ή το σώμα των Ελβετών του Φραγκίσκου Α.

Ο υπουργός Στρατιωτικών Σουλτς, παλιός στρατάρχης του Ναπολέοντα (Εξάλλου και ο Ναπολέων Βοναπάρτης είχε στις διαταγές του ξένες μονάδες Πολωνών, Γερμανών και Ιταλών φυγάδων από Κ. Ευρώπη) έπεισε τον Βασιλιά και εξέδωσε διάταγμα για την ίδρυση της Λεγεώνας των Ξένων, στις 9 Μαρτίου 1831. Το διάταγμα δημιουργίας της υπογράφηκε, στην προσπάθεια του να βρει φαντάρους που θα πολεμούσαν στην Αλγερία και την Μαυριτανία, σ’ έναν πόλεμο διόλου δημοφιλή στους ίδιους τους Γάλλους.  Άνοιξαν αμέσως τέσσερα στρατολογικά κέντρα που υποδέχονταν κυρίως φυγάδες από την Κεντρική Ευρώπη),. Άνοιξαν αμέσως τέσσερα στρατολογικά κέντρα που υποδέχονταν τυχοδιώκτες από την Ευρώπη.Οι νεοσύλλεκτοι έπρεπε να είναι κάτω από 40 χρόνων και όποιος ήθελε, αρκούσε να δώσει ψεύτικο όνομα αν ήθελε να κρύψει την αληθινή του ταυτότητα.

«Λεγεωνάριοι, είστε στρατιώτες φτιαγμένοι για να πεθάνετε. Εμείς θα σας στείλουμε εκεί που οι άνδρες πεθαίνουν». Αυτά ήταν τα λόγια και η μόνη υπόσχεση του στρατηγού Νεγκριέ το 1884….

Κάποια από τα «κατορθώματα»

Το βάπτισμα του πυρός της λεγεώνας ήταν στις 27 Απριλίου του 1832. Ο πρόξενος της Δανίας έγραφε σε μια επιστολή του για την ωμότητα των λεγεωνάριων: «Μετά τη μάχη του Μεζόν Καρέ πουλήθηκαν στο παζάρι του χωριού βραχιόλια και σκουλαρίκια από τα οποία κρέμονταν μικρά κομμάτια κρέας»! Τις ίδιες αγριότητες διέπραξαν και στην Ισπανία, όπου εστάλησαν για να ενισχύσουν τη Βασίλισσα Ισαβέλλα να καταπνίξει μια εξέγερση. Δεν συνελάμβαναν αιχμαλώτους. Για κάθε νεκρό λεγεωνάριο προχωρούσαν σε απάνθρωπα αντίποινα. Επειδή η Ισαβέλλα δεν ήταν συνεπής στις πληρωμές για να συντηρηθούν, λήστευαν και λεηλατούσαν εχθρούς και φίλους. Αυτή τη συνήθεια δεν την αποχωρίστηκαν ποτέ….

Το 1854 η Γαλλία έστειλε τη λεγεώνα στον Πόλεμο της Κριμαίας και πέντε χρόνια μετά στην Ιταλία. Ακολούθησε το Μεξικό και ο πόλεμος στο πλευρό του Ναπολέοντος Γ’ εναντίον των Πρώσσων

Η μάχη του Καμερόνε 30 Απριλίου 1863. (Περιοχή Καμερόνε, Μεξικό). Ένας λόχος της λεγεώνας με 62 άνδρες έπεσε σε ενέδρα έφιππων Μεξικανών, ενώ συνόδευε αποστολή τροφίμων και πολεμοφοδίων. Ο λοχαγός Ντανζού είχε ήδη χάσει το αριστερό χέρι του και οι λεγεωνάριοι είχαν περικυκλωθεί από τον εχθρό. Επί 10 ώρες πολεμούσαν με λύσσα αρνούμενοι να παραδοθούν. Στο τέλος έμειναν μόλις πέντε μισθοφόροι ζωντανοί. Αφού εξάντλησαν και την τελευταία σφαίρα όρμησαν εναντίον των Μεξικανών με ξιφολόγχες στα χέρια. «Ο λεγεωνάριος δεν αφήνει ποτέ και για κανένα λόγο, τον πληγωμένο σύντροφό του στο πεδίο της Μάχης. Ο λεγεωνάριος μπαίνει πρώτος στη μάχη και φεύγει τελευταίος», λέει ακόμη μια από τις αρχές του μισθοφορικού σώματος. Έκτοτε, η επέτειος της μάχης του Καμερόνε αποτελεί σύμβολο για την Λεγεώνα των Ξένων και εορτάζεται κάθε χρόνο σε όλους τους στρατώνες.

Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο επιστρατεύτηκαν για την υπεράσπιση της Γαλλίας. Μετά τη λήξη του πολέμου μεταφέρθηκαν εσπευσμένα στο Μαρόκο για να καταπνίξουν την εξέγερση στο Αμπντ Ελ Κριμ.

Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος τους βρήκε πιο δυνατούς, καθώς χιλιάδες εθελοντές έσπευσαν να καταταγούν. Τσεχοσλοβάκοι, Εβραίοι, Γιουγκοσλάβοι, Ισπανοί, , Ελβετοί και Βέλγοι δημιούργησαν δύο νέα συντάγματα που πήραν μέρος σε πολλές μάχες. Το 1941, με τον Ντε Γκωλ πολέμησαν στη Συρία και ένα χρόνο αργότερα προκάλεσαν τεράστια φθορά στον Ρόμελ, στις μάχες που έδωσαν στις ερήμους της Λιβύης και της Αιγύπτου. Πήγαν στην Τύνιδα, διέλυσαν τις γερμανοϊταλικές φρουρές και παρέλασαν μαζί με τους συμμάχους τους τελευταίους μήνες του πολέμου. …
Μετά τον πόλεμο η Λεγεώνα των Ξένων ανασυντάχθηκε. Η δύναμή της ήταν 20 χιλιάδες αλλά τα στρατολογικά της γραφεία πλημμύριζαν από αιτήσεις εθελοντών. Οι περισσότεροι ήταν Γερμανοί στρατιώτες των Ες Ες και φασίστες άλλων χωρών, που δεν μπορούσαν να προσαρμοστούν στην νέα πολιτική κατάσταση. Τους δέχθηκαν όλους, καθώς οι λαοί των αποικιών ξεσηκώνονταν και η Γαλλία χρειάζονταν στρατιωτικό προσωπικό. Το 1945 διέπραξαν στην Αλγερία ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα, όταν εξολόθρευσαν 40 χιλιάδες Αλγερινούς στην περιοχή της Κωνσταντίνης. Οι βιαιότητες συνεχίστηκαν στη Μαδαγασκάρη και την Ινδοκίνα….

Παρά το γεγονός ότι απέσπασαν από τους αποδεκατισμένους Ιάπωνες εδάφη, μετά την εισβολή τους στη Σαϊγκόν, κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν τους Βιετναμέζους που είχαν σχηματίσει αντάρτικες μονάδες. Εκεί υπέστησαν σημαντικές ήττες και οι Βιετναμέζοι  τσάκισαν τους στρατιώτες της λεγεώνας βάζοντας τέλος στην κυριαρχία τους.

Η τελευταία αποικιοκρατική αποστολή της Λεγεώνας ήταν στην Αλγερία, η οποία είχε εξεγερθεί εναντίον του γαλλικού ζυγού. Οι λεγεωνάριοι πολέμησαν τους Αλγερινούς με τρομακτική βιαιότητα, δολοφονίες και φρικτά βασανιστήρια άμαχων πολιτών. Το 1961 τάχθηκαν στο πλευρό των στρατηγών Σαλάν Ζουώ, Σαλ και Ζελέρ που οργάνωσαν πραξικόπημα εναντίον του Ντε Γκωλ, ο οποίος είχε υποστηρίξει τη διαπραγμάτευσης με τους Αλγερινούς. Το πραξικόπημα απέτυχε και η Λεγεώνα των Ξένων υπέστειλε τη σημαία της και μεταφέρθηκε στην Κορσική….

