Όπως δείχνουν τα στοιχεία που δημοσιοποίησε η Ελληνική Στατιστική Αρχή, από το Σύστημα Λογαριασμών Υγείας, από το 2009 μέχρι σήμερα, η δημόσια χρηματοδότηση για την Υγεία έχει μειωθεί κατά 42,8% (από 15,4 δισεκατομμύρια ευρώ στα 8,8 δις). Αντίθετα, η ιδιωτική δαπάνη μειώθηκε το ίδιο διάστημα μόνο 20% (από 7 δις στα 5,6 δις).

Τη δε τελευταία 5ετία, και παρά τη συρρίκνωση των εισοδήμάτων των νοικοκυριών, οι ιδιωτικές πληρωμές παραμένουν σταθερά στο 35% περίπου του συνόλου των δαπανών Υγείας. Με άλλα λόγια, τα τελευταία χρόνια, 5 δισεκατομμύρια ευρώ βγαίνουν απευθείας από την τσέπη των Ελλήνων για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, «μειώνεται η συμβολή του δημόσιου τομέα στη συνολική χρηματοδότηση ενώ αυξάνεται η συμβολή του ιδιωτικού τομέα». Η γενική κυβέρνηση συνεισφέρει 3,9 δις στις δαπάνες Υγείας και οι φορείς κοινωνικής ασφάλισης 4,8 δις.

Για άλλη μια φορά, λοιπόν, αποδεικνύνεται (και στατιστικά) ότι οι Έλληνες πληρώνουν ακριβά την υγεία τους, ενώ όσοι δεν έχουν να πληρώσουν μένουν υγειονομικά ακάλυπτοι.

Είναι ενδεικτικό ότι στην τελευταία σχετική έκθεση του ΟΟΣΑ, ένας στους 10 Έλληνες δηλωσε ότι οι ανάγκες του δεν ικανοποιούνται από το υπάρχον σύστημα Υγείας, κυρίως για οικονομικούς λόγους. Το ποσοστό, μάλιστα, εκτοξεύθηκε στο 18% ανάμεσα στα οικονομικά ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα.

Παρ' όλα αυτά, η κυβέρνηση εξακολουθεί να υποστηρίζει ότι δεν υπάρχουν περικοπές στην Υγεία...

πηγη: onmed.gr

Το ξεπούλημα του λιμανιού του Πειραιά και η παραχώρησή του στην Κινεζική κρατική πολυεθνική COSCO η οποία ξεκίνησε από την Ν.Δ, συνεχίστηκε από το ΠΑΣΟΚ και ολοκληρώθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ενταγμένη στην γενικότερη αντιλαϊκή πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, της εκποίησης του δημόσιου πλούτου και των παραγωγικών επιχειρήσεων στα χέρια μεγάλων εγχώριων και διεθνών μονοπωλιακών ομίλων.

Στο πλαίσιο της συμφωνίας παραχώρησης η COSCO επιβάλλει ένα στρατηγικό σχέδιο για το λιμάνι (MASTER PLAN) σύμφωνα με το οποίο επεκτείνει τις προβλήτες για τα μεγάλα κρουαζιερόπλοια προς την Πειραιϊκή, δημιουργεί LOGISTICS CENTER στο Κερατσίνι, MALL και HOTELS εντός της λιμενικής ζώνης, διαμορφώνει εργασιακές σχέσεις γαλέρας για τους εργαζόμενους, αποκόπτει πλήρως τον λαό του Πειραιά από το λιμάνι, καταστρέφει ιστορικά μνημεία, αμφισβητεί την ιστορική κληρονομιά μας και γενικότερα επιχειρεί με γνώμονα το κέρδος να μετατρέψει το λιμάνι σε μια ελεύθερη οικονομική ζώνη επιβαρύνοντας το περιβάλλον, το κυκλοφοριακό και συνολικά την ποιότητα ζωής των κατοίκων του Πειραιά.

Το Ε.Κ Πειραιά έχοντας σταθερή θέση κατά της ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ τάσσεται ενάντια και στο MASTER PLAN της COSCO.

Στο πλαίσιο των παραπάνω θέσεων στηρίζει τους αγώνες που αναπτύσσονται από εργατικά σωματεία, κινήσεις πολιτών και άλλες τοπικο - λαϊκές συλλογικότητες.

Καλούμε τα Σωματεία μέλη μας και τους εργαζόμενους του Πειραιά να πάρουν μέρος στην συγκέντρωση που από κοινού οργανώνουν την Παρασκευή 19 Απρίλη 2019 στην πλατεία Κοραή του Πειραιά στις 7 μ.μ από Σωματεία, Κινήσεις και Συλλογικότητες.

Όχι στην ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ

Όχι στο MASTER PLAN της COSCO

Όχι λιμάνι στην Πειραϊκή, όχι LOGISTICS CENTER

Όχι στην κινεζοποίηση των εργασιακών σχέσεων για τους εργαζόμενους

Πειραιάς 18/4/2019

Η Διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Πειραιά

Η υποβολή των φορολογικών δηλώσεων συνεχίζεται, αν και ακόμα με πιο αργούς ρυθμούς καθώς οι φορολογούμενοι έχουν προθεσμία μέχρι τις 30 Ιουνίου για να ανταποκριθούν στην υποχρέωσή τους.

