Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΕΛΑΝΤΗ

Η διαμόρφωση της ΛΑΕ σε μετωπικό πολιτικό φορέα είναι ούτως ή άλλως μια πολύ δύσκολη, ατελής και αντιφατική διαδικασία. Προχωρά εξαιρετικά αργά και με μεθόδους φτωχές και ασαφείς, αλλά δεν είναι ακόμη σωστό να προδικάσει κανείς την τελική έκβαση. Πρόκειται για μια διαδικασία, η οποία μπορεί να αποδώσει καρπούς ή να οδηγηθεί αργά αλλά σταθερά προς την ματαίωση. Αυτό δεν έχει κριθεί ακόμη, αν και ο πολιτικός χρόνος δεν είναι ποτέ απεριόριστα διαθέσιμος. Σε κάθε περίπτωση, ένα Μέτωπο, με βάση την ιστορική και πολιτική εμπειρία του μακρού 20^ου αιώνα, προϋποθέτει υπαρκτά πολιτικά κόμματα ή έστω πολιτικές οργανώσεις, οι οποίες πραγματικά συμμαχούν και από τα πάνω και από τα κάτω και ενώνουν τις δυνάμεις τους προς έναν στόχο. Μιλώντας για το Ενιαίο Μέτωπο, στην πραγματικότητα δεν πολυπήρξαν πολλές περιπτώσεις Ενιαίων Μέτωπων (ΕΜ), όπως τα είχε συλλάβει η θεωρητικοποίηση της ηγεσίας της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1921-1922 : λίγες οι ιστορικές εξαιρέσεις, όπως κάποιες συμμαχίες στην Ευρώπη κατά την δεκαετία του 20 των ΚΚ με αριστερούς σοσιαλιστές, η συμμαχία κομμουνιστών και αριστερών σοσιαλιστών στην Ιταλία στον μεσοπόλεμο και μετά τον Β΄ΠΠ, μεταξύ Τολιάτι και Νέννι, ή η Λαϊκή Ενότητα στην Χιλή ή οι πιο ταξικές και αριστερές όψεις των εθνικοαπελευθερωτικών μετώπων του τύπου ΕΑΜ στην Κατοχή κ.α. ). Κυρίως υπήρξαν τα περίφημα Λαϊκά Μέτωπα (ΛΜ) με κάποιες θετικές και κυρίως κάποιες αρνητικές όψεις, σχηματισμοί πιο αστικοδημοκρατικοί/καθεστωτικοί από ό,τι τα προβλεπόμενα ΕΜ και σχηματισμοί πρακτικά εγκατάλειψης της επανάστασης. Σε κάθε περίπτωση, το ΕΜ ή ακόμη και το ΛΜ προϋποθέτει σχετικά σύμμετρες και ισόρροπες ποσοτικά και ποιοτικά δυνάμεις και με πραγματική πολιτική και κοινωνική υπόσταση και ζωή. Σήμερα, εντός της ΛΑΕ , μόνο το Αριστερό Ρεύμα έχει καθαρά αριθμητικά/ποσοτικά ένα δυναμικό, που θα μπορούσε κάποιος να ονομάσει σοβαρά δίκτυο ή βάση πολιτικής οργάνωσης. Ακολουθεί η ΔΕΑ, οι ΑΡΑΝ, Παρέμβαση, ΑΡΑΣ, ΚΤ κ.α. οι οποίες πιο πολύ είναι μικρά πολιτικοοργανωτικά δίκτυα ακτιβιστών και στελεχών με μια πιο συγκροτημένη και συνεκτική ιδεολογική αναφορά από ό,τι το ΑΡ, παρά πραγματικές και κοινωνικά γειωμένες πολιτικές οργανώσεις, αν θέλουμε να μην αναγάγουμε την πολιτική οργάνωση σε έναν σκέτο βολονταρισμό. Είναι δίκτυα που σε κάποιο βαθμό δεν μπορούν να υπάρξουν ή δεν θέλουν πια να υπάρξουν χωρίς να ακουμπούν «κάπου» στην πολιτική σκηνή ή να φαντασιώνονται ότι ακουμπούν . Επίσης, είναι φαντασματικές συνέχειες ρευμάτων του μαρξισμού, σημαντικών στην εποχή τους, τα οποία σήμερα έχουν μέσα από μια μεγάλη διαδρομή αποδυναμωθεί/εξαχνωθεί/ ή και εξαφανισθεί τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς και δεν δείχνουν να θέλουν κάτι πολύ παραπάνω από την ιστορική τους δικαίωση και «συμβολική παράταση ζωής». Άρα, αν λέγαμε ότι η ΛΑΕ είναι Μέτωπο , ουσιαστικά αυτό θα πήγαινε προς την λογική του «Μετώπου» γύρω από το Κόμμα-ΑΡ, του τρόπου που έστηνε παλιά τα «Μέτωπα» το ΚΚΕ., δηλαδή μια ψευδοσυσπείρωση της πιο μεγάλης δύναμης και κάποιων συμμάχων της, μια συμμαχία στην ουσία της πιο μεγάλης δύναμης με τον διευρυμένο εαυτό της(αυτό δεν ήταν το ΕΑΜ, καθώς το ΕΑΜ είχε πραγματική εσωτερική ζωή και πραγματικούς δεσμούς συνεργασίας μεταξύ των κομμάτων του, όπως φάνηκε με την διάσπασή του μετά το 1945). Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι η ΛΑΕ ιδρύθηκε-ίσως και αναγκαστικά-από μια εσωτερική διαδικασία αποκλειστικά του ΑΡ την 22/8/15 στον Κεραμεικό. Αυτό, λοιπόν, είναι ένα «ψευδομέτωπο», αν θέλουμε να είμαστε αυστηροί πολιτικά και θεωρητικά. Αυτό το «ψευδομέτωπο» διατηρεί σήμερα κάποια πολιτική αξία, περιορισμένη όμως μέχρι τώρα. Στον βαθμό που αυτό το «Μέτωπο» έχει κάποιες στοιχειώδεις προγραμματικές θέσεις (αν και πολύ ατελείς) , θα μπορούσε να προσπαθήσει να εκπονήσει και ιδίως να γειώσει κοινωνικά ένα σχέδιο πολιτικής ανατροπής σε συμμαχία και με άλλες δυνάμεις. Πράγμα απολύτως αναγκαίο στην παρούσα πολιτική συγκυρία. Όμως, αυτό δεν το βλέπουμε να γίνεται. Αυτό που γίνεται είναι βασικά μια σκιαμαχία «συμβόλων» και «συμβολογράφων» πιο πολύ παρά ιδεών και στρατηγικών (συμβόλων που βάζουν σε άγονα κουτάκια τις πλούσιες αντιφάσεις του καιρού μας και αποτρέπουν την γνήσια ανασύνθεση της μαρξιστικής Αριστεράς και του ΚΚ, -π.χ. εδώ οι «εθνικοανεξαρτησιακοί» ή οι «σοσιαλπατριώτες» και εκεί οι «αντικαπιταλιστές», σαν να έχουμε ομάδες ποδοσφαίρου ή τοπικούς συλλόγους) , μια σκιαμαχία γραφειοκρατικών ηγεσιών πιο πολύ για το μοίρασμα μιας ανίκανης, ασπόνδυλης και μη δημοκρατικής ηγεσίας/πίττας, η οποία διστάζει τόσο πολύ να πάει σε σώμα, αν δεν είναι 100 % σίγουρη ότι θα το ελέγξει από κοινού ή κατά μόνας. Η λύση απέναντι σε αυτόν τον δισταγμό είναι είτε η γελοιότητα της διαρκούς αναβολής είτε ψυχαναλυτικά η μετατροπή του συμπλέγματος ή της μανίας ασφυκτικού ελέγχου σε επιτελεστική παραλυτική νεύρωση (κάτι σαν την αγωνία του τερματοφύλακα μπροστά στο πέναλτυ) είτε, στην καλύτερη περίπτωση, η προετοιμασία ενός σώματος χωρίς σοβαρή προγραμματική εισήγηση και χωρίς οργανωμένη δομή δημοκρατικού διαλόγου, άρα, ενός σώματος ανάπηρου. Δηλαδή, κάτι κάπως λιγότερο δημοκρατικό από το ΚΚΕ.

Σε αυτήν την διαδικασία, το ΑΡ θα μπορούσε να παίξει έναν πραγματικά χρήσιμο ηγετικό ρόλο, αν το επεδίωκε. Θεωρητικά μιλώντας, παρά πρακτικά. Θα έπρεπε, όμως, να κάνει κάποια πράγματα, τα οποία εκ της φύσεώς του, όπως έχει στον χρόνο διαμορφωθεί, και εκ των πολιτικών του ορίων αδυνατεί σήμερα να τα κάνει. Τα μετράω σε επτά βήματα ή σημεία .

-Θα έπρεπε να πραγματοποιήσει έναν σοβαρό πολιτικό απολογισμό για την συμμετοχή του στον ΣΥΡΙΖΑ, ιδίως ως προς την εμπειρία της Αριστερής Πλατφόρμας και την εμπειρία της συμμετοχής των στελεχών του στην κυβέρνηση. Έναν απολογισμό δεκαετίας και όχι δεκαμήνου. Θα έπρεπε να τοποθετηθεί και πάνω στις μεγάλες ιστορικές ευθύνες και της ίδιας της αριστερής αντιπολίτευσης στον ΣΥΡΙΖΑ, στις καμπές που αυτή έκανε λάθος. Αυτό το πρώτο σημείο το ΑΡ δεν θέλει σαφώς να το πραγματώσει. Στο εισηγητικό κείμενο για την επικείμενη Συνδιάσκεψη του ΑΡ δεν υπάρχει ίχνος συγκροτημένης αυτοκριτικής.

-Θα έπρεπε να προτείνει ένα σοβαρό μεταβατικό σοσιαλιστικό σχέδιο, όπου η ρηξη με το δυτικό ιμπεριαλιστικό σύστημα, η μονομερής διαγραφή του χρέους και η πρώτη ρήξη με όψεις των καπιταλιστικών σχέσεων (το ένα δεν αντιβαίνει στο άλλο, αντίθετα μάλιστα, μόνο κάποιοι πούροι οπαδοί της θεωρίας των σταδίων ή κάποιοι μπαρουτοκαπνισμένοι «διεθνιστές» το αμφισβητούν ), στηριγμένη σε πραγματικές κοινωνικές δυνατότητες και όχι σε κραυγές ή ρητορείες, θα εξηγούνταν πειστικά στην κοινωνία και θα επικοινωνούσε με τις δικές της κινήσεις, ανάγκες και πρωτοβουλίες, ιδίως με αυτές της τάξης της μισθωτής εργασίας. Επίσης, θα συνδεόταν με διεθνείς ανησυχίες, πρωτοβουλίες και κινήματα. Η θεμελίωση θα έπρεπε να είναι πολιτικά αποφασιστική αλλά και τεχνικά συγκροτημένη με σοβαρό τρόπο. Η έξοδος από το ιμπεριαλιστικό σύστημα δεν είναι η πόση «ενός ποτηριού νερού» ή απλώς το τύπωμα χαρτονομισμάτων, αν έχουμε μελάνι και χαρτί. Θα έπρεπε η εκπόνηση ενός τέτοιου προγράμματος να αναμετρηθεί με τις κοινωνικές, ταξικές και πολιτιστικές μορφές του ύστερου καπιταλισμού, στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, κάτι που στις αναλύσεις μας είναι απολύτως ανύπαρκτο αλλά υπαρκτό στην «πραγματικά υπαρκτή κοινωνία». Μιλάμε για τον καπιταλισμό, σαν να ζούσαμε το αργότερο το 1970, το κάναμε στον ΣΥΡΙΖΑ, το κάνουμε και τώρα, τίποτε δεν «άλλαξε» στις αναλύσεις μας. Το 1970 μου αρέσει πολύ ως αισθητική ή κινηματογραφική στάση, αλλά ζούμε (δυστυχώς) ήδη στο 2016. Αυτό το δεύτερο σημείο, το προγραμματικό και κοινωνικά ερευνητικό το ΑΡ δεν θέλει ούτε μπορεί να το πραγματώσει με σοβαρότητα, δεν μπορεί καν να το ψαύσει. Οι κειμενογράφοι του μιλάνε για «ευκολίες των άλλων» αλλά και οι ίδιοι, δυστυχώς, από «τις ευκολίες» ξεκινούν και σε αυτές καταλήγουν. Και δεν είναι θέμα προσωπικής ανικανότητας.

-Θα έπρεπε να τοποθετηθεί σοβαρά απέναντι στην ίδια την δική του Ιστορία, να ξεκόψει από τα αντιμονοπωλιακά-αντιιμπεριαλιστικά στάδια, το «ηρωϊκό ΚΚΕ» της μεταπολίτευσης (που όπως και το Εσωτερικό ήταν κόμματα ανάσχεσης του λαϊκού ριζοσπαστισμού, πολύ περισσότερο από το πρώτο ΠΑΣΟΚ) από τον φλωρακισμό και τον τζανετακισμό του «αρχικαπετάνιου», από το κλείσιμο του ματιού στην απολύτως ανύπαρκτη από το ‘28 ως το ‘89 «σοσιαλιστική οικοδόμηση στην ΕΣΣΔ» και στον σταλινισμό, να διαλεχθεί δημιουργικά με τα άλλα μαρξιστικά ρεύματα, ιδίως αυτά του δυτικού μαρξισμού, όσο και όπως αυτά υπάρχουν ακόμη στον πραγματικό κόσμο, να μιλήσει για την επικαιρότητα του σοσιαλισμού ακριβώς λόγω της δομικής κρίσης του κεφαλαίου. Αυτό το τρίτο σημείο, της ιστορικής αναζήτησης και ιστορικού απολογισμού των κομμουνιστών, είναι όχι μόνο πέρα από τα όρια του ΑΡ, είναι κάτι που στην παρούσα ηγεσία και ιδίως στον στενό πυρήνα της φαντάζει απλώς ως «εξωγήινο». Σημαίνει ότι το ΑΡ, ιδίως η ηγεσία του, θα καταλάβαινε σε βάθος ότι το Τείχος όντως έπεσε το ’89. Ή μήπως δεν έπεσε ;

-Θα έπρεπε να προτείνει την αποκατάσταση ή πάντως την εκ νέου διαμόρφωση μιας συλλογικής δημοκρατικής μορφής στην ΛΑΕ με εκλεγμένα όργανα και ανοιχτές στην διαφωνία και την σύνθεση πολιτικές διαδικασίες, με συλλογική ενιαία ηγεσία και με απομάκρυνση από αυτό που η κοινωνία δικαίως με απέχθεια χαρακτηρίζει «επαγγελματική πολιτική» τόσο εντός του όσο και εντός της ΛΑΕ-και που καμία σχέση δεν έχει με τον «μπολσεβικισμό», παλιό ή νέο ή δήθεν το «Τι να κάνουμε». Οι επαγγελματίες του Λένιν δεν κάθονταν σε γραφεία, δεν φλυαρούσαν σε διαδρόμους, αλλά στέκονταν οικειοθελώς μπροστά σε εκτελεστικά αποσπάσματα. Άρα, το ΑΡ θα έπρεπε να συνταξιοδοτήσει ραγδαία ένα μεγάλο ποσοστό των ηγετικών του στελεχών και μάλιστα ανεξαρτήτως ηλικίας, να στείλει πολλά από τα στελέχη του στο «τιμητικό προεδρείο», να καταργήσει τις επετηρίδες, να τολμήσει ένα πολιτικό και ανθρώπινο μπινγκ-μπανγκ, ένα μεγάλο άνοιγμα στο ίδιο και στην ΛΑΕ. Αυτό το τέταρτο σημείο, αν κάποτε θα ήταν πολύ δύσκολο για το ΑΡ και θα άξιζε να το προσπαθήσει ως διακύβευμα-όπως ιδίως στην περίοδο 2012-2015- , σήμερα είναι ένα καθήκον απολύτως ανέφικτο και μη κατορθωτό για το υπαρκτό ΑΡ και την υπαρκτή ηγεσια του. Όμως, αυτό που δεν μπορείς να κάνεις στον οίκο σου , γιατί να σε εμπιστευθούν οι άλλοι να το κάνεις σε όλη την κοινωνία; Εκεί θα τα κάνεις καλύτερα;

-Θα έπρεπε να δημοσιοποιήσει σε όλα τα επίπεδα τις εσωτερικές συζητήσεις στον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνηση κατά το πρώτο εξάμηνο του 15. Να κάνει αυτό που έκανε ο Λένιν το 17, να δημοσιοποιήσει τα «πρακτικά αυτών των διαλόγων» στο κοινό. Όσο και όπως τα στελέχη του, ιδίως οι υπουργοί και βουλευτές, τους βίωσαν. Και αυτό το πέμπτο βήμα φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο σε μια τάση με πολύ έντονη την γραφειοκρατική διαμόρφωση και αποστέωση, τόσο έντονη που ακόμη και η ακατανόητη «σιωπή» για το παρελθόν να μοιάζει ακόμη ως αναγκαία.

