ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΛΑΛΗΣ

Απ’ τη συνάντηση των “mainstream” ακροδεξιών στο Μιλάνο το περασμένο Σάββατο στον Σαλβίνι, τα ιστορικά μονοπάτια του ιταλικού φασισμού , τις σχέσεις μελών του κόμματός του με τη μαφία και το μεγάλο κεφάλαιο, τον ρόλο του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και την επόμενη μέρα της Ευρώπης. Πώς συνδέονται όλα αυτά; Ακολουθούν οι απαντήσεις. 

“Είναι καιρός να πάρουμε πίσω την εξουσία, ήρθε η ώρα να νιώσουμε και πάλι στο σπίτι μας”, δήλωνε ο Bardella σε πρόσφατη ομιλία του κι ενώ όλες οι προβλέψεις μιλούσαν για υπερδιπλασιασμό του αριθμού των ευρωβουλευτών της άκρας Δεξιάς, με τους πιο τολμηρούς να προβλέπουν τον έλεγχο εκ μέρους της του 18% των εδρών του Ευρωκοινοβουλίου [NBC, 17/5/2019, « Far-right has a message before European Parliament elections: ‘We’re coming’»].

Πρότυπο τού πολλά υποσχόμενου ακροδεξιού υποψηφίου είναι, ποιος άλλος(;), ο Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών της Ιταλίας και, σύμφωνα με τις κακές γλώσσες πέριξ του Παλάτσο Μοντετσιτόριο , μελλοντικός ένοικος του ιταλικού πρωθυπουργικού μεγάρου, ο κ. Σαλβίνι. Με πρωτοβουλία του οποίου, το περασμένο Σάββατο, σε μια προσπάθεια να αναδειχθεί η δυναμική του νεοφασιστικού- ακροδεξιού ρεύματος σε Ιταλία και Ευρώπη, διοργανώθηκε στην Piazza Duomo του Μιλάνου κοινή εκδήλωση με τη Λεπέν, τον Γκέερτ Βίλντερς, καθώς και τον επικεφαλής της Εναλλακτικής για τη Γερμανία. Μεγάλος απόντας, βέβαια, ήταν ο  Βίκτορ Όρμπαν, ο οποίος όμως έχει δηλώσει τη στήριξή του στον Σαλβίνι και την πρόθεση να συνεργαστεί μαζί του μετεκλογικά.

Προηγουμένως, ο Ιταλός είχε προειδοποιήσει, διαπνεόμενος, ενδεχομένως, από τις φιλελεύθερες αρχές του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, τους πρόσφυγες και τους μετανάστες να μην πατήσουν στη χώρα του, γιατί «ούτε στα παιδιά τους θα επιτραπεί να πάνε σχολείο, ούτε θα νομιμοποιηθεί η παραμονή τους, ούτε θα τους παροχετευθεί δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη», ενώ, θα τιμωρείται με πρόστιμο όποιος βοηθά στην περισυλλογή τους από τη θάλασσα.

Ο κ. Σαλβίνι δηλώνει πατριώτης.

Έχουμε τονίσει και σε παλαιότερο σημείωμά μας (βλ. https://www.imerodromos.gr/o-thyrsos-toy-fasismoy-kai-i-makronisos/ ) ότι η Ιταλία είναι μία από τις ελάχιστες χώρες (στις οποίες συμπεριλαμβάνεται, αλίμονο, κι η Ελλάδα) με αισθητά χαμηλό ποσοστό τιμωρίας των αξιωματούχων, των μελών και των συνεργατών του φασιστικού καθεστώτος. Όπως, άλλωστε, είχε παραδεχθεί ήδη από τις πρώτες μεταπολεμικές στιγμές ο Παλμίρο Τολιάτι, υπουργός Δικαιοσύνης και Γ.Γ. του άλλοτε κραταιού ΚΚΙ, ήταν «πρακτικά αδύνατο να διωχθούν όλοι όσοι είχαν λάβει ταυτότητα του Φασιστικού Κόμματος».