Πηγή: enikonomia.gr

του Αλέκου Αναγνωστάκη

Δεν παίζονται…

Στον κεντρικό πύργο της Παναγίας των Παρισίων το νερό έσταζε από την οροφή με αποτέλεσμα να υφίσταται φθορές ο σκελετός της στέγης. Η  πέτρινη πρόσοψη είχε υποστεί φθορές εξαιτίας και της ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Οι δυο πλαϊνοί πύργοι στηρίζονταν από υποστυλώματα. Τα περίφημα γλυπτά, από τα οποία τρέχει το νερό, έχουν χάσει την πλαστικότητά τους, η σκαλωσιά προς αυτά, ασυντήρητη, είχε αντικατασταθεί από μια ξύλινη.

Παρακμή...

Γι’ αυτό και για άλλα πολλά είχε ζητηθεί ένα κονδύλι συντήρησης 150 εκατ. ευρώ. Αλλά η Γαλλική κυβέρνηση διέθεσε 50! Αυτά είναι γνωστά.

Οι ανακοινώσεις και επισημάνσεις αρχαιολόγων είναι δημόσιες. Τα 100 εκατομμύρια που έλλειπαν ο Μακρόν όμως τα διέθετε για τα ΜΑΤ, τις αύρες, τα χημικά, τις κάμερες και τις παρακολουθήσεις των σύγχρονων κολασμένων. Αλλά τα 100 εκατομμύρια που έλλειπαν σημαίνουν κρίσιμα ελλειπή τεχνικά μέσα πρόληψης και αυτόματης επέμβασης σε περίπτωση πυρκαγιάς.

Σε μια εποχή μάλιστα που τα επαναστατικοποιημένα σύγχρονα μηχανήματα (ανιχνευτές φωτιάς, αυτόματοι πυροσβεστήρες κ.α.)  αποτελούν εγγύηση. Αλλά αυτά στοιχίζουν.

Όλα στο βωμό του κέρδους λοιπόν.

Και τώρα «κλαίνε»! Ο Τραμπ και η Μέλανι, ο Μακρόν και η Άγκελα. Σοκ…

Αυτοί που με την πολιτική τους δεν αφήνουν τίποτα όρθιο. Αυτοί που μόνο με τους πρόσφατους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς και με τους ισλαμοφασίστες του αμερικανοθρεμμένου ISIS προξένησαν ανυπολόγιστες ζημιές στις  αρχαίες πόλεις της Παλμύρα, της Αλέπο, το τμήμα «αρχαία πόλη» της Δαμασκού, στην αρχαία πόλη της Μπόσρα, στο Μεσαιωνικό Φρούριο Κρακ των Ιπποτών, στους πολυάριθμους αρχαίους οικισμούς μεταξύ Χαλεπιού και Ιντλίμπ.

Αυτοί που το 2003 αντί να προστατεύουν, πρωτίστως, το ιστορικής σημασίας μουσείο της  Βαγδάτης (η παρουσία ενός άρματος και μερικών στρατιωτών αρκούσε), έσπευδαν να προστατεύσουν τα Υπουργεία Πετρελαίου και Εσωτερικών της Βαγδάτης. Με αποτέλεσμα τη λεηλασία του ιστορικού Μουσείου της Βαγδάτης αλλά και της Μοσούλης που ως μόνο ιστορικό προηγούμενο παρόμοιας καταστροφής είχαν τη μογγολική επιδρομή τον 13ο αιώνα. Τότε που, κατά μαρτυρίες, ο ποταμός Τίγρης βάφτηκε μαύρος από το μελάνι των βιβλίων που ρίχτηκαν σε αυτόν.

«Εναπόκειται σε εμάς να μετατρέψουμε αυτή την καταστροφή σε μια ευκαιρία να ενωθούμε, έχοντας βαθιά επηρεαστεί από αυτό που ήμασταν στο τι πρέπει να είμαστε και να γίνουμε καλύτεροι από αυτό που είμαστε. Εναπόκειται σε εμάς να βρούμε το νήμα του εθνικού μας σχεδίου», πρόσθεσε ο Μακρόν. «Θα ξαναχτίσουμε τη Νοτρ Νταμ ακόμη πιο όμορφα και θέλω να ολοκληρωθεί μέσα σε 5 χρόνια από τώρα, μπορούμε να το καταφέρουμε», είπε ο Γάλλος πρόεδρος. Αλλά το περιθώριο των πέντε ετών που δίνει ο Μακρόν για την αποκατάστασή της Παναγίας των Παρισίων συμπίπτει με τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων, του πλέον εμπορευματοποιημένου και αγοραίου θεσμού στην ιστορία του αθλητισμού, το 2024 στο Παρίσι.

Δεν παίζονται…

Για τον ίδιο λόγο που  η γαλλική κυβέρνηση, ή ορθότερα οι γαλλικές κυβερνήσεις και η ειδικευμένη στις αποκαταστάσεις μονοπωλιακή εταιρεία «Le Bras Freres», λειτουργούν με βάση το σύγχρονο θεό, το (καπιταλιστικό) κέρδος, για τον ίδιο ακριβώς λόγο επιχειρούν την αποκατάσταση του ιστορικού μνημείου. Για να προλάβουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Στην εποχή μας το καινούριο είναι πως η αγορά και οι κοινωνίες της είναι αδύνατο να εντάξουν τις ιστορικά πρωτόγνωρες παραγωγικές δυνάμεις που η εργατική τάξη παράγει και η αγορά  ιδιοποιείται και διαστρέφει, δίχως σοβαρές διαταραχές στη λειτουργία της. Γι’ αυτό, όλο και πιο συχνά  επιστρέφουν στα σκοταδιστικά μεταφυσικά οράματα, στη νεκρόφιλη στρατηγική ενός «άλλου κόσμου» της  κατάθεσης των ψυχών  και της ατομικής  σωτηρίας, του  κατακερματισμού της εργασίας, της καταστροφής των πολιτιστικών μνημείων, της σύγχρονης βιομηχανίας των χημικών ουσιών και των ναρκωτικών ως το μόνο υπαρκτό, καπιταλιστικό τους είδωλο.