-Θα έπρεπε να φύγει από την ψευδαίσθηση της πολιτικής οργάνωσης, κάτι που έτσι κι αλλοιώς δεν μπορεί να το κάνει με σοβαρό τρόπο, αφού δεν διαθέτει καν ολοκληρωμένη πλατφόρμα ή ιδεολογική πυξίδα για κάτι τέτοιο (χωρίς να σημαίνει ότι αυτός ο αναγκαίος όρος είναι και επαρκής-είδαμε και αυτούς που την «διαθέτουν»). Συνεπώς, θα έπρεπε να λειτουργήσει ως συνθετική και ανασυνθετική πολιτική τάση εντός της ΛΑΕ.

- Θα έπρεπε να κόψει τώρα τον/τους ομφάλιο/ους λώρο/ους με τον ΣΥΡΙΖΑ, τον πραγματικό και τον φαντασιακό . Δηλαδή, με απλά ελληνικά, σπάσιμο με την παράταξη της κ. Δούρου στην Περιφέρεια Αττικής , ανάπτυξη του αντικυβερνητικού λόγου και πρακτικής όπου υπάρχουν κοινές παρατάξεις με τον ΣΥΡΙΖΑ και πλήρης διαχωρισμός από τους συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ τελικά, σαφής πολιτικοοργανωτικός διαχωρισμός από στελέχη του που πατάνε σε δύο ή περισσότερες βάρκες χωρίς δισταγμούς, αλλαγή γραμμής σε σχέση με το δήθεν ορατό μιας νέας αριστερής διακυβέρνησης και οριστική στροφή στο δυνάμωμα της κοινωνικής αντιπολίτευσης και στο «σαμποτάζ» κατά των μνημονιακών κυβερνήσεων. Το ΕΜ, ακόμη και αν μπορεί να υπάρξει υποθετικά, δεν οδηγεί αναγκαστικά και μάλιστα ανεξάρτητα από τον πραγματικό ταξικό συσχετισμό στην ή σε κάποια κυβέρνηση της Αριστεράς. Η εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ, που ήταν ένα κόμμα-μέτωπο, το απέδειξε. Μπορεί να οδηγεί- και πράγματι δεν υπάρχει άλλος δρόμος τώρα - σε μακροχρόνια αντιπολιτευτικές συμμαχίες και πολιτικές ενότητες στην Αριστερά, ωσότου αλλάξει πραγματικά και όχι φαντασιωσικά ο ταξικός συσχετισμός δύναμης. Επίσης, η λογική μιας βραχυπρόθεσμης κυβερνητικής λύσης τύπου «ΣΥΡΙΖΑ 2» ερήμην των συσχετισμών κρατά το ΑΡ και την ΛΑΕ κοντύτερα στον ΣΥΡΙΖΑ από ό,τι θα έπρεπε. Όμως, πιθανότατα , η ρήξη με τον ΣΥΡΙΖΑ θα έβαζε και ένα ζήτημα υπαρξιακού επανακαθορισμού σε σχέση με αυτή καθ’ εαυτήν την φθαρμένη και υπό επανεξέταση έννοια της «Αριστεράς». Πράγματα δηλαδή πολύ δύσκολα ακόμη και για πολύ ικανότερους παίκτες από την υπαρκτή ηγεσία του ΑΡ.

Με δεδομένο ότι αυτά τα επτά βήματα, αναγκαία στο σύνολό τους, δεν πρόκειται να πραγματοποιηθούν από την ηγεσία του ΑΡ, όπως και αν συνεχίσει να προσδιορίζεται ως μορφή το ΑΡ, η συζήτηση για το πώς θα ονομάζεται στο εξής αυτή η δικτύωση δεν έχει κανένα πρακτικό ενδιαφέρον και καταντάει βυζαντινισμός ή σχολαστικισμός. Πρόκειται για κάτι παραπλήσιο προς το «φύλο των αγγέλων».

Τα επτά αυτά βήματα ή σημεία είναι απολύτως αναγκαία για όποιον/αν αναφέρεται στην ανάγκη μιας ριζοσπαστικής κομμουνιστικής Αριστεράς στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Για όποιον/α έχει απλώς μάτια και πολιτικό ένστικτο, αυτά τα καθήκοντα υπερβαίνουν αντικειμενικά κατά πολύ τις δυνατότητες του Αριστερού Ρεύματος και βασικά της υπαρκτής και ιστορικής ηγεσίας του. Δεν έχει ιστορικά καμία σημασία αν ο κόσμος του ΑΡ αυτό το έχει αντιληφθεί στην πλειοψηφία του ήδη ή θα το αντιληφθεί δυσάρεστα στην πορεία. Δεν πρέπει να διαθέσουμε, όσοι καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει, άλλο χρόνο ή ψυχική διάθεση σε στείρες και όχι πραγματικά συλλογικές διαδικασίες. Η κατάσταση γύρω μας είναι πρωτότυπη και χρειάζεται πρωτότυπα υλικά, πολιτικά, θεωρητικά και ανθρώπινα. ΄Ο κύκλος του Αριστερού Ρεύματος έχει πια κλείσει οριστικά, ακόμη και αν μια ακόμη ομαδοποίηση της Αριστεράς θα συνεχίσει να λέγεται για απεριόριστο μελλοντικό χρόνο «Αριστερό Ρεύμα» , όπως κάποιοι άλλοι θα νομίζουν ότι συνεχίζουν αέναα το έργο του Τρότσκυ ή του Μάο ή του Λένιν ή του ίδιου του Ιησού Χριστού. Συνεπώς, η συνέχιση της στράτευσης στο ΑΡ δεν έχει πλέον απολύτως κανένα νόημα-τουλάχιστον για εμένα προσωπικά. Υπήρξε μια ενδιαφέρουσα εμπειρία, αλλά ως προς το πρόσωπό μου δεν έχει επαρκείς λόγους συνέχειας. Τελείως διαφορετικό είναι το ζήτημα της συμμετοχής και παρέμβασης στην ΛΑΕ, το οποίο είναι-ακόμη- πολιτικά ανοιχτό. Όπως έγραφε κάποτε ο Μίλαν Κούντερα, η ζωή είναι αλλού-και εννοώ την ζωή ως αμιγώς αφηρημένη οντότητα.

πηγη: iskra.gr

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ*

Υπάρχουν αριστεροί οι οποίοι αναφέρονται στην σημερινή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και της ΕΕ λες και ανακαλύπτουν την πυρίτιδα. Για αυτούς ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια αριστερή ριζοσπαστική δύναμη η οποία στη συνέχεια άγνωστο για ποιους λόγους πρόδωσε τις αρχές της και μεταμορφώθηκε σε σοσιαλονεοφιλελεύθερη. Μάλιστα για ορισμένους η μεταμόρφωση του ΣΥΡΙΖΑ ερμηνεύεται ούτε λίγο ούτε πολύ από τη συναναστροφή του αριστερού Τσίπρα και της παρέας του με τον δεξιό Δραγασάκη και τους ομοϊδεάτες του.  

Παράλληλα η ΕΕ αντιμετωπίζεται σαν μια Ένωση που γεννήθηκε πάνω στις αρχές του Ουμανισμού και στη συνέχεια περιέργως μεταλλάχθηκε και κατέληξε σήμερα να «λατρεύει μόνον το χρήμα», όπως γράφεται σε άρθρο στην ιστοσελίδα Κόμμον.  

Αυτού του τύπου οι ερμηνείες αρνούνται να δουν ότι η σημερινή κατάληξη του ΣΥΡΙΖΑ είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα του από γεννησιμιού του ρεφορμιστικού χαρακτήρα του και της όλης πορείας του ιστορικού συμβιβασμού την οποία ποικιλοτρόπως έκανε πράξη, σε μια εποχή μάλιστα που η ρήξη με το κυρίαρχο σύστημα είναι πιο επιτακτική από ποτέ.

Αρνούνται να δουν ότι από την ίδρυση της η ΕΕ ουδέποτε στηρίχτηκε στις αρχές του ουμανισμού αλλά αντιθέτως ήταν και συνεχίζει να είναι ένας ιμπεριαλιστικός μηχανισμός ο οποίος όπως ήταν αναμενόμενο σε περίοδο δομικής κρίσης του καπιταλισμού γίνεται ακόμη πιο αντιδραστικός, επιθετικός και απάνθρωπος.  

Και εδώ δεν πρόκειται μόνον για βαθιά λαθεμένες θεωρητικές αναλύσεις, αλλά για αναλύσεις οι οποίες αντί να οδηγούν στο σοσιαλισμό ή και στην κομμουνιστική χειραφέτηση όπως διατείνονται οι εμπνευστές τους, διατελούντες εν πλήρη συγχίσει, οδηγούν στην επιδείνωση της βαρβαρότητας.

Αυτό συμβαίνει διότι η προσπάθεια επιστροφής στον «ριζοσπαστισμό» του καλού ΣΥΡΙΖΑ και τον «ουμανισμό» της καλής ΕΕ, κάτι που υποβόσκει στο σκεπτικό των παραπάνω αναλυτών σηματοδοτεί την αναπαραγωγή των γενεσιουργών αιτιών της σημερινής κατρακύλας.  

Μάλιστα υπάρχουν ορισμένοι από εκείνους οι οποίοι όψιμα οδηγήθηκαν στην κριτική του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι καθώς φαίνεται χρησιμοποιούν αυτήν τους την κριτική σαν φερετζέ για να κρύψουν ότι ήταν και παραμένουν οπαδοί του ρεφορμισμού του και της φιλοΕΕ στάσης του.

Ιδιαίτερα όσον αφορά στην εξωτερική πολιτική και πιο ειδικά την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού ήταν ξεκάθαρο ότι θα οδηγούμαστε ως χώρα στην σημερινή πλήρη υποτέλεια σε ΕΕ και μάλλον κυρίως στις ΗΠΑ.  

Θυμίζω εδώ μεταξύ άλλων τους χορευτικούς χαριεντισμούς του υπουργού εξωτερικών με τους υπουργούς εξωτερικών των χωρών του ΝΑΤΟ και τις ευχαριστίες του ίδιου και του Γ. Δραγασάκη προς την κυβέρνηση των ΗΠΑ και αντίστοιχα τον Τζον Κέρι και τον Ομπάμα για την συμβολή τους στην έξοδο μας από την κρίση, τη συμμαχία μας με το Ισραήλ και την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως ιστορικής του πρωτεύουσας – κάτι που ούτε οι ΗΠΑ τόλμησαν να πράξουν – την απεύθυνση προς το Ιράν μόνον όταν το επέτρεψαν οι σχέσεις του με τις ΗΠΑ και, τέλος, πέρα από την επαίσχυντη ρατσιστική συμφωνία για το μεταναστευτικό με την ΕΕ, η οποία και μετατρέπει τη χώρα μας σε χωματερή μεταναστών, την προσφυγή στο αιματοβαμμένο ΝΑΤΟ για να συμβάλει στην επίλυση της μεταναστευτικής κρίσης στο Αιγαίο.  

Θα ήταν πολύ πιο έντιμο όλοι αυτοί αντί να χρησιμοποιούν μια απαράδεκτη διγλωσσία, πιθανό κατάλοιπο του φραξιονιστικού τους παρελθόντος, να βρουν το θάρρος να βγουν ανοιχτά να υποστηρίξουν τη δική τους μετάλλαξη αντί να εκθέτουν με την στάση τους και να καθιστούν, όπως λέει ένας φίλος μου, πουκάμισο αδειανό τον κομμουνισμό τον οποίο επικαλούνται και τους αριστερούς ριζοσπαστικούς πολιτικούς σχηματισμούς στους οποίους ανήκουν.  

Όσο για εκείνους τους συντρόφους – είδος προς εξαφάνιση – και πραγματικούς φίλους οι οποίοι επικροτούν τις απόψεις μου αλλά με καλούν να σταματήσω να συγκρούομαι με τους ανανήψαντες, τους αφιερώνω το παρακάτω ποίημα του Ευγένιου Γιεφτουσένκο «Κουβέντες»:  

"Είσαι γενναίος, μου λένε.

Όμως δεν είμαι.

Το θάρρος δεν ήταν ποτέ ένα απ' τα προσόντα μου.

Μόνο που θεωρούσα τίμημα υπερβολικό

να ταπεινώνομαι όπως άλλοι.

Δεν σείστηκαν θεμέλια. Η φωνή μου

μόλις που γέλασε με την πομπώδη υποκρισία.

Μονάχα έγραφα, ποτέ δεν έκανα καταγγελίες,

τίποτα δεν παρέλειψα από όσα είχα σκεφτεί,

υπερασπίστηκα όσους το άξιζαν, στηλίτευσα

τους άτεχνους, τους κάλπικους ποιητές.

Και τώρα βάλθηκαν να με νομίζουνε γενναίο.

Πόσο θα ντρέπονται αλήθεια τα παιδιά μας

παίρνοντας επιτέλους εκδίκηση για τούτα τα αίσχη

όταν θ' αναλογίζονται ότι σε τόσο παράξενους καιρούς

η κοινή αξιοπρέπεια περνούσε για θάρρος".  

*Πηγή: prin.gr

Με μια κίνηση που αναμένεται να φέρει τα κάτω πάνω στον χώρο των μέσων ενημέρωσης, η Ανώνυμη Εταιρεία Ανεξάρτητα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, η οποία εκδίδει τη συνεταιριστική «Εφημερίδα των Συντακτών», έπειτα από τρία πετυχημένα χρόνια στον χώρο του Τύπου, είναι έτοιμη να συμμετάσχει στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ Α.Ε.