Η λεγεώνα δέχτηκε ισχυρό πλήγμα το 1965, όταν ο Γερμανός ταγματάρχης της Σίγκφριντ Μίλερ διηγήθηκε πιωμένος μπροστά σε μια κινηματογραφική κάμερα τον τρόπο που γάζωνε τους άμαχους νέγρους στο Κονγκό και πόσο του άρεσε να τους κόβει τα κεφάλια και να τα καρφώνει ως τρόπαια στο τζιπ του. Το ντοκιμαντέρ αυτό έκανε πάταγο, ενώ έχουν υπάρξει και άλλες σοκαριστικές δημόσιες μαρτυρίες λιποταχτών της λεγεώνας που κατάφεραν να γλυτώσουν. Παρά ταύτα, το μισθοφορικό σώμα συνεχίζει να δρα ως σήμερα σε διάφορα σημεία του πλανήτη, γράφοντας στις αιματοβαμμένες αρβύλες του το διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Από την λεγεώνα πέρασαν συνολικά πάνω από 600.000 άνδρες. Απ’ αυτούς, οι 35.000 έπεσαν νεκροί στα πεδία των μαχών και σχεδόν άλλοι τόσοι δηλώθηκαν αγνοούμενοι, αν και αυτά τα στατιστικά στοιχεία είναι λίαν αμφισβητήσιμα. Το ενδιαφέρον είναι ότι μετά από πέντε χρόνια θητείας οι λεγεωνάριοι δικαιούνται να πάρουν γαλλική υπηκοότητα, ενώ την παίρνουν αυτόματα μόλις τραυματιστούν.

Σήμερα η έδρα της Λεγεώνας βρίσκεται στην Ωμπανι της Γαλλίας, στις εκβολές του Ροδανού. Ο κύριος όγκος των δυνάμεών της στρατοπεδεύει στην Κορισική. Μπορεί να καταταγεί στη Λεγεώνα οποιοσδήποτε, για περίοδο τουλάχιστον 5 χρόνων. Οι αξιωματικοί είναι συνήθως Γάλλοι. Σήμερα, με την πλειοψηφία των μισθοφόρων της να είναι ανατολικοευρωπαίοι και λατινοαμερικάνοι, η λεγεώνα συμμετέχει σε όλο και περισσότερες πολεμικές επιχειρήσεις και «ειρηνευτικές αποστολές», υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και του ΝΑΤΟ.

ΠΗΓΗ: atexnos.gr

Συνάδελφοι,

Η περίοδος που διανύουμε χαρακτηρίζεται από την ένταση της επίθεσης κυβέρνησης - κεφαλαίου πατώντας στο έδαφος όλης της προηγούμενης αντιλαϊκής και μνημονιακής πολιτικής που κτύπησαν αδίστακτα τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα και κατάφεραν συντριπτικό πλήγμα στο εργατικό δίκαιο.

Στο πλαίσιο αυτό η κυβέρνηση παίρνοντας την σκυτάλη από τον ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει και κλιμακώνει την επίθεσή της και ήδη στο αντιλαϊκό ενεργητικό της καταγράφονται πλήθος νέων αντεργατικών μέτρων.

Το νέο ασφαλιστικό, η κατάργηση του Πανεπιστημιακού ασύλου, η παρέμβαση στα εσωτερικά του συνδικαλιστικού κινήματος με την επιχείρηση φακελώματος και υπονόμευσης των διαδικασιών περί Συνέλευσης και απεργιών στα Συνδικάτα ενώ τώρα επιχειρεί να βάλει εμπόδια και να ποινικοποιήσει το δικαίωμα στις συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις.

Παράλληλα την ίδια στιγμή δίνει γη και ύδωρ στο ξένο και εγχώριο κεφάλαιο ξεπουλώντας τις δημόσιες επιχειρήσεις και τον κοινωνικό πλούτο και όλα αυτά στο όνομα νέων επενδύσεων και μιας ανάπτυξης η οποία είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των συμφερόντων και της ενίσχυσης της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Η κυβερνητική πολιτική και η προπαγάνδα της διαφημίζουν ότι με αυτή την πολιτική θα υπάρχουν νέες θέσεις, καλύτερες δουλειές με καλύτερους μισθούς....

