Για πρώτη φορά επιστήμονες θα μάθουν τι έγινε μετά την πρόσκρουση αστεροειδούς στη Γη

Για πρώτη φορά Αμερικανοί και Ευρωπαίοι επιστήμονες πιστεύουν ότι βρήκαν απολιθώματα ψαριών, δέντρων και ζώων αμέσως μετά την κατακλυσμική πρόσκρουση στη Γη, πριν περίπου 66 εκατομμύρια χρόνια ενός μεγάλου αστεροειδούς. Η πρόσκρουση είχε οδηγήσει στην εξαφάνιση των έως τότε κυρίαρχων δεινοσαύρων, αλλά και του 75% όλης της πανίδας και της χλωρίδας εκείνης της εποχής.

Ανασκαφές στην περιοχή Μπάουμαν στη Βόρεια Ντακότα των ΗΠΑ έφεραν στο φως μια εντυπωσιακή συλλογή απολιθωμάτων, τα οποία είχαν σκεπαστεί από πολλαπλά θραύσματα που είχαν πέσει από τον ουρανό, προφανώς μετά την εκτίναξη τους στον αέρα αμέσως μετά την πρόσκρουση. Τα απολιθώματα έφεραν επίσης ενδείξεις ότι είχαν κατακλυστεί από το νερό, πιθανώς εξαιτίας ενός τεράστιου τσουνάμι που προκάλεσε η πτώση του αστεροειδούς με διάμετρο γύρω στα 12 χιλιόμετρα.

Οι 12 ερευνητές, με επικεφαλής τον παλαιοντολόγο Ρόμπερτ ΝτεΠάλμα του Πανεπιστημίου του Κάνσας, που θα κάνουν τη δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), εκτιμούν ότι για πρώτη φορά οι επιστήμονες έχουν την ευκαιρία να πάρουν μια ιδέα των τρομερών γεγονότων που συνέβησαν μερικά λεπτά, έως ώρες, μετά την πρόσκρουση του αστεροειδούς σε μια περιοχή στο σημερινό Κόλπο του Μεξικού.

Η πρόσκρουση δημιούργησε στη χερσόνησο Γιουκατάν τον κρατήρα Τσιξουλούμπ, με διάμετρο σχεδόν 200 χιλιομέτρων, ο οποίος είναι σήμερα σε μεγάλο βαθμό υποθαλάσσιος, θαμμένος 600 μέτρα κάτω από το βυθό. Οι επιστήμονες χρονολόγησαν τα απολιθώματα της Β.Ντακότα ότι έχουν ηλικία 65,76 εκατομμύρια χρόνια, η οποία ταιριάζει με την χρονολόγηση για την πτώση του αστεροειδούς αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Η πρόσκρουση, η οποία θα ταρακούνησε τη Γη όσο ένας σεισμός 10 έως 11 βαθμών, θα εκτόξευσε δισεκατομμύρια τόνους λιωμένων και διαλυμένων πετρωμάτων προς κάθε κατεύθυνση σε απόσταση χιλιάδων χιλιομέτρων.

Τα απολιθωμένα ψάρια που βρέθηκαν έχουν βράγχια γεμάτα από τέτοια θραύσματα (υαλώδεις τηκτίτες), διαμέτρου έως πέντε χιλιοστών, τα οποία θα είχαν κατακλύσει το νερό, όπου θα έπεσαν μαζικά σαν πύρινες βολίδες με ταχύτητες 150 έως 300 χιλιομέτρων την ώρα. Ανάλογα τέτοια θραύσματα, που θα είχαν προκαλέσει τεράστιες πυρκαγιές στα δάση, βρέθηκαν εγκλωβισμένα μέσα σε απολιθώματα ρητίνης δέντρων.

Πιθανώς χρειάστηκαν έως 17 ώρες έως ότου το γιγάντιο τσουνάμι από τον Μεξικό διασχίσει μια απόσταση 3.000 χιλιομέτρων και φθάσει στη Βόρεια Ντακότα, σε μια περιοχή όπου τότε υπήρχε θάλασσα και σήμερα είναι ξηρά, όπου βρέθηκαν τα απολιθώματα.

