ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ! Ο ΝΤ. ΤΟΥΣΚ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΤΩΝ ΔΥΤ. ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ ΓΙΑΤΙ ΕΚΛΕΙΣΑΝ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΟΥΣ!!!

Βαρύτατα εκτεθειμένος ως «ψεύτης» βρίσκεται ο Αλ. Τσίπρας, μετά τη δήλωση του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντ. Τουσκ ότι το απαράδεκτο, βάρβαρο και παράνομο κλείσιμο του Βαλκανικού Δρόμου ήταν απόφαση των «28» στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής ΕΕ-Τουρκίας.  

Οι δηλώσεις Τουσκ αναδεικνύουν ως κοινό ψεύτη τον Αλ. Τσίπρα, ο οποίος μας είχε πει θριαμβευτικά ότι οι χώρες των Δυτικών Βαλκανίων με τις πολιτικές των τειχών απομονώθηκαν στη Σύνοδο, ενώ επιβραβεύτηκε η Ελλάδα!!!  

Η πτυχή αυτή επιβεβαιώνει τη βαθιά υποκρισία, τον ρατσισμό, την περιφρόνηση κάθε έννοιας Διεθνούς Δικαίου που κυριαρχούν στην ΕΕ αλλά και τη βαρβαρότητα των πολιτικών της, που φαίνονται σήμερα εξόφθαλμα στις απάνθρωπες συνθήκες που ζουν οι πρόσφυγες και τα παιδιά τους στην Ειδομένη.

«Οι ακανόνιστες ροές μεταναστών στη διαδρομή των Δυτικών Βαλκανίων πρέπει να φτάσουν στο τέλος» ανέφερε σε tweet του ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ, σημειώνοντας ότι οι χώρες των δυτικών Βαλκανίων δεν προβαίνουν σε μονομερείς ενέργειες, αλλά ότι επρόκειτο για κοινή απόφαση των 28 κρατών-μελών της ΕΕ.  

«Δεν είναι θέμα μονομερών δράσεων, αλλά κοινή απόφαση της ΕΕ των 28» σημείωσε ο Τουσκ.  

Ευχαρίστησε, επίσης, τις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων για το γεγονός ότι εφάρμοσαν τμήμα της περιεκτικής πολιτικής της ΕΕ για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης.  

Υπενθυμίζεται ότι η Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ είχε ανακοινώσει τη «λήξη της ακανόνιστης ροής μεταναστών» στον Βαλκανικό Διάδρομο, αλλά ότι στο τελικό ανακοινωθέν δεν είχε συμπεριληφθεί η φράση «ο Βαλκανικός Διάδρομος έκλεισε», γιατί μια τέτοια ανακοίνωση ήταν κατάφωρα ασύμβατη με τη διεθνή νομιμότητα.  

“ΑΣΦΑΙΡΑ” ΠΥΡΑ ΤΣΙΠΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΧΟΛΟΓΙΟ ΜΕΡΚΕΛ  

Στις προκλητικές και στυγνές δηλώσεις του Ντ. Τουσκ επιχείρησε να αντιδράσει αλλά με “άσφαιρα” πυρά ο Αλ. Τσίπρας, αφού ματαίως προσπαθεί να διαψεύσει τα αδιάψευστα και να καλύψει το άδειασμα που υπέστη από τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Από την άλλη η Α. Μέρκελ επεδόθη σε ένα ανέξοδο ευχολόγιο περί ανοικτών συνόρων, χωρίς, όμως, να διαψεύδει τον Τουσκ όσον αφορά την απόφαση της Συνόδου και χωρίς αυτό το ευχολόγιο να έχει την παραμικρή επίπτωση στις χώρες που παράνομα κλείνουν τα σύνορα τους, παραβιάζοντας κάθε ίχνος διεθνούς δικαίου.

Άλλωστε θεσμικά είναι ο Τουσκ που εκφράζει την Ε.Ε. και τις αποφάσεις της και όχι η Μέρκελ, όσο ισχυρή και ηγεμονική και αν είναι η θέση της στην Ε.Ε.

Τουσκ και Μέρκελ κάνουν την πολιτική του “σκωτσέζικου ντους” με όμηρο τον Τσίπρα και θύμα την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό.

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

Ο ΑΛ. ΑΛΑΒΑΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΚΟΡΥΦΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ

Η απόφαση της χτεσινής Συνόδου Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ο προσανατολισμός που πήρε ενόψει της επόμενης μετά από δεκαήμερο δυστυχώς περιλαμβάνει τρία ναρκοπέδια για την Ελλάδα.  

Πρώτο, μπορεί να μη συμπεριλήφθηκε στο ανακοινωθέν κάτι θετικό για την Αυστρία και τις άλλες χώρες που έκλεισαν τον βαλκανικό διάδρομο, το κύριο όμως είναι ότι δεν συμπεριλήφθηκε ούτε καν μια χλιαρή κριτική στην παράνομη στάση τους. Η σιωπή σημαίνει status quo υπέρ της στάσης των χωρών αυτών και αποτυχία για την Ελλάδα. Κι ακόμα η όλη λογική των μέτρων Μέρκελ-Νταβούτογλου για μια μόνιμη ρύθμιση δεν συμβάλλει με κανένα τρόπο στην επίλυση του θέματος αυτών που ήδη έχουν εγκλωβισθεί στην Ελλάδα ή θα φτάσουν το επόμενο δεκαήμερο. Στην πραγματικότητα υλοποιείται πια η άποψη που εξέφρασε δημοσίως η Μέρκελ για την Ελλάδα «hotspot» για πενήντα χιλιάδες ψυχές, που στην πράξη θα είναι πολλαπλάσιες.

Δεύτερο, στη Σύνοδο Κορυφής δέσποσε η Τουρκία, αυτή πρότεινε δικό της σχεδιασμό και διαμόρφωσε τους όρους του παιχνιδιού. Αυτό αν σχετίζεται με το ύψος της χρηματοδότησης που θα πάρει, μπορεί να μη αφορά ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Τα αιτήματα όμως για την άμεση παροχής της βίζας Σένγκεν και περισσότερο το άνοιγμα κεφαλαίων της διαδικασίας για την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, που θέτει ως όρους για την προσφυγική πρότασή της η Τουρκία, πάει να άρει τις προϋποθέσεις που έχουν θέσει μια σειρά μέλη της ΕΕ για τον εκδημοκρατισμό της αλλά και για την αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας και που θα μπορούσε κάθε στιγμή να θέσει η Ελλάδα για τις επιθετικές συμπεριφορές της στο Αιγαίο. Με αυτή την έννοια παρατηρείται ήδη μια επιδείνωση των όρων άσκησης της ελληνικής πολιτικής στα ελληνοτουρκικά, η οποία μάλιστα μεγεθύνεται από την αποδοχή για ουσιαστική νομιμοποίηση της γκρίζας ζώνης στο Αιγαίο από την παρουσία του νατοϊκού στόλου. Να σημειώσουμε, επειδή συχνά γίνεται αναφορά και από τους πολιτικούς αρχηγούς εδώ και από τους κρατικούς ηγέτες στις Βρυξέλλες στα ελληνικά θαλάσσια σύνορα ως «νοτιανατολικά ευρωπαϊκά σύνορα», ότι στις διαφορές Ελλάδας-Τουρκίας για τα σύνορα στο Αιγαίο, η ΕΕ ούτε μια φορά πριν ούτε σήμερα στην προσφυγική κρίση δεν έχει στηρίξει την ελληνική θέση, τη θέση του διεθνούς δικαίου και του δικαίου της θάλασσας.  

Τρίτο, και κυριότερο, είναι αυτή η αλλόκοτη ρύθμιση «για κάθε Σύριο που γίνεται ξανά αποδεκτός στην Τουρκία από τα ελληνικά νησιά, ένας άλλος Σύριος επανεγκαθίσταται από την Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση». Αυτή η ρύθμιση – αντί ενός λειτουργικού διπλού μέτρου ότι όλοι οι δικαιούμενοι ασύλου θα μεταβαίνουν πια στην ΕΕ από κέντρα διαλογής στην Τουρκία που θα τα στηρίξει οικονομικά και οργανωτικά η ΕΕ, ενώ οι μέχρι τώρα αφιχθέντες στην Ελλάδα θα προχωρήσουν μέσω της βαλκανικής πορείας – αποτελεί μεγάλη παγίδα για την Ελλάδα. Είναι εύγλωττο το δημοσίευμα των σημερινών Financial Times: «Έχοντας δαπανήσει μέχρι 1000 ευρώ για να κάνουν το ταξίδι, οι αιτούντες άσυλο θα είναι απρόθυμοι να σταλούν πίσω σε μια χώρα, ενώ πλήρωσαν τόσα πολλά για να φύγουν από αυτή. Οι ηγέτες της ΕΕ πρέπει να ετοιμασθούν για τις πολύ άγριες σκηνές που θα γίνουν αποδεκτά από τους πρόσφυγες τα νέα – ειδικότερα καθώς όλοι εκείνοι που θα επιστρέφουν θα έχουν συνείδηση της αμφιλεγόμενης νομικής στήριξης αυτής της απόφασης. Τα νέα ταξιδεύουν γρήγορα ανάμεσα σε αυτούς που κάνουν αυτό το ταξίδι. Μια τέτοια συμφωνία επίσης θα συσσωρεύσει τεράστια πίεση στην Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια της κορύφωσης της κρίσης τα περασμένο φθινόπωρο, οι Έλληνες αξιωματούχοι πάσκιζαν ακόμα και στο να πάρουν και να καταγράψουν τους μετακινούμενους, συχνά ακόμα σε απόγνωση από το ταξίδι τους. Το να τους στέλνουν πίσω είναι ακόμα πιο δύσκολo εγχείρημα».  