Πρόκειται για μια άθλια υποκριτική επικοινωνιακή πολιτική που προσπαθεί να κάνει το μαύρο - άσπρο με ευρύτερες επιδιώξεις: να περάσει τις νέες αντιδραστικές αλλαγές που απαιτούν κεφάλαιο και Ε.Ε να σταθεροποιήσουν και να βελτιώσουν τα κέρδη τους και αυτό προϋποθέτει νέες θυσίες για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, να εγκλωβίσουν τους εργαζόμενους σε ψευτοδιλήμματα ώστε να παραιτηθούν από την αγωνιστική διεκδίκηση και με τον τρόπο αυτό να περάσουν ανώδυνα και "αναίμακτα" τους αντιλαϊκούς σχεδιασμούς τους.

Καθόλου τυχαίο ότι η κυβερνητική πολιτική όλη αυτή την περίοδο στις δίκαιες κινητοποιήσεις και αγώνες των εργαζομένων, πέρα από την ενορχηστρωμένη δυσφήμιση που επιχείρησε, επιστράτευσε και τον κατασταλτικό κρατικό μηχανισμό προκειμένου να χτυπήσει την πάλη που αναπτύσσεται ενάντια στην πολιτική της.

Το ίδιο διάστημα παρατηρείται ιδιαίτερη ένταση και όξυνση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η προσπάθεια της Τουρκίας να χρησιμοποιήσει ανοιχτά τους πρόσφυγες - μετανάστες ως μοχλό πίεσης για να εξασφαλίσει τα γεωπολιτικά και οικονομικά της συμφέροντα συνδυάζεται με την πολιτική υποταγής που επιδεικνύει η ελληνική κυβέρνηση σε ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - Ε.Ε θέτοντας την χώρα μας στο επίκεντρο αυτών των επικίνδυνων ανταγωνισμών. Αδίστακτα επίσης προσφεύγει στην ενοχοποίηση των προσφύγων οι οποίοι γίνονται και από τις δύο πλευρές ο σάκος του μποξ ενώ οι χώρες της Ευρώπης "νίπτουν τας χείρας τους" οι οποίες μαζί με ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - Ρωσία - Κίνα είναι υπεύθυνες της ανθρωπιστικής καταστροφής στην Συρία και άλλες χώρες.

Το ξέσπασμα του κορωνοϊού διεθνώς, η αύξηση των κρουσμάτων στην χώρα μας, βρίσκουν τον λαό και τους εργαζόμενους σε μια ζοφερή πραγματικότητα αφού οι συνέπειες της χρόνιας εμπορευματοποίησης και υποχρηματοδότησης του δημόσιου συστήματος υγείας είχε και έχει τραγικές συνέπειες σε όλες τις μονάδες υγείας και η αναγκαία προστασία του λαού αντιμετωπίζεται από την κυβέρνηση αποσπασματικά και με μπαλώματα.

Αρνείται να προχωρήσει σε μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού (ιατρικού - νοσηλευτικού - παραϊατρικού) σε ουσιαστική οικονομική ενίσχυση στο δημόσιο σύστημα υγείας ενώ ακόμη και σήμερα εξακολουθούν να παραμένουν κλίνες ΜΕΘ κλειστές.....

Μέσα σε αυτό το σκηνικό η κυβέρνηση έρχεται να συνδράμει το κεφάλαιο με νέα πακέτα δις ευρώ ενώ την ίδια στιγμή δίνει ψίχουλα στους εργαζόμενους που μαζικά απολύονται και η εργοδοτική αυθαιρεσία γιγαντώνεται.....

Ο μύθος περί επαναφοράς της κανονικότητας καταρρέει σαν χάρτινος πύργος για αυτούς που έστησαν αυτό το απατηλό ευχολόγημα...

Στον χώρο της Ναυτιλίας και ειδικότερα στην επιβατηγό ναυτιλία, με αφορμή τον κορωνοϊό, βρίσκεται σε εξέλιξη σχέδιο της κυβέρνησης, σε αγαστή συνεργασία με τους εφοπλιστές και όπως πάντα ερήμην των Ναυτεργατών, νέο πακέτο μέτρων για την ενίσχυση των Ναυτιλιακών επιχειρήσεων στο όνομα της κρίσης που διαμορφώνεται και το οποίο προβλέπει νέα προνόμια για το εφοπλιστικό κεφάλαιο.