Εναπόκειται σε εμάς θα λέγαμε λοιπόν το «σοκ» της σημερινής ποιότητας των επάνω και της πολιτικής τους  να αποτελέσει τη βάση, όχι για ένα πανικόβλητο ξέκομα, για μια πλασματική εξιδανίκευση ή για μια γενική κατάψυξη  στην προϋπάρχουσα ιστορία, αλλά για μια αναγέννηση και ανάπτυξη της ανατρεπτικής πλευράς της ιστορικής εξέλιξης, στο πλαίσιο της  εκρηκτικής δυναμικής της σύγχρονης πραγματικότητας.

Στη σημερινή, στη νέα αντιφατική δυνατότητα των παραγωγικών δυνάμεων και της εργασίας, στις επαναστατικές προσδοκίες της επιστήμης και του πολιτισμού, στις νέες εκρηκτικές δυνατότητες ενός ελεύθερου χρόνου χαράς και δημιουργίας, αρμονικής σχέσης με τη φύση, στης νέα δυνητική ποιότητα και κατανομή του παραγόμενου πλούτου, στις ανάγκες για πολιτική χειραφέτηση από τη βαθιά κρίση της αστικής πολιτικής, στις ανάγκες για ειρήνη και εργατική δημοκρατία, δηλαδή στις νέες «σχέσεις - νάρκες» που απειλούν να τινάξουν σε κομμάτια την καπιταλιστική κοινωνία, εκεί περιέχονται οι ιστορικές κατακτήσεις μας ως λαός.

Εκεί υπάρχουν, ζουν και διεκδικούν τα νέα δικαιώματά μας, οι αγώνες και  οι αντιστάσεις απέναντι στην σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα, οι γεμάτες αυτοθυσία εργατικές ιστορικές απόπειρες.

Όπως άλλωστε και από την άλλη μεριά, στη μορφή που παίρνει η πολιτιστική και γενικότερη βαρβαρότητα του σύγχρονου καπιταλισμού  υπάρχουν, ζουν και διεκδικούν τα δικά τους δικαιώματά τους, οι ήττες, τα λάθη, οι αποτυχίες, οι προδοσίες, η υποταγή του εργατικού κινήματος, τα κάθε λογής αστικά ρεύματα.

Tο σοκ της σημερινής κατάστασης μπορεί να λειτουργήσει θετικά. Εξάλλου, σε κάθε γεγονός και σε κάθε εποχή  πέραν της καταστροφής υπάρχει και το «άλλο».

Η στάχτη που άφησε η φωτιά στην Παναγία των Παρισίων και ο κόκορας που βρέθηκε σήμερα μέσα στις στάχτες. Υποδείγματα συλλογικών και «ατομικών» δράσεων που δίνουν μήνυμα αντίστασης και προοπτικής απέναντι στη βαρβαρότητα.

Ο παγκόσμιας φήμης αρχαιολόγος Khaled al Assad, διευθυντής αρχαιοτήτων της Παλμύρας, αρνήθηκε να συνεργαστεί και να αποκαλύψει το μέρος όπου φυλάσσονταν αντικείμενα τέχνης, με αποτέλεσμα να βασανιστεί και να αποκεφαλιστεί στον αρχαιολογικό χώρο της Παλμύρας τον Αύγουστο του 2015. Η δικηγόρος Samira El Nuaimi, βασανίστηκε και εκτελέστηκε από τους αντάρτες του Ισλαμικού Κράτους στη Μοσούλη το Σεπτέμβριο 2014 δίχως να αποκαλύψει αρχαιολογικούς θησαυρούς. Δεκατέσσερα στελέχη της Υπηρεσίας Αρχαιοτήτων της Συρίας  βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν επειδή αρνήθηκαν να συνεργαστούν με τους εξτρεμιστές.

Όλοι αυτοί και «οι τόσοι άλλοι» ανώνυμοι αγωνιστές είμαστε εμείς. Εμείς  που πονάμε και αγωνιζόμαστε για την παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά, από τις Άνδεις ως τα χωριά του Αμαζονίου, τη λεηλατημένη Τροία ως την αγγλο-κλεμμένη Ακρόπολη, εμείς που φυλάσσουμε το κλάμα της Φελάχας και το ταξίμι του μπουζουκιού ως λαϊκά τιμαλφή, εμείς που γνωρίζουμε πως τα έργα τέχνης, η τέχνη γενικά εκφράζει και, καθώς σημειώνει ο Πικάσο, αγρυπνεί αδιάκοπα μπρος στα θλιβερά, τα φλέγοντα ή ευχάριστα όλου του κόσμου.

Εμείς λοιπόν, οι μόνοι  που  θρηνούμε για την Παναγία των Παρισίων.

Γιατί είμαστε με την ομορφιά, τη γνήσια, την από μέσα, του Κουασιμόδου και τις αξίες του Γιάννη Αγιάννη.

Εμείς οι «κάτω» που προσπαθούμε να γνωρίσουμε και κατανοήσουμε τη κοινωνική μας θέση και τον ιστορικό μας  ρόλο.

Εμείς που συνειδητοποιούμε πως μόνο ο δικός μας πολιτισμός, ο εργατικός πολιτισμός της κοινωνικής χειραφέτησης, μπορεί να σώσει και τον αστικό πολιτισμό, τον πολιτισμό μιας τάξης που παρακμάζει.