Είναι πολύ λυπηρό που ο πρωθυπουργός χαρακτήρισε «επιτυχία της Ελλάδας» τη χθεσινή Σύνοδο Κορυφής. Πού θέλει να φτάσουμε: να κυνηγάν τα ΜΑΤ τους Σύριους πρόσφυγες στα δρομάκια της Λέσβου, την προκυμαία του Πειραιά και τις παρόδους της Βικτωρίας, για να τους «επαναπροωθήσουν» στην Τουρκία, μια χώρα που δεν έχει καν υπογράψει τη Διεθνή Σύμβαση της Γενεύης για τους πρόσφυγες;».  

πηγη: iskra.gr

ΔΙΠΛΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ  

Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΟΞΟ  

Του ΑΡΗ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ  

Όταν αυτή η στήλη προειδοποιούσε, την περασμένη εβδομάδα, για την επερχόμενη “Μαύρη Δευτέρα”, με αφορμή τη σύνοδο κορυφής Ε.Ε.- Τουρκίας για το προσφυγικό και τη συνεδρίαση του Eurogroup για την αξιολόγηση, οι υπερασπιστές της κυβέρνησης θα ήθελαν να πιστέψουν ότι πρόκειται απλώς για χρησμούς Κασσάνδρας, προϊόντα κεκτημένης αντιπολιτευτικής ταχύτητας. Δυστυχώς, τα γεγονότα φαίνεται να δικαιώνουν τις δυσοίωνες εκτιμήσεις ταχύτερα απ' ό,τι θα περίμενε κανείς.

Κατά την προσφιλή του συνήθεια, ο Αλέξης Τσίπρας εμφάνισε εαυτόν νικητή και τροπαιούχο μετά τη μαραθώνια σύνοδο κορυφής της περασμένης Δευτέρας (εδώ το έκανε την αποφράδα 13η Ιουλίου, τώρα θα δίσταζε;). Η απόφαση της συνόδου “επανέφερε το προσφυγικό στη σωστή κατεύθυνση”, η Αυστρία και οι χώρες του Βίζεγκραντ που μας έκλεισαν μονομερώς τα σύνορα “απομονώθηκαν”, το κουαρτέτο γυρίζει στην Αθήνα με καλές προθέσεις, η ελάφρυνση του ελληνικού χρέους θα μπει γρήγορα πάνω στο τραπέζι, όπως μας διαβεβαίωσε ο κ. Ντάιζελμπλουμ. ΟΥΑΟΥ!

Ουδείς πολιτικός, διπλωμάτης ή αναλυτής με στοιχειώδη αίσθηση ρεαλισμού ανά τας Ευρώπας συμμερίστηκε την αμέριμνη αισιοδοξία του Έλληνα πρωθυπουργού. Όλες οι σοβαρές ευρωπαϊκές εφημερίδες (Le Monde, Guardian, Financial Times κλπ) μιλούσαν για απαράδεκτη απόφαση μιας Ε.Ε. που παραβιάζει βάναυσα τη συνθήκη του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, σέρνεται πίσω από τις απαιτήσεις του Ερντογάν και τσαπαλατά την Ελλάδα, μετατρέποντάς την σε απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης Στο ίδιο μήκος ήταν και η τοποθέτηση της ύπατης αρμοστείας του ΟΗΕ.

Πριν αλέκτορα φωνήσαι, ήρθε ο ίδιος ο πρόεδρος της Ε.Ε. Ντόναλντ Τουσκ να γελοιποιήσει τις κομπορρημοσύνες του Αλέξη Τσίπρα, γράφοντας ορθά- κοφτά στο Twitter ότι το κλείσιμο του βαλκανικού διαδρόμου είναι μη αναστρέψιμο, τετελεσμένο γεγονός και ευχαριστώντας τις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων που υλοποιούν όχι μια μονομερή απόφαση, αλλά την πολιτική της ίδιας της Ευρώπης- φρούριο! Όσο για τη συνεργασία της Τουρκίας, για την οποία εκλιπαρούσε ο Αλέξης Τσίπρας τον Αχμέτ Νταβούτογλου στη Σμύρνη, συνέβη ακριβώς το αντίθετο: Σύμφωνα με τις δηλώσεις του υπουργού Ναυτιλίας Θ. Δρίτσα, στις τρεις μέρες που ακολούθησαν τη σύνοδο κορυφής, οι ροές προσφύγων από την Τουρκία αυξήθηκαν δραματικά, με συνέπεια ο αριθμός των εγκλωβισμένων στην Ελλάδα να ξεπερνά ήδη τις 41.000.

Ίδια γεύση στο πεδίο της μνημονιακής αξιολόγησης. Αντί για τη γλίσχρα ανταμοιβή που περίμενε η κυβέρνηση για την αποδοχή των απαράδεκτων τετελεσμένων στο προσφυγικό, το κουαρτέτο, που επέστρεψε στην Αθήνα, της επεφύλαξε με το “καλημέρα” μια πραγματική ψυχρολουσία. Στη συνάντηση με τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, οι εκπρόσωποι των “θεσμών” απαίτησαν την πλήρη απελευθέρωση πώλησης “κόκκινων δανείων” στα αρπακτικά funds μετά την 15η Απριλίου, περιορίζοντας την όποια προστασία μόνο μια πολύ μικρή κατηγορία πολιτών, με τα ελάχιστα δυνατά εισοδημοατικά και κοινωνικά κριτήρια.

Όσο για το τεράστιο θέμα του Ασφαλιστικού, το κουαρτέτο ζήτησε από τον Γ. Κατρούγκαλο ρυθμίσεις που θα χειροτερέψουν κατά πολύ το ήδη εκτρωματικό σχέδιο της κυβέρνησης: Μείωση των ποσοστών αναπλήρωσης, που θα οδηγήσουν σε ακρωτηριασμό παλιών και νέων συντάξεων, ενίσχυση της ανταποδοτικότητας εισφορών- παροχών, ακύρωση των βελτιωτικών ρυθμίσεων που υποσχέθηκε η κυβέρνηση για να ξεφουσκώσει τις αντιδράσεις αγροτών και επαγγελματιών, επανυπολογισμό (μείωση) των συντάξεων και της προσωπικής διαφοράς από το 2018, πραγματικό σφαγιασμό των επικουρικών. Τέλος, στο σκέλος του χρέους, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ξεκαθάρισε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι η Ελλάδα δεν έχει να περιμένει καμία ουσιαστική ρύθμιση γιατί δεν μπορεί, λέει, να πείσει τους βουλευτές τους να ψηφίσουν κάτι τέτοιο.

Με αυτά τα δεδομένα, η ελληνική κοινωνία βαδίζει προς μια “τέλεια καταιγίδα”, η οποία θα κλονίσει όχι μόνο την κυβέρνηση Τσίπρα, αλλά το σύνολο του μνημονιακού, “φιλοευρωπαϊκού” τόξου. Η Νέα Δημοκρατία και οι λοιπές, παλαιομνημονιακές δυνάμεις δεν έχουν κανένα δικαίωμα να επιχαίρουν για τα αδιέξοδα αυτής της κυβέρνησης, αφού οι ίδιες όχι μόνο δεν τολμούν να αρθρώσουν λέξη εναντίον των ολέθριων πολιτικών της Ε.Ε., αλλά υπερφαλαγγίζουν την κυβέρνηση τόσο στο πεδίο της μνημονιακής λιτότητας, όσο και στο πεδίο των αντιπροσφυγικών μέτρων. Η ανυπότακτη, ριζοσπαστική Αριστερά, στην Ελλάδα και την Ευρώπη, οφείλει να πρωτοστατήσει στην πάλη εναντίον της ευρωτυραννίας, αν δεν θέλει να αφήσει ανοιχτό το πεδίο της εθνικιστικής, αντιδραστικής δημαγωγίας στην απειλητικά ανερχόμενη, σε ευρωπαϊκή κλίμακα, Ακροδεξιά.

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

του Ντίνου Παλαιστίδη*

Το συνέδριο της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας συγκαλείται σε μια περίοδο όπου κυριαρχούν οι μνημονιακές πολιτικές και η εργασιακή βαρβαρότητα. Οι επιθέσεις στα δικαιώματα του κόσμου της εργασίας συνεχίζονται με αμείωτη ένταση. Η αντι-λαϊκή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζει (και επαυξάνει) το έργο των προκατόχων της. Σα να μην πέρασε μια μέρα! Οι δανειστές της ΕΕ και του ΔΝΤ και οι εργοδότες απαιτούν και η κυβερνητική «Αριστεροδεξιά» υλοποιεί. Η γκιλοτίνα του Ασφαλιστικού κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας. Ετοιμάζονται και θα ακολουθήσουν το νέο φορολογικό, ο νόμος για τις εργασιακές σχέσεις και αργότερα ο αντι-συνδικαλιστικός νόμος. Ό,τι δεν πρόλαβαν (ή δεν κατάφεραν) να περάσουν Σαμαράς και Βενιζέλος, θα επιχειρήσει να το περάσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Στους χώρους δουλειάς η μέγγενη της εργοδοτικής τρομοκρατίας σφίγγει. Ο συσχετισμός των δυνάμεων είναι σε βάρος μας, μετά τα απανωτά πλήγματα που δεχτήκαμε την τελευταία 6ετία (και ακόμη πιο πριν). Πλέον νόμος είναι η αυθαιρεσία του εργοδότη, η θεσμοθετημένη αυθαιρεσία, αλλά και η ετσιθελική.