Το τσουνάμι θα συμπαρέσυρε οτιδήποτε ζωντανό και άψυχο βρήκε στο δρόμο του. Γι' αυτό, στο «νεκροταφείο» απολιθωμάτων στη Βόρεια Ντακότα βρέθηκαν στοιβαγμένα σε διαδοχικούς σωρούς ψάρια, κλαδιά δέντρων, θηλαστικά, έντομα, οστά δεινοσαύρων και άλλα αρχαία ζώα όπως αμμωνίτες.

Ανάμεσα στους ερευνητές είναι ο καθηγητής γεωλογίας Γουόλτερ Αλβάρεζ του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Μπέρκλεϊ, ο οποίος, μαζί με τον νομπελίστα πατέρα του Λούις, ανέπτυξαν από το 1979 τη διάσημη πλέον θεωρία της πρόσκρουσης ως αιτίας εξαφάνισης των δεινοσαύρων.

Ο συνεργάτης του Ντέιβιντ Μπέρνχαμ δήλωσε ότι «είχαμε καταλάβει πως άσχημα πράγματα συνέβησαν αμέσως μετά την πρόσκρουση, αλλά έως τώρα κανένας δεν είχε βρει την "κάνη που καπνίζει". Έτσι μας έλεγαν "ακούμε για την έκρηξη που σκότωσε τους δεινόσαυρους, αλλά γιατί δεν υπάρχουν πτώματα παντού;". Τώρα έχουμε πια και νεκρά σώματα. Δεν είναι δεινόσαυροι, αλλά τελικά θα βρεθούν και αυτοί». Ήδη στον «υγρό τάφο» της Βόρεια Ντακότα, σύμφωνα με τον ΝτεΠάλμα, βρέθηκαν και απολιθωμένα απομεινάρια δεινοσαύρων.

Άλλοι επιστήμονες πάντως θεωρούν πιθανό ότι η πρόσκρουση του αστεροειδούς δεν ήταν η μοναδική αιτία για την εξαφάνιση των δεινοσαύρων, στην οποία πιθανώς συνέβαλαν επίσης κατακλυσμικές και μακρόχρονες εκρήξεις ηφαιστείων, καθώς και η κλιματική αλλαγή.

(Τη φωτογραφία δημοσίευσε το Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων με πηγή: Robert DePalma)

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

Ο ένας στους δύο συνταξιούχους στη χώρα μας επιβιώνει με κύρια – μικτή – σύνταξη κάτω από 500 ευρώ!

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του πληροφοριακού συστήματος Ήλιος (2018), του υπουργείου Εργασίας, από τους 2.553.990 συνταξιούχους οι 1.138.268 εισπράττουν κύρια σύνταξη κάτω από 500 ευρώ μικτά, με τον μέσο όρο να διαμορφώνεται στα μόλις 364 ευρώ.

Επισημαίνεται ότι ο νόμος Κατρούγκαλου – εκτός των άλλων – επέφερε δραματικές μειώσεις έως 40% στις νέες συντάξεις, από τον Μάιο 2016.

ΠΗΓΗ; iskra.gr

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Tι έχει συμβεί με τα «κόκκινα» δάνεια; Ας δούμε ένα πολύ αποκαλυπτικό στοιχείο, το οποίο δόθηκε από έναν φορέα υπεράνω πάσης… αντικαπιταλιστικής υποψίας, την Τράπεζα της Ελλάδας.

    Σύμφωνα, λοιπόν, με τα στοιχεία της ΤτΕ που παρουσιάστηκαν από τον διοικητή της, τον κ. Στουρνάρα, στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής, το ποσοστό των μη εξυπηρετούμενων δανείων στις 31/12/2008 δεν ξεπερνούσε το 5,4% επί του συνόλου. Μέσα σε μια οχταετία, ωστόσο, και συγκεκριμένα τον Ιούνιο του 2016, τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια είχαν εκτιναχτεί στο 45,1%!

    Τι συνέβη, όμως, μέσα σε αυτή την περίοδο; Πού οφείλεται η εκτίναξη των μη εξυπηρετούμενων δανείων κατά 9 (!) φορές; Ο,τι έχει συμβεί είναι το αποτέλεσμα μιας οξείας… μπαταχτσίτιδας που αιφνιδίως κατέλαβε τους Ελληνες;

    Όλοι γνωρίζουμε: Ο ελληνικός λαός κλήθηκε να πληρώσει μια κρίση που άλλοι προκάλεσαν. Ανάμεσά τους οι τράπεζες. Που έφτασαν να εμφανίζουν ένα ενεργητικό που προ κρίσης καταγραφόταν 3 και 4 φορές μεγαλύτερο από ολόκληρο το ΑΕΠ της χώρας.