Στόχος είναι η διαμόρφωση ενός βιώσιμου σχεδίου ανασυγκρότησης της εταιρείας αφού ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις με τράπεζες και πιστωτές και ολοκληρωθεί ο οικονομικός και νομικός έλεγχος.

Η εύρωστη οικονομική κατάσταση της «Εφημερίδας των Συντακτών», τα αποθεματικά που έχουν μεγεθυνθεί από την άνοδο της κυκλοφορίας τον τελευταίο χρόνο, μαζί με το επικείμενο άνοιγμα στους ίδιους τους αναγνώστες της εφημερίδας μέσω crowdfunding αλλά και ενός συστήματος συνδυασμένων συνδρομών (για το πακέτο εφημερίδας-τηλεόρασης), αποτελούν τους οδηγούς ώστε να μπορέσει η «Ανεξάρτητα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης Α.Ε.» να μπει δυναμικά στην ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ Α.Ε.

Μέλη του Δ.Σ. του συνεταιρισμού της «Εφ.Συν.» διευκρινίζουν πως δεν πρόκειται για εκδήλωση πρόθεσης αγοράς του συνόλου των μετοχών, αλλά για ανεξάρτητη πρωτοβουλία που δεν σχετίζεται ούτε με την πρόταση του Ομίλου 24 Media ούτε με την πρόσφατη πρωτοβουλία του Θεοχάρη Φιλιππόπουλου των Αττικών Εκδόσεων.

Η απόφαση συμμετοχής στην ΑΜΚ της ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ ελήφθη ύστερα από πολύωρες γενικές συνελεύσεις των εργαζομένων στην «Εφ.Συν.». Παρά τις αρχικές ενστάσεις μειοψηφικής ομάδας συνεταιριστών, οι οποίοι εξέφρασαν τις επιφυλάξεις τους, αποφασίστηκε να διερευνηθεί σε πρώτο στάδιο η δυνατότητα συμμετοχής της εταιρείας στη διάσωση του καναλιού.

Σταθερή στις ιδρυτικές της διακηρύξεις η «Εφ.Συν.» δεν σκοπεύει να προχωρήσει σε τραπεζικό δανεισμό για την επικείμενη επένδυση.

Περισσότερα στοιχεία για την ολοκληρωμένη πρόταση που ετοιμάζει η «Εφ.Συν.» θα δημοσιευτούν σε εύλογο χρονικό διάστημα, πάντα με γνώμονα την ειλικρινή σχέση που έχει δημιουργήσει αυτή η εφημερίδα με τους αναγνώστες-μοναδικούς εργοδότες της.

πηγη: efsyn.gr

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Σε μπαράζ πιέσεων επιδίδονται ευρωπαίοι αξιωματούχοι, προκειμένου να πιέσουν την κυβέρνηση να δεχθεί τους όρους της Τρόικας, ώστε να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση. Μόνο τις τελευταίες μέρες ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, λετονός Βάλντις Ντομπρόβσκις, μιλώντας στο πρακτορείο Μπλούμπεργκ, επέστησε στην κυβέρνηση την ανάγκη να επικεντρωθεί σε τρεις μεταρρυθμίσεις (συντάξεις, φορολογία και ιδιωτικοποιήσεις) ώστε να προχωρήσει και να ολοκληρωθεί έγκαιρα η αξιολόγηση. Επίσης αποσύνδεσε την αξιολόγηση από την προσφυγική κρίση, απαντώντας έτσι στην προσπάθεια της κυβέρνησης να συνδέσει τα δύο θέματα που με αυτό τον τρόπο ζητά να ψηφίσει λιγότερα αντιλαϊκά μέτρα. Η προσπάθεια της κυβέρνησης να απομακρύνει από μπροστά της το πικρό ποτήρι των νέων μέτρων λιτότητας είχε κορυφωθεί την προηγούμενη εβδομάδα όταν σύμφωνα με ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Πίτερ Σπίγκελ των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς ο αρμόδιος υπουργός Οικονομικών, Ευκλείδης Τσακαλώτος, πρότεινε στους εκπροσώπους των πιστωτών να συνεδριάσουν στην Ειδομένη…

Στην ίδια κατεύθυνση με τον Λετονό κινήθηκε και ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, που συνέστησε στην κυβέρνηση να επικεντρώσει την προσοχή της στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας και στην εφαρμογή των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Ταυτόχρονα απάντησε στο ΔΝΤ, που εξακολουθεί να θέτει ως όρο για την παραμονή του στο πρόγραμμα, την ελάφρυνση του χρέους, ότι είναι μια συζήτηση που δεν επείγει. Κοινώς, ξεχάστε το!

Η κυβέρνηση Τσίπρα, από τη μεριά της, προτιμά να υποβαθμίζει τις πιέσεις, παρουσιάζοντας στην ελληνική κοινωνία μια εξωπραγματική εικόνα έτσι ώστε να μην αναλάβει το πολιτικό κόστος που δημιουργούν ο ενδοτισμός της κι οι συνεχείς επικύψεις της στους πιστωτές. Ο υπουργός Οικονομικών μιλώντας στη Βουλή εξέφρασε τη βεβαιότητά του, ότι οι διαπραγματεύσεις που ξεκινούν στις 4 Απριλίου θα έχουν ολοκληρωθεί μέχρι τις 22 Απριλίου, οπότε συνεδριάζει το Γιούρογκρουπ. Το θέμα ωστόσο δεν αφορά στην ημερομηνία ολοκλήρωσης των διαπραγματεύσεων, αλλά στο περιεχόμενό της. Κι επί αυτού, ο Τσακαλώτος, εκπροσωπώντας την κυβέρνηση, τηρεί σιγή ιχθύος που προοιωνίζεται ότι είναι διατεθειμένος να δεχθεί τα πάντα! Το μήνυμα που στέλνει κάθε φορά στους πιστωτές είναι ότι δεν έχουν σημασία οι όροι της συμφωνίας, αλλά η ολοκλήρωση της αξιολόγησης. Σε αυτό το πλαίσιο ο Τσακαλώτος μπορεί να δεχθεί μειώσεις στις συντάξεις ανεξαρτήτως ύψους, νέες φορολογικές επιβαρύνσεις ώστε να πιαστεί ο στόχος του πρωτογενούς πλεονάσματος το 2018, που θα διευκολύνει την αποπληρωμή του χρέους και την παράδοση το ταμείου ξεπουλήματος δημόσιας περιουσίας στους πιστωτές, ώστε ο κάθε Τροϊκανός να εξυπηρετεί το δικό του λόμπι επιχειρήσεων στο φαγοπότι που θα στηθεί με τη δημόσια περιουσία. Από την ευκολία με την οποία υπέγραψε ο Τσακαλώτος την επαίσχυντη συμφωνία του Αυγούστου του 2015, φαίνεται πώς αποτελεί υπ’ αριθμόν ένα δημόσιο κίνδυνο, καθώς είναι διατεθειμένος να υπογράψει ότι του βάλουν μπροστά του.

Ο Αλέξης Τσίπρας από την μεριά του, εξαπατά τα μέλη και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντάς τους ψέματα, όπως έκανε στην πολιτική γραμματεία του κόμματος όταν δήλωνε πως «απαιτήσεις όπως αυτές, για περικοπές των κύριων συντάξεων, δεν απορρέουν από τη συμφωνία του καλοκαιριού και δεν πρέπει να γίνουν αποδεκτές». Η αλήθεια όμως είναι ότι έχουν ήδη γίνει δεκτές μειώσεις στις συντάξεις από τον αρμόδιο υπουργό, ο οποίος το μόνο που συζητάει είναι το ύψος των συντάξεων που δε θα θιγούν. Επίσης στο μνημόνιο Τσίπρα αναφέρεται με σαφήνεια (άρθρο 1, παρ. 25 του ν. 4334/2015-Α’ 80): «Το δημοσιονομικό συμβούλιο εισηγείται στον υπουργό Οικονομικών ημιαυτόματα μέτρα περικοπής δαπανών σε περίπτωση απόκλισης από τους στόχους πρωτογενών πλεονασμάτων, και ειδικότερα μηνιαίων/τριμηνιαίων στόχων σύμφωνα με το πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής»! Όταν μάλιστα ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας δηλώνει (εν είδει αντίστασης μάλλον, μες στην παροιμιώδη αφέλειά του) ότι δεν θα εφαρμόσει τίποτε παραπάνω από τη συμφωνία, τότε συμπεριλαμβάνεται και η ενεργοποίηση των ημιαυτόματων μέτρων περικοπής δαπανών. Άρα, η πρώτη του δήλωση στην Πολιτική Γραμματεία αποδεικνύεται πολιτική εξαπάτηση, ένα ακόμη ψεματάκι για το πόπολο…

Τον ίδιο στόχο, τόνωσης των πλήρως απονεκρωμένων κομματικών αντανακλαστικών, εξυπηρετούσαν και οι δηλώσεις του γενικού γραμματέα Δημοσιονομικής Πολιτικής, Φ. Κουτεντάκη, εναντίον του ΔΝΤ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν ισχύουν οι πιέσεις των Αμερικάνων για καθυστέρηση καταβολής μισθών και συντάξεων. Μόνο που μετά την απομάκρυνση απ’ το τραπέζι των διαπραγματεύσεων ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Ενώ, οι καταγγελίες θα είχαν νόημα αν συνοδεύονταν από το ενδεχόμενο διακοπής των διαπραγματεύσεων, καταγγελίας της δανειακής σύμβασης και μονομερούς αθέτησης πληρωμών. Όσο αυτές οι επιλογές έχουν αποκλεισθεί, τα υπόλοιπα είναι για ζύμωση…

πηγη: prin.gr

Σε άλλη περίπτωση θα μπορούσαμε να καταφύγουμε στην κοινοτοπία ότι οι βομβιστικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες αποτελούν «θείο δώρο» για την ευρωπαϊκή ελίτ, που θα ήθελε με εργαλείο τον φόβο να επιταχύνει τις διεργασίες της στρατιωτικής και αστυνομικής ολοκλήρωσης της ΕΕ, δίπλα στις λοιπές εκκρεμείς «ολοκληρώσεις» της.

Όχι ότι δεν ισχύ­ει και τώρα το γε­γο­νός ότι η «προ­σφο­ρά» των ισλα­μο­φα­σι­στών είναι ευ­πρόσ­δε­κτη. Πλην όμως αυτή η «προ­σφο­ρά» βρί­σκει τον πυ­ρή­να της ευ­ρω­παϊ­κής ηγε­σί­ας σε στρα­τη­γι­κή σύγ­χυ­ση και εξαι­ρε­τι­κά ανέ­τοι­μο να αδρά­ξει την ευ­και­ρία ώστε να κα­τα­στή­σει την ΕΕ το ιδε­ω­δέ­στε­ρο κα­θε­στώς ολο­κλη­ρω­τι­κού κα­πι­τα­λι­σμού στην υφή­λιο. Κι αυτό για ποι­κί­λους λό­γους, με­ρι­κούς από τους οποί­ους απα­ριθ­μού­με:

• Ο ISIS, υπό προ­φα­νή στρα­τιω­τι­κή πίεση στις πε­ριο­χές Συ­ρί­ας και Ιράκ που έχει κα­τα­στή­σει επι­κρά­τειά του (και κυ­ριο­λε­κτι­κά κρά­τος του), μετά και τους ρω­σι­κούς βομ­βαρ­δι­σμούς που έδω­σαν χώρο και χρόνο στο κα­θε­στώς Άσαντ, επι­μέ­νει στη μο­να­δι­κή του διέ­ξο­δο: την εξα­γω­γή του «πο­λέ­μου» στις ευ­ρω­παϊ­κές μη­τρο­πό­λεις. Αυτό επι­σπεύ­δει μεν την ανά­γκη των ευ­ρω­παϊ­κών ηγε­σιών να εμπλα­κούν σε στρα­τιω­τι­κή «λύση» στη Συρία, αλλά η «λύση» αυτή περνά από μια ανα­γκα­στι­κή συ­νερ­γα­σία με τη Ρωσία, με το κα­θε­στώς Άσαντ, ακόμη και με το Ιράν, πράγ­μα που λίγες ευ­ρω­παϊ­κές κυ­βερ­νή­σεις έχουν την ρε­α­λι­στι­κή ετοι­μό­τη­τα να κά­νουν.
•  
• Η «λύση» περνά, επί­σης, από την Τουρ­κία και την ιδιό­τυ­πη θέση του κα­θε­στώ­τος Ερ­ντο­γάν, το οποίο μέσω της συμ­φω­νί­ας για το προ­σφυ­γι­κό έχει «δε­σμεύ­σει» την Ε.Ε. στην υπο­στή­ρι­ξη της θέσης του για δη­μιουρ­γία ζώνης ασφα­λεί­ας στα τουρ­κο­συ­ρια­κά σύ­νο­ρα, με απο­κλει­στι­κό στόχο στην ουσία την εξου­δε­τέ­ρω­ση του κουρ­δι­κού πα­ρά­γο­ντα. Η θέση αυτή, όμως, προ­σκρού­ει τόσο στις δια­θέ­σεις της Ρω­σί­ας και του κα­θε­στώ­τος Άσαντ, όσο και στον ίδιο τον κουρ­δι­κό πα­ρά­γο­ντα που δρα κατά του ISIS με την κάθε άλλο παρά δια­κρι­τι­κή στή­ρι­ξη και κά­λυ­ψη, και των αμε­ρι­κα­νι­κών δυ­νά­με­ων.
•  
• Το ίδιο το προ­σφυ­γι­κό έχει κα­τα­κερ­μα­τί­σει την ΕΕ όχι μόνο στο πεδίο της απο­δο­χής προ­σφύ­γων, με την πα­γί­ω­ση των κλει­στών συ­νό­ρων στη μισή ευ­ρω­παϊ­κή επι­κρά­τεια, αλλά και στο θέμα της ανα­βάθ­μι­σης της ευ­ρω­παϊ­κής προ­ο­πτι­κής της Τουρ­κί­ας εν ονό­μα­τι της συμ­φω­νί­ας για τις μα­ζι­κές επα­να­προ­ω­θή­σεις. Τα συ­γκρο­τη­μέ­να ακρο­δε­ξιά και υπε­ρε­θνι­κι­στι­κά πο­λι­τι­κά μπλοκ σε πολ­λές χώρες της ΕΕ τρο­φο­δο­τού­νται τρι­πλά: από τις βομ­βι­στι­κές επι­θέ­σεις, από την προ­σφυ­γο­φο­βία – ισλα­μο­φο­βία και από την αλ­λερ­γία ένα­ντι μιας ακόμη και μα­κρι­νής τουρ­κι­κής έντα­ξης. Και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο μέσω της προ­ο­πτι­κής άμε­σης κα­τάρ­γη­σης της βίζας, που είναι κομ­βι­κή στην ευ­ρω­τουρ­κι­κή συμ­φω­νία. Το εν­δε­χό­με­νο ενί­σχυ­σής των ακρο­δε­ξιών- εθνι­κι­στι­κών δυ­νά­με­ων δρα πα­ρα­λυ­τι­κά ακόμη και σε κυ­βερ­νή­σεις που συ­ναι­νούν σε μια «ευ­ρω­παϊ­κή λύση». Το μεν (ευ­ρω­παϊ­κό) πνεύ­μα πρό­θυ­μον, η δε (εκλο­γι­κή) σαρξ ασθε­νής.
•  
• Οι φυ­γό­κε­ντρες τά­σεις που τρο­φο­δο­τεί το κλίμα γε­νι­κευ­μέ­νης ανα­σφά­λειας λει­τουρ­γούν ως τρο­χο­πέ­δη και σε άλλες με­γα­λε­πή­βο­λες δια­δι­κα­σί­ες ολο­κλή­ρω­σης που έχουν δρο­μο­λο­γη­θεί: το Brexit που θα κρι­θεί τον Ιού­νιο προ­φα­νώς κερ­δί­ζει έδα­φος. Η απρο­θυ­μία εκ­χώ­ρη­σης κυ­ριαρ­χί­ας στα ζη­τή­μα­τα της στρα­τιω­τι­κής- αστυ­νο­μι­κής επι­τή­ρη­σης μπο­ρεί να πα­ρα­σύ­ρει και άλλα πεδία, όπως αυτό της οι­κο­νο­μι­κής δια­κυ­βέρ­νη­σης της Ευ­ρω­ζώ­νης στο οποίο πολλά επεν­δύ­ει η ευ­ρω­κρα­τία. Η γερ­μα­νι­κή ηγε­μο­νία στην ΕΕ αμ­φι­σβη­τεί­ται πα­ντοιο­τρό­πως. Και είναι άγνω­στη ακόμη η επί­δρα­ση της αι­μα­τη­ρής «ει­σβο­λής» του ISIS στην πλα­σμα­τι­κή υπε­ρα­ξία της «μη­χα­νής» του Ντρά­γκι.