Για την κατάσταση αυτή μεγάλη ευθύνη έχουμε και εμείς οι εργαζόμενοι. Για χρόνια ολόκληρα επαναπαυθήκαμε, μαζεύοντας τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι των αφεντικών. Για χρόνια ολόκληρα δεν διαλέξαμε το δρόμο του αποφασιστικού αγώνα για τα ζητήματα που μας απασχολούσαν. Θεωρήσαμε ξεπερασμένες και άχρηστες τις έννοιες του συνδικαλισμού, της συλλογικότητας, της συναδελφικής αλληλεγγύης. Ο καθένας κοίταζε τη δουλίτσα του και αρκούνταν στην καθημερινή επιβίωση, χωρίς να επιζητά την πραγματική ζωή. Απόρροια αυτής της στάσης ήταν η λογική της ανάθεσης που μας χαρακτήρισε: οι ειδικοί, οι πολιτικοί, οι συνδικαλιστές ας αναλάβουν όσα μας αφορούν, εμείς κοιτάμε την βόλεψή μας και την ησυχία μας. Οι εκπρόσωποι, οι έρημοι και απρόσωποι ήταν προθυμότατοι να παίξουν αυτό το ρόλο. Ανέλαβαν να βρουν λύσεις για μας χωρίς εμάς. Πάντα θα υπάρχουν καλοθελητές. Διαχειρίστηκαν τα σωματεία και τους αγώνες. Τους εξήγγειλαν όποτε ήθελαν, τους έκλειναν όποτε πήγαιναν να γίνουν ανεξέλεγκτοι και απειλητικοί, τους παζάρευαν και τους εξαργύρωναν για δικό τους όφελος…. για ψήφους, καρέκλες, προνόμια. Διαχειρίστηκαν τις ανάγκες μας και τις ζωές μας. Τέτοιος ήταν ο ρόλος της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, τέτοιος είναι ο ρόλος του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού, και δεν μπορεί να είναι άλλος. Αυτό το ρόλο παίζουν οι γραφειοκράτες όποια απόχρωση και αν έχουν. Το μόνο που τους αξίζει είναι η περφρόνηση του εργατόκοσμου που τραβά τα ζόρια του μεροκάματου (ή της ανεργίας) και της ανασφάλειας.

Σωτήρες δεν υπάρχουν πια!

Ο καπιταλισμός και τα Μνημόνια του δεν αφήνουν πολλά περιθώρια. Δεν αφήνουν περιθώρια ανάσας στους εργαζόμενους, δεν αφήνουν περιθώρια και στους «συνδικαλιστές ηγέτες», ώστε να συνεχίσουν να κινούνται ως διαμεσολαβητές και πυροσβέστες των ελπίδων μας και των διεκδικήσεων μας. Τα πράγματα είναι πιο καθαρά από ποτέ: Ή θα σηκωθούμε και θα απαιτήσουμε όλα όσα μας έκλεψαν και όλα όσα μας ανήκουν, ή θα σερνόμαστε στο χώμα. Ούτε γονυπετείς δεν θα μας κάνουν τη χάρη να σταθούμε. Ή θα πάρουμε τις τύχες στα χέρια μας και θα αντισταθούμε, ή θα κλαίμε τη μοίρα μας περιμένοντας κάποιον σωτήρα. Σωτήρες δεν υπάρχουν πια…..τους πάτησε το τρένο. Ο τελευταίος «σωτήρας» ήταν ο Τσίπρας. Ας μην έχουμε αυταπάτες, ποτέ δεν υπήρχαν σωτήρες.

Οι εργοδότες, η ΕΕ, το ΔΝΤ, οι κυβερνήσεις, οι αντιπολιτεύσεις, τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, οι εργατοπατέρες μάς ταϊζουν κουτόχορτο. Μας λένε ότι δεν γίνεται αλλιώς, ότι πρέπει να δουλεύουμε πιο σκληρά και περισσότερες ώρες, να αμειβόμαστε χειρότερα, να βγαίνουμε πιο αργά στη σύνταξη. Χρόνια τώρα μας πιπιλάνε το κεφάλι με αυτές τις θεωρίες… να κάνουμε θυσίες για το καλό της εθνικής οικονομίας, για την ανταγωνιστικότητα, για να ξεπεραστεί η κρίση, για την ανάκαμψη που θα έρθει. Χρόνια τώρα τα αφεντικά αυξάνουν τα κέρδη τους, ο κοινωνικός πλούτος μεγαλώνει, αλλά εμείς γινόμαστε όλο και φτωχότεροι, πεταμένοι στην ανέχεια και την ανεργία.

Μήπως έφτασε η ώρα να τους στείλουμε στα τσακίδια; Η δύναμή μας βρίσκεται στην ενότητα και την αλληλεγγύη. Αν ξεσηκωθούμε με μαζικό και αποφασιστικό τρόπο, τίποτα δεν θα μπορέσει να σταματήσει την αγανάκτησή μας. Αρκεί να το πιστέψουμε. Αρκεί να αρνηθούμε την ανάθεση και την εκπροσώπιση και να προτάξουμε την αυτοοργάνωση και τη συλλογική πάλη.

Στα χαρτιά πολλά λόγια, στην πράξη ελάχιστα έργα

Σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες η Ομοσπονδία πέταξε την πετσέτα στο δάπεδο. Αντί να μπει μπροστά και να παλέψει, αρκέστηκε σε ένα χαρτοπόλεμο ανακοινώσεων. Για όλα τα μεγάλα ζητήματα που απασχολούν τους εργαζόμενους στο Εμπόριο και τις Υπηρεσίες, η ΟΙΥΕ ποτέ δεν προσπάθησε να οργανώσει τον αγώνα, τόσο για την περιφρούρηση των κεκτημένων, όσο και για τη βελτίωση της εργασιακής μας συνθήκης. Για τις συλλογικές συμβάσεις, για τις απολύσεις, για τη μη καταβολή δεδουλευμένων, για την Κυριακάτικη αργία….το μόνο που δεν είχαν στο μυαλό τους οι «ηγέτες μας», ήταν ο αποφασιστικός αγώνας.

Το πιο χαρακτηριστικό ίσως παράδειγμα είναι η Κυριακάτικη αργία. Η ΟΙΥΕ αναζήτησε συμμαχίες με κομμάτια του εμπορικού κεφαλαίου, με τους «καλούς ντόπιους» εμπόρους και σουπερμαρκετάδες, σε αντιπαράθεση με τους «κακούς» πολυεθνικών συμφερόντων ομίλους. Μέχρι και την Εκκλησία προσπάθησε να φέρει στο αμυντικό τείχος (από τραπουλόχαρτα) που έστησε. Στη δύναμη των δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων στο Εμπόριο δεν πίστεψε ούτε στιγμή. Αυτούς δεν προσπάθησε να τους κινητοποιήσει. Μόνο δελτία τύπου και δηλώσεις στις κάμερες και τους ραδιοσταθμούς.

Αν η υπόθεση της Κυριακάτικης αργίας είναι ακόμη ζωντανή, αν γύρω από την Κυριακάτικη αργία υπάρχει ακόμη αντιπαράθεση, αυτό σε καμία περίπτωση δεν οφείλεται στην ΟΙΥΕ, ούτε στο ΠΑΜΕ. Η ΟΙΥΕ εξαγγέλει απεργία, όταν ανοίγουν τα καταστήματα Κυριακή, απλά για να βγει από την υποχρέωση. Χωρίς προετοιμασία, χωρίς σχέδιο και πάντα την τελευταία στιγμή. Το ΠΑΜΕ -απίστευτο και όμως αληθινό- καταγγέλει την ΟΙΥΕ για την κήρυξη της απεργίας χωρίς προετοιμασία και προοπτική…και γι’ αυτό καταψηφίζει την απεργία στα όργανα της Ομοσπονδίας!!! Με εύσχημο τρόπο και το ΠΑΜΕ έχει παραιτηθεί απ’ αυτό τον αγώνα. «Χρειάζεται η σύνδεση του αγώνα για την Κυριακάτικη αργία, με τον αγώνα για μισθούς, συμβάσεις κλπ κλπ», μας λέει το ΠΑΜΕ, παραβιάζοντας ανοιχτές πόρτες. Προσπαθεί έτσι να ξεφύγει από το πιεστικό ερώτημα: θα παλέψουμε με επιμονή και μέχρι τέλους για να υπερασπίσουμε την αργία της Κυριακής, ή θα το κάνουμε γαργάρα με μεγαλοστομίες, γενικούρες, βερμπαλισμούς;;

Οι εργαζόμενοι στο Εμπόριο γνωρίζουν ποιος δίνει με πείσμα και συνέχεια τη μάχη για την αργία της Κυριακής. Μια μάχη δεμένη με τα υπόλοιπα εργατικά αιτήματα. Το Συντονιστικό Δράσης, ορισμένα πρωτοβάθμια σωματεία (Βιβλίου-Χάρτου, Wind, Vodafone, ΠΡΑΚΤΙΚΕΡ, Πλαίσιο…), εργατικές συλλογικότητες και συλλογικότητες γειτονιάς, με τις όποιες δυνάμεις έχουν, συνεχίζουν τις διαμαρτυρίες, τα απεργιακά μπλόκα, τις παρεμβάσις, την ενημέρωση των εργαζομένων και των καταναλωτών. Η ΟΙΥΕ και το ΠΑΜΕ αποδείχτηκε, ότι δεν είναι για τα δύσκολα. Ο αγώνας αυτός έχει κόπο και κόστος (ακόμη και συλλήψεις και καταδίκες έχει).Ο αγώνας αυτός θα συνεχιστεί μέχρι τη νίκη, και ας κρατιούνται στο πλάι η ΟΙΥΕ και το ΠΑΜΕ. Οι συνάδελφοι θα βρουν το κουράγιο και τη θέληση να παλέψουν χωρίς τα «θεσμικά όργανα της Ομοσπονδίας» και χωρίς το αυτοαποκαλούμενο «ταξικό εργατικό κίνημα», ακόμη και ενάντια σε αυτά αν χρειαστεί.

Απέναντι στα πρωτοβάθμια σωματεία, η ΟΙΥΕ πουλά «θεσμική» προστασία, ενώ οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ αρνούνται το κοινό αγωνιστικό μέτωπο, με όποιον δεν ταυτίζεται με τη γραμμή του.