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση του αρχιδικαστή Gaetano Azzariti, o οποίος είχε εφαρμόσει τους αντισημιτικούς νόμους του καθεστώτος στη δεκαετία του ’30 και μεταπολεμικά αναρριχήθηκε στην κορυφή του Συνταγματικού Δικαστηρίου της χώρας, με την προτομή του να κοσμεί μέχρι και σήμερα τις δικαστικές αίθουσες της Ρώμης [ Ηistory Today, 24/7/2018, «Forgetting Fascism-Never fully exorcised, the memory of Italy’s fascist past is fading»]…

Ωστόσο, αποτελεί αυτό το γεγονός αναγκαία και ικανή συνθήκη, επεξηγηματική του φασιστικού αποθέματος ιδεών, το οποίο κατάφερε να παραμείνει παρόν στην πορεία της Ιστορίας;

Όπως καταλαβαίνετε, έχουμε διαφορετική άποψη. Πρώτον, διότι ο φασισμός εκπροσωπήθηκε μεταπολεμικά στην κεντρική ιταλική πολιτική σκηνή από το μοναδικό κόμμα της Δεξιάς, το Movimento Sociale Italiano (MSI). Δεύτερον, γιατί δεν θα υπήρχε η κοινωνική νομιμοποίηση της φασιστικής ρητορικής και ενίσχυσης των φασιστικών πρακτικών από τον Σαλβίνι, αν προηγουμένως δεν είχε προλειάνει το έδαφος ο ντροπαλός ακροδεξιός με το καρφιτσωμένο χαμόγελο, Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Εξηγούμαστε.

Το 1994, η Ιταλία πέρασε από την Πρώτη στη Δεύτερη Δημοκρατία. Θεσπίστηκε ένα νέο πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα, το οποίο είχε σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να επιτρέπεται η δημοκρατική εναλλαγή στην εξουσία των δύο μεγάλων κομμάτων. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο τα λεγόμενα κεντροδεξιά κόμματα έπρεπε να επανανοηματοδοτήσουν την πολιτική τους ύπαρξη. Μια από τις λύσεις; Η επαναφορά στον δημόσιο λόγο της νοσταλγίας και του θαυμασμού του φασιστικού καθεστώτος και του Μουσολίνι προσωπικά.

Κόμματα όπως το Alleanza Nazionale του Φίνι, έκλεισαν μια για πάντα την πόρτα του φιλελευθερισμού, ενώ άλλα, όπως το Lega Nord και το Forza Italia του Μπερλουσκόνι αποτέλεσαν τον κομματικό πόλο που φέρει τον εύγλωττο χαρακτηρισμό του «φασισμού της νέας χιλιετίας».

«Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι», εξηγούσε πριν μερικά χρόνια ο ακαδημαϊκός Roberto Chiarini,    «ήταν αυτός που έκανε το πρώτο επίσημο βήμα για να βγει η άκρα Δεξιά από τη γωνία της κοινωνικής απαξίωσης, λίγο προτού λάβει την απόφαση το ’93 να κατέλθει στον πολιτικό στίβο»[ E. Galli della Loggiaa, “Una destra diversa’’, Φεβρουάριος 2012 ]. Κι αφού κατάφερε να ασκήσει την κατάλληλη επιρροή ( διάβαζε έλεγχο των ΜΜΕ) ώστε οι φασιστικές ιδέες του να γίνουν αποδεκτές και πολιτικοί όπως η Αllesandra Mussolini, πρώην σημαίνον στέλεχος του MSI, να εμφανιστούν στο πεδίο της κυρίαρχης εξουσιαστικής διελκυστίνδας, κατέκτησε την πλειοψηφία, καθιστώντας σαφές ότι, όχι μόνο είχε μεγάλο αριθμό οπαδών, αλλά και την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης…

                                      (Bενετία, 2003)

Έτσι, φτάσαμε στο σημείο δηλώσεις του Καβαλιέρε όπως αυτή: «ο Μουσολίνι έστελνε ανθρώπους για διακοπές σε ένα γραφικό νησί της Μεσογείου» και αυτή: «με εξαίρεση το μέγιστο σφάλμα του, τους φυλετικούς νόμους, ο Μουσολίνι έπραξε ορθά» (πάντα υπό το πρίσμα ότι ο φασισμός ήταν δικτατορία, αλλά όχι τόσο βάναυση όσο ο ναζισμός) να θεωρούνται αποδεκτές- ενδεικτικές της πολιτικής παράδοσης της χώρας.