Όλα αυτά εξε­λίσ­σο­νται με φόντο ένα κρε­σέ­ντο θε­σμι­κής και πο­λι­τι­κής δυ­σπι­στί­ας της κοι­νής γνώ­μης στην ΕΕ και τις ηγε­σί­ες της. Σε ορι­σμέ­νες χώρες αυτή η δυ­σπι­στία εμπε­ριέ­χει και την απει­λή της πο­λι­τι­κής αστά­θειας. Προ­φα­νώς η Ελ­λά­δα απο­τε­λεί την κο­ρυ­φαία πε­ρί­πτω­ση, όχι μόνο λόγω της καρ­κι­νο­βα­τού­σας αξιο­λό­γη­σης, αλλά κυ­ρί­ως γιατί απο­τε­λεί το πεδίο εφαρ­μο­γής της ευ­ρω­τουρ­κι­κής συμ­φω­νί­ας. Το νο­μο­σχέ­διο που κα­τα­τέ­θη­κε στη Βουλή και εμπε­ριέ­χει τις αρχές αυτής της πα­ρά­νο­μης συμ­φω­νί­ας (κατά τον χα­ρα­κτη­ρι­σμό δε­κά­δων διε­θνών ορ­γα­νώ­σε­ων, του ΟΗΕ και σύ­μπα­σας της ευ­ρω­παϊ­κής Αρι­στε­ράς) θέτει ήδη σε δο­κι­μα­σία τη συ­νο­χή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, και ας απο­φεύ­γει την ανα­γνώ­ρι­ση της Τουρ­κί­ας ως «ασφα­λούς τρί­της χώρας».  Αυτό κα­τα­δει­κνύ­ει η δη­μό­σια αρ­θρο­γρα­φία βου­λευ­τών του και η δια­φω­νία 4 μελών της Πο­λι­τι­κής Γραμ­μα­τεί­ας του σε μια «κατά πλειο­ψη­φία» από­φα­ση που ακρο­βα­τεί (ατυ­χώς) λε­κτι­κά πάνω από το αβυσ­σα­λέο κενό της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας των επα­να­προ­ω­θή­σε­ων και της συσ­σω­ρευ­μέ­νης από­γνω­σης σε Ει­δο­μέ­νη και Πει­ραιά. 

Σκί­τσο του Πέ­τρου Ζερ­βού

πηγη: rproject.gr

Σαράντος Αλεξανδρής, μέλος του ΔΣ του Σωματείου Ορυχείων – Σταθμών ΔΕΗ Μεγαλόπολης

«Οι εργαζόμενοι δεν προσδοκούν κάτι το νέο για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους από τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ» τονίζει ο Σαράντος Αλεξανδρής, μέλος ΔΣ του Σωματείου Ορυχείων – Σταθμών ΔΕΗ Μεγαλόπολης, και αντιπρόσωπος στο 36ο συνέδριο της ΓΣΕΕ, υποψήφιος με το ψηφοδέλτιο Ταξικής Εργατικής Κίνησης. Καλεί δε σε συγκρότηση «ταξικού μετώπου όλων των μαχόμενων συνδικάτων και ταξικών δυνάμεων για την ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής».

Συνέντευξη στο ΠΡΙΝ και στον Δημήτρη Σταμούλη

Το 36ο συνέδριο της ΓΣΕΕ πόσο μακριά ήταν από τις πραγματικές ανάγκες του κόσμου της δουλειάς, αλλά και ενός μαχόμενου ταξικού συνδικαλισμού;

Ήταν ένα συνέδριο που πραγματοποιήθηκε μακριά από τους εργαζόμενους. Η καρδιά του συνδικαλιστικού κινήματος δε χτυπούσε στη Ρόδο, όπως πολύ εύστοχα διατυπώθηκε. Βρέθηκε μακριά από τα προβλήματα και τις αγωνίες των εργαζομένων και με ένα υπέρογκο κόστος πραγματοποίησής του, που αποτελεί πρόκληση για τους εργαζόμενους και την κοινωνία. Εναρμονισμένο με τις μέχρι τώρα πρακτικές και πολιτικές που εδώ και χρόνια ακολουθούν οι κυρίαρχες δυνάμεις του κυβερνητικού, εργοδοτικού και κομματικού συνδικαλισμού, κάτι που δείχνει ότι οι εργαζόμενοι δεν προσδοκούν κάτι το νέο και ελπιδοφόρο για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους.

Τι μπορούν να περιμένουν οι εργαζόμενοι από τη ΓΣΕΕ του “Yes EE”, του εταιρισμού και της ταξικής συνδιαλλαγής;

Ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός που εκφράζεται από τις δυνάμεις των ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ δεν μπόρεσε να απαντήσει στα προβλήματα των εργαζομένων και να οργανώσει την αντίστασή τους απέναντι στις μνημονιακές νεοφιλελεύθερες πολιτικές των υπόδουλων κυβερνήσεων. Στο δημοψήφισμα του Ιουλίου αποκάλυψε σε ακόμα ευρύτερα τμήματα εργαζομένων και του ελληνικού λαού ως ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος το ρόλο της με την ένταξή της στη μαύρη συμμαχία του ΝΑΙ, ταυτιζόμενη με τον ΣΕΒ και τους δανειστές, μην μπορώντας πλέον να αντιπαρατεθεί αγωνιστικά και αποτελεσματικά απέναντι και στις νέες δεσμεύσεις του τρίτου μνημονίου που συνυπέγραψε η μεταλλαγμένη και παραδομένη στους δανειστές κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Γιατί μετά από 6 χρόνια ισοπέδωσης των εργατικών δικαιωμάτων και ήττας του επίσημου συνδικαλισμού, ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ παραμένουν κυρίαρχες σε επίπεδο ΓΣΕΕ;

Παρά τους αγώνες που αναπτύχθηκαν το προηγούμενο διάστημα, η αποστροφή των εργαζομένων για την άσχημη κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα και η αποστράτευσή τους από τις οργανωμένες δυνάμεις των συνδικάτων καθώς και η μη ένταξη της μεγάλης πλειοψηφίας των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα -που στην πράξη αποδεικνύεται καταστροφική για τα συμφέροντά τους- διευκόλυνε (παρά τη σημαντική μείωση της ΠΑΣΚΕ τα τελευταία χρόνια) τις παρατάξεις ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ, να ηγεμονεύουν, να ελέγχουν τα συνδικάτα. Επίσης η μη επίτευξη της κοινής δράσης των ταξικών δυνάμεων στο συνδικαλιστικό κίνημα, η απουσία ενοποίησης των επιμέρους με τα γενικά αιτήματα των εργαζομένων διευκολύνοντας συντεχνιακές λογικές σε συνδυασμό με πελατειακές και εκφυλιστικές πρακτικές, έχουν συμβάλλει στο αποτέλεσμα αυτό.

Πώς κρίνετε την τακτική του ΠΑΜΕ αφενός να αρνείται την κοινή δράση με ταξικές δυνάμεις, αφετέρου να συμβάλει με τη ΓΣΕΕ στην αγωνιστική εκτόνωση;

Οι πρόσφατες ομόφωνες αποφάσεις της ΕΕ της ΓΣΕΕ για 48ωρη απεργία εάν και εφόσον το νομοσχέδιο έρθει στην Βουλή, έχουν δώσει πολύτιμο χρόνο στην κυβέρνηση, αποτελούν ένα ακόμα αρνητικό γεγονός για την οργάνωση και κλιμάκωση των αγώνων και αντικειμενικά συμβάλει στην υπονόμευση τους. Η σταθερή άρνηση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ για κοινή δράση των ταξικών δυνάμεων σε βασικά ζητήματα πάλης δυσκολεύει το εργατικό κίνημα να αναπτύξει μια δυναμική νικηφόρας αναμέτρησης με την κυρίαρχη πολιτική, οδηγεί στην ηττοπάθεια και την αδράνεια.

Στο ΜΕΤΑ συνωστίστηκαν δυνάμεις από τον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ, τον εργοδοτικό συνδικαλισμό, δυνάμεις της πρώην ΠΑΣΚΕ, και συνδικαλιστές της ΛΑΕ. Τι τους ενοποίησε;

Όλες αυτές οι δυνάμεις που συμμετείχαν στο νέο σχήμα της ΕΑΚ βρέθηκαν με όρους εκλογικής σκοπιμότητας. Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί η συμμετοχή δυνάμεων του νέου κυβερνητικού συνδικαλισμού του ΣΥΡΙΖΑ. Επίσης, η «πρόσκληση» του «ΕΜΕΙΣ» που απεύθυνε, λίγες μέρες πριν το συνέδριο, για κοινή συμπόρευση ριζοσπαστικών και αριστερών δυνάμεων – το οποίο επίσης συμμετείχε στο εν λόγω σχήμα – δεν κινείται με συνεπή στάση και αυτό, γιατί στο χώρο της ΔΕΗ έχει συμμαχήσει προνομιακά με τις δυνάμεις του παλιού και νέου κυβερνητικού συνδικαλισμού, όπως είδαμε στο συνέδριο της ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ετοιμάζεται να σφαγιάσει ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα. Μπορεί να υπάρξει εργατική αντεπίθεση;

Οι πρόσφατοι αγώνες ενάντια στον νόμο διάλυσης της κοινωνικής ασφάλισης δείχνουν ότι μεγάλα κομμάτια των εργαζόμενων και του λαού επιμένουν να υπερασπίζονται τα συμφέροντά τους. Είναι η στιγμή που οι εργαζόμενοι, ο λαός, οι άνεργοι και η νεολαία πρέπει να βγουν επιθετικά στο προσκήνιο. Είναι η στιγμή που οι ταξικές δυνάμεις πρέπει να ενεργοποιηθούν με ένα πολύμορφο αγώνα διαρκείας για να εμποδίσουν και να ανατρέψουν τους αντιλαϊκούς σχεδιασμούς. Η υπέρβαση της σημερινής κατάστασης στο συνδικαλιστικό κίνημα, η ανασύνταξη του και η ταξική του ανασυγκρότηση και η κατάκτηση της κοινής δράσης σε όλα τα επίπεδα του συνδικαλιστικού κινήματος όλων των συνεπών ταξικών δυνάμεων μπορεί να δώσει ελπίδα και νικηφόρα προοπτική.

Εντός ΕΕ, τα μνημόνια
αποτελούν μονόδρομο

Ταξική Εργατική Κίνηση ενάντια σε
κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό

Πώς μπορεί να συμβάλει η Ταξική Εργατική Κίνηση στην υπέρβαση της σημερινής κατάστασης στο κίνημα, με ανασύνταξη και ταξική ανασυγκρότηση;

Η Ταξική Εργατική Κίνηση επιδιώκει την συσπείρωση όλων όσων αγωνιούν, αναζητούν δρόμους ταξικής σύγκρουσης και δεν χωρούν στον υποταγμένο εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό, για τη συγκρότηση ενός ταξικού μετώπου όλων των μαχόμενων συνδικάτων, όλων των ταξικών δυνάμεων που θα μπορέσει να μπλοκάρει και να ανατρέψει τις μνημονιακές και αντεργατικές πολιτικές της κυβέρνησης. Που θα δώσει ώθηση στην πάλη των εργαζόμενων και ανέργων και στη διαμόρφωση ενός πλαισίου διεκδικήσεων και στόχων πάλης, που θα ενώσουν την εργατική τάξη.

Στη βάση αυτή συμμετέχοντας στην ανάπτυξη των αγώνων το επόμενο διάστημα ενάντια στην κατεδάφιση της Κοινωνικής Ασφάλισης θα επιδιώξουμε πριν το Πάσχα να προχωρήσουμε σε μια πανελλαδική συνάντηση ταξικών κινήσεων, σχημάτων και αγωνιστών για να συζητήσουμε την κατάσταση των προβλημάτων των εργαζομένων και του συνδ. κινήματος και να σχεδιάσουμε και συντονίζουμε την παραπέρα δράση μας.

Το ζήτημα της σύγκρουσης με τον κεντρικό αντεργατικό πυλώνα της ΕΕ και του ευρώ πόσο σημαντικό είναι για ένα νικηφόρο εργατικό κίνημα;

Οι πρόσφατες εξελίξεις στο προσφυγικό, το ασφαλιστικό, το φορολογικό και συνολικά η εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών πιστοποιούν πλέον ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση «των λαών και των δικαιωμάτων» αποτελεί μια αυταπάτη και ότι εντός του πλαισίου αυτού, οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τα μνημόνια αποτελούν μονόδρομο. Στη βάση αυτή και η σημερινή κυβέρνηση ολοκληρώνει το καταστροφικό έργο των προηγούμενων κυβερνήσεων, εφαρμόζοντας το τρίτο μνημόνιο μαζί με ό,τι υπολειπόταν των δύο πρώτων.

Το συνδικαλιστικό κίνημα επιβάλλεται να συγκρουστεί με τα μεγάλα συμφέροντα, ντόπια και ξένα, και να προτάξει τα συμφέροντα των εργαζομένων και του ελληνικού λαού, και όχι τα συμφέροντα του κεφαλαίου, της Ε.Ε. και της τρόικας. Να προβάλει τη δική του εναλλακτική διέξοδο. Να διεκδικήσει την ακύρωση των μνημονίων, την έξοδο από την ευρωζώνη, τη ρήξη με τις πολιτικές της ΕΕ, τη στάση πληρωμών του δημοσίου χρέους μέχρι την οριστική διαγραφή του.