Συνέδριο παραταξιακών κοκκορομαχιών, ίντριγκας, καλπονοθείας, ψηφοθηρίας και μάχης για την καρέκλα

Το συνέδριο της ΟΙΥΕ δεν είναι -ποτέ δεν ήταν- μια ζωντανή διαδικασία συζήτησης και αποφάσεων δράσης.

Είναι ένα συνδικαλιστικό νεκροταφείο, όπου τα κοράκια θέλουν να διαμοιράσουν τα ιμάτια του μακαρίτη. Δεν είναι τυχαίο ότι, το συνέδριο διεξάγεται με μόνη επιδίωξη να στηθεί η κάλπη γαι το νέο Δ.Σ. και για την εκλογή συνέδρων για τη ΓΣΕΕ. Αυτό είναι που ενδιαφέρει τις κομματικές παρατάξεις και γι’ αυτό θα γίνει ο σκυλοκαβγάς.

Είναι απορίας άξιο, πως σε μια περίοδο συνδικαλιστικής απομαζικοποίησης στήνονται νέα σωματεία με εκατοντάδες ψηφίσαντες, ενώ σε κάποια άλλα οι ψηφίσαντες αγκίζουν τρελά νούμερα. Αν κανείς πιστέψει τα νούμερα που έχουμε στα σωματεία των σουπερμάρκετ, θα νομίσει ότι σε αυτούς τους εργασιακούς χώρους η εργοδοσία τρέμει μπροστά στην οργανωμένη δύναμη των εργαζομένων. Αλήθεια αυτά τα χιλιάδες μέλη από τον ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗ πως και δεν τα έχουμε δει στις συγκεντρώσεις και στις απεργίες;

Υπάρχει επίσης ένα ερώτημα που θα άξιζε να θέσουμε στην ηγετική πλειοψηφία της ΟΙΥΕ. Ένα ερώτημα σχετικό με την εκτίμησή τους για την κυβερνητική πολιτική και την ίδια την κυβέρνηση. Η πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι αντεργατική ή είναι φιλεργατική; μήπως είναι ενδοιάμεση; Υπάρχει και το ΔΕΝ ΞΕΡΩ/ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΩ. Μπορεί να αξιοποιηθεί και η βοήθεια του κοινού.

Σε αυτό το Συνέδριο επανακάμπτει το συνδικαλιστικό τμήμα του Μνημονιακού Μπλοκ, οι παρατάξεις ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚΕ, οι κολαούζοι της ΓΣΕΕ και του Παναγόπουλου. Μάλιστα η ΠΑΣΚΕ μασκαρεύτηκε, λόγω αποκριάς. Πλέον ονομάζεται ΕΝ.ΕΡΓΑ. (Ενωμένοι Εργαζόμενοι Ιδιωτικού Τομέα). Με στελέχη που καμία σχέση δεν έχουν με το συνδικαλιστικό κίνημα, προσπαθεί να μας πείσει ότι είναι ανεξάρτητη παράταξη, απαλλαγμένη από τα χούγια του παρελθόντος, από τα χούγια του κυβερνητικού συνδικαλισμού. Ο λύκος και αν εγέρασε…..

Δεν μας χωρίζει τίποτα με τους συνέδρους που αγωνιούν για το που πάνε τα πράγματα και για το πως μπορούμε ως εγαζόμενοι να αντιδράσουμε. Παρά τις διαφορές μας, μπορούμε να λειτουργήσουμε από κοινού συναδελφικά και αλληλέγγυα. Δεν θέλουμε να έχουμε καμία σχέση με παραταξιακά παιχνίδια, κακοστημένες αψιμαχίες, παραγοντιλίκια, μοιρασιές. Όλα αυτά είναι έξω από τη λογική μας. Όλα αυτά έχουν ένα κοινό παρονομαστή: την υπονόμευση της δυνατότητας να αγωνιστούμε, την υπονόμευση των ίδιων μας των συμφερόντων ως εργατική τάξη.

Για ένα ταξικό μαχητικό ρεύμα

Η παρουσία μας στο συνέδριο της Ομοσπονδίας είναι μια στιγμή του αγώνα που δίνουμε για ένα άλλο συνδικαλιστικό σχέδιο, για ενός άλλου τύπου συνδικαλισμό. Είναι μια στιγμή, και μάλιστα όχι η κορυφαία. Είναι μια δευτερεύουσα, μια τριτεύουσα πλευρά της δράσης μας. Ο νέος συνδικαλισμός δεν χτίζεται στα ξενοδοχεία των συνεδρίων, χτίζεται στους χώρους δουλειάς και στους δρόμους του αγώνα.
Πιστεύουμε στη δημοκρατία των γενικών συνελεύσεων και όχι στη «δημοκρατία» των καρεκλοκένταυρων.
Επιλέγουμε την άμεση δράση και όχι την υπόκλιση στους εργοδότες. Το σύνθημά μας είναι, «πόλεμος στον πόλεμο των αφεντικών».

Επιλέγουμε τους αγώνες διαρκείας και όχι τις τουφεκιές για τα μάτια του κόσμου.
Δεν μας αρκούν τα ψηφίσματα συμπαράστασης, αν δεν συνοδεύονται από την αλληλεγγύη των ζωντανών ανθρώπων.

Σε όσους μας λένε μαξιμαλιστές -δεν μας λένε έτσι μόνο οι εργοδότες, αλλά και αρκετοί «συνάδελφοι» από τις «συνδικαλιστικές ηγεσίες»-, τους βγάζουμε τη γλώσσα και τους λέμε, είμαστε βαθιά ρεαλιστές γι’ αυτό επιδιώκουμε το αδύνατο.

Στην καραμέλα των γραφειοκρατών, «ο κόσμος δεν τραβάει»…απαντάμε, «σας είδαμε και όταν ο κόσμος τράβαγε».

Έχουμε μεγάλη εμπιστοσύνη στις αρετές του κόσμου της εργασίας. Για μας η λέξη συνάδελφος έχει τεράστια σημασία. Η λέξη εργάτης περικλύει την ελπίδα για το σήμερα, την ελπίδα για το αύριο.
Ο νέος συνδικαλισμός θα οικοδομηθεί από τα κάτω, με πρωτοβάθμια σωματεία στις επιχειρήσεις και τους κλάδους, με συντονιστικά και πρωτοβουλίες δράσης, με ανεξαρτησία από κράτος, εργοδότες, κόμματα.

Δεν έχουμε να χάσουμε παρά τις αλυσίδες μας, έχουμε να κερδίσουμε έναν ολόκληρο κόσμο!

* Κείμενο που μοιράστηκε ως προσωπικό κείμενο σαν σύνεδρος στο 37ο συνέδριο της OIYE από το Σύλλογο Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Αττικής

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Σχόλιο φίλων του Εργατικού Αγώνα από τα Γιάννινα.

Στα Γιάννενα το εργατικό κίνημα δεν βρίσκεται μόνο σε υποχώρηση. Κάθε μέρα παίρνει και πιο επικίνδυνα χαρακτηριστικά.

Τα στελέχη του ΠΑΜΕ, κοπής τελευταίων χρόνων, ενστερνίστηκαν όπως φαίνεται, πολύ «επαναστατικές» μεθόδους δράσης για την αντιμετώπιση των ταξικών αντιπάλων και των παρατάξεων του κυβερνητικού και ρεφορμιστικού συνδικαλισμού.

Ξεκίνησαν με την ανάγκη να γίνονται «σπρωξίματα» με τις δυνάμεις καταστολής στις συγκεντρώσεις, ώστε να δημιουργείται «επαναστατικό κλίμα» σύγκρουσης. Προχώρησαν στην καλλιέργεια έμπρακτης αντιπαράθεσης μεταξύ τμημάτων των εργαζομένων ή εργαζομένων του ΠΑΜΕ εναντίον μικρομεσαίων παραγωγών, όπως π.χ. με τους πτηνοτρόφους της επιχείρησης Πίνδος. Πέρασαν σε νέες ποιοτικά μορφές και μεθόδους με τον ξυλοδαρμό του αντιδημάρχου της πόλης από υψηλόβαθμα στελέχη του ΠΑΜΕ και όχι μόνον του ΠΑΜΕ. Τελευταία προχώρησαν σε τραμπούκικες πράξεις και ξυλοδαρμούς μελών του ΔΣ του Εργατικού Κέντρου, που είχε συγκληθεί (το ΔΣ) να συζητήσει για την οργάνωση κινητοποιήσεων μετά την απεργία της 4 Φλέβαρη 2016.

Αφορμή όποιος θέλει πάντα βρίσκει. Αλλά και πραγματικές αιτίες υπάρχουν. Όμως τώρα οι αφορμές ήταν και γελοίες. Αν θα συζητηθεί προ ημερήσιας διάταξης το θέμα της αντικατάστασης του αντιπροέδρου του Εργατικού Κέντρου, στελέχους του ΠΑΜΕ, με πρόταση του ΠΑΜΕ, ή θα συζητηθεί ως κανονικό θέμα. Έλεος!

Όμως η εργατική τάξη, η πολιτική της πρωτοπορία, το κόμμα της, τα συνδικάτα της ποτέ δεν υιοθέτησαν στην ιστορία του εργατικού κινήματος μεθόδους ατομικής τρομοκρατίας, ξυλοδαρμού και τραμπούκικες συμπεριφορές. Άλλοι τα έκαναν αυτά. Οι επαναστάτες ήξεραν πολύ καλά ότι τέτοιες συμπεριφορές δεν έχουν καμία σχέση με την επαναστατική βία, είναι ατελέσφορες, προβοκατόρικες και επικίνδυνες για το εργατικό κίνημα και τις καταδίκαζαν χωρίς δισταγμό, απερίφραστα και δημόσια.