πηγη: kommon.gr

Οι χρυσαυγίτες, εκπροσωπώντας πλήρως αυτό που είναι, θέλουν και ...αποζημίωση από τους κομμουνιστές για την περίοδο 1944 - 1949

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Συμπεριφέρθηκαν – για μια ακόμα φορά – ως αυτό που είναι, δηλαδή ως ναζί και πολιτικοί απόγονοι των ταγματασφαλιτών.  

Αυτή τη φορά «πρωταγωνιστής» ήταν ο χρυσαυγίτης βουλευτής Ευ.Καρακώστας, ο οποίος εξαντλώντας την επιχειρηματολογία κάθε «σωστού» σύγχρονου ταγματαλήτη είπε, κατά τη διάρκεια της συζήτησης στη Βουλή για τις γερμανικές αποζημιώσεις: 

«…να ανοίξει και ένα ακόμη κεφαλαιώδες ζήτημα για το ελληνικό έθνος και την ελληνική κοινωνία. Ως βουλευτής Βοιωτίας κι έχοντας την τύχη η γιαγιά μου να κατάγεται από το Δίστομο θα ήθελα να ενημερώσω πως το Δίστομο, όπως και πλήθος άλλων χωριών και πόλεων της Ελλάδος, δεν επλήγη μόνο από τους Γερμανούς. Ήρθε λοιπόν η ώρα να ανοίξει και το ζήτημα της διεκδίκησης από το ελληνικό κράτος των απαιτήσεων για τα ανθρώπινα θύματα, τους νεκρούς, τους τραυματίες, τους απαχθέντες, και για τις καταστροφές σε υποδομές και περιουσίες, οι οποίες προκλήθηκαν με ευθύνη του ΚΚΕ από το 1944 και μέχρι το 1949. Το, κατά τον επονομαζόμενο Γέρο της Δημοκρατίας, Γεώργιο Παπανδρέου, κόμμα του εγκλήματος και της προδοσίας, ο δεύτερος μεγαλύτερος ιδιοκτήτης ακινήτων στην Ελλάδα, ήρθε η ώρα να πληρώσει το λογαριασμό του συμμοριτοπολέμου» (βίντεο με τις δηλώσεις του Καρακώστα και τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν εδώ). 

Θα μπορούσαν να πούνε τίποτα άλλο αυτοί που έχουν χαραγμένες σβάστικες στα χέρια και χαιρετούν ναζιστικά; 

Θα μπορούσαν να πούνε οτιδήποτε άλλο – από το να εξομοιώνουν τους ναζί στο Δίστομο με εκείνους που αγωνίστηκαν για την απελευθέρωση της πατρίδας – αυτοί που θαυμάζουν τις κτηνωδίες και γελάνε με το Άουσβιτς;

Το συγκεκριμένο ναζίδι – ο Καρακώστας – που ανέλαβε να μιλήσει για …αποζημιώσεις των κομμουνιστών (!) – αρέσκεται να απαγγέλλει, δίπλα στο αρχιναζίδι Μιχαλολιάκο, στα χρυσαυγίτικα, το  (απαγορευμένο στη Γερμανία) τραγούδι του Horst Wessel που χρησιμοποιήθηκε ως ύμνος των SA, των ταγμάτων εφόδου του ναζιστικού κόμματος της Γερμανίας, πριν αυτό ανέβει στην εξουσία, ενώ μετά το 1933 επισημοποιήθηκε ως παράλληλος «εθνικός ύμνος» (jailgoldendawn.com).

Δείτε το βίντεο (ΕΔΩ) με την απαγγελία «του Θούριου της Χρυσής Αυγής» από τον Καρακώστα στον Ασπρόπυργο στις 21/6/2017 («Ορθό το λάβαρο και η Νίκη μας προσμένει/ Ψηλά το μέτωπο και η καρδιά σκληρή/ Στον κόσμο αυτόν εμείς θα δείξουμε πως μένει/ Το θάρρος άπαρτο και φρούριο η τιμή/ Χτυπάτε αλύπητα με λύσσα με φοβέρα/ με θάρρος σύντροφοι τα τείχη των εχθρών/ με τη Χρυσή Αυγή θα γίνουμε μια μέρα/ εκατομμύρια στρατός αγωνιστών»). Στο ίδιο βίντεο η αυθεντική εκδοχή του ύμνου της ναζιστικής Γερμανίας. Στο τέλος του βίντεο ο Μιχαλολιάκος εξηγεί ακριβώς τι είναι αυτοί οι στίχοι…

Πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο, τον Καρακώστα, που λίγες μέρες πριν την περσινή επέτειο του Πολυτεχνείου, από το βήμα της Βουλής είπε «ο μοναδικός σήμερα εκλεγμένος απευθείας από το λαό μέσω δημοψηφίσματος πρόεδρος της δημοκρατίας είναι, είτε το θέλετε, είτε όχι, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος». Ποιος Γεώργιος Παπαδόπουλος; Μα «φυσικά» ο δικτάτορας. Ποιον άλλον θα μπορούσε να εκθειάσει το χουντοναζίδι; (βίντεο ΕΔΩ)

Μετά τις δηλώσεις του Καρακώστα και μετά τις αντιδράσεις οι χρυσαυγίτες επέστρεψαν με τον Λαγό να μιλά για το «Βίτσι και το Γράμμο», λέγοντας πως εάν χρειαστεί θα ξαναδοθεί τους ανάλογη απάντηση στους κομμουνιστές. Ποιος Λαγός; Μα ποιος άλλος; Ο Λαγός των ναζιστών. 