Η προσπάθεια συγκρότησης ανεξάρτητων κέντρων αγώνα ταξικών σωματείων και συλλογικοτήτων μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα στον εργατικό συνδικαλισμό;

Σε αντιπαράθεση με την γραφειοκρατική στάση της ηγεσίας του συνδικαλιστικού κινήματος, τον εργοδοτικό, κομματικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό επιβάλλεται να υπάρξει ένα ενωτικό, αγωνιστικό μέτωπο ταξικών δυνάμεων απ’ όλη την κλίμακα του κινήματος, να βρεθεί σε σύνδεση με τους εργαζόμενους στους χώρους δουλειάς, να αναζωογονήσει την λειτουργία των συνδικάτων ιδιαίτερα σε πρωτοβάθμιο επίπεδο έτσι ώστε το εργατικό κίνημα απέναντι στην αδράνεια και την αποσπασματικότητα της ηγεσίας του να οργανώνει αποτελεσματικά τους αγώνες, να υπάρξει σχεδιασμός, συντονισμός και να διαμορφώνει ένα πλαίσιο διεκδικήσεων και στόχων πάλης που θα ενώσουν την εργατική τάξη και τον λαό, για την ανατροπή της ασφαλιστικής κατεδάφισης και συνολικά των μνημονιακών πολιτικών.

πηγη: pandiera.gr

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ "ΠΡΩΤΟΠΟΡΕΙ" ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΣΗ ΤΩΝ ΠΙΟ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ

Η διάχυτη αντίληψη είναι ότι το Δημόσιο προστατεύει τις εργασιακές σχέσεις ενώ προσφέρει σχετικά καλύτερους μισθούς και κυρίως ασφάλεια στους εργαζόμενους.  

Αυτή η εικόνα για το ελληνικό Δημόσιο είναι μόνο εν μέρει ορθή.  

Κατ' αρχάς, πρέπει να τονίσουμε ότι το ελληνικό Δημόσιο ακολουθεί όλα τα τελευταία χρόνια, με ευθύνη, κατά κύριο λόγο, των κυβερνήσεων, μια πορεία αποσύνθεσης και διάλυσης, η οποία διαρκώς, μάλλον, κλιμακώνεται, με βαρύτατες συνέπειες για την ελληνική οικονομία.  

Το δεύτερο και επιμελώς κεκαλυμμένο είναι ότι, σε αντίθεση με τα κοινώς θρυλούμενα, το Δημόσιο είναι ο μεγάλος πειραματικός χώρος όπου πρωτοδοκιμάζονται όλες οι όψιμες και μοντέρνες αντεργατικές ανακαλύψεις.  

Ας μην ξεχνάμε ότι το Δημόσιο από τους πρώτους εφάρμοσε τις διάφορες μορφές εργολαβιών και υπεργολαβιών με δουλεμπορικές εργασιακές σχέσεις. Όπως στο Δημόσιο πρωτοεγκαινιάστηκαν σε πλατιά κλίμακα οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου, επαναλαμβανόμενες για πολλά χρόνια, όπως και οι συμβάσεις έργου, που υποκαθιστούσαν συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας.  

Όσα ακολουθούν δείχνουν, επίσης, ότι το Δημόσιο για άλλη μια φορά, πρωτοπορώντας, ανοίγει δρόμους για νέα αντεργατικά πεδία. Δοξάστε το!

Συμβάσεις εργασίας χωρίς δικαιώματα, δίχως άδειες, δώρα Χριστουγέννων ή Πάσχα και λοιπά επιδόματα, όπως τα βαρέα και ανθυγιεινά, και με μισθούς ακόμα και 361 ευρώ τον μήνα, που κανένας ιδιώτης εργοδότης δεν θα τολμούσε να απαιτήσει ακόμα και στο χειρότερο σημείο της κρίσης, προωθούνται με τη βούλα της κυβέρνησης.  

Με πρόσχημα την πάταξη της ανεργίας, οι εργασιακές σχέσεις δοκιμάζονται καθώς στον πρόσφατο νόμο για την επιτάχυνση του κυβερνητικού έργου που επεξεργάστηκε, μεταξύ άλλων, το υπουργείο Εργασίας και προσωπικά ο κ. Γιώργος Κατρούγκαλος, αλλά και συναρμόδια υπουργεία, και ο οποίος ψηφίστηκε στις 21 Φεβρουαρίου, ορίζεται με αναδρομική ισχύ ότι στον τομέα του καθαρισμού κτιρίων του Δημοσίου αρχικά, και στη συνέχεια και σε αυτούς της σίτισης και της φύλαξης κρατικών κτιρίων, μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2017 ανατρέπονται οι εργασιακές συνθήκες έτσι όπως τις γνωρίζαμε μέχρι στιγμής. Τα ίδια προκύπτουν και από απόφαση του υπουργού Υγείας Ανδρέα Ξανθού την προηγούμενη Τρίτη 22/3/2016, με την οποία ξεκαθαρίζεται ένα νέο, διαφορετικό και καθόλου ελκυστικό πλαίσιο εργασιακών σχέσεων.  

Ειδικότερα, αίσθηση έχουν προκαλέσει στην εργατοϋπαλληλική κοινότητα της χώρας οι «ατομικές συμβάσεις μίσθωσης έργου» που καλούνται εδώ και λίγες ημέρες να υπογράψουν μεμονωμένοι εργαζόμενοι. Σύμφωνα με σχετική σύμβαση που παρουσιάζει το «ΘΕΜΑ» και αφορά στο υπουργείο Υγείας, και πιο συγκεκριμένα στο ΨΝΑ Δρομοκαΐτειο, εδώ και λίγο καιρό συνάπτονται ατομικές συμβάσεις μίσθωσης έργου του ν. 4325/2015. Αφορούν, βάσει του εγγράφου, υπηρεσίες καθαριότητας του νοσοκομείου και των εξωνοσοκομειακών δομών του με αμοιβή που οι παλιοί συνδικαλιστές της Αριστεράς θα την έλεγαν «αμοιβή ντροπής». Ειδικότερα, ορίζεται ότι η εν λόγω σύμβαση έχει δίμηνη διάρκεια (από 1/11/2015 έως 31/12/2015), με πενθήμερη 5ωρη απασχόληση και αμοιβή που ανέρχεται στα 722,44 ευρώ το δίμηνο, ήτοι 361,22 ευρώ τον μήνα. Η πληρωμή αυτών των ανθρώπων θα καταβάλλεται σε δύο δόσεις. Ανάλογες συμβάσεις υπάρχουν και με 8ωρη απασχόληση, αν και, όπως μαθαίνουμε, στόχος της κυβέρνησης είναι μόλις το 20% των συμβάσεων αυτών να έχουν τέτοια μορφή.  

Το ενδιαφέρον στοιχείο αυτών των συμβάσεων όμως, οι οποίες καταστρατηγούν τις συλλογικές συμβάσεις, άρα και τις διαπραγματεύσεις ως μεγαλύτερη υπαλληλική οντότητα, είναι οι επιμέρους όροι. Πιο συγκεκριμένα, προβλέπεται ξεκάθαρα ότι ο εργαζόμενος με αυτή τη μορφή εργασιακής σχέσης δεν έχει δικαίωμα άλλης εργασίας παρά την εξωφρενικά χαμηλή αμοιβή του, δεν μπορεί να συνάπτει άλλου τέτοιου είδους συμβάσεις, ενώ ορίζεται ξεκάθαρα ότι «δεν δικαιούται δώρο Χριστουγέννων ή Πάσχα και επίδομα αδείας ή οποιοδήποτε άλλο επίδομα που τυχόν χορηγείται στους/στις εργαζόμενους/νες, δεδομένου ότι η παρούσα είναι σύμβαση έργου και όχι εργασίας».  

Μάλιστα ακόμα κι αν υπάρξει για κάποιον λόγο ασθένεια ή κώλυμα, ο εργαζόμενος δεν έχει δικαίωμα ορισμού αντικαταστάτη του, ωστόσο όποιος τελικά τον αντικαταστήσει θα εκτελεί το έργο «για λογαριασμό και ευθύνη του συμβαλλομένου». Ακόμα δε και σε ένα θέμα που ως αντιπολίτευση ο ΣΥΡΙΖΑ είχε θίξει μετ’ επιτάσεως, αυτό των καταγγελιών συμβάσεων, βλέπουμε ότι στο Δρομοκαΐτειο ξεκαθαρίζεται ρητά και κατηγορηματικά ότι «καταγγελία της σύμβασης από την Αναθέτουσα Αρχή χωρίς άλλη ειδοποίηση γίνεται σε περίπτωση που ο εργαζόμενος δεν τηρεί έστω και έναν από τους όρους της σύμβασης, ενώ και το νοσοκομείο διατηρεί το δικαίωμα ορισμού ειδικής επιτροπής παρακολούθησης του προσφερόμενου έργου και πιστοποίησης της καλής του εκτέλεσης».  

Σύμφωνα με καταγγελίες που έχουμε στη διάθεσή μας, τέτοιου είδους συμβάσεις, με τις οποίες ουσιαστικά οι εργαζόμενοι υποαπασχολούνται χωρίς να έχουν δικαιώματα, έρχονται να «χτυπήσουν» την αγορά των ιδιωτικών εταιρειών σίτισης, φύλαξης και καθαριότητας, που παρά τις δυσχέρειες και τις συχνές παρανομίες των εργοδοτών απασχολούν εργαζομένους με 14 μισθούς, πλήρη ασφάλιση και δικαιώματα, καθώς και με επιδόματα και δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα, αλλά και καλοκαιρινές άδειες. Αντί επίσης η κυβέρνηση να οριοθετήσει αυτή την ανεξέλεγκτη όντως αγορά και να θέσει όρους, επιχειρεί να τη διαλύσει, προτείνοντας ανάλογες ή ακόμα χειρότερες εργασιακές συνθήκες και αμοιβές, με απώλειες δικαιωμάτων και επιδομάτων.      

ΘΑ ΕΠΕΚΤΑΘΟΥΝ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ  

Θα πρέπει να τονίσουμε ότι τέτοιου είδους ατομικές συμβάσεις μίσθωσης έργου έχουν ξεκινήσει να συνάπτονται με ένταση στις υγειονομικές μονάδες και στα νοσοκομεία της χώρας, ενώ πληροφορίες μιλάνε για επέκταση και στο υπόλοιπο κράτος. Με την επιχειρηματολογία ότι τέτοιου είδους σχέσεις εργασίας εξασφαλίζουν μικρότερο κόστος για το Δημόσιο, δεν αποσαφηνίζονται πλήρως τα κριτήρια πρόσληψης τόσων ανθρώπων, με αποτέλεσμα παράγοντες της αγοράς να μιλούν ακόμα και για δημιουργία στρατού προσληφθέντων με σχέσεις εξάρτησης με το Δημόσιο. Μάλιστα η εγκύκλιος της προηγούμενης Τρίτης που απέστειλε στα νοσοκομεία της χώρας ο υπουργός Υγείας αφήνει χαραμάδες ως προς τις διαδικασίες επιλογής αυτών των ανθρώπων, προκαλώντας ερωτήματα αντί να δίνει απαντήσεις στο υπάρχον εργασιακό καθεστώς. Επιπλέον, η νέα διάταξη δημιουργεί τον κίνδυνο ανάδειξης μιας νέας γενιάς συμβασιούχων ορισμένου χρόνου, με ανανεώσεις διαρκείας και ελπίδα μονιμοποίησης σε καθεστώς ομηρίας.

Και ενώ αυτή τη στιγμή υπάρχουν σαφώς κρίσιμα προβλήματα στις ιδιωτικές επιχειρήσεις που παρέχουν υπηρεσίες καθαριότητας, φύλαξης ή σίτισης στο Δημόσιο, το ότι προωθούνται ακόμα χειρότερες λύσεις για εργαζομένους που αυτή τη στιγμή έστω και με παραβιάσεις έχουν έναν καλύτερο μισθό (για την ακρίβεια 14 μισθούς τον χρόνο και όχι 12 όπως προωθείται), ασφαλιστική κάλυψη και επιδόματα ή δώρα δημιουργεί προβληματισμό. Αν δηλαδή το Δημόσιο πρότεινε καλύτερες αμοιβές, εργασίας, έστω με πλήρεις συμβάσεις, επιδόματα και δώρα, κανένας δεν θα ασκούσε κριτική. Σύμφωνα όμως με πληροφορίες μας, αυτό που η κυβέρνηση προώθησε είναι η δημιουργία ενός μητρώου εργαζομένων σε αυτούς τους τρεις κλάδους, και ιδιαίτερα στην καθαριότητα των νοσοκομείων, όπου από αυτή την πηγή θα αντλούνται εργαζόμενοι για να υπογράφουν τις συμβάσεις αυτές με το Δημόσιο κατά μόνας και δίχως συλλογικότητα.    

ΕΚΘΕΤΟΥΝ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ  

Συνδικαλιστές που έχουν παρακολουθήσει στενά το θέμα, σχολιάζοντας λένε ότι «πρόκειται για ερμαφρόδιτες συμβάσεις που προβλέπονται με εγκύκλιο του υπουργείου Υγείας για τα δημόσια νοσοκομεία. Σκοπός τους είναι να απαλλαγεί το Δημόσιο από τους μεσάζοντες εργολάβους που εκμεταλλεύονται τις καθαρίστριες, αφήνοντάς τες απλήρωτες, χωρίς ασφάλιση και με αμοιβή μερικής απασχόλησης ενώ υποχρεώνονται να δουλεύουν περισσότερες ώρες. Ωστόσο πρόκειται για μια παράδοξη σχέση εργασίας που εκθέτει το Δημόσιο. Συγκεκριμένα, πρόκειται για σύμβαση έργου, αλλά ο απασχολούμενος ασφαλίζεται στο ΙΚΑ αντί στον ΟΑΕΕ. Από την άλλη πλευρά, ξεκαθαρίζεται ότι δεν υποκρύπτεται εξαρτημένη εργασία ώστε να διεκδικήσει ο απασχολούμενος επιπλέον δικαιώματα.  

Προβλέπεται ότι θα αμείβεται βάσει του ενιαίου μισθολογίου του Δημοσίου και όχι βάσει κλαδικής σύμβασης ή της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας όπως θα έπρεπε. Ωστόσο ο απασχολούμενος δεν θα μπορεί να εισπράττει περισσότερα από όσα έπαιρνε στον εργολάβο. Το ύψος του μισθού αντιστοιχεί στις ώρες μερικής απασχόλησης των υπαλλήλων καθαριότητας, π.χ. 4 ώρες την ημέρα». Στο σημείο αυτό εντοπίζεται και το πρόβλημα. Εργαζόμενοι που έστω και με πολλά προβλήματα ως προς την εργοδοσία είχαν 8ωρη εργασία και δικαιώματα, τώρα με νόμο του ΣΥΡΙΖΑ θα συνάπτουν συμβάσεις που προβλέπουν χαμηλότερες αμοιβές και κανένα δικαίωμα μόνο και μόνο για να εξυπηρετηθεί ο δήθεν αγώνας της κυβέρνησης κατά των ιδιωτικών εταιρειών καθαρισμών και αργότερα σίτισης και φύλαξης.  