    Κι όταν η «φούσκα» έσκασε, τότε τις «τρύπες» κλήθηκαν να κλείσουν οι μισθοί, οι συντάξεις, τα δικαιώματα των εργαζόμενων, που έγιναν άνεργοι και ημιαπασχολούμενοι.

    Αυτό μεσολάβησε και ο λαός δεν μπορεί να πληρώσει τα δάνεια. Γιατί του έκλεψαν τον μισθό και τη σύνταξη, ποιοι; Αυτοί που σήμερα θέλουν να του πάρουν και τα σπίτια!

    Όσο για το νομοθέτημα που έφερε η κυβέρνηση των «κανένα σπίτι σε χέρι τραπεζίτη» και το ψήφισε η Ν.Δ., μια παρατήρηση αρκεί:

    Το γεγονός ότι έχει γίνει πανηγυρικά δεκτό από τις τράπεζες, δηλώνει -με ασφάλεια- και το πόση… προστασία κρύβεται πίσω από την κατ’ ευφημισμό «προστασία της πρώτης κατοικίας» και το ποιους, πραγματικά, προστατεύει.

Πηγή: Εφημερίδα Real News 31/1/2019 - imerodromos.gr

Λεωνίδας Βατικιώτης

Ως πρώτο θέμα στο ιδιαίτερης απήχησης ενημερωτικό σημείωμα του Ιανουαρίου που εκδίδουν το Ινστιτούτο Reuters και το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης σκιαγραφώντας τις εξελίξεις στο χώρο της ενημέρωσης έχουν επιλεγεί «πέντε πράγματα που πρέπει ο καθένας να ξέρει για το μέλλον της δημοσιογραφίας».

Ανάμεσα σε εύστοχες παρατηρήσεις για τη δύναμη που διαθέτουν πλέον οι πλατφόρμες να ελέγχουν την πρόσβαση του κοινού στις ειδήσεις και την απώλεια της εμπιστοσύνης του κοινού προς τη δημοσιογραφία βρίσκεται ένα ακόμη συμπέρασμα για τις προκλήσεις που δέχονται τα επιχειρηματικά μοντέλα που χρηματοδοτούν την ειδησεογραφία «εξασθενώντας την επαγγελματική δημοσιογραφία, κι αφήνοντας τα μέσα Ενημέρωσης πιο ευάλωτα σε εμπορικές και πολιτικές πιέσεις».

Τελευταίο κρούσμα σε αυτό τον ατελείωτο χορό εμπορικών, δηλαδή οικονομικών πιέσεων προς τη βιομηχανία των Μέσων, που εκ των πραγμάτων στρέφεται εναντίον της δημοσιογραφίας, είναι η εμβληματική κεντροδεξιού προσανατολισμού καθημερινή γαλλική εφημερίδα Le Monde. Η Le Monde, που ιδρύθηκε το 1944 καρά παραγγελία του Σαρλ ντε Γκωλ, απέφυγε τη χρεοκοπία τελευταία στιγμή το 2010 όταν ανέλαβαν να τη χρηματοδοτήσουν τρεις Γάλλοι εκατομμυριούχοι. Την αυτοτέλεια του δημοσιογραφικού έργου ανέλαβε να διαφυλάξει ένα σχήμα που αποκαλέστηκε «πόλος της ανεξαρτησίας» στο οποίο συμμετείχαν δημοσιογράφοι, εργαζόμενοι και αναγνώστες, κι εξακολουθεί να ελέγχει το 25% του μετοχικού κεφαλαίου.