Ήδη οι εφοπλιστές ζητούν την απαλλαγή από τις ασφαλιστικές εισφορές των Ναυτεργατών, την επιβάρυνση του δημοσίου για τα καύσιμα, την κάλυψη του μισθολογικού κόστους, λιμενικά τέλη και διακανονισμούς των τοκοχρεολυσίων με τις τράπεζες.

Στο τραπέζι αυτών των μέτρων είναι και οι απολύσεις Ναυτεργατών τόσο στα δρομολογημένα πλοία όσο και στα επισκευαζόμενα και ιδιαίτερα στα ταχύπλοα που οι τρεις βασικές εταιρίες που δραστηριοποιούνται εκεί έχουν ήδη εγκαινιάσει πολλές απολύσεις χωρίς την παραμικρή αντίδραση του ΥΕΝ και των λιμενικών αρχών... Είναι επίσης η κατάργηση της 10ωρης εργασίας των Ναυτεργατών στα ταχύπλοα, η παράταση της χειμερινής σύνθεσης και η μείωση των συνθέσεων....

Γίνεται φανερό ότι οι εφοπλιστές και η κυβέρνησή τους θα αξιοποιήσουν την κρίση με τον κορωνοϊό για να κλιμακώσουν την επίθεση με νέα αντιναυτεργατικά μέτρα που θα επιβαρύνουν τα εργασιακά μας δικαιώματα.

Σε αυτές τις συνθήκες επιβάλλεται επαγρύπνηση και αγωνιστική ετοιμότητα, δεν πρέπει να επιτρέψουμε να περάσουν αυτοί οι σχεδιασμοί! Ο κίνδυνος των έκτακτων και προσωρινών μέτρων να διατηρηθούν στο διηνεκές είναι ορατός....

Η ΠΕΝΕΝ θα σταθεί σε αυτές τις δύσκολες μέρες κοντά και δίπλα στον κλάδο και σε όλους τους Ναυτεργάτες, θα είναι καθημερινά μέσα στα καράβια, θα ασκεί πολύπλευρο έλεγχο και ταυτόχρονα θα οργανώσει την αντίσταση των Ναυτεργατών για οποιαδήποτε απόπειρα χτυπήματος των δικαιωμάτων τους.

Τα περί απαγόρευσης συναθροίσεων άνω των 10 ατόμων, δεν μας αφορούν και ούτε θα πειθαρχήσουμε εάν και εφόσον θίγονται τα εργατικά δικαιώματα και οι κατακτήσεις από την ασκούμενη πολιτική κυβέρνησης - εφοπλιστών.

Η ΠΕΝΕΝ σε αυτές τις συνθήκες είναι δίπλα τους Ναυτεργάτες, επιλέγει τον δρόμο της αποφασιστικής υπεράσπισης των Ναυτεργατικών δικαιωμάτων, βρίσκεται για άλλη μια φορά στην αντίπερα όχθη με αυτούς που επιλέγουν να βάλουν λουκέτο στα Σωματεία, να περιορίσουν την λειτουργία τους, να αναβάλουν και να αναστείλουν την αγωνιστική δράση και τις συλλογικές διαδικασίες αποδείχνοντας με τον τρόπο αυτό ότι εκείνο για το οποίο νοιάζονται είναι το τομάρι τους και μόνο.

Οι αναφερόμενες εξελίξεις είναι ιδιαίτερα κρίσιμες και δεν έχουμε σκοπό να αποστρατευθούμε, είτε να πάμε στα σπίτια μας, είτε να περιορίσουμε κατ' ελάχιστο την δράση για τα Ναυτεργατικά προβλήματα.

Θα τηρήσουμε με "θρησκευτική ευλάβεια" όλους τους κανόνες υγιεινής και τα μέτρα προστασίας για τον κορωνοϊό χωρίς να παρεκκλίνουμε από την αποστολή μας αυτή την κρίσιμη περίοδο να βρισκόμαστε στο πλάϊ των Ναυτεργατών που με κίνδυνο για την υγεία τους δίνουν την μάχη να διατηρήσουν το Ακτοπλοϊκό δίκτυο και τις ανάγκες εξυπηρέτησης των νησιών μας.