Βέβαια, όπως αποδείξαμε την προηγούμενη εβδομάδα, υπουργοί και κυβερνητικοί παράγοντες αντί να περιχαρακώνουν τους τομείς τους με διάφανους διαγωνισμούς και αυστηρή τυποποίηση, εξακολουθούν και υπογράφουν απευθείας αναθέσεις με τις εταιρείες που καταγγέλλουν. Και τώρα, αντί να στεγανοποιήσουν τους διαγωνισμούς και να πιέσουν τις ιδιωτικές εταιρείες να γίνουν σύννομες ώστε να τηρούν όλα τα δικαιώματα των εργαζομένων, επιλέγουν τον δρόμο του λαϊκισμού και της ομηρίας χιλιάδων ανθρώπων με συμβάσεις που προκαλούν ερωτηματικά. Παράλληλα, με την απόφαση αυτή δημιουργείται άλλο ένα μείζον θέμα ως προς τη ροή των εισφορών στο ΙΚΑ και τους πόρους που χάνονται από τα ασφαλιστικά ταμεία. Κι αυτό διότι οι εν λόγω συμβάσεις δεν θα αφορούν μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες εργαζομένους αλλά θα επεκταθούν και θα γίνουν θεσμός.      

ΘΑ ΕΠΙΛΕΓΟΝΤΑΙ ΜΕΣΩ Δ.Σ. ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ 

Στο ίδιο έγγραφο-ντιρεκτίβα του νέου πλαισίου εργασίας στο Δημόσιο περιγράφονται πλήρως οι όροι που κάποιος μπορεί να ακολουθήσει ώστε να υπογράψει τέτοιου είδους συμβάσεις. Αναφέρεται δηλαδή ότι «μετά τη δημοσίευση του ν. 4368/2016 (Α’21) και σύμφωνα με το άρθρο 97 αυτού, παρέχεται η δυνατότητα να συνάπτονται ατομικές συμβάσεις μίσθωσης έργου μέχρι τις 31/12/2017 με ιδιώτες που απασχολούνται ή απασχολούνταν στον καθαρισμό».

Προστίθεται δε ότι «στη διαδικασία συμμετέχουν ιδιώτες με εμπειρία σε τέτοιες δράσεις», ενώ η επιλογή τους θα γίνεται με αποφάσεις των Δ.Σ. των νοσοκομειακών μονάδων και «σύμφωνα με αντικειμενικά κριτήρια». Ποια είναι αυτά; Η προϋπηρεσία, ο τρόπος απόλυσης από την προηγούμενη εργασία και το διάστημα ανεργίας. Το ενδιαφέρον, πάντως, είναι ότι για χιλιάδες εργαζομένους θα αποφασίζουν τα Δ.Σ. των νοσοκομείων και όχι ο ΑΣΕΠ, ο οποίος για μια κρίσιμη μερίδα εργασιακού πληθυσμού παρακάμπτεται. Λογικό λοιπόν είναι να υπάρχουν φωνές καταγγελίας που μιλάνε για χτίσιμο νέων πελατειακών σχέσεων επάνω στον εργασιακό πόνο και σε συνθήκες αμφισβητούμενες.      

ΜΕΓΑΛΕΣ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ  

Το τελευταίο μάλιστα το λέμε καθώς συνδικαλιστικές πηγές επισημαίνουν ότι οι εν λόγω συμβάσεις οδηγούν ούτε λίγο ούτε πολύ σε συνθήκες υποτέλειας, όπως υπογραμμίζεται, τους εργαζομένους οι οποίοι εκτός των άλλων έχουν απώλειες εισοδήματος από τα χρήματα που θα λάμβαναν ως εργαζόμενοι με 14 μισθούς. Το παράδειγμα που ακολουθεί δείχνει ότι με τις νέες αυτές συμβάσεις οι απώλειες κατ’ έτος για έναν εργαζόμενο είναι περίπου της τάξης των 3,5 μισθών. Εάν λοιπόν ένας εργαζόμενος απασχολούνταν σε συνεργείο-εταιρεία καθαρισμού το οποίο εφαρμόζει την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας με 5ωρη και πενθήμερη απασχόληση, δηλαδή 25 ώρες εβδομαδιαίως, και λάμβανε μεικτό ημερομίσθιο 27,49 ευρώ έχοντας και προϋπηρεσία 3-6 έτη, οι καθαρές αποδοχές του θα ήταν 20,617 ευρώ. Αν αφαιρέσουμε τις εισφορές, το καθαρό ποσό φτάνει τα 17,421 ευρώ καθαρό ημερομίσθιο. Το ετήσιο λοιπόν εισόδημα ενός εργάτη της καθαριότητας από μια τέτοια δραστηριότητα με 260 ημέρες εργασίας και δίχως νυχτερινή απασχόληση ή εργασία σε ημέρες αργίας αγγίζει τα 5.285,26 ευρώ ετησίως με συνυπολογισμό των επιδομάτων.  

Βάσει του εγγράφου της ατομικής σύμβασης μίσθωσης έργου που παρουσιάζουμε σήμερα από το ΨΝΑ Δρομοκαΐτειο, οι υπολογισμοί δείχνουν ότι τα έσοδα ενός εργαζομένου καθαριότητας λόγω απωλειών των επιδομάτων και των άλλων παροχών που ο νόμος προβλέπει θα είναι 4.334,64 ευρώ καθαρά. Αρα υπάρχει ετήσια απώλεια εισοδήματος 950,62 ευρώ κατ’ έτος, ήτοι δύο μισθοί περίπου για την 5ωρη απασχόληση. Στο επίπεδο τώρα της 8ωρης εργασίας, η απώλεια προσδιορίζεται σε 1.759,83 ευρώ τον χρόνο, δηλαδή 3,5 μισθοί. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι βάσει του υπ’ αριθμ. Γ.Π. Οικ. 22273/23-3-2016 εγγράφου του υπουργού Υγείας οι εργαζόμενοι που θα υπογράφουν αυτές τις συμβάσεις θα ασφαλίζονται στο ΙΚΑ ΕΤΑΜ, ενώ βάσει διάταξης που θεσπίστηκε το 1985 (Α.Υ.Κ.Α. 21/21/Ν.306/17-10-1984 (ΦΕΚ 782/84 Τ.Β. ΕΓΚ. 6/85), σε συνδυασμό με μια σειρά άλλων εγκυκλίων του ΙΚΑ, οι καθαρίστριες που απασχολούνται από 5 ώρες την ημέρα ή από 30 ώρες την εβδομάδα και πάνω θα ασφαλίζονται κατά τον κανονισμό των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων. Το εν λόγω επίδομα ανέρχεται σήμερα σε συνολικό ποσοστό 45,66%, επιμεριζόμενο σε 18,95% για τον εργαζόμενο και 26,71% για τον εργοδότη.  

Οπότε με τον νέο νόμο του ΣΥΡΙΖΑ και τον υπολογισμό των κρατήσεων στους συμβασιούχους μίσθωσης έργου που προωθήθηκε υπάρχει μείωση εσόδων και προς το ΙΚΑ, αλλά και απώλεια των βαρέων και ανθυγιεινών των εργαζομένων. Επίσης, δεν προβλέπεται τίποτα για τις προσαυξήσεις που υπάρχουν σε ό,τι αφορά την εργασία τις Κυριακές, τις αργίες ή τα νυχτερινά.

Βασική Πηγή: protothema.gr, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ

Κυρίες και κύριοι βουλευτές,

Για άλλα ζητήματα έπρεπε να γίνεται σήμερα η συζήτηση.

Να συζητήσουμε για τις επικίνδυνες αποφάσεις της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, τον εγκλωβισμό προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα κατά παράβαση του διεθνούς προσφυγικού δικαίου, για την παραβίαση κυριαρχικών δικαιωμάτων του λαού μας, της πατρίδας μας από δήθεν συμμάχους και πάει λέγοντας...

Και, βέβαια, να συζητάμε για το πώς πρέπει να σταματήσουν να προετοιμάζονται νέα μέτρα σε βάρος του λαού μας, όπως το Ασφαλιστικό, το Φορολογικό, οι νέοι νόμοι - λαιμητόμοι.

Αλλά σας έχουμε μάθει πλέον.

Κάθε φορά που τα κόμματα των μνημονίων - για να θυμηθούμε μια αγαπημένη και πολυχρησιμοποιημένη έκφραση της σημερινής συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πριν από την επίσημη ένταξή τους με το 3ο μνημόνιο στο κλαμπ των μνημονιακών κομμάτων - κάθε φορά λοιπόν που αυτά τα κόμματα ένιωθαν τη λαϊκή πίεση, δυσαρέσκεια και αγανάκτηση...

Κάθε φορά που τα ίδια αυτά κόμματα, όλο και περισσότερο συνέκλιναν σε θέσεις και προτάσεις διαχείρισης, τότε ανασύρονταν από τα συρτάρια η γνωστή, η αγαπημένη τους σκανδαλολογία, η πάταξη της διαφθοράς, η υπέρτατη Δικαιοσύνη και η δήθεν υπεράσπισή της.

Οι πιο παλιοί σε αυτήν τη Βουλή το έχουν ζήσει αυτό το σίριαλ άπειρες φορές, δεκαετίες τώρα, ιδιαίτερα από το 1991 και μετά. Οι νεότεροι σε αυτά τα έδρανα, όπως και όλη η ελληνική κοινωνία, το ζούσαμε από τα τηλεοπτικά παράθυρα, τα κίτρινα πρωτοσέλιδα, τις ανούσιες κοκορομαχίες σε προεκλογικά μπαλκόνια. Ολος ο 20ός αιώνας και οι αρχές του 21ου είναι γεμάτοι από τέτοιου είδους «μάχες».

Δεν αποτελεί, λοιπόν, και μεγάλη πρωτοτυπία η σημερινή συζήτηση.

Δεν υπήρχε πρόγραμμα προεκλογικό της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που να μην περιλάμβανε διακηρύξεις για τη δήθεν καταπολέμηση της διαφθοράς, για την ανάγκη εδραίωσης της αξιοκρατίας στο κράτος, στην οικονομία γενικότερα.

Κι από την άλλη, δεν υπήρχε σκάνδαλο που να μην ήρθε στο φως της δημοσιότητας, και εδώ στην Ελλάδα και αλλού, από τα ανταγωνιζόμενα μονοπώλια διεθνούς εμβέλειας.

Τα μεγάλα πολιτικά - οικονομικά σκάνδαλα, πάντα σχετίζονταν με ανακατατάξεις στην αγορά κεφαλαίου, την εμφάνιση δηλαδή «νέων τζακιών», για να συνεννοούμαστε.

Η σύγκλιση σε θεμελιώδη ζητήματα, πάντα σας έσπρωχνε να προσπαθείτε να στοιχειοθετήσετε τη δήθεν υπεροχή σας έναντι των υπόλοιπων πολιτικών αντιπάλων σας πάνω στη βάση της ονομαζόμενης ηθικής σας, της ακεραιότητάς σας, της ικανότητας των στελεχών σας, αναδεικνύοντας την έλλειψη αυτών των χαρακτηριστικών πάντα από άλλους.

Μόνο και μόνο για να μπουρδουκλώνεται ο κόσμος.

Ετσι ακριβώς, με τον ίδιο τρόπο, συμπεριφέρονται σήμερα οι ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, όπως ακριβώς και η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τα πρόθυμα εξαπτέρυγά τους πριν.

Αυτό, άλλωστε, είχε αποτυπωθεί και στο κεντρικό προεκλογικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ, «Ξεμπερδεύουμε με το παλιό, κερδίζουμε το αύριο», που έθετε ουσιαστικά ως διαχωριστική γραμμή τη διαφθορά των προηγούμενων κυβερνήσεων και σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο.

Η ΝΔ είχε «σηκώσει το γάντι» προεκλογικά, αναδεικνύοντας την ενσωμάτωση στον ΣΥΡΙΖΑ πλατιών τμημάτων του παλιού «κατεστημένου», στελεχών κυρίως του ΠΑΣΟΚ, αλλά και γνωστών εργατοπατέρων, ενώ 21 βουλευτές της είχαν προχωρήσει στα τέλη Ιούλη σε Ερώτηση στον πρωθυπουργό και τους συναρμόδιους υπουργούς με θέμα: «Διαφθορά και το ήθος της "πρώτη φορά" αριστερής διακυβέρνησης».

Εξυπακούεται ότι αυτή η αντιπαράθεση περιλάμβανε και την ανάδειξη εκατέρωθεν περιπτώσεων στελεχών που προβάλλονταν ως αποδεικτικά διαφθοράς, σε μια δημόσια συζήτηση επί της ουσίας «άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε».

Βέβαια, για να είναι καθαρό, εμείς δεν πιστεύουμε ότι η όποια - έστω σικέ - αντιπαράθεση γύρω από το ζήτημα της διαφθοράς υπηρετεί μόνο προπαγανδιστικούς σκοπούς.

Ο ελληνικός λαός πρέπει να γνωρίζει ότι στο όνομα της καταπολέμησης της διαφθοράς, της διαπλοκής, επιχειρούνται αναδιαρθρώσεις στον κρατικό τομέα που θα διευκολύνουν τη δραστηριότητα των μεγάλων επιχειρηματιών και μόνο.

Το ζήτημα, για παράδειγμα, της ισότιμης πρόσβασης των επιχειρηματικών ομίλων σε διαγωνισμούς ή η απλοποίηση των διαδικασιών για τις επενδύσεις, σε συνδυασμό πολλές φορές με την ανάγκη του γνωστού «γρηγορόσημου» σε μια σειρά από κρατικές υπηρεσίες, είναι υπαρκτοί ανασχετικοί παράγοντες για το κεφάλαιο, για τους καπιταλιστές.

Βέβαια, στα μεγάλα ζητήματα διαπλοκής κράτους - μονοπωλίων δεν αποτελεί η Ελλάδα ούτε εξαίρεση ούτε έχει το προβάδισμα. Ολοι θυμόμαστε το Γουοτεργκέιτ, τη «Siemens», τα σκάνδαλα σε Ιταλία, Ιαπωνία και αλλού.

Η Ελλάδα και άλλα κράτη παρουσιάζουν μεγαλύτερη έκταση διαφθοράς ως προς τα φαινόμενα που σχετίζονται με τη φοροδιαφυγή, με τις πλάτες του κρατικού μηχανισμού, π.χ. τις ΔΟΥ.

Υπάρχουν κράτη, όπως οι ΗΠΑ, η Ιταλία, όπου η μαφία είναι κράτος εν κράτει.