Τον Οκτώβριο του 2018 ωστόσο άρχισε να δοκιμάζεται αυτή η λεπτή ισορροπία που αξίζει να κρατήσουμε ότι θεωρεί εκ προοιμίου, «καταστατικά», απειλή για την ανεξαρτησία της δημοσιογραφίας τον έλεγχό της από μεγιστάνες κι αυτό μάλιστα δε συνέβη σε κάποια απομακρυσμένη Δημοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης. Τότε, ένας εκ των «τριών σωματοφυλάκων» που πράγματι έσωσαν την Le Monde το 2010, ο «γνωστός» μας από το 2015 τραπεζίτης της Lazard, Ματιού Πιγκάς, πούλησε το μερίδιό του που ανέρχεται στο 49% του μετοχικού κεφαλαίου στον Τσέχο δισεκατομμυριούχο Ντανιέλ Κρετίνσκι. Η σχέση του με την ενημέρωση είναι ίδια με τη σχέση που έχει το επαγγελματικό ποδόσφαιρο με τις εφημερίδες, αν κρίνουμε από το έτερο απόκτημά του την Σπάρτα Πράγας, ή οι λιγνιτικές μονάδες της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη και τη Μελίτη με τα newsroom, αν κρίνουμε από την προσφορά που κατέθεσε πέρυσι ο τσέχος ολιγάρχης στο σχετικό διαγωνισμό στο πλαίσιο της περίφημης «αποεπένδυσης» της ΔΕΗ.

Η Le Monde ωστόσο δεν ήταν το μοναδικό θύμα του Κρετίνσκι από την γαλλική εκδοτική βιομηχανία. Σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα αγόρασε τα εβδομαδιαία περιοδικά France Dimanche, Marianne, Elle, Tele 7 Jours και Ici Paris. Τα κίνητρα του δε, γίνονται ορατά, και παύει οποιαδήποτε συζήτηση περί πολιτικού ενδιαφέροντος «φρανκοφιλίας» κι άλλων σχετικών παραπλανητικών δικαιολογιών, αν λάβουμε υπ’ όψη μας ότι το 2017 ήταν η πρώτη χρονιά από το 2010 που η εμβληματική γαλλική εφημερίδα πέρασε στην κερδοφορία καταφέρνοντας να πενταπλασιάσει στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο τον αριθμό των συνδρομητών της, φτάνοντας τους 180.000. Το ζητούμενο επομένως εκ μέρους του 43χρονου τσέχου επενδυτή ήταν να βγάλει γρήγορο κέρδος. Επιδίωξη που θα λειτουργήσει σε βάρος της δημοσιογραφίας, μειώνοντας κυκλοφορία και συνδρομητές σε δεύτερο χρόνο, επιταχύνοντας έτσι την κρίση του Τύπου.

Αυτό ωστόσο που πειραματικά γίνεται στην Ευρώπη, να εισέρχονται δηλαδή στον Τύπο κι ευρύτερα στην ενημέρωση επενδυτικά κεφάλαια ή, κοινώς, καπιταλιστές της αρπαχτής, που ως μόνο τους ζητούμενο έχουν την εξασφάλιση υψηλού και γρήγορου κέρδους, στις ΗΠΑ έχει εξελιχθεί σε γάγγραινα και κανόνα μαζί, ένα ορμητικό τσουνάμι που παρασέρνει τα πάντα. Ένα θαυμάσιο ρεπορτάζ των Financial Times στις 25 Φεβρουαρίου 2019 περιέγραφε το εφιαλτικό τοπίο που έχουν δημιουργήσει στον αμερικανικό Τύπο τα επενδυτικά κεφάλαια, που βάζουν το τελευταίο καρφί στην κρίση του Τύπου. Ανέφερε ειδικότερα ότι σε 41 Πολιτείες 882 εφημερίδες βρίσκονται υπό τον έλεγχο 7 επενδυτικών ομίλων (Gatehouse Media, Digital First Media, CNHI, tronc/Tribune, BH Media Group, Civitas Media και 10/13 Communications). Στην άλλη όψη του νομίσματος της εξαγοράς έναντι πινακίου φακής ιστορικών τίτλων από funds, βρίσκεται το λουκέτο που μπήκε τα τελευταία 15 χρόνια σε 1.800 εφημερίδες κι η δημιουργία μιας γενιάς προβληματικών εφημερίδων, που φυτοζωούν και αποκαλούνται «εφημερίδες – φαντάσματα», οι οποίες εκτιμώνται από 1.000 ως 1.500! Σε όρους ανθρώπινου δυναμικού, οι απώλειες στον Τύπο ξεπερνούν τις απώλειες στα λιγνιτορυχεία, παρότι στις ΗΠΑ η λεγόμενη μεταλιγνιτική εποχή δεν χάραξε ποτέ! Σύμφωνα με το Γραφείο Εργατικών Στατιστικών των ΗΠΑ ο κλάδος των εφημερίδων το 2016 απασχολούσε 174.000 άτομα, όταν το 2001 απασχολούσε 412.000! Η σύγκρουση συμφέροντος που προκύπτει και τα επιπλέον πλήγματα που θα δεχθεί η ενημέρωση στο πλαίσιο της εξαγοράς χιλιάδων Μέσων από «αρπακτικά κεφάλαια» έγινε εμφανές από μήνυση που κατέθεσε μέτοχος ενός εξ αυτών των «κεφαλαίων γύπες», της Digital First Media, προς τους διαχειριστές του. Τους κατηγόρησε ότι χρησιμοποιούν ακόμη κι αυτά τα γλίσχρα κέρδη που αφήνουν οι εφημερίδες για να χρηματοδοτούν επενδύσεις σε χρεοκοπημένες εταιρείες ακινήτων του Μεξικού και σε ελληνικά ομόλογα, αξίας μάλιστα 86 εκ. δολ.!