Πάνω σε αυτό τον δρόμο, της λήθης, του μίσους, της συστηματικής προπαγάνδας και του ευτελισμού του πρώτου άρθρου του μεταπολεμικού Συντάγματος της Ιταλίας, που αναφέρεται στη φύση του πολιτεύματος, βάδισε ο Σαλβίνι. Ιδανική πορεία για έναν αμφιλεγόμενο –στην καλύτερη- πολιτικό που αναπήδησε μέσα από τις χωματερές της Ιστορίας.

Και δεν αναφερόμαστε μόνο στις μισαλλόδοξες απόψεις του…

Ο Σαλβίνι ανέλαβε τα ηνία τoυ Lega, έπειτα από την ανάμειξη τού μέχρι τότε ηγέτη του κόμματος Umberto Possi, στο σκάνδαλο απάτης και υπεξαίρεσης από το ιταλικό κράτος τού διόλου ευκαταφρόνητου ποσού των 49 εκατ. δολαρίων.

Κοιτώντας τις σημειώσεις μας αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό το όνομα κάπου το έχουμε ξαναδεί… Μα, ναι!  Ήταν η υπογραφή του Possi, η οποία, από κοινού με εκείνη του Φίνι, στις αρχές της δεκαετίας μας ποινικοποίησαν τη μετανάστευση και την παράνομη είσοδο στη χώρα. Ήταν, ακόμη, τα ίδια πρόσωπα που έθεσαν σε εφαρμογή τη ναζιστικής έμπνευσης λήψη δακτυλικών αποτυπωμάτων από τα παιδιά των τσιγγάνων, νομιμοποιώντας παράλληλα τις πολιτοφυλακές εθελοντών, οι οποίες εντόπιζαν και παρέδιδαν στις Αρχές παράτυπους μετανάστες. Ένας από τους επικεφαλής αυτών των κεκαλυμμένων ταγμάτων μελανοχιτώνων ήταν ο Mario Borghezio, ευρωβουλευτής του Lega σήμερα, στενά συνδεδεμένος με νεοφασιστικές κινήσεις, τις πλάτες των οποίων βαραίνουν ήδη τρία καταγεγραμμένα εγκλήματα μίσους [https://rowman.com/ISBN/9781498510707/Eurasianism-and-the-European-Far-Right-Reshaping-the-Europe%E2%80%93Russia-Relationship].

Φίλοι των εργατών… μόνο στα λόγια

Το κόμμα του Σαλβίνι κατήλθε στις εκλογές του 2018 θέτοντας στο επίκεντρο του προγράμματός του, εκτός της λήψης δρακόντειων μέτρων για τη μετανάστευση, την υπόσχεση για βελτίωση των μισθών, της απασχόλησης και των συνθηκών εργασίας των Ιταλών εργαζομένων, εξαγγέλλοντας μάλιστα φορολογικές μεταρρυθμίσεις που θα εξομάλυναν σε έναν βαθμό τον δείκτη ανισότητας στη χώρα.

Όταν, βέβαια, ο Σαλβίνι και οι συν αυτώ κλήθηκαν να απεκδυθούν την εύχρηστη, φιλεργατική λεοντή καμουφλαρίσματος και να κλείσουν τις εισόδους των φορολογικών σπηλιών του Αλή Μπαμπά των μεγάλων πολυεθνικών, τότε, χωρίς κανέναν απολύτως δισταγμό, απέρριψαν την πρόταση για τη δημιουργία μιας Αρχής που θα έλεγχε ή καλύτερα θα κρατούσε τα προσχήματα στο όργιο φοροδιαφυγής των εταιρικών γιγάντων.