Με λίγα λόγια: Οι χρυσαυγίτες, εκπροσωπώντας πλήρως αυτό που είναι (ταγματαλήτικα ναζίδια), θέλουν και …αποζημίωση από τους κομμουνιστές για την περίοδο 1944 – 1949.

πηγη: imerodromos.gr

Η ευρωζώνη ήταν και παραμένει ο μεγάλος ασθενής υπό αποσύνθεση στην παγκόσμια οικονομία

“Ατύχημα” και τραγωδία η συμμετοχή της Ελλάδας στο ευρώ

Με τις πέντε μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρωζώνης να κατεβάζουν αισθητά ταχύτητα ή και να παγιδεύονται στη στασιμότητα, τα σενάρια μίας νέας ύφεσης στην περιοχή ενισχύονται. Επενδυτικοί οίκοι έχουν επανειλημμένα κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου, στον απόηχο και των άκρως ζοφερών στοιχείων για τη Γερμανία και την Ιταλία, αλλά και καθώς η αβεβαιότητα για το Brexit και τις εμπορικές αντιπαραθέσεις έχει χτυπήσει κόκκινο.

Μεταξύ αυτών που εκφράζουν ανησυχία είναι και η UBS, η οποία στην πρόσφατη μελέτη της με τίτλο: To μέλλον της Ευρώπης: Η Ευρωζώνη και η επόμενη ύφεση» εξετάζει αναλυτικά το πώς η οικονομία της Ευρωζώνης, οι κεφαλαιαγορές και το ευρώ θα μπορούσαν να αντεπεξέλθουν σε μια πιθανή σοβαρή οικονομική κρίση.

Πιο συγκεκριμένα, η μελέτη εξετάζει τρία σενάρια «άσκησης αντοχής» (stress-test), από την πιθανή ανάπτυξη έως τις περιπτώσεις ήπιας ή και σκληρής ύφεσης, προκειμένου να αναγνωρίσει τα κύρια ρίσκα για τις αγορές ομολόγων, για τα βασικότερα νομίσματα συμπεριλαμβανομένου του ευρώ, καθώς και για τις ευρωπαϊκές τράπεζες.

«Μια περίοδος ύφεσης θα έθετε, δίχως άλλο, σε κίνδυνο τον συνεκτικό χαρακτήρα της Ευρωζώνης. Ενώ έχουμε την πεποίθηση ότι το ευρώ θα ήταν ικανό να επιβιώσει ακόμα και ένα σενάριο δριμείας ύφεσης, οι επενδυτές οφείλουν να συνυπολογίσουν τα μέτρα λιτότητας και τον λαϊκισμό ως εξίσου σημαντικές απειλές, ενδεχομένως οδηγώντας σε στροφή προς άλλα τοπικά νομίσματα, όπως η βρετανική λίρα ή το ελβετικό φράγκο» σχολίασε ο Ricardo Garcia, επικεφαλής της έρευνας. «Η έξαρση του λαϊκισμού έχει οδηγήσει σε περιόδους ύφεσης κατά το παρελθόν» συμπλήρωσε.

Σύμφωνα με τα ευρήματα της μελέτης, κίνδυνοι συγκέντρωσης απαντώνται σε μέλη της Ευρωζώνης, όπως η Ιταλία, όπου η πίεση της αγοράς και οι υποβαθμίσεις πιστοληπτικής ικανότητας πιθανώς να καταλήξουν αναγκαστικά σε άκρως μη δημοφιλείς οικονομικές ρυθμίσεις, αλλά και στην Ελλάδα, η οποία πιθανόν να απαιτήσει επιπλέον χρηματοδότηση. Οι επενδυτές συνιστάται να προετοιμασθούν αναλόγως, καθώς τόσο το ελληνικό (2015) όσο και το ιταλικό (2018) αδιέξοδο οδήγησε σε πτώση ολόκληρης της οικονομίας, προειδοποιεί η έκθεση.

Σε γενικές γραμμές, μια μελλοντική ύφεση θα κατέληγε ενδεχομένως σε σημαντικές διαρθρωτικές αλλαγές για την Ευρωζώνη, επηρεάζοντας ακόμα και τα πλέον ισχυρά μέλη της. Οι ιδιαίτερα αρνητικές αποδόσεις του 10ετούς γερμανικού ομολόγου (Bund) δύνανται να προκαλέσουν δυσκολίες στον γερμανικό τραπεζικό κλάδο, να ωθήσουν τις τιμές των λιανικών καταθέσεων σε αρνητικά πρόσημα, και να ενισχύσουν τη δημοτικότητα λαϊκιστικών κομμάτων, όπως το Alternative for Germany (AfD), δυσχεραίνοντας ακόμα περισσότερο τον μελλοντικό σχηματισμό κυβέρνησης για την εξέχουσα οικονομία της Ευρώπης.

Με τις Ευρωεκλογές να πλησιάζουν σε λίγες μόλις εβδομάδες και με τέσσερις από τους πέντε Προέδρους της Ε.Ε. να αναλαμβάνουν τα καθήκοντά τους για πρώτη φορά έως το τέλος του έτους, συμπεριλαμβανομένου του διαδόχου του Mario Draghi στο τιμόνι της ΕΚΤ, επιπρόσθετοι παράγοντες κινδύνου και το κλίμα γενικευμένης αβεβαιότητας χρειάζεται να ληφθούν υπόψη στην περίπτωση επενδύσεων στην Ευρώπη.