Θα μπορούσε να αντιταχθεί ότι ποτέ η βιομηχανία της ενημέρωσης δεν ανήκε σε φιλανθρωπικά ιδρύματα. Τώρα ωστόσο είμαστε μάρτυρες μιας ποιοτικής τομής αποτέλεσμα τόσο της ραγδαίας εξάπλωσης της δράσης επενδυτικών κεφαλαίων αγνώστου ποιότητας και προέλευσης όσο και της αδυναμίας του Τύπου να χρηματοδοτηθεί με ίδια μέσα. Το αποτέλεσμα θα είναι η υποβάθμιση της ποιότητας της ενημέρωσης και της ελευθεροτυπίας και η εξάπλωση των πλαστών ειδήσεων, που θα πολλαπλασιάζονται όσο θα εξαλείφεται το μέτρο σύγκρισης της ποιοτικής, αξιόπιστης και αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας.

Αυτή όμως είναι μια δημοσιογραφία που κοστίζει…

Πηγή: Νέα Σελίδα - iskra.gr

Βαθαίνει η στρατιωτικοποίηση της ΕΕ με τον «Ευρωπαϊκό Μηχανισμό για την Ειρήνη» (ΕΜΕ) που εγκρίθηκε από την Ευρωβουλή την Τετάρτη. Στην πραγματικότητα είναι ένας μηχανισμός πολέμου, καθώς αναλαμβάνει την άμεση χρηματοδότηση των αυτοτελών ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων της ΕΕ. Με το διπλασιασμό των στρατιωτικών δαπανών της ΕΕ, έρχεται να συμπληρώσει την ευρωχωροφυλακή, τον ευρωστρατό, το «Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας» για την πολεμική βιομηχανία, τη «Συντονισμένη Αμυντική Αναθεώρηση» που κάθε εξάμηνο ελέγχει την υλοποίηση στόχων από τα κράτη-μέλη, την σχολή κατασκόπων της ΕΕ που ετοιμάζεται… Όλα στην κατεύθυνση της στρατιωτικής ολοκλήρωσης παράλληλα με το ΝΑΤΟ.

Η απόφαση εξάλλου ξεκαθαρίζει πως στόχος είναι «να μην παραμείνει η ΕΕ αποκλειστικά “πολιτική δύναμη”, αλλά να αναπτύξει και να ενισχύσει τις στρατιωτικές της ικανότητες». Στην υπηρεσία φυσικά των συμφερόντων των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων, αλλά και με το βλέμμα στον ανταγωνισμό με ΗΠΑ, Κίνα και Ρωσία.

Η στρατιωτική ολοκλήρωση προχωράει με δομές, πόρους και ένοπλα σώματα, και γίνεται μια άμεση απειλή για την ειρήνη. Οι 40 πρόσφατες επεμβάσεις της ΕΕ το επιβεβαιώνουν. Αυτά την ώρα που η ΕΕ δεν μπορεί και δε θέλει να εξασφαλίσει δουλειά, ασφάλιση, ελευθερίες στους κατοίκους της.

Οι δυνάμεις της ευρωαριστεράς, είτε οι κυβερνητικές όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Πράσινοι, που στηρίζουν και δεν αμφισβητούν, είτε το ΜΕΡΑ25 του Βαρουφάκη, δεν εξηγούν πώς θα έρθει η περίφημη «άλλη ΕΕ» που τάζουν.

Η αποδέσμευση από την ΕΕ που προτείνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η μόνη διεθνιστική διέξοδος από την ολοκλήρωση της μηχανής του πολέμου.