Την ίδια θέση κράτησαν οι κομπογιαννίτες του υπερπατριωτισμού αλά ιταλικά, οι οποίοι συνιστούν τον ρατσισμό δια πάσαν πολιτική νόσον και πάσαν μαλακίαν , απορρίπτοντας την επιβολή ενός ελάχιστου φορολογικού συντελεστή της τάξης του 25% επί των κερδών των μεγάλων επιχειρήσεων, την ίδια στιγμή που 1 στους 4 Ιταλούς κινδύνευε να βρεθεί κάτω από το όριο της φτώχειας.

Και, τότε, πώς θα έρθουν οι επενδύσεις αν δεν δημιουργηθεί το κατάλληλο επιχειρηματικό περιβάλλον, ρε «σταλίνες», ωρύονται διαβάζοντας τούτες τις γραμμές τα διάφορα «τζημεροειδή» και οι κλακαδόροι τού απροκάλυπτα νεοφιλελεύθερου αρχηγού της εν Ελλάδι αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Χαλαρώστε, θα τους απαντήσουμε, άλλη μια φορά. Γνωρίζουμε ποιων οικονομικών συμφερόντων υπηρέτες είστε. Απλώς, ορισμένες φορές, ένεκα της ρημάδας της νομιμοποίησης της αντιλαϊκής και κομπραδόρικης αστικής πολιτικής, διαμέσου της κάλπης, αναγκάζεστε να συγκρατείτε τον, κατά τα άλλα, αχαλίνωτο ταξικό εαυτό σας.

Τακτική την οποία δεν είχε κανέναν λόγο να ακολουθήσει, όπως κι έγινε, ο Vincenzo Boccia, πρόεδρος της Confidustria, του ιταλικού ΣΕΒ, δηλώνοντας την αμέριστη συμπαράστασή του στις προσπάθειες –προς όφελος ποιων, άραγε- που καταβάλλει το Lega για τη χώρα. Για να υπερθεματίσει εξαίροντας την «ιστορική σχέση πολλών από τους επιχειρηματίες της Confidustria, με τους κυβερνήτες- μέλη του Lega, περιφερειών όπως το Veneto, το Lombardy και το Friuli Venezia Giulia» [IlFattoQuotidiano.it, 29/9/2018, «Boccia: “Crediamo nella Lega”. Calenda: “Vergogna, Confindustria mai così”. La replica: “Lui non sa organizzare le cene”»].

Στο σημείο αυτό να θυμίσουμε ότι η Confidustria είναι μέλος του Business Europe, του μεγαλύτερου επιχειρηματικού λόμπι στην ΕΕ, με διαύλους επικοινωνίας σε όλα τα ραφινάτα σαλόνια των Βρυξελλών.

Γιατί τ’ αναφέρουμε; Ίσως γιατί αποδεικνύει τον θεατρινισμό και την πολιτικό τυχοδιωκτισμό του φασισμού, ενταγμένα αμφότερα στην τερατώδη προσπάθεια υπεράσπισης της κεφαλαιοκρατίας.

Εν ολίγοις, τη στιγμή που το Lega και η ακροδεξιά γκρούπα στην οποία ανήκει στο ευρωκοινοβούλιο (ENF), δια στόματος της Mara Bizzoto- αναπληρωματικής στη θέση του Σαλβίνι- επέκρινε την ΕΕ χαρακτηρίζοντάς την «δούλο των τραπεζών και υπηρέτη μιας οικονομικής πολιτικής που σφαγιάζει τους Ιταλούς πολίτες», ταυτόχρονα ο ευρωβουλευτής του κόμματος Angelo Ciocca υπερήφανα δημοσίευε στην ιστοσελίδα του τα όσα ειπώθηκαν στις επτά συναντήσεις του με την Confidustria και τα παρακλάδια της, Assolombarda και FarmIndustria, τον Σεπτέμβριο του 2017.

Κι αν στην αγαστή συνεργασία μεταξύ πολιτικών και επιχειρηματιών δεν υπάρχει κάτι το μεμπτό (περί ταξικής μεροληψίας μιλάμε), δεν είμαστε σίγουροι αν θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε το ίδιο για τις σχέσεις με το οργανωμένο έγκλημα και τη μαφία.