Και καλά τα στελέχη του ΠΑΜΕ πήραν έναν τέτοιο δρόμο. Το κόμμα που καθοδηγεί το ΠΑΜΕ δεν κατάλαβε ότι πρέπει να καταδικάσει τέτοια φαινόμενα και να πάρει μέτρα ώστε να μην ξανασυμβούν; Ή μήπως με τη «διόρθωση» της οπορτουνιστικής στρατηγικής της Γ΄ Διεθνούς και του δικού μας Κόμματος «διόρθωσε» και τις μεθόδους δράσης του εργατικού κινήματος; Σήμερα δεν έχει την εξουσία η εργατική τάξη και δρουν κατ’ αυτό τον τρόπο. Αν αύριο την έχει πώς θα δρουν;

Πάντως οι εργαζόμενοι καταδικάζουν αυτά τα φαινόμενα.

Ας συμμαζευτούν λοιπόν γιατί δεν τους παίρνει άλλο.

ΠΗΓΗ! ergatikosagwnas.gr

Οι επιστήμονες βάσισαν τις εκτιμήσεις τους κυρίως στην μελέτη δακτυλίων δέντρων, ζωντανών και νεκρών

Η ξηρασία στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, που άρχισε το 1998 και συνεχίζεται ακόμη, είναι πιθανότατα η χειρότερη των τελευταίων 900 ετών, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.
         
Η περιοχή που πλήττεται από την ξηρασία, περιλαμβάνει την Κύπρο, το Ισραήλ, την Παλαιστίνη, την Ιορδανία, το Λίβανο, τη Συρία και ένα μέρος της Τουρκίας.
         
Οι ερευνητές του Ινστιτούτου Διαστημικών Μελετών Γκόνταρντ της NASA και του Γεωπαρατηρητηρίου Λάμοντ-Ντόχερτι του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης, με επικεφαλής τον κλιματολόγο Μπεν Κουκ, κάνουν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Journal of Geophysical Research-Atmospheres" της Αμερικανικής Γεωφυσικής Ένωσης.
         
Οι επιστήμονες βάσισαν τις εκτιμήσεις τους κυρίως στην μελέτη δακτυλίων δέντρων, ζωντανών και νεκρών. Τα σχετικά στοιχεία -που αφορούν και την Ελλάδα- περιλαμβάνονται στον λεγόμενο «'Ατλαντα Ξηρασίας Παλαιού Κόσμου». Τα στοιχεία από τα δέντρα συνδυάσθηκαν με περιγραφές του κλίματος από τα ιστορικά κείμενα.
   
Η έλλειψη ή η αφθονία νερού σε μια περιοχή επηρεάζει διαχρονικά την ανάπτυξη των δέντρων. Όσο πιο λεπτοί είναι οι δακτύλιοι, τόσο μεγαλύτερη θεωρείται ότι είναι η ξηρασία.
         
Σύμφωνα με τις νέες εκτιμήσεις, η ξηρασία μετά το 1998 στην περιοχή του Λεβάντε είναι περίπου 50% πιο έντονη από την πιο ξηρή περίοδο των τελευταίων 500 ετών και 10 έως 20% ξηρότερη από την χειρότερη ξηρασία των προηγούμενων 900 ετών.
         
Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι το βόρειο τμήμα της Μεσογείου (Ελλάδα, Ιταλία, νότια Γαλλία, νότια Ισπανία) τείνουν να είναι ξηρό, όταν η βορειοανατολική Αφρική είναι υγρή -και το αντίστροφο.
         
Οι αυξομειώσεις της ξηρασίας στην Μεσόγειο σχετίζονται με το κλίμα του Ατλαντικού. Κατά περιόδους, στη λεκάνη της Μεσογείου εισέρχονται παρατεταμένα ρεύματα ζεστού και ξηρού αέρα, με συνέπεια να μειώνονται οι βροχές, να ανεβαίνει η θερμοκρασία και τελικά να επικρατεί ξηρασία.
         
Όλα τα κλιματολογικά μοντέλα εκτιμούν ότι το μέλλον της Μεσογείου, ιδίως στης ανατολικής, προβλέπεται ξηρό. Και η νέα μελέτη δείχνει ότι η ξηρασία στο Λεβάντε είναι ο προάγγελος όσων θα ακολουθήσουν.

πηγη: protothema.gr

Σε σημείο απόλυτου «ξεπεσμού» έχει οδηγηθεί η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ, που κάνει ό,τι μπορεί για να ευτελίσει την έννοια του αγώνα και της εργατικής διαδήλωσης. Το βήμα… κλιμάκωσης κατά του ασφαληστρικού που αποφάσισε πρόσφατα το Γενικό της Συμβούλιο, με την ομοφωνία όλων των εκδοχών της επίσημης συνδικαλιστικής Αριστεράς, είναι η συγκέντρωση ντάλα μεσημέρι στις.. 3μμ έξω από τη βουλή την Τετάρτη 9 Μαρτίου. Χωρίς απεργία, χωρίς στάση εργασίας, για τα μάτια του κόσμου!
Πράγματι, αυτή η ώρα είναι κατάλληλη για… καφεδάκι μετά από ένα καλό γκουρμέ γεύμα των στελεχών της ΓΣΕΕ σε κάποιο γειτονικό πολυτελές ξενοδοχείο, σαν κι αυτό που επέλεξαν να φιλοξενήσει το επικείμενο συνέδριό τους στη Ρόδο. Δεν είναι όμως σε καμιά περίπτωση αγωνιστικό ραντεβού εργατικών συνδικάτων και εργαζόμενου κόσμου.

Το μαχόμενο κίνημα, τα αγωνιζόμενα σωματεία, ασφαλώς θα πρέπει να γυρίσουν το κεφάλι απέναντι σε αυτή την πρόκληση της ξεπουλημένης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Ας πάνε μόνοι τους οι Παναγόπουλοι και Σία στις 3 το μεσημέρι. Ο αγωνιζόμενος λαός, η Συνέλευση Αγώνα σωματείων και συλλογικοτήτων που συγκροτήθηκε πρόσφατα ως ανάγκη της εποχής για ένα ανεξάρτητο, ταξικό κέντρο οργάνωσης της πάλης των σωματείων και των εργαζομένων πρέπει να σηκώσουν το γάντι και τα δώσουν τα δικά τους μαζικά, μαχητικά «παρών» σε αποφασιστικούς αγώνες κλιμάκωσης, μέχρι τη νίκη.

πηγη: pandiera.gr

Η πολιτική κρίση ωριμάζει. Για να αποτρέψουμε την έκφρασή της προς τα δεξιά και να αποκρούσουμε τη γέννηση «τεράτων», για να ανοίξουμε ένα νέο παράθυρο ευκαιρίας για το κίνημα και την Αριστερά, πρέπει να συντονίσουμε την παρέμβασή μας στο κίνημα και στην κεντρική πολιτική αντιπαράθεση και να «επενδύσουμε» σε έναν νέο κύκλο κινηματικών αντιστάσεων.

Η σαφής υπο­χώ­ρη­ση του κι­νή­μα­τος των αγρο­τών και εν γένει των κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων ενά­ντια στο ασφα­λι­στι­κό νο­μο­σχέ­διο είναι μια αρ­νη­τι­κή εξέ­λι­ξη για το κί­νη­μα αντί­στα­σης στο τρίτο μνη­μό­νιο. Ταυ­τό­χρο­να όμως θα ήταν με­γά­λο λάθος να εξα­γά­γου­με από αυτήν την υπο­χώ­ρη­ση το συ­μπέ­ρα­σμα πως η υπο­χώ­ρη­ση είναι ορι­στι­κή και όχι προ­σω­ρι­νή ή το συ­μπέ­ρα­σμα ότι είναι σε εξέ­λι­ξη μια δια­δι­κα­σία ξε­πε­ρά­σμα­τος των εντά­σε­ων και ανα­τρο­πών που εγκυ­μο­νεί η πο­λι­τι­κή αστά­θεια γε­νι­κώς και η αστά­θεια της κυ­βέρ­νη­σης ιδιαί­τε­ρα. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα βρι­σκό­μα­στε σε μια με­τα­βα­τι­κή φάση, εξαι­ρε­τι­κά σύ­ντο­μη, πριν από το ξέ­σπα­σμα με νέους όρους ενός νέου γύρου πο­λι­τι­κής και κυ­βερ­νη­τι­κής αστά­θειας σε συν­δυα­σμό με έναν νέο γύρο κοι­νω­νι­κών αντι­στά­σε­ων.

Ση­μα­δια­κό στοι­χείο αυτής της σύ­ντο­μης με­τα­βα­τι­κής φάσης είναι η σύ­γκλη­ση του συμ­βου­λί­ου των πο­λι­τι­κών αρ­χη­γών την προ­σε­χή Πα­ρα­σκευή. Δεν πρό­κει­ται για κί­νη­ση της κυ­βέρ­νη­σης που έχει ηγε­μο­νι­κά στοι­χεία και γί­νε­ται εκ του ασφα­λούς. Αντί­θε­τα, είναι κί­νη­ση-προ­ϊ­όν με­γά­λων αδιε­ξό­δων και κιν­δύ­νων τόσο για το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα στο σύ­νο­λό του όσο και για την κυ­βέρ­νη­ση, στο φόντο της ανα­ζω­πύ­ρω­σης της πα­γκό­σμιας οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης και του ξε­σπά­σμα­τος μιας οξεί­ας κρί­σης συ­νο­χής στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση. Όταν η Άν­γκε­λα Μέρ­κελ φαί­νε­ται –και απο­δει­κνύ­ε­ται– «μικρή» απέ­να­ντι στο «τσου­νά­μι» εξε­λί­ξε­ων πλα­νη­τι­κής ση­μα­σί­ας (συν­δυα­σμός ανα­ζω­πύ­ρω­σης της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης και πο­λι­τι­κής-θε­σμι­κής κρί­σης της ΕΕ με «πυ­ρο­κρο­τη­τή» το Προ­σφυ­γι­κό), θα ήταν ανό­η­το να αξιο­λο­γή­σου­με τις ελ­λη­νι­κές πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις και να στη­ρί­ξου­με τις προ­βλέ­ψεις μας στην υπό­θε­ση περί κά­ποιου ξε­πε­ρά­σμα­τος της κρί­σης και αστά­θειας του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος και της κυ­βέρ­νη­σης...