ΠΗΓΗ: prin.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Η ιδέα της συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου, ως της «μόνης ρεαλιστικής επιλογής» για την εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων επανέρχεται στο προσκήνιο και στις σκέψεις της ελληνικής κυβέρνησης. Οι λόγοι για τους οποίους αυτή η παλαιά (από τη δεκαετία του 1970) ιδέα επανεμφανίζεται μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:
1. Το παγκόσμιο ενεργειακό λόμπι πιέζει για πολιτικές διευθετήσεις προκειμένου να συνεχιστούν απρόσκοπτα και με ασφάλεια τα πρότζεκτ που βρίσκονται σε εξέλιξη στην ανατολική Μεσόγειο.
2. Ελληνικές κυβερνήσεις του παρελθόντος (Σημίτης – Παπανδρέου) έχουν ολοκληρώσει με κάθε λεπτομέρεια τις συζητήσεις οι οποίες περιγράφουν επακριβώς τους όρους του συμβιβασμού που οδηγεί στη συνεκμετάλλευση.
3. Η λογική της συνεκμετάλλευσης συνάδει έτσι κι αλλιώς με την κατάσταση που οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ έχουν δημιουργήσει στην περιοχή, αντιμετωπίζοντας Ελλάδα και Τουρκία ως ενιαίο χώρο και αδιαφορώντας για… λεπτομέρειες όπως είναι τα σύνορα, τα οποία από το 1996 και την κρίση των Ιμίων είναι – ας μην το ξεχνάμε – γκρίζα.
4. Η παρούσα κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός απέδειξαν στον συμβιβασμό με τα Σκόπια ότι είναι σε θέση να αγνοήσουν το βάρος τέτοιων «ιστορικά φορτισμένων» υποθέσεων και να ρισκάρουν αναλαμβάνοντας το πολιτικό κόστος.

Όπως φάνηκε στις πρόσφατες δηλώσεις του πρώην και του νυν υπουργού Εξωτερικών (Κοτζιάς – Κατρούγκαλος), αλλά και από την τοποθέτηση του τέως αναπληρωτή υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και βουλευτή της κυβερνητικής πλειοψηφίας (Τσιρώνης), η κυβέρνηση έχει τη διάθεση να πιάσει το νήμα των ελληνοτουρκικών από εκεί που το είχαν αφήσει οι κυβερνήσεις Σημίτη.
● Ο Νίκος Κοτζιάς μιλώντας σε συνέδριο (των Δελφών) διαβεβαίωσε τα ενεργειακά λόμπι και την Άγκυρα ότι «δεν είμαστε μοναχοφάηδες». 
● Ο Γιώργος Κατρούγκαλος, σε συνέντευξή του σε τουρκική εφημερίδα, επιβεβαίωσε τη θέση της Αγκυρας ότι τίποτε στην περιοχή δεν μπορεί να γίνει ερήμην της Τουρκίας. 
● Ο Γιάννης Τσιρώνης, υπογραμμίζοντας τη γεωγραφική θέση του Καστελλόριζου (δεν βρίσκεται στο Αιγαίο, αλλά στη Μεσόγειο), εμφανίζεται να αποδέχεται την τουρκική επιχειρηματολογία ότι το εν λόγω (ελληνικό) νησί είναι ειδική περίπτωση.

Αξίζει, τέλος, να σημειωθεί ότι αυτό το μπαράζ «περίεργων» τοποθετήσεων εκδηλώθηκε λίγο μετά τη μακρά συνάντηση και κατ’ ιδίαν συζήτηση που είχε ο πρωθυπουργός με τον Ερντογάν κατά την επίσκεψή του στην Άγκυρα. 

Σ’ αυτήν τη συνάντηση επισήμως ανακοινώθηκε κάποιου είδους μορατόριουμ με την επαναφορά των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (τα οποία έχουν συμφωνηθεί στο παρελθόν) προκειμένου να αποκατασταθεί στοιχειώδης ηρεμία μέχρι τις ελληνικές εκλογές και την ανάδειξη της νέας ελληνικής κυβέρνησης, η οποία θα έχει τον απαραίτητο πολιτικό χρόνο για να επιχειρήσει τη διευθέτηση.
Το έδαφος για μια διευθέτηση στα ελληνοτουρκικά, σε τεχνικό τουλάχιστον επίπεδο, είναι έτοιμο. Όπως έχει σε ανύποπτο χρόνο πληροφορήσει το «Ποντίκι» στενός συνεργάτης του τότε υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Παπανδρέου, «όλα ήταν έτοιμα, αλλά μας πρόλαβαν οι εκλογές του 2004».