Αλήθεια, όμως, τι ακριβώς εννοούν με τον όρο «διαφθορά» οι υπερασπιστές του σάπιου αυτού συστήματος, είτε ανήκουν στα δύο σημερινά κόμματα της κυβέρνησης είτε ανήκουν στα υπόλοιπα κόμματα, αλλά και σε ινστιτούτα ή διάφορες προσωπικότητες, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο;

-- Μήπως εννοούν διαφθορά, για παράδειγμα, τη διατήρηση απ' όλες τις κυβερνήσεις του νόμου 27/1975, που καθορίζει τις 60 ειδικές φοροαπαλλαγές που απολάμβαναν και απολαμβάνουν οι εφοπλιστές και ευθύνονται για το γεγονός ότι το κράτος έχει λιγότερα έσοδα από τους εφοπλιστές απ' ό,τι από τα παράβολα των μεταναστών;

-- Μήπως με τον όρο «διαφθορά» εννοούν τη μείωση των φορολογικών συντελεστών των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων ταυτόχρονα με την εκτίναξη της φορολόγησης των λαϊκών στρωμάτων;

-- Μήπως εννοούν την αδρή κρατική στήριξη των τραπεζών, τη στιγμή που πετσοκόβονται οι κρατικές δαπάνες για Παιδεία, Υγεία, Ασφάλιση;

-- Μήπως, τη στιγμή μάλιστα που ισχύουν όλα τα παραπάνω, θεωρείται διαφθορά η ψήφιση νόμων που μειώνουν μισθούς και συντάξεις, αυξάνουν τη φορολόγηση των λαϊκών στρωμάτων και προσαρμόζουν τις εργασιακές σχέσεις στις ανάγκες των καπιταλιστικών κερδών;

Ασφαλώς και σε καμία περίπτωση τα παραπάνω δεν θεωρούνται από σας φαινόμενα διαφθοράς. Το αντίθετο μάλιστα. Η νομοθετική δραστηριότητα προς όφελος του κεφαλαίου θεωρείται - και είναι στην πραγματικότητα - απαραίτητο συστατικό στοιχείο κάθε καπιταλιστικού κράτους.

Κι επειδή οι κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ έχουν φάει, όπως λένε, με το κουτάλι τον Μαρξ και τον Ενγκελς θα θυμούνται οπωσδήποτε το τσιτάτο όταν απευθυνόταν στους αστούς λέγοντάς τους στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο»: «Το Δίκαιό σας είναι η θέληση της τάξης σας που αναγορεύτηκε σε νόμο».

Γι' αυτό οι εργαζόμενοι της χώρας μας, για να καταλάβουν πίσω από τις λέξεις τι ακριβώς εννοούν «διαφθορά» τα κόμματα και οι μηχανισμοί του συστήματος, πρέπει να βάζουν δίπλα δίπλα τους νόμους που ψηφίζουν στη Βουλή και εκείνους που αφορούν τους εφοπλιστές, τους βιομήχανους, τους μεγάλους επιχειρηματίες και εκείνους που αφορούν τους εργάτες, τους αγρότες, τους επαγγελματίες, όπως και εκείνους που χαρακτηρίζουν ως σκάνδαλα.

Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι μπορεί σε μια χώρα, με βάση τους νόμους της, μία πράξη να θεωρείται διαφθορά, ενώ σε μια άλλη χώρα μπορεί να θεωρείται μέχρι και απόδειξη... υγιούς, έξυπνης επιχειρηματικότητας!

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της χρηματοδότησης των αστικών κομμάτων από τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Στις ΗΠΑ το φαινόμενο αυτό είναι πολύ γενικευμένο και καθ' όλα νόμιμο και ηθικό.

Αντίθετα, το ίδιο φαινόμενο στην Ευρώπη εντάσσεται στα φαινόμενα της διαφθοράς και προκαλεί θύελλες αντιδράσεων και αντίστοιχα ηθικά κηρύγματα. Υπενθυμίζουμε, για παράδειγμα, το «σκάνδαλο» της δεκαετίας του 1990 στη Γερμανία, όπου ο τότε μακροβιότερος καγκελάριος της χώρας, Χ. Κολ, μαζί με τον σημερινό υπουργό Οικονομικών, Β. Σόιμπλε, δέχτηκαν για λογαριασμό του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος δύο εκατομμύρια μάρκα από τον μεγαλέμπορο όπλων Χ. Σράιτερ.

Το κεφάλαιο ως σύνολο, όσο ενιαίο είναι απέναντι στο χτύπημα της εργατικής τάξης, τόσο τρώγεται από οξύτατες εσωτερικές έριδες που ακούνε στο όνομα κεφαλαιοκρατικός ανταγωνισμός.

Σε αυτόν τον ανταγωνισμό, το ζητούμενο δεν είναι μόνο γενικά η κερδοφορία, αλλά η μεγαλύτερη κερδοφορία από τον ανταγωνιστή, η ανάληψη ενός έργου από μια εταιρεία αντί μιας άλλης, η εξασφάλιση της συμμετοχής σε κάποια επιδότηση ή κάποιο πρόγραμμα αντί μιας άλλης, το κέρδισμα μεγαλύτερου μεριδίου στην αγορά του εμπορεύματος μιας εταιρείας έναντι των ανταγωνιστών της κ.ά.

Και αυτός ο οξύτατος πόλεμος μεταξύ των καπιταλιστών επιτάσσει την αξιοποίηση όλων των όπλων, νόμιμων και παράνομων. Σε αυτόν τον πόλεμο εμπλέκεται και η κατ' όνομα ανεξάρτητη Δικαιοσύνη.

Στον «αγγελικά πλασμένο» κόσμο σας, αυτό το σχετικό προβάδισμα επιδιώκεται μάλιστα πολλές φορές με το να αναλαμβάνουν οι ίδιοι οι επιχειρηματίες, οι ίδιοι οι καπιταλιστές - ή στελέχη των επιχειρήσεών τους - τμήματα της κρατικής διοίκησης.

Γνωστή είναι η άμεση διασύνδεση της κυβέρνησης Μπους με την «Enron» (και το σχετικό σκάνδαλο) στις ΗΠΑ, καθώς και οι σχέσεις του αντιπροέδρου Τσέινι με την πετρελαϊκή εταιρεία «Halliburton», όπως και του τότε υπουργού Οικονομικών Πόλσον με την «Goldman Sachs».

Και στην Ελλάδα, άλλωστε, έχουμε πολλά παραδείγματα τέτοιων επιχειρηματιών ή γνωστών αχυρανθρώπων τους, που συμμετέχουν άμεσα σε όλα τα επίπεδα του κρατικού μηχανισμού, από τα υπουργεία μέχρι την Τοπική Διοίκηση.

Αναφέρουν ως διαφθορά τη διαπλοκή πολιτικών - διοικητών καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Είναι υποκρισία. Πολιτικοί αναδεικνύονται ως τέτοιοι, αφού έχουν θητεύσει σε υψηλές διαχειριστικές θέσεις του κεφαλαίου, ταυτόχρονα και στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, Ερευνητικά Κέντρα και αντιστρόφως.

Η λεγόμενη διαφθορά αποτελεί το απαραίτητο συμπλήρωμα της νόμιμης επιδίωξης του καπιταλιστικού κέρδους.

Η παράβαση του αστικού δικαίου προς όφελος της κερδοφορίας φαίνεται ότι αποτελεί απλώς την άλλη όψη του νομίσματος της παραγωγής δικαίου προς όφελος της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Το συμπέρασμα αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι τα φαινόμενα αυτά αγκαλιάζουν ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο.

Πριν λίγους μήνες, «έσκασε» το σκάνδαλο της «Volkswagen», με το γερμανικό κολοσσό της αυτοκινητοβιομηχανίας και πρότυπη επιχείρηση της γερμανικής και παγκόσμιας βιομηχανίας να κατηγορείται...

Στη Γερμανία, επίσης, ανήκει και η «Siemens», που αποδέχτηκε ότι στο διάστημα μεταξύ 1999 και 2006 δαπάνησε 1,3 τρισ. ευρώ σε διάφορες χώρες (130 εκατομμύρια από αυτά στην Ελλάδα), για δωροδοκίες με στόχο την επίτευξη εμπορικών συμφωνιών.

Πριν λίγους μήνες παραιτήθηκε ο Ιταλός υπουργός Μεταφορών και Υποδομών, λόγω των αποκαλύψεων και των κατηγοριών για διαφθορά στην ανάθεση εργολαβιών δημόσιων έργων σε συγκεκριμένες εταιρείες.

Το 1999 είχαμε την παραίτηση ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, όταν τα 10 από τα 19 μέλη της κατηγορήθηκαν για ατασθαλίες και σκάνδαλα συνδεόμενα με συμφέροντα συγκεκριμένων ομίλων, ενώ χαρακτηριστικό είναι ότι μετά από την παραίτησή τους πολλοί από αυτούς ανέλαβαν στελεχικές, ηγετικές θέσεις σ' αυτές τις μεγάλες εταιρείες.

Ο κατάλογος πραγματικά δεν έχει τέλος...

Ακούσαμε σήμερα τον πρωθυπουργό να επαναλαμβάνει ότι «η έξοδος από την κρίση, η ανασυγκρότηση και ο δημοκρατικός μετασχηματισμός της χώρας είναι αδύνατο να επιτευχθούν αν το σύστημα διαπλοκής, διαφθοράς δεν ξεριζωθεί αποφασιστικά».

Διατυπώσεις σαν και αυτή βρίσκει κανείς σε όλα ανεξαίρετα τα αστικά κόμματα, από την Ιαπωνία μέχρι τις ΗΠΑ.

Η επιχειρηματολογία τους προσπαθεί να κόψει τον ομφάλιο λώρο που συνδέει τα φαινόμενα αυτά με το κυνήγι του κέρδους, παρουσιάζοντάς τα ως ζητήματα ηθικής, η καταπολέμηση των οποίων εξαρτάται από τη σχετική πολιτική βούληση.

Γι' αυτό και όλοι τονίζουν την ανάγκη ενίσχυσης και βελτίωσης της λειτουργίας των ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους και της Δικαιοσύνης, αφήνοντας άθικτο ή - ακόμα πιο σωστά - συμβάλλοντας στην ανάπτυξη του θερμοκηπίου μέσα στο οποίο ευδοκιμούν αυτά τα φαινόμενα.

Το γεγονός ότι το κράτος δεν μπορεί να είναι γενικά και μακροχρόνια «τσιφλίκι» κανενός μεμονωμένου καπιταλιστή επιχειρηματία, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να κρύψει την ύπαρξη πιο στενής σύνδεσης τμημάτων του κρατικού μηχανισμού με συγκεκριμένους ομίλους, με ανάλογες περιπτώσεις να έρχονται όλο και πιο συχνά στην επιφάνεια και τελευταία και παλιότερα.

Αυτόν το χαρακτήρα έχουν, άλλωστε, πολλές «αποκαλύψεις» για τη δραστηριότητα μιας σειράς κρατικών στελεχών ή επιχειρηματικών ομίλων που βγαίνουν στη φόρα από τα θιγμένα συμφέροντα.

Με άλλα λόγια, ο ένας βγάζει τα «βρόμικα» του άλλου στη φόρα, ως μέσο προώθησης των δικών του συμφερόντων.

Ταυτόχρονα, οι επιθέσεις εναντίον της διαφθοράς και η επίκληση της διαφάνειας αξιοποιούνται και ως δούρειος ίππος για την προώθηση μιας σειράς επιδιώξεων του αστικού κράτους.

Για παράδειγμα, η όλη συζήτηση για τη φοροδιαφυγή επικεντρώνεται στις μικρές επιχειρήσεις και αξιοποιείται ως μέσο επιτάχυνσης της συγκεντροποίησης της παραγωγής σε μια σειρά κλάδους, αλλά και αύξησης των κρατικών εσόδων.

Η δήθεν καταγγελία των πελατειακών σχέσεων κ.λπ. γίνεται κυρίως από κόμματα που δεν έχουν ασκήσει κυβερνητική διαχείριση, παρότι κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος και ορκίζονται στα ίδια μεγάλα συμφέροντα. Το έκανε πριν ως αντιπολίτευση ο ΣΥΡΙΖΑ.

Τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα σήμερα τέτοιων κομμάτων είναι το Ποτάμι, η Ενωση Κεντρώων, αλλά και η ΧΑ, που εστιάζουν την παρέμβασή τους σε ζητήματα διαφθοράς, αξιοκρατίας, φαυλοκρατίας, κομματοκρατίας, ανάλογα πώς τις λέει ο καθένας κ.λπ., την ίδια ώρα που δίνουν όρκους πίστης σ' αυτό το σύστημα και την εξουσία του.

Είναι πασίγνωστο, για παράδειγμα, ότι η ΧΑ καταθέτει Ερωτήσεις στήριξης του μεγάλου κεφαλαίου, των εφοπλιστών, σε βάρος των εργαζομένων.

Η ανάδειξη των φαινομένων διαφθοράς αξιοποιείται έτσι για να προβληθούν ως βασικοί υπεύθυνοι όλων των δεινών του λαού ένα, άντε δυο άτομα το πολύ, «βγάζοντας λάδι» το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα.

Χαρακτηριστική είναι εδώ η απόδοση της καπιταλιστικής κρίσης σε φαινόμενα διαφθοράς, στο γεγονός ότι «κάποιοι τα φάγανε».

Στο κυβερνητικό πρόγραμμά του, ο ΣΥΡΙΖΑ σημειώνει για την κατάσταση «διαπλοκής και διαφθοράς» ότι «είναι αυτή που οδήγησε την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού».

Αυτή η επιχειρηματολογία εξυπηρετεί όχι μόνο την αθώωση της επιδίωξης των κερδών των λίγων επιχειρηματιών, ως πηγής των λαϊκών δεινών, αλλά και την κάθαρσή της ταυτόχρονα στα μάτια του λαού, μέσω του διαχωρισμού σε υγιή και μη υγιή επιχειρηματικότητα, στην οποία καταλήγει στο τέλος κάθε συζήτηση περί διαφθοράς, όπως ήδη ακούσαμε και θα ακούσουμε πολλές φορές απόψε.

H απαίτηση για άμεση και μέχρι τέλους διαλεύκανση όλων των σκανδάλων, που έρχονται στην επιφάνεια, δεν πρέπει να οδηγεί σε αποπροσανατολισμό το λαό, για να συγκαλυφτούν οι πραγματικές αιτίες των λαϊκών προβλημάτων.

Και από τη σημερινή συζήτηση, μέχρι τώρα τουλάχιστον, επιβεβαιώνεται ότι τα διάφορα σκάνδαλα αποτελούν την άλλη όψη του νομίσματος της αντιλαϊκής πολιτικής που φορτώνει με νέα βάρη το λαό μας.

Το ΚΚΕ, με αφορμή διάφορες συζητήσεις, αλλά και κατά τη συζήτηση διαφόρων επιμέρους νομοσχεδίων που σχετίζονται με το ζήτημα που συζητάμε, όπως νομοσχέδια για το «πόθεν έσχες», για τα οικονομικά των κομμάτων, έχουμε παρουσιάσει και πολλές και συγκεκριμένες προτάσεις επανειλημμένα που απορρίπτονται από τα άλλα κόμματα.

Στις συζητήσεις για τον έλεγχο της διαφθοράς και την αντιμετώπιση της διαπλοκής, από τη δεκαετία του '90 ακόμα, έχουμε προτείνει:

-- Υποχρεωτική μετατροπή όλων των μετοχών από ανώνυμες σε ονομαστικές, καθώς και όλων των χρηματοοικονομικών προϊόντων του Δημοσίου και των τραπεζών, όπως π.χ. τα ομόλογα, ώστε να μπορεί να γίνεται έλεγχος για το τι κατέχει ο καθένας.