Δα­νει­στές: η έλ­λει­ψη «κέ­ντρου» μέ­γι­στος κίν­δυ­νος

Η όχι και τόσο νέα ιδέα της κυ­βέρ­νη­σης ότι θα «παί­ξει» με τις αντι­φά­σεις στους κόλ­πους των δα­νει­στών (στον καιρό της πρω­θυ­πουρ­γί­ας του τέ­τοια... ορά­μα­τα είχε δει και ο Αντώ­νης Σα­μα­ράς), ελ­πί­ζο­ντας να κερ­δί­σει από κά­ποιου εί­δους διά­σπα­ση του «με­τώ­που», δια­ψεύ­στη­κε σε μια πρώτη φάση με οδυ­νη­ρό τρόπο: ακρι­βώς η ανα­ζω­πύ­ρω­ση της πα­γκό­σμιας οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης δεν αφή­νει πε­ρι­θώ­ρια για μια τέ­τοια διά­σπα­ση. Ει­δι­κό­τε­ρα, η απο­χώ­ρη­ση του ΔΝΤ από το ελ­λη­νι­κό πρό­γραμ­μα σε μια τέ­τοια συ­γκυ­ρία θα πυ­ρο­δο­τού­σε αλυ­σι­δω­τές αρ­νη­τι­κές εξε­λί­ξεις ενά­ντια στην ευ­ρω­παϊ­κή οι­κο­νο­μία συ­νο­λι­κά, αφού οι –ιδιαί­τε­ρα ευ­ε­ρέ­θι­στες αυτή την πε­ρί­ο­δο– διε­θνείς αγο­ρές θα «διά­βα­ζαν» μια τέ­τοια εξέ­λι­ξη ως από­συρ­ση της «εγ­γύ­η­σης» του ΔΝΤ προς την ελ­λη­νι­κή αλλά και την ευ­ρω­παϊ­κή οι­κο­νο­μία. Εντε­λώς ανα­με­νό­με­να, στην προ­σπά­θειά της να «παί­ξει» με τις αντι­θέ­σεις στους κόλ­πους των δα­νει­στών, η κυ­βέρ­νη­ση βρέ­θη­κε προ του κιν­δύ­νου να «ερε­θί­σει» τα σκλη­ρά ανα­κλα­στι­κά όλων και να τους ενο­ποι­ή­σει ενά­ντιά της, τώρα.

Αν όμως μέχρι εντε­λώς πρό­σφα­τα το πρό­βλη­μα για την κυ­βέρ­νη­ση ήταν ότι δεν μπο­ρού­σε να δια­σπά­σει το ΔΝΤ από τις ευ­ρω­παϊ­κές φρά­ξιες των δα­νει­στών, τώρα αντι­με­τω­πί­ζει ένα ακόμη με­γα­λύ­τε­ρο: την αδυ­να­μία του «κέ­ντρου» του γερ­μα­νι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού και προ­σω­πι­κά της κ. Μέρ­κελ να παί­ξει το ρόλο του κέ­ντρου γύρω από το οποίο συ­σπει­ρώ­νο­νται όλες οι φρά­ξιες των δα­νει­στών. Αυτή η απο­δυ­νά­μω­ση του γερ­μα­νι­κού κέ­ντρου κάνει την κα­τά­στα­ση χα­ο­τι­κή και ακόμη πιο επι­κίν­δυ­νη.

Ήδη το ΔΝΤ είναι σε πο­ρεία τέ­τοιας από­κλι­σης με την ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση αλλά και τις Βρυ­ξέλ­λες, ώστε να ζε­σταί­νο­νται σε­νά­ρια για χω­ρι­στές-πα­ράλ­λη­λες αξιο­λο­γή­σεις του ελ­λη­νι­κού προ­γράμ­μα­τος από το ΔΝΤ και τους ευ­ρω­παϊ­κούς πυ­λώ­νες του «κουαρ­τέ­του». Το ΔΝΤ ζητεί μέτρα για την τριε­τία 2016-2018 δι­πλά­σιου ύψους σε σχέση με την Κο­μι­σιόν και άμεση ανα­διάρ­θρω­ση του Ασφα­λι­στι­κού χωρίς με­τα­βα­τι­κή πε­ρί­ο­δο, με πε­ρι­κο­πή κύ­ριων συ­ντά­ξε­ων «εδώ και τώρα» και «δια­γρα­φή» εφά­παξ και επι­κου­ρι­κών συ­ντά­ξε­ων. Αλλά και οι –πιο ήπιες– προ­τά­σεις της Κο­μι­σιόν πα­ρα­πέ­μπουν σε σαφώς σκλη­ρό­τε­ρες ρυθ­μί­σεις για το Ασφα­λι­στι­κό καθώς και σε νέα μέτρα ύψους 3-4 δισ. ευρώ για την τριε­τία 2016-2018.

Έχο­ντας πάρει τα μη­νύ­μα­τα, η κυ­βέρ­νη­ση άρ­χι­σε ήδη να υπο­χω­ρεί από τις λε­γό­με­νες «κόκ­κι­νες γραμ­μές»: οι επι­κου­ρι­κές μπή­καν ήδη στο στό­χα­στρο ενώ ο Αλέ­ξης Τσί­πρας δη­λώ­νει τώρα ότι δεν εν­νο­ού­σε πως «θα υπε­ρα­σπι­στού­με τις υψη­λές συ­ντά­ξεις» (εν­νο­ώ­ντας σαφώς ότι η κυ­βέρ­νη­ση θα απο­δε­χτεί την πε­ρι­κο­πή κύ­ριων συ­ντά­ξε­ων). Επι­πλέ­ον, «πα­γώ­νει» για ολό­κλη­ρο το 2016 η κα­τα­βο­λή εφά­παξ για 63.000 ώρι­μες πε­ρι­πτώ­σεις δι­καιού­χων, εμ­βάλ­λο­ντας υπο­ψί­ες ότι πρό­κει­ται για με­τα­βα­τι­κή προ­ε­τοι­μα­σία σύ­γκλι­σης με τις ιδέες του ΔΝΤ περί δρα­στι­κής πε­ρι­κο­πής ή και ολο­κλη­ρω­τι­κής δια­γρα­φής του εφά­παξ!

Ασφα­λι­στι­κό, Προ­σφυ­γι­κό και κυ­βέρ­νη­ση εθνι­κής σω­τη­ρί­ας

Σαν να μην έφτα­ναν όλα αυτά, ήρθε η οξύ­τα­τη ευ­ρω­παϊ­κή κρίση εξαι­τί­ας του προ­σφυ­γι­κού κύ­μα­τος για να κάνει τα πράγ­μα­τα ακόμη πιο επι­κίν­δυ­να, χα­ο­τι­κά και επεί­γο­ντα. Η κυ­βέρ­νη­ση βλέ­πει να κυ­κλώ­νε­ται από απει­λές των οποί­ων το μέ­γε­θος ξε­περ­νά κατά πολύ τις πο­λι­τι­κές της αντο­χές. Η απει­λού­με­νη με κα­τάρ­ρευ­ση της Σέν­γκεν ΕΕ και η πα­ντα­χό­θεν πιε­ζό­με­νη Μέρ­κελ με­τα­φέ­ρουν τις πιέ­σεις στην ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση, προ­σφέ­ρο­ντας στή­ρι­ξη αλλά –όπως πάντα– υπό όρους. Οι όροι αυτοί είναι σα­φείς:

Πρώ­τον, η κυ­βέρ­νη­ση εντέλ­λε­ται όπως με­τα­κι­νή­σει πά­ραυ­τα τις «κόκ­κι­νες γραμ­μές» στο θέμα του Ασφα­λι­στι­κού και της πρώ­της αξιο­λό­γη­σης του ελ­λη­νι­κού προ­γράμ­μα­τος, για να τε­λειώ­νει γρή­γο­ρα η αξιο­λό­γη­ση. Η απαί­τη­ση προς την ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση «τε­λειώ­νε­τε γρή­γο­ρα» είναι συ­νυ­φα­σμέ­νη με τις έκτα­κτες και επεί­γου­σες συν­θή­κες της πο­λι­τι­κής και θε­σμι­κής κρί­σης εξαι­τί­ας του Προ­σφυ­γι­κού.

Δεύ­τε­ρον, σε πλήρη αντί­θε­ση με τα πα­ρα­μύ­θια πως το Προ­σφυ­γι­κό θα ελα­φρύ­νει τα βάρη στην υλο­ποί­η­ση του μνη­μο­νί­ου, έχου­με το ακρι­βώς αντί­θε­το: για να «στη­ρι­χτεί» στο Προ­σφυ­γι­κό, η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση κα­λεί­ται όχι μόνο να κάνει πίσω στο Ασφα­λι­στι­κό και το Με­σο­πρό­θε­σμο 2016-2018, αλλά και να «συμ­μορ­φω­θεί» πλή­ρως στην πο­λι­τι­κή για το Προ­σφυ­γι­κό, με­τα­ξύ άλλων ει­σά­γο­ντας πο­λι­τι­κές στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σης και «έκτα­κτης ανά­γκης». Η Μέρ­κελ ζητεί από την κυ­βέρ­νη­ση την ει­σα­γω­γή πο­λι­τι­κών «έκτα­κτης ανά­γκης» και «εθνι­κή συ­νεν­νό­η­ση» ως «εγ­γύ­η­ση» για την εκ­δή­λω­ση της γερ­μα­νι­κής «αλ­λη­λεγ­γύ­ης».