Με σημαδεμένα χαρτιά

Αυτήν ακριβώς την εικόνα, ότι «όλα είναι έτοιμα» για μια ελληνοτουρκική συμφωνία στη βάση της συνεκμετάλλευσης δίνει σε βιβλίο του και ο Τούρκος διπλωμάτης Ντενίζ Μπουλούκμπασι, ο οποίος πήρε μέρος στις διερευνητικές επαφές Ελλάδας – Τουρκίας από το 2002 μέχρι το 2007. 

Ο Τούρκος διπλωμάτης υποστηρίζει ότι η ελληνική κυβέρνηση, την περίοδο 2002 – 2003, με πρωθυπουργό τον Κ. Σημίτη και ΥΠΕΞ τον Γ. Παπανδρέου, είχε δεχτεί να μπει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων η τουρκική αξίωση να δεσμευτεί η Ελλάδα ότι σε ορισμένες περιοχές του Αιγαίου δεν θα ασκήσει το δικαίωμά της να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια.

Όπως αναφέρει ο Τούρκος πρώην διπλωμάτης στο βιβλίο του, οι περιοχές που συμφωνήθηκε να παραμείνουν στα 6 ναυτικά μίλια είναι οι παρακάτω:
● Ανάμεσα στα τουρκικά παράλια και τα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου.
● Η ανατολική, η νότια και η βόρεια πλευρά της Σαμοθράκης και της Λήμνου.
● Οι βόρειες και νότιες πλευρές της Λέσβου, των Ψαρών και της Χίου.
● Η βόρεια πλευρά της Σάμου.
● Η βόρεια, η νότια και η δυτική πλευρά της Ικαρίας.
● Η περιοχή με καθεστώς ανοικτής θάλασσας που επεκτείνεται ανάμεσα από τη Μύκονο και την Ικαρία στη Μεσόγειο.
● Ο δίαυλος Ρόδου – Καρπάθου.
● Ο δίαυλος Κάσου – Κρήτης.
● Ο δίαυλος Αντικυθήρων – Κρήτης.

Απ’ όλα αυτά εύκολα αντιλαμβάνεται κάποιος για ποιο λόγο η ελληνική κυβέρνηση, αν και το έχει δημοσίως ανακοινώσει (Κοτζιάς, κατά την τελετή αποχώρησής του από το ΥΠΕΞ) δυσκολεύεται να προχωρήσει σε κινήσεις που έχουν να κάνουν με την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων ακόμη και σε περιοχές… μακριά από το Αιγαίο, όπως είναι η περιοχή των Κυθήρων (δίαυλος Αντικυθήρων – Κρήτης) και της Κρήτης (δίαυλος Κάσου – Κρήτης).

Σε κάθε περίπτωση, παρά τις εσωτερικές πολιτικές δυσκολίες, η επόμενη ελληνική κυβέρνηση θα υποχρεωθεί να επανέλθει στο τραπέζι μιας ελληνοτουρκικής διαπραγμάτευσης η οποία θα γίνει με «σημαδεμένα χαρτιά» καθώς οι βασικές ελληνικές υποχωρήσεις έχουν ήδη καταγραφεί στο παρελθόν. 

Κάτι που επίσης αξίζει να υπογραμμιστεί είναι ότι η «ανάγκη» για διευθετήσεις στα ελληνοτουρκικά δεν υπαγορεύεται από κάποιον ελληνικό σχεδιασμό, αλλά από την πίεση του διεθνούς παράγοντα και των ενεργειακών λόμπι, που βιάζονται να προχωρήσουν στην εκμετάλλευση των πόρων της περιοχής επιβάλλοντας μια τάξη η οποία θα επικυρώσει τις αξιώσεις της Άγκυρας, αφού… «τίποτε δεν μπορεί να γίνει στην περιοχή ερήμην της Τουρκίας».

Πηγή: topontiki.gr – Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, τεύχος 2066 στις 28-3-2019 - imerodromos.gr

 

 

πηγη: 902.gr