-- Κατάργηση όλων των απορρήτων, τραπεζικού, φορολογικού, εμπορικού, επιχειρηματικού. Υπενθυμίζουμε ότι το τραπεζικό και το φορολογικό έχουν αρθεί μόνον ως προς τις διωκτικές αρχές.

-- Απαγόρευση λειτουργίας των εξωχώριων εταιρειών.

-- Ελεγχος στην εξαγωγή κεφαλαίων.

Στις προτάσεις μας η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ απαντούσαν γενικά πάντα ότι δεν αρμόζει στους κανόνες της ΕΕ και της ελεύθερης αγοράς - και έτσι είναι - και τις απόρριπταν ασυζητητί. Ο ΣΥΝ και στη συνέχεια ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν ήταν αντιπολίτευση, για να βγει από τη δύσκολη θέση δήλωνε ότι γενικά συμφωνεί και τις αποδέχεται, ως κυβέρνηση βέβαια και σε αυτό το ζήτημα έκανε πίσω.

Για τους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς εμείς ζητούσαμε ονομαστικοποίηση των μετοχών μέχρι φυσικού προσώπου. Τα ίδια τότε έλεγε και ο ΣΥΝ παλιά. Ο τελευταίος όμως νόμος για τους τηλεοπτικούς σταθμούς είναι πίσω ακόμα και από προηγούμενες διακηρύξεις, έστω στα λόγια. Δείχνει και τις πραγματικές προθέσεις της σημερινής συγκυβέρνησης και στο ζήτημα αυτό.

Αλλωστε, το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ για τις τηλεοπτικές άδειες με το νόμο που ψηφίστηκε δεν υπηρετεί την αντιμετώπιση της διαπλοκής. Μια αναδιανομή της πίτας υπηρετεί ανάμεσα σε παλιά και νέα τζάκια, από την οποία αναδιανομή, θα προκύψουν ενδεχομένως και κάποιοι πιο φιλικοί προς την κυβέρνηση κι αυτό επιδιώκει κι εκεί οφείλονται τα διάφορα αλισβερίσια και τα διάφορα παζάρια.

Για την υπόθεση «Siemens» ο Τσίπρας είπε ότι θα ξανανοίξει το φάκελο και σήμερα μάλιστα είπε για αυτόν τον εξαναγκαστικό συμβιβασμό κ.λπ. Γιατί, αλήθεια, δεν τον καταργείτε; Μη στρίβετε διά της διαπραγμάτευσης, ότι δήθεν θα επαναδιαπραγματευτείτε, γιατί ειδικά η κυβέρνησή σας, ακόμα και την έννοια αυτή της διαπραγμάτευσης την έχει εκφυλίσει, δεν σας πιστεύει πλέον κανένας. Αν θέλετε ειλικρινά καταργήστε τον εδώ και τώρα. Ποιος σας εμποδίζει;

Ανάλογα, το ίδιο ισχύει, τηρουμένων των αναλογιών, με τη λίστα Λαγκάρντ ή άλλες παρόμοιες. Παρόλο που η κυβέρνηση εμφανίζει κάποιες περιπτώσεις είτε γνωστών είτε άλλων ονομάτων που πλήρωσαν, δεν είναι καθόλου σαφές πόσο έχει προχωρήσει ο έλεγχος σε βάθος.

Η κυβέρνηση έχει εξαγγείλει νομοσχέδιο για μια εφάπαξ φορολόγηση καταθέσεων που βρίσκονται στο εξωτερικό με πρόσχημα τη συγκέντρωση εσόδων, αλλά και τις δυνατότητες για επαναπατρισμό και αξιοποίηση αυτών των κεφαλαίων για αναπτυξιακούς σκοπούς. Αν και με τον τρόπο αυτό η κυβέρνηση δηλώνει ότι δεν αμνηστεύονται ουσιαστικά παράνομες πράξεις, όπως το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, στην πράξη θα λειτουργήσει αυτό μόνο ως αμνήστευση.

Είναι γνωστός ο ρόλος και η θέση της Δικαιοσύνης στο πλαίσιο αυτής της αστικής εξουσίας και οικονομίας, τα έχουμε αναλύσει και δυστυχώς επιβεβαιωνόμαστε και από τις εξελίξεις.

Ταυτόχρονα: Παραμένει άθικτο όλο το αυταρχικό πλαίσιο λειτουργίας και ιεραρχικής εξάρτησης των δικαστών.

Η σύγκρουση που γίνεται, με βάση όσα έχουν δει τουλάχιστον το φως της δημοσιότητας, πέρα από άλλες πλευρές, έχει να κάνει και με τον έλεγχο κρίσιμων θέσεων και μηχανισμών στον χώρο της Δικαιοσύνης.

Αξίζει να θυμίσουμε ότι στο πλαίσιο της τότε αναθεώρησης του Συντάγματος, εμείς προβάλαμε τη θέση για εκλογή της ηγεσίας της Δικαιοσύνης από ένα ευρύτερο εκλεκτορικό Σώμα, σαν ένα ελάχιστο βήμα, για να χαλαρώσει κάπως ο ασφυκτικός εναγκαλισμός με την εκάστοτε κυβέρνηση που διορίζει την ηγεσία της και μέσω αυτής βεβαίως ελέγχει όλους τους κρίσιμους κρίκους.

Συζητώντας συνολικότερα για τη Δικαιοσύνη στη χώρα μας, θεωρούμε ότι τα τελευταία χρόνια έγινε πιο απροκάλυπτος ο ταξικός - όπως λέμε - ρόλος της, δηλαδή η αξιοποίησή της για την επιβολή της αντιλαϊκής πολιτικής, την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, σε βάρος των εργαζομένων, των λαϊκών στρωμάτων.

Τέτοια στοιχεία είναι τα εξής:

-- Η συνέχιση της ποινικοποίησης των εργατικών και λαϊκών αγώνων - με την ευκαιρία να επισημάνουμε ότι είναι απαράδεκτη η απόρριψη από την κυβέρνηση, χωρίς καν συζήτηση, της πρόσφατης τροπολογίας - πρότασης του Κόμματός μας για την παύση της ποινικής δίωξης μιας σειράς αγώνων εργατών, φτωχομεσαίων αγροτών, αυτοαπασχολούμενων - της κήρυξης σχεδόν όλων των απεργιών παράνομων και καταχρηστικών.

-- Χαρακτηριστικό, επίσης, παράδειγμα είναι ο νέος αντιδραστικός Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας, που ψήφισε εσπευσμένα η κυβέρνηση, μαζί με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και άλλα κόμματα, το περασμένο καλοκαίρι, ως προαπαιτούμενο του τρίτου μνημονίου.

Παρά την αντίθεση σύσσωμου του νομικού κόσμου της χώρας, δίνονται προκλητικές διευκολύνσεις και προνόμια στις τράπεζες, ώστε να βγάζουν πιο εύκολα στο «σφυρί» τη λαϊκή περιουσία.

Γενικότερα, την τελευταία πενταετία περίπου, έχουν γίνει σημαντικές αλλαγές στην απονομή της δικαιοσύνης, σε αντιδραστική όμως κατεύθυνση, που αφορούν τις διαδικασίες σε όλα τα δικαστήρια.

Αξιοποιώντας ως πρόσχημα το υπαρκτό πρόβλημα των σοβαρών καθυστερήσεων στην εκδίκαση των υποθέσεων, οι μεταρρυθμίσεις αυτές έχουν στόχο την πιο αποτελεσματική προσαρμογή της Δικαιοσύνης στις ανάγκες του μεγάλου κεφαλαίου, για γρήγορη, φθηνή και αποτελεσματική για τα συμφέροντά του όμως επίλυση των διαφορών και διευκόλυνση των επενδύσεών του.

Βασικές κατευθύνσεις είναι η ενίσχυση των εξωδικαστικών μορφών επίλυσης διαφορών (π.χ. διαμεσολάβηση, διαιτησία κ.ά.), δηλαδή μορφές ιδιωτικοποίησης - να το πούμε έτσι - της Δικαιοσύνης, διαδικασίες «fast track» για τη διεκπεραίωση υποθέσεων με σημαντικό οικονομικό ενδιαφέρον για ομίλους, όπως π.χ. στρατηγικές επενδύσεις, φορολογικές υποθέσεις και άλλα, εξασφάλιση της γρήγορης εφαρμογής των αντιλαϊκών νόμων.

Π.χ. πιλοτικές δίκες για υποθέσεις με γενικότερο πολιτικό - κοινωνικό ενδιαφέρον, όπως προσφυγή κατά των αντιλαϊκών χαρατσιών, αντιασφαλιστικών νόμων που κάνουν εργαζόμενοι, το κίνημα κ.λπ.

Ταυτόχρονα, ως η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, η πρόσβαση στη Δικαιοσύνη για τους εργαζόμενους, για τα λαϊκά στρώματα, για το φτωχό κόσμο, προκειμένου να υπερασπιστούν τα όποια δικαιώματα έχουν απομείνει, γίνεται πανάκριβη και εξαιρετικά δύσκολη, αφού αυξάνονται διαρκώς τα κάθε είδους παράβολα, άλλα έξοδα, ενώ μπαίνουν και νέα τυπικά - δικονομικά εμπόδια.

-- Παράλληλα, συνεχίζονται η σοβαρή έλλειψη προσωπικού, υλικοτεχνικής υποδομής, όπως δικαστικές αίθουσες κ.λπ., τα τεράστια κενά στις θέσεις δικαστών και ιδίως δικαστικών υπαλλήλων, ενώ χειροτερεύουν συνολικά οι συνθήκες εργασίας όλων των εργαζομένων στη Δικαιοσύνη: Δικηγόρων, δικαστικών υπαλλήλων, δικαστών, εισαγγελέων.

Αν η κυβέρνηση ήθελε να αντιμετωπίσει πραγματικά το πρόβλημα της καθυστέρησης της απονομής της Δικαιοσύνης, θα έλυνε αυτά τα ζητήματα, αλλά και θα «ξεφόρτωνε» τα πινάκια των δικαστηρίων από τις εκατοντάδες υποθέσεις ποινικοποίησης εργατικών και λαϊκών αγώνων, διώξεων σε βάρος φτωχών λαϊκών στρωμάτων.

Από όλα τα παραπάνω απορρέει το συμπέρασμα ότι όποια πολιτική δύναμη δεν αμφισβητεί την κυριαρχία του κεφαλαίου στην οικονομία, οποιαδήποτε πολιτική δύναμη αποδέχεται ως αιώνιο τον καπιταλιστικό τρόπο οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας, στηρίζει αντικειμενικά το πλαίσιο στο οποίο γιγαντώνονται αυτά τα φαινόμενα και γίνεται αναπόφευκτα μέρος - το θέλει δεν το θέλει, το επιδιώκει δεν το επιδιώκει - αυτής της διαπλοκής.

Αυτό, κατά τη γνώμη μας, είναι το βασικό συμπέρασμα που πρέπει να βγει από τη σημερινή συζήτηση στη Βουλή, από τον ελληνικό λαό που μας παρακολουθεί με ενδιαφέρον, κι ενώ έχει μπροστά του τα μεγαλύτερα σκάνδαλα, τις μεγαλύτερες τελικά αδικίες που έρχονται με μορφή ξανά χιονοστιβάδας, ως συνέχεια των προηγούμενων, και αφορούν το Ασφαλιστικό, το Φορολογικό, τα «κόκκινα» δάνεια, το σύνολο δηλαδή των αντιλαϊκών μέτρων που βάζουν ταφόπλακα σε δικαιώματα, στο ήδη εξαφανισμένο λαϊκό εισόδημα, στην ίδια τη ζωή του λαού μας.

ΠΗΓΗ: rizospastis.gr

Τον αντίκτυπο της αφρικανικής σκόνης που σηκώνεται από την έρημο Σαχάρα στο Κλίμα της Γης διερευνά μια νέα γαλλοαμερικανική επιστημονική έρευνα και εκτιμά ότι τις επόμενες δεκαετίες το φαινόμενο θα περιοριστεί.

Η μελέτη που υπογράφουν ερευνητές του Εθνικού Κέντρου Μετεωρολογικών Ερευνών της Γαλλίας (CNRS/Meteo France), του γαλλικού Ινστιτούτου Πιέρ Σιμόν Λαπλάς και του Ινστιτούτου Ωκεανογραφίας Scripps του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature».

Οι επιστήμονες προβλέπουν μια αισθητή μείωση στην παραγωγή σκόνης στην έρημο της Σαχάρας έως το τέλος του 21ού αιώνα. Αυτό αφενός θα έχει θετικές επιπτώσεις στη δημόσια υγεία, αλλά αφετέρου θα αυξήσει τις θερμοκρασίες στον βόρειο Ατλαντικό και θα ευνοήσει τη δημιουργία κυκλώνων.

Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι σήμερα υπάρχει τόση πολλή σκόνη της Σαχάρας διασκορπισμένη στον πλανήτη μέσω των αερίων ρευμάτων, που επηρεάζεται το Κλίμα πολλών περιοχών.

Η αφρικανική σκόνη εντοπίζεται από τους παγετώνες των Ελβετικών Άλπεων μέχρι τον Βόρειο και το Νότιο Πόλο, αλλά μέχρι στιγμής οι επιστήμονες δεν έχουν κατανοήσει καλά πώς όλη αυτή η σκόνη επιδρά στο κλίμα της Γης.

Οι μάζες αυτές περιέχουν θρεπτικά συστατικά που λιπαίνουν τα εδάφη και τα νερά, εμποδίζουν ή αντανακλούν το ηλιακό φως και επηρεάζουν τη διαμόρφωση νεφών και κυκλώνων.

Η Σαχάρα εκπέμπει περισσότερη σκόνη από κάθε άλλη έρημο του πλανήτη. Περισσότερη από τη μισή σκόνη που έχει καταβυθιστεί στα βάθη των ωκεανών, προέρχεται από τη βόρεια Αφρική. Η σκόνη αυτή αποτελείται κυρίως από σωματίδια διαμέτρου 0,1 έως 20 μικρομέτρων (εκατομμυριοστών του μέτρου), τα οποία παρασύρονται από τον αέρα μέχρι να πέσουν στο έδαφος από τη δύναμη της βαρύτητας ή από το νερό της βροχής.

Η διασπορά της σκόνης εξαρτάται από διάφορους μετεωρολογικούς παράγοντες: από το φαινόμενο Ελ Νίνιο έως την μεταβαλλόμενη ένταση του ανέμου της Σαχάρας, γνωστού ως «Χαρματάν», ο οποίος δυναμώνει πολύ, όταν κατεβαίνει από τα όρη της βορειοδυτικής Αφρικής. Ο άνεμος αυτός κατά καιρούς σηκώνει τη σκόνη από το έδαφος και τη διασπείρει ανάλογα με την κατεύθυνσή του.

Οι ποσότητες της σκόνης της Σαχάρας ποικίλουν σημαντικά. Οι υψηλότερες συγκεντρώσεις παρατηρήθηκαν από τη δεκαετία του 1910 έως τη δεκαετία του 1940, καθώς και στις δεκαετίες του 1970 και του 1980, ενώ υπήρξαν και τρεις περίοδοι με αφύσικα λίγη σκόνη, στις δεκαετίες του 1860, του 1950 και του 2000.

Πηγή: econews