Αναφερόμαστε εκ νέου, στον Angelo Ciocca και τις δικαστικές του περιπέτειες για τον ρόλο που έπαιξε ως περιφερειακός σύμβουλος σε υποθέσεις στις οποίες είχε απλώσει τα πλοκάμια της η πανίσχυρη μαφιόζικη οργάνωση ‘Ndràngheta (υπεύθυνη για τον θάνατο 4 χιλ. ανθρώπων τα τελευταία 30 χρόνια), αλλά και στην πρόσφατη υπόθεση διαφθοράς στο υπουργείο Ενέργειας. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ των Financial Times, o τέως πλέον υφυπουργός Ενέργειας φέρεται να έλαβε μίζα για την προώθηση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας από έναν επενδυτή, ο οποίος συνδέεται στενά με τη σικελική μαφία [Financial Times, 3/5/2019, «Italy’s PM intervenes as corruption case threatens coalition»].

Δεν κομίζουμε γλαύκας εις Αθήνας, το γνωρίζουμε. 

Παρόλα αυτά, ερχόμαστε ταπεινά, αφενός να υπενθυμίσουμε τα πεπραγμένα εκείνων που λερώνουν τον πολιτικό και κοινωνικό μας βίο, υποσχόμενοι, τάχα μου, να φέρουν την κάθαρση, αφετέρου να φωτίσουμε τον διττό ιστορικό τους ρόλο. Εκείνον που τους θέλει να αποτελούν το φρικώδες αντίπαλο δέος των κομμάτων της αστικής διαχείρισης που κατασκεύασαν τους κοινωνικούς πυλώνες τροφοδότησής τους κι εκείνον που τους εργαλειοποιεί ως βολικό ανάχωμα εγκλωβισμού της κοινωνικής δυσαρέσκειας έναντι των εφαρμοζόμενων οικονομικών πολιτικών.

Θα καταφέρει να παγιώσει τη θέση της σε πανευρωπαϊκή κλίμακα η άκρα Δεξιά; Δεν μπορούμε να απαντήσουμε με βεβαιότητα.

Ωστόσο, η ανυπαρξία ή η ημιθανής κατάσταση ενός γνήσιου εργατικού, λαϊκού κινήματος με ριζοσπαστικό πρόγραμμα στο σύνολο των ευρωπαϊκών χωρών (η Ελλάδα, μεταξύ άλλων, με τις ιδιαιτερότητές της, αποτελεί φωτεινό παράδειγμα) δεν μας επιτρέπει να είμαστε ιδιαίτερα αισιόδοξοι.

Το σίγουρο πάντως είναι ότι η κάλπη της Κυριακής αποτελεί τον οδικό χάρτη της ΕΕ και της Ευρώπης γενικότερα για την έξοδο ή τον περαιτέρω εγκλωβισμό  μας στον πολιτικό λαβύρινθο της επόμενης πενταετίας.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Οκτώ εκλογικές αναμετρήσεις για την Ευρωβουλή, από την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ μέχρι σήμερα. Η καταγραφή των εκλογικών αποτελεσμάτων και το ιστορικό των ευρωεκλογών από το 1981 αποτυπώνει την κινητικότητα που σημειώνεται στη συνείδηση του ελληνικού εκλογικού σώματος.

Τον Μάρτη του 1961 εξαγγέλλεται η επίτευξη συμφωνίας για τη Σύνδεση της Ελλάδας με την ΕΟΚ (Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα), η οποία προέβλεπε μεταβατική περίοδο 22 ετών.  Την Κυριακή 9 Ιούλη 1961, στην Ελληνική Βουλή, υπογράφεται επίσημα η Συμφωνία Σύνδεσης Ελλάδας – ΕΟΚ.

Εκτός από την κυβέρνηση της ΕΡΕ, του Κωνσταντίνου Καραμανλή, την Σύνδεση επικρότησε, εκφράζοντας κάποιες επιμέρους επιφυλάξεις ολόκληρη η Αντιπολίτευση (Κόμμα Φιλελευθέρων, Προοδευτική Αγροτική Δημοκρατική Ενωσις,  Ενωσις Λαϊκών) εκτός από την ΕΔΑ που τοποθετήθηκε κατηγορηματικά εναντίον της ΕΟΚ.