Δεν είναι λοι­πόν κα­θό­λου τυ­χαίο ότι ο Αλέ­ξης Τσί­πρας δη­λώ­νει πως είπε στον Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη κατά τη συ­νά­ντη­σή τους «έλα να αλ­λά­ξου­με μαζί τη χώρα», ούτε πως το συμ­βού­λιο των πο­λι­τι­κών αρ­χη­γών έρ­χε­ται σε αυτήν τη στιγ­μή. Στο πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα και στην κυ­βέρ­νη­ση με­τα­φέ­ρο­νται τε­ρά­στιες πιέ­σεις, που σπρώ­χνουν στην «εθνι­κή συ­νεν­νό­η­ση»...

Η κρίση αγκα­λιά­ζει όλο το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα

Όμως δεν είναι κα­θό­λου βέ­βαιο ότι μια συ­ντε­ταγ­μέ­νη κυ­βερ­νη­τι­κή λύση «εθνι­κής σω­τη­ρί­ας» θα ευ­δο­κι­μή­σει. Οι λόγοι που δεν υπάρ­χει μια τέ­τοια βε­βαιό­τη­τα είναι πολ­λοί:

Πρώ­τον, το «εθνι­κό ζή­τη­μα» του Προ­σφυ­γι­κού δίνει μεν τη δυ­να­τό­τη­τα για ανα­προ­σαρ­μο­γές τα­κτι­κής και ανα­δι­πλώ­σεις, πα­ρα­δείγ­μα­τος χάρη στον Μη­τσο­τά­κη που έχει «δε­σμευ­τεί» ότι δεν θα στη­ρί­ξει «οι­κου­με­νι­κή», αλλά το ενο­χλη­τι­κό ζή­τη­μα αν σε αυτή την πε­ρί­πτω­ση ο Τσί­πρας θα πα­ρα­μεί­νει πρω­θυ­πουρ­γός δεν μπο­ρεί να λυθεί χωρίς κά­ποιος από τους δύο να ακυ­ρω­θεί θα­νά­σι­μα...

Δεύ­τε­ρον, η επι­χεί­ρη­ση αδειο­δό­τη­σης των κα­να­λιών και η κυ­βερ­νη­τι­κή «μάχη κατά της δια­πλο­κής» δη­μιουρ­γούν γε­νι­κευ­μέ­νη νευ­ρι­κό­τη­τα στο χώρο των «ολι­γαρ­χών», η οποία ενερ­γο­ποιεί μη ελεγ­χό­με­νες «κα­ρα­μπό­λες» στο ίδιο το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα.
Τρί­τον, τα μικρά μνη­μο­νια­κά κόμ­μα­τα και εφε­δρεί­ες έχουν κα­τα­λη­φθεί από «υπαρ­ξια­κές» αγω­νί­ες. Το Πο­τά­μι πνέει τα λοί­σθια και το ΠΑΣΟΚ φο­βά­ται οποια­δή­πο­τε άλλη λύση πλην της «κα­θα­ρής οι­κου­με­νι­κής».

Η πο­λι­τι­κή κρίση ωρι­μά­ζει. Για να απο­τρέ­ψου­με την έκ­φρα­σή της προς τα δεξιά και να απο­κρού­σου­με τη γέν­νη­ση «τε­ρά­των», για να ανοί­ξου­με ένα νέο πα­ρά­θυ­ρο ευ­και­ρί­ας για το κί­νη­μα και την Αρι­στε­ρά, πρέ­πει να συ­ντο­νί­σου­με την πα­ρέμ­βα­σή μας στο κί­νη­μα και στην κε­ντρι­κή πο­λι­τι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση και να «επεν­δύ­σου­με» σε έναν νέο κύκλο κι­νη­μα­τι­κών αντι­στά­σε­ων.

πηγη: rproject.gr

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΑΣΚΗΣΕΙ ΒΕΤΟ ΣΤΗΝ ΕΠΟΝΕΙΔΙΣΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

ΣΥΝΑΙΝΕΙ ΚΑΙ Η ΑΘΗΝΑ, ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ Η ΓΑΛΛΙΚΗ LE FIGARO

Η Ε.Ε. ετοιμάζεται μέσα σε λίγες ώρες να σφραγίσει και επίσημα τα ελληνικά σύνορα, επικυρώνοντας την απαράδεκτη, μονομερή απόφαση της Αυστρίας και των χωρών των δυτικών Βαλκανίων για το κλείσιμο του “βαλκανικού διαδρόμου”- απόφαση, που μετατρέπει τη χώρα μας σε ένα τεράστιο στρατόπεδο συγκέντρωσης προσφύγων. Την εξοργιστική αυτή απόφαση φέρεται έτοιμη να νομιμοποιήσει και η ελληνική κυβέρνηση, σύμφωνα με ρεπορτάζ ευρωπαϊκών μέσων ενημέρωσης.

Σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα της γαλλικής Le Figaro, οι 28 συμφώνησαν, χθες το βράδυ, σε επίπεδο πρεσβευτών, επί του σχεδίου απόφασης της σημερινής συνόδου κορυφής Ε.Ε.-Τουρκίας να επικυρώσουν τα μονομερή μέτρα της Αυστρίας και των χωρών των δυτικών Βαλκανίων. Το σχέδιο απόφασης, που ήρθε σε γνώση της γαλλικής εφημερίδας, αναφέρει επί λέξει: “Η ροή των παράτυπων μεταναστών μέσω των Δυτικών Βαλκανίων φτάνει στο τέλος της”. Προκειμένου να ζαχαρώσουν το πικρό χάπι, οι 28 αναγνωρίζουν ότι η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει “μια πολύ δύσκολη ανθρωπιστική κρίση” και υπόσχονται κάποια οικονομική βοήθεια. “Η Ε.Ε. θα στηρίξει την Ελλάδα αυτή τη δύσκολη στιγμή και θα πράξει το μέγιστο δυνατό για την να τη βοηθήσει στη διαχείριση της κατάστασης”. Παράλληλα, αξιώνουν από τη χώρα μας “να ανταποκριθεί στο ακέραιο, μέχρι την 1η Απριλίου, στις εκκλήσεις της Frontex”. Σ' αυτό το πλαίσιο, η ελληνική κυβέρνηση προωθεί τη δημιουργία 13 νέων hotspot μέχρι τις 13 Μαρτίου, θεωρώντας δεδομένο πλέον τον εγκλωβισμό δεκάδων χιλιάδων προσφύγων στο έδαφός της.  

Θέλουμε να ελπίζουμε ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν θα φτάσει στο έσχατο σημείο κατάπτωσης να δεχτεί μια τέτοια, εξοργιστική απόφαση. Είναι φανερό ότι δεν αρκεί να εκφράσει ο πρωθυπουργός, στη σημερινή σύνοδο, κάποιες πλατωνικές ενστάσεις, υπό τύπον αστερίσκων στο κοινό ανακοινωθέν, κάτι που θα ισοδυναμεί με νομιμοποίηση της απόφασης. Το ελάχιστο που απαιτείται είναι να ασκήσει βέτο, μπλοκάροντας την έκδοση κοινής απόφασης, τόσο για το προσφυγικό, όσο και για το άνοιγμα κεφαλαίων των ενταξιακών διαπραγματεύσεων Ε.Ε.-Τουρκίας. Για το τελευταίο, θα ήταν πραγματικά εξοργιστικό να προσφέρει η Ε.Ε. άλλο ένα δώρο στον Ερντογάν, τη στιγμή που το απολυταρχικό καθεστώς του κλείνει εφημερίδες, καταδιώκει κάθε αντιπολιτευτική φωνή στο εσωτερικό, εμποδίζει την επίλυση του Κυπριακού και “γκριζάρει” το μισό Αιγαίο.

πηγη: iskra.gr

Α.Θ.

του Γεράσιμου Αραβανή.

Δεχόμαστε από τα δελτία ειδήσεων όλων των τηλεοπτικών σταθμών ένα ανελέητο βομβαρδισμό για το δράμα των προσφύγων που ξεριζώνονται από τη Συρία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν, θαλασσοπνίγονται στο Αιγαίο για να φτάσουν, αν φτάσουν, στην «γη της επαγγελίας», στη βορειοδυτική Ευρώπη.

Ανταποκριτές και ανταποκρίσεις από κάθε γωνιά της χώρας που στοιβάζονται δεκάδες χιλιάδες φτωχοδιάβολοι, από το λιμάνι του Πειραιά, το Σχιστό, τον Ελαιώνα και το Ελληνικό, ως την Καβάλα και τα Διαβατά και το κολαστήριο της Ειδομένης. Χιλιάδες έχουν πνιγεί στο Αιγαίο, 400 πνιγμένοι το πρώτο δίμηνο του 2016 και 4 σχεδόν εκατομμύρια ξεριζωμένοι, μόνο από τη Συρία.

Αναλυτικά ρεπορτάζ σχετικά με το πόσοι είναι οι πρόσφυγες στην χώρα, τι γίνεται με τη διατροφή τους, για πόσους (ελάχιστους φυσικά) υπάρχουν καταλύματα και η συντριπτική πλειοψηφία στο ύπαιθρο, παιδιά άρρωστα και η περίθαλψη τους στα χέρια και στην καλή διάθεση των γιατρών του κόσμου. Αλήθεια, παρότι αυτό είναι πολύ σημαντικό τεράστιο θέμα και αξίζει κάθε προσπάθεια ανεξαρτήτως κόπου και θυσιών από το ελληνικό δημόσιο και του ελληνικό λαό, μόνο η διαχείριση των προσφύγων είναι το πρόβλημα δεν υπάρχει κάτι άλλο να συζητηθεί και να ενημερωθούμε;

Ο πολιτικός διάλογος για το θέμα αυτό στη χώρα, ο έλεγχος της κυβέρνησης για τα πεπραγμένα της και η αντιπαράθεση κυβέρνησης και πλειοψηφίας της αντιπολίτευσης περιστρέφεται μόνο στο αν υπάρχει καθυστέρηση της κυβέρνησης στη δημιουργία Χοτ Σποτ (άλλη μια καινούργια λέξη στη ζωή μας), αν η κυβέρνηση είναι κάτω του μετρίου ή ανύπαρκτη, είναι απαράδεκτο λένε τα άλλα κόμματα να ασκήσει η κυβέρνηση βέτο στα όργανα της ΕΕ για το ζήτημα αυτό. Συγκαλείται σύσκεψη των αρχηγών των κομμάτων για να γίνει τι; Αν πρόκειται να χαραχθεί κοινή γραμμή μόνο πάνω σ` αυτή τη βάση καλύτερα η σύσκεψη να λείπει.