Απαιτούμε μαζί και ταυτόχρονα ουσιαστικά μέτρα για την προστασία της υγείας των Ναυτεργατών στα πλοία και απόλυτο σεβασμό στα δικαιώματά τους.

Πειραιάς 19/3/2020

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Υ.Γ.: Αναφορικά με την Γ.Σ υπογραμμίζουμε ότι θα ληφθούν όλα τα αναγκαία μέτρα που επιβάλλονται για τον σκοπό αυτό.

----------------------------*****************--------------------------

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ  ΠΡΟΣ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΝΑΥΤΩΝ

Με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ) καθορίστηκε η πραγματοποίηση της Α΄ Γενικής Συνέλευσης του Σωματείου μας να γίνει στις 24 Μαρτίου 2020 στις 09.30 το πρωί στην Αίθουσα Συνελεύσεων της ΠΝΟ (Κολοκοτρώνη 132-2ος όροφος) στον Πειραιά με τα εξής θέματα:

1. Απολογισμός και Προγραμματισμός δράσης.

2. Οικονομικός Ισολογισμός 2019 και Προϋπολογισμός 2020.

3. Έκθεση Εξελεγκτικής Επιτροπής χρήσης 2019.

4. Ψηφοφορία για τα θέματα 1,2,3

5. Ανάγνωση και έγκριση των πρακτικών της Β Γενικής Συνέλευσης 2019.

Εάν την παραπάνω ημερομηνία δεν υπάρχει η απαιτούμενη απαρτία η Α' Γενική Συνέλευση θα γίνει στις 31 Μαρτίου 2020 μέρα Τρίτη την ίδια ώρα με τα ίδια θέματα και στον ίδιο χώρο.

Με εντολή του Δ.Σ

Ο Πρόεδρος                         Ο Γεν. Γραμματέας  

Νταλακογεώργος Αντ.                   Κροκίδης Νικόλαος

Συγκεκριμένα, ο αριθμός των ατόμων με περιουσιακά στοιχεία άνω των 30 εκατομμυρίων δολαρίων (£ 26,5 εκατομμύρια) - αυξήθηκε κατά 6% πέρυσι, σύμφωνα με έκθεση του γραφείου ακινήτων Knight Frank.

Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν περισσότεροι υπερ-πλούσιοι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο από τους πληθυσμούς της Ισλανδίας, της Μάλτας ή του Μπελίζ.

Ο πληθυσμός των υπερπλουσίων αναμένεται να αυξηθεί κατά 27% στους 650.000 έως το 2024, σύμφωνα με εκτιμήσεις της έρευνας που διεξήγαγε η εταιρεία.

Το γραφείο Knight Frank δήλωσε στην ετήσια έκθεσή του περί του πλούτου ότι το 2019 ήταν ένα «ταραχώδες έτος» για πολλούς επενδυτές και για τα συνταξιοδοτικά ταμεία.

Ο Liam Bailey, επικεφαλής της έρευνας του Knight Frank, λέει ότι ενώ οι μισοί υπερπλούσιοι βρίσκονται στις ΗΠΑ (όπου υπάρχουν 240.000 άτομα με περισσότερα από 30 εκατομμύρια δολάρια ), οι χώρες με τον ταχύτερα αναπτυσσόμενο αριθμό υπερπλούσιων είναι στην Ασία και την Αφρική.

Συγκεκριμένα, ο πληθυσμός των υπερπλουσίων στην Ινδία αναμένεται να αυξηθεί κατά 73% τα επόμενα πέντε χρόνια, από 6.000 που ήταν το 2019. Επίσης, η Αίγυπτος, όπου υπάρχουν 764 μόνο σήμερα, αναμένεται να δει αύξηση των υπερπλουσίων κατά 66% έως το 2024. Ακολουθούν το Βιετνάμ, η Κίνα και η Ινδονησία.

πηγη: documentonews.gr