Ειδικά για την ΕΚΤ το σενάριο σοβαρής ύφεσης που περιλαμβάνεται στην έκθεση προβλέπει μία νέα γενιά νομισματικής πολιτικής. Διάφοροι μοχλοί πίεσης, όπως οι αγορές μετοχών ή πιθανώς πιο σημαντικά μέτρα (‘χρήματα από το ελικόπτερο’ ή απρόβλεπτα αρνητικά επιτόκια), προτρέπουν τους επενδυτές να μην θεωρούν δεδομένο το μηδέν ως το χαμηλότερο όριο.

Η Christine Novakovic, Head of Wealth Management EMEA της UBS, σχολίασε πως οι πελάτες εντός και εκτός Ευρώπης ομολογούν ότι ανησυχούν για τους κινδύνους μιας μελλοντικής ύφεσης. «Και ενώ πιστεύουμε ότι με τον κατάλληλο σχεδιασμό και οικονομικό προγραμματισμό οι επενδυτές δύνανται να ξεπεράσουν κάθε δυσκολία και εμπόδιο, αντιμετωπίζουμε τις ανησυχίες αυτές με τη δέουσα σοβαρότητα και αισθανόμαστε την ανάγκη να τις θέσουμε επί τάπητος» ανέφερε.

Επομένως, εάν αναλογιστούμε την Ευρώπη σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα, αυτό θα βοηθήσει τους πελάτες μας να λάβουν εμπεριστατωμένες αποφάσεις και να διαχειριστούν αναλόγως τον βαθμό έκθεσής τους, κατέληξε.

Από την πλευρά του ο Mark Haefele, Chief Investment Officer της UBS Global Wealth Management, δήλωσε πως υπάρχει ένα σύννεφο αβεβαιότητας που πλανάται πάνω από τη νομισματική ένωση. «Το μέλλον της θα εξαρτηθεί από μια νέα γενιά ηγετών, συμπεριλαμβανομένου και του νέου Προέδρου της ΕΚΤ, και θεωρούμε ότι οι επενδυτές είναι επαρκώς πληροφορημένοι για να λάβουν υπόψη τους τυχόν ρίσκα που θα οδηγούσαν σε ύφεση, όταν προετοιμάζουν τα χαρτοφυλάκιά τους» σημείωσε. 

«Προκειμένου να χτίσουμε μια μακροπρόθεσμη στήριξη του ευρώ, πιστεύουμε ότι είναι γεγονός ζωτικής σημασίας οι επιμέρους κυβερνήσεις να επιδιώξουν να ακολουθήσουν τα σχέδιά τους για να ολοκληρώσουν την ενοποίηση των τραπεζοπιστωτικών αγορών και των αγορών κεφαλαίου, διαισθανόμενες τη σοβαρότητα της επείγουσας αυτής ανάγκης, δημιουργώντας και αναπτύσσοντας πρόσθετο δημοσιονομικό χώρο» τόνισε και ο Θέμης Θεμιστοκλέους, Επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Γραφείου Επενδύσεων της UBS Wealth Management.

πηγή: naftemporiki.gr - iskra.gr

Δεν πέρασε πολύς καιρός από τη στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ που οδήγησε στη φρικτή δολοφονία του Μουαμάρ Καντάφι, τον Οκτώβριο του 2011, και η Λιβύη εξελίχθηκε σε Νέμεση της Δύσης. Η κατάρρευση του απολυταρχικού καθεστώτος δεν έδωσε τη θέση της σε κάτι που να μοιάζει από μακριά με δημοκρατία, αλλά στον κατακερματισμό του κράτους και στην πανσπερμία των παραστρατιωτικών, κυρίως ισλαμικών, ομάδων. Η δολοφονία του Αμερικανού πρεσβευτή Κρίστοφερ Στίβενς από τους τζιχαντιστές της Ανσάρ αλ Σαρία στη Βεγγάζη, τον Σεπτέμβριο του 2012, προκάλεσε σάλο στα διεθνή μέσα ενημέρωσης, σε αντίθεση με τους σχεδόν καθημερινούς πλειστηριασμούς μαύρων δούλων στην Τρίπολη, που περνούν στα ψιλά. Αφού «απελευθέρωσαν» τη Λιβύη, οι μεγάλες δυνάμεις ενδιαφέρονταν μόνο να συντηρούν τη ροή πετρελαίου και να εμποδίζουν τη ροή απελπισμένων μεταναστών προς τον Βορρά.

Το τελευταίο δεκαήμερο, ο λιβυκός εφιάλτης επανήλθε στην πρώτη γραμμή της διεθνούς επικαιρότητας εξαιτίας του Χαλίφα Χάφταρ. Πρόκειται για «έναν παλιό πράκτορα της CIA που εξελίσσεται σε πονοκέφαλο για τις ΗΠΑ», όπως προειδοποιούσε από τον Αύγουστο του 2016 η Washington Post. Εχοντας θέσει υπό τον έλεγχό του ολόκληρη την ανατολική και τη νότια Λιβύη, ο ισχυρότερος πολέμαρχος της χώρας εξαπέλυσε στις 4 Απριλίου επίθεση με στόχο να καταλάβει την Τρίπολη, ανατρέποντας την αναγνωρισμένη από τη Δύση και τον ΟΗΕ κυβέρνηση του Φαγέζ αλ Σεράζ. Αλλά ποιος είναι ο μυστηριώδης κύριος Χάφταρ και πώς έφτασαν τα πράγματα στο χείλος ενός γενικευμένου εμφυλίου πολέμου με απρόβλεπτες επιπτώσεις;

Ενόψει της MEPC 74 του IMO τον ερχόμενο Μάιο, η Γαλλία πρότεινε στον Οργανισμό τον περιορισμό των ταχυτήτων των ποντοπόρων πλοίων (speed limit) ως ένα πρώτο βήμα για την μείωση των εκπομπών GHG.