Άραγε η προσφυγική κρίση είναι μόνο η περιγραφή του δράματος των προσφύγων, είναι μόνο η διαχείριση του και η αντιπαράθεση για τα αποτελέσματα της κρίσης και όχι για τις αιτίες της, είναι η προσπάθεια του κ. Μητσοτάκη να επιδείξει μια εικόνα παντογνώστη και ικανού σε αντιδιαστολή με την ανικανότητα των κυβερνητικών; Αυτή είναι, κατά  την ταπεινή  μας άποψη, εικόνα απόλυτης παρακμής που ταιριάζει με το τέλμα που οδηγήθηκε η χώρα και στην καταστροφή συντελείται σε βάρος του λαού.

Για το τεράστιο πρόβλημα των αιτιών του δράματος των χωρών της μέσης Ανατολής και ευρύτερα -Συρία, Ιράκ, Αφγανιστάν και μαζί Λιβύη, Υεμένη- και παλιότερα Γιουγκοσλαβία, Ουκρανία και πολλές δεκάδες άλλες περιοχές σε κάθε γωνιά του πλανήτη, θα γίνει κάποια στιγμή ουσιαστική συζήτηση και θα κληθεί ο λαός να αντιδράσει; Φυσικά είναι άσκοπο να ζητηθεί κάτι τέτοιο από την κυβέρνηση και τον αστικό πολιτικό κόσμο.

Πρόσφυγες και ξεκληρισμένοι υπάρχουν ακριβώς γιατί στις χώρες τους έγιναν και γίνονται στρατιωτικές επεμβάσεις, διεξάγεται ένας άδικος αιματηρός και καταστροφικός πόλεμος.

Στο Αφγανιστάν έκαναν επέμβαση οι Αμερικανοί λόγω της μεγάλης γεωστρατηγικής σημασίας της χώρας, στο Ιράκ γιατί ο Σαντάμ δεν ήταν διατεθειμένος ασυζητητί να πειθαρχήσει και το  υπέδαφος της χώρας αυτής έχει τεράστιες ποσότητες πετρελαίου, στη Συρία  γιατί ο Άσαντ ήταν και είναι το εμπόδιο στην απόλυτη επικράτηση των Αμερικανών και των συμμάχων τους, στη Λιβύη γιατί κάποιοι επιζητούσαν ρόλο, κυριαρχία και η οικονομική εκμετάλλευση κυρίως των πετρελαίων.

Συνολικά έπρεπε οι χώρες της Μ. Ανατολής να πειθαρχήσουν απόλυτα, να ηττηθεί η παλαιστινιακή αντίσταση και μαζί όλα τα καθεστώτα που δεν υποτάσσονταν, να διωχθεί η Ρωσία από τη Μεσόγειο και να περάσουν τα πετρέλαια και το φυσικό αέριο και μαζί οι δρόμοι μεταφοράς τους ολοκληρωτικά στα χέρια του ιμπεριαλισμού και των πολυεθνικών. Κάποιος θα προσέθετε για να ξεπεράσει ο καπιταλισμός τη βαθιά κρίση που τον μαστίζει περισσότερα από 30 χρόνια. Είναι αποδεδειγμένα δοκιμασμένη συνταγή το ξέσπασμα πολέμου για το ξεπέρασμα της κρίσης του καπιταλισμού, όταν οι βιομηχανίες των όπλων και του πολέμου και η βιομηχανία συνολικά δουλεύουν ασταμάτητα και συγκεντρώνουν πακτωλό τρισεκατομμυρίων και η ανέγερση των ερειπίων που αφήνουν οι πόλεμοι δίνει νέες τεράστιες ευκαιρίες.

Θα συζητηθούν όλα αυτά τα ζητήματα ανοιχτά, οι αιτίες και οι υπαίτιοι; Θα ειπωθεί ανοιχτά και ωμά ο ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, της καρδιάς του «ελεύθερου κόσμου», της Γερμανίας, της Γαλλίας και των υπολοίπων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων σε αυτή την καταστροφή;

Θα συζητηθεί η συμπεριφορά και η στάση της ΕΕ και του υποτιθέμενου πολιτισμένου κόσμου, που αντί τουλάχιστον να συμβάλει στην απάλυνση του δράματος των προσφύγων κλείνει τα σύνορα, υψώνει φράχτες, έχοντας ως όραμα μια Ευρώπη οχυρό μέσα σε ατσάλινα τείχη, όταν η συμπεριφορά των περισσοτέρων χωρών της ΕΕ χαρακτηρίζεται από πλήθος ακραίες μισοφασιστικές ή φασιστικές αντιλήψεις και συμπεριφορές, όταν κυριολεκτικά βάζει φωτιά σε δεκάδες χώρες και βυθίζει στο αίμα και την απόγνωση δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους;

Θα συζητηθεί ο ρόλος των διεθνών ιμπεριαλιστικών οργανισμών στους οποίους συμμετέχει δραστήρια η Ελλάδα ως κολαούζος και υποτακτικός, υπηρετώντας αλλότρια συμφέροντα; Θα συζητηθεί ο ρόλος της χώρας στις επεμβάσεις αυτές με την εκχώρηση του εναέριου χώρου της, των αεροδρομίων και των λιμανιών στους επιδρομείς και μαζί στρατιωτικά τμήματα των ενόπλων δυνάμεων της χώρας σε πάμπολλες περιπτώσεις; Διαμαρτύρεται η κυβέρνηση και τα κόμματα της αντιπολίτευσης ότι η ΠΓΔΜ και άλλες χώρες υψώνουν φράχτες στα σύνορα. Αλήθεια, το ίδιο δεν έκανε η κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου στον Έβρο;

Οι Αμερικανοί προκειμένου να χτυπήσουν το καθεστώς του Άσαντ  και την αντίσταση στο Ιράκ δημιούργησαν τον ICIS, το περιβόητο Χαλιφάτο, ό,τι πιο αντιδραστικό γνώρισε η περιοχή αιώνες τώρα με τη συμμετοχή της Σαουδικής Αραβίας, των Εμιράτων του κόλπου και με την ουσιαστική συμβολή της Τουρκίας. Σήμερα ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους κήρυξαν, υποτίθεται, τον πόλεμο εναντίον του γιατί αφενός μεν το δημιούργημα τους αυτονομήθηκε από τις εντολές τους και αφετέρου αποτελεί μια καλή δικαιολογία για τις επεμβάσεις τους.

Αξιοπρόσεκτο στοιχείο άξιο να τραβήξει την προσοχή του ελληνικού λαού είναι και το γεγονός ότι παρόλα αυτά που συμβαίνουν στην περιοχή και στη χώρα μας τα πολιτικά κόμματα και δεν εννοούμε μόνο τα αστικά κόμματα και το λαϊκό κίνημα που διεξήγαγε τους αγώνες εναντίον των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων για τη διαφύλαξη της ειρήνης παλαιότερα παραμένουν κυριολεκτικά άφωνα. Το λαϊκό και το αντιπολεμικό κίνημα έχουν γράψει λαμπρή ιστορία με τους αγώνες τους παλαιότερα με πιο χαρακτηριστικό τον τεράστιο  ξεσηκωμό εναντίον της επέμβασης του ιμπεριαλισμού και της διάλυσης Γιουγκοσλαβίας.

Ο πόλεμος μαίνεται, η ιμπεριαλιστική επέμβαση είναι τεράστια, το ΝΑΤΟ κατεβαίνει στο Αιγαίο με πρόσκληση της κυβέρνησης και τις ευλογίες και επιδοκιμασίες της αντιπολίτευσης, μετατρέπεται το Αιγαίο ολόκληρο σε γκρίζα ζώνη και δεν γίνεται ούτε ένα συλλαλητήριο, ούτε μια μαζική λαϊκή διαμαρτυρία. Αλήθεια, δεν έχει πλέον καμιά σημασία η ιμπεριαλιστική δράση και οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και μάλιστα δίπλα από την αυλή μας; Πώς πρέπει να ερμηνεύσουν τη συμπεριφορά αυτή οι προοδευτικοί άνθρωποι και γενικότερα ο ελληνικός λαός

Σήμερα πλέον τα πράγματα είναι πασιφανή. Εχθρός του ελληνικού λαού δεν είναι ο γειτονικός λαός, εχθρός όλων των λαών είναι ο ιμπεριαλισμός και μαζί οι ντόπιοι κυρίαρχοι, κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Η λύση βρίσκεται στη συσπείρωση του λαού σε ένα μεγάλο κίνημα αντίστασης και ανατροπής, που παραμερίζει τις πολιτικές ηγεσίες που οδήγησαν τα πράγματα ως εδώ, αγωνίζεται εναντίον του ιμπεριαλισμού και του μονοπωλιακού κεφαλαίου, ένα κίνημα που με τον αγώνα του ανακουφίζει το λαό σήμερα από τα δεινά και αύριο παίρνει τις τύχες της χώρας στα χέρια του.

Ο Γεράσιμος Αραβανής ήταν επί σειρά ετών μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτής του κόμματος.

πηγη: lefkadanews.com