Σύμφωνα με την γαλλική πρόταση η μείωση των ταχυτήτων από τα ποντοπόρα πλοία μπορεί να λειτουργήσει ως «ένα εξαιρετικά έγκαιρο και μεταβατικό μέτρο» παρά το βραχυχρόνιο χαρακτήρα εφαρμογής του. Παράλληλα αναφέρεται ότι το εν λόγω μέτρο δεν μπορεί να εφαρμοστεί για όλους τους τύπους πλοίων όπως τα επιβατηγά.

Να σημειωθεί τέλος ότι η Γαλλία αποτελεί έναν από τον στυλοβάτη για την μείωση των αέριων εκπομπών ρύπων σε διεθνές επίπεδο εξ’ ου και η «Συμφωνία των Παρισίων» , η οποία υπεγράφη το 2016.

Φωτό: Pixabay

ΠΗΓΗ; naftikachronika.gr

Πώς θα τρέφονται 10 δισεκατομμύρια κάτοικοι που θα έχει η Γη το 2050; Θα έχει εξασφαλιστεί η διατροφική ποιότητα και παράλληλα θα έχουν μειωθεί οι ανισότητες; Το Museu do Amanha (Μουσείο του Αύριο) του Ρίο προσπαθεί να απαντήσει στις ερωτήσεις αυτές.

Πηγή: ΑΠΕ - enikos.gr

Με αφορμή το βιβλίο που επιμελήθηκαν ο Γιάννης Κουζής και ο Κώστας Δημουλάς «Κρίση και κοινωνική πολιτική» (εκδ. Τόπος), η «Εφ.Συν.» μίλησε μαζί τους, αλλά και με τρεις γυναίκες που χτυπήθηκαν ανελέητα (απόλυση, ανεργία, ημιαπασχόληση με «ψίχουλα») από την οικονομική κρίση.

Το 2012 η Λίτσα Πατσατζή βρέθηκε ανάμεσα στους 3.068.000 πολίτες που ο τότε ΕΟΠΥΥ κατέγραφε ως ανασφάλιστους, τους 1,4 εκατομμύριο που η ΕΛΣΤΑΤ κατέγραφε ως άνεργους, τους 380.000 ελεύθερους επαγγελματίες που ο ΟΑΕΕ κατέγραφε ως άτομα που απώλεσαν την ασφάλισή τους -και μαζί με αυτήν, την πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Η Γεωργία Γούλα ζει στη Φυλή και είναι νοσηλεύτρια στο Θριάσιο Νοσοκομείο Ελευσίνας. Μέλος της «Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης Πολιτών Φυλής», ασχολείται από το 2011 με τις δομές τροφίμων και τα δίκτυα «χωρίς μεσάζοντες», που σταδιακά μετεξελίχθηκαν σε αγορές καταναλωτών.

«Για ένα γαμώτο ξεκίνησε η όλη ιστορία. Σε μας μπορεί να μειώθηκαν οι μισθοί, να κόπηκαν τα δώρα, να χάσαμε περίπου 500 ευρώ από το μηνιαίο εισόδημά μας, και πάλι όμως δεν άλλαξε η ζωή μας τόσο πολύ όσων εκείνων που χάσανε τη δουλειά τους και φτάσανε στο σημείο να μην έχουν ούτε ένα ευρώ να πάρουν ένα καρβέλι ψωμί».

Η 22χρονη Βενετία Γραικού ανήκει στην περίφημη γενιά των 400 ευρώ – για την ακρίβεια, μέχρι την κατάργηση του υποκατώτατου μισθού πριν από δύο μήνες, πληρωνόταν ακόμα λιγότερο, με 260 ευρώ μικτά για τετράωρη απασχόληση.

Ως παιδί που μεγάλωσε μέσα στην κρίση, οι εφηβικές της μνήμες περιλαμβάνουν λέξεις όπως «ανεργία», «απολύσεις», «λουκέτο», «διαθεσιμότητα».

Αν η επιστημονική έρευνα μιλούσε μέσα από τις ιστορίες των ανθρώπων, αυτές οι τρεις γυναίκες θα μπορούσαν να είναι οι πρωταγωνίστριες του συλλογικού τόμου «Κρίση και κοινωνική πολιτική», που μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Τόπος και την Τρίτη 16/4 παρουσιάζεται στο Πάντειο.

Καταλυτική επίδραση

Η οικονομική κρίση που χτύπησε με σφοδρότητα τη χώρα το 2010 επέδρασε καταλυτικά σε όλους τους τομείς της κοινωνικής οργάνωσης, από την αγορά εργασίας και την κοινωνική ασφάλιση μέχρι τις πολιτικές για την υγεία και τη μετανάστευση. Το «φάρμακο» που εφάρμοσαν οι δανειστές στην Ελλάδα (ιδιωτικοποιήσεις, μείωση της φορολογίας του κεφαλαίου, συρρίκνωση των κοινωνικών δαπανών, συμπίεση των μισθών) μπορεί να θεράπευσε την οικονομία, «έγραψε» όμως ανεξίτηλα στις ζωές των «ασθενών».

Οπως θα πουν οι κ. Κουζής και Δημουλάς (που επιμελήθηκαν τον τόμο), στην Ευρωπαϊκή Ενωση το καθεστώς της «μόνιμης λιτότητας» αποκτά θεσμικά χαρακτηριστικά ήδη από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ (1993) και ενισχύεται μέχρι και το Δημοσιονομικό Σύμφωνο (2012) και την απαίτηση ισοσκελισμένων προϋπολογισμών.

Ετσι, τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης, «αντιμέτωπα με τους παραπάνω περιορισμούς και τις αντιφάσεις τους, εντείνουν τις πολιτικές μείωσης των δημόσιων κοινωνικών δαπανών συρρικνώνοντας, κυρίως, τις δαπάνες για τις συντάξεις και τις κοινωνικές μεταβιβάσεις με την ανόρθωση των προγραμμάτων κοινωνικής πολιτικής». Ειδικά στην Ελλάδα, τα τρία μνημόνια μεταβάλλουν δραματικά την πολιτική, την κοινωνική και την οικονομική θέση της χώρας.

Ακραία φτωχοποίηση

O καθηγητής Γιάννης Κουζής είναι κοσμήτορας της Σχολής Πολιτικών Επιστημών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Μαζί με τον συνάδελφό του Κώστα Δημουλά επιμελήθηκαν τον τόμο «Κρίση και κοινωνική πολιτική», μια συλλογική εργασία με τη συμμετοχή 16 επιστημόνων. Αποτελεί πρωτοβουλία της Επιστημονικής Εταιρείας Κοινωνικής Πολιτικής, της οποίας ο Κουζής υπήρξε μέχρι πρόσφατα πρόεδρος, που διοργάνωσε συνέδριο με αντικείμενο την κρίση και τις συνέπειές της σε όλα τα πεδία της κοινωνικής πολιτικής.

«Στο βιβλίο, μαζί με τις τραγικές συνέπειες για την ελληνική κοινωνία, αναδεικνύονται τα αδιέξοδα που παρήγαγαν οι οκτάχρονες πολιτικές διαχείρισης της κρίσης με την επιβολή των 32.000 μνημονιακών εφαρμοστικών διατάξεων, αφήνοντας ανεξίτηλα τα σημάδια τους στο κοινωνικό σώμα για πολλές ακόμη δεκαετίες υπό συνθήκες σκληρής επιτροπείας μιας χώρας που έχει καταστεί αποικία χρέους», μας λέει ο Γιάννης Κουζής.

«Αυτή η θέση ενισχύεται από τη διατήρηση υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων μέχρι το 2060, που στενεύει ασφυκτικά τα περιθώρια άρσης των αδιεξόδων, και με ένα διογκωμένο τμήμα της κοινωνίας να εκπαιδεύεται σε μια μακρόχρονη μίζερη επιβίωση.

»Μια μερίδα του να παλεύει να αποφύγει τον κίνδυνο φτώχειας, με τον οποίο ήδη ζει ο μισός σχεδόν πληθυσμός με βάση τα προ κρίσης εισοδηματικά κριτήρια, και ένα άλλο σημαντικό μέρος του να αναζητεί ανακούφιση βιώνοντας συνθήκες ακραίας φτωχοποίησης.

»Παράλληλα, η μονομερής προσήλωση στην αύξηση δεικτών οικονομικής μεγέθυνσης, που κακώς βαφτίζεται ως ανάπτυξη, φαίνεται να στηρίζεται στις επικερδείς διαθέσεις των όποιων επενδυτών απέναντι σε μια φτηνή αγορά εργασίας και με περιορισμένα τα εργαλεία δημόσιων πολιτικών σε συνθήκες αιωνόβιας υποθήκευσης της δημόσιας περιουσίας.

»Επιπλέον, η πρωτοφανής σε μέγεθος εξωτερική μετανάστευση ιδιαίτερα ειδικευμένου δυναμικού, που ασφυκτιά υπό τις παρούσες και παγιωμένες συνθήκες στην ελληνική αγορά εργασίας, αποτελεί ένα πρόσθετο και οδυνηρό αντιαναπτυξιακό αποτέλεσμα με την παραγωγική και κοινωνική αιμορραγία που συνεπάγεται.

»Βασικός στόχος του βιβλίου είναι η ευρεία ευαισθητοποίηση μέσα από τη γνώση της νέας πραγματικότητας ως αφετηρία για την αναζήτηση λύσεων χωρίς αυταπάτες. Αλλωστε ο ρόλος των κοινωνικών επιστημόνων, ιδιαίτερα μάλιστα στις συνθήκες της σύγχρονης πολυεπίπεδης κρίσης, είναι αυτονόητος. Να ερευνούν και να αναδεικνύουν στο φως τα προϊόντα της γνώσης αντί να επιλέγουν τη συσκότιση».

Πως η Ελλάδα μετατράπηκε σε ειδική οικονομική ζώνη

• Αποδιάρθρωση του συστήματος των συλλογικών συμβάσεων και του τρόπου διαμόρφωσης των μισθών (οι συλλογικές συμβάσεις επανέρχονται σταδιακά)
• Απελευθέρωση των απολύσεων
• Ελαστικοποίηση των ωραρίων
• Ενίσχυση των ευέλικτων και επισφαλών μορφών εργασίας
• Βίαιη συμπίεση των δαπανών για την εργασία
• Σταδιακή μετάβαση της κοινωνικής ασφάλισης από τη συλλογική αντιμετώπιση του κινδύνου του γήρατος στην ατομική ευθύνη
• Περιορισμοί της δέσμης των καλυπτόμενων υπηρεσιών από την κοινωνική ασφάλιση υγείας και του δικαιώματος των πολιτών χρήσης των υπηρεσιών υγείας.