Το πραξικόπημα της Χούντας το 1967, οδήγησε στη διακοπή των διαδικασιών ένταξης της Ελλάδας, για τα επόμενα επτά χρόνια. Μετά την πτώση της Χούντας ο Κ. Καραμανλής υποβάλλει αίτηση ένταξης στην ΕΟΚ (12.6.1975) η οποία γίνεται δεκτή την επόμενη χρονιά.

Στις 28 Μάη 1979 υπογράφεται στην Αθήνα η Συνθήκη Ενταξης και η Ελλάδα γίνεται πλήρες μέλος της ΕΟΚ την 1η Γενάρη 1981.

Επειδή στα υπόλοιπα 9 κράτη-μέλη της ΕΟΚ είχαν ήδη διενεργηθεί,  το 1979, οι πρώτες εκλογές για την ανάδειξη βουλευτών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η Ελληνική Βουλή διόρισε 24 βουλευτές από την 1η Γενάρη 1981 ως τον Οκτώβρη 1981 όπου μαζί με τις Εθνικές Εκλογές έγιναν και οι πρώτες Ελληνικές Ευρωεκλογές. Οι διορισμένοι βουλευτές ήταν 14 από τη Νέα Δημοκρατία, 7 από το  ΠΑΣΟΚ, 1 από την ΕΔΗΚ,1 από το ΚΚΕ και 1 από το ΚΟΔΗΣΟ.

1. Ευρωεκλογές 18ης Οκτώβρη 1981

Με συνθήματα: «Αλλαγή», «Εξω οι Βάσεις του Θανάτου», «ΕΟΚ  και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», «Ραντεβού με την Ιστορία» κλπ. διεξήχθησαν οι τρίτες Βουλευτικές Εκλογές από την πτώση της Χούντας, τον Ιούλη 1974. Το ΠΑΣΟΚ, του Ανδρέα Παπανδρέου με 48,07% των ψήφων και 172 έδρες, αναλαμβάνει την κυβέρνηση. Αρχίζει η περίοδος του ΠΑΣΟΚ. Οι Βάσεις μένουν, η Ελλάδα παραμένει στην ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ, το μόνο που άλλαξε ήταν ο Διαχειριστής του συστήματος. Η ΝΔ πήρε 35,87% (115 έδρες) και το ΚΚΕ με σύνθημα την είσοδο στην Β΄ Κατανομή (όριο 17%) εξασφάλισε 13 έδρες με ποσοστό 10,93% που ήταν το μεγαλύτερο ποσοστό ψήφων που έλαβε μετά την Μεταπολίτευση.

Ταυτόχρονα με τις Βουλευτικές Εκλογές διεξήχθησαν οι πρώτες ελληνικές Ευρωεκλογές, με εκλογικό σύστημα την Απλή Αναλογική και με τη διαδικασία της λίστας (χωρίς σταυρό προτίμησης). Εκλέχτηκαν 24 βουλευτές, με θητεία μέχρι τις επόμενες ευρωεκλογές  (Ιούνιος 1984).

Τον Δεκέμβρη του 1981 ο Γ. Ράλλης παραιτείται και τον διαδέχεται στην ηγεσία της ΝΔ ο Ευάγγελος Αβέρωφ μέχρι την 1 Σεπτέμβρη 1984 που εξελέγη πρόεδρος της ΝΔ ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.

2. Ευρωεκλογές 17ης Ιούνη 1984

Την Κυριακή 17 Ιούνη διεξήχθησαν ταυτόχρονα στην Ελλάδα και τα άλλα 9 κράτη-μέλη της ΕΟΚ, με εκλογικό σύστημα την Απλή Αναλογική και με τη διαδικασία της λίστας (χωρίς σταυρό προτίμησης).  Στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη Δανία οι ευρωεκλογές έγιναν τρεις μέρες νωρίτερα, τα αποτελέσματα όμως ανακοινώθηκαν την Κυριακή, μαζί με τα αποτελέσματα των άλλων χωρών.

Το ΠΑΣΟΚ, στην πρώτη θέση, και η ΝΔ, στη δεύτερη, ενίσχυσαν τα ποσοστά τους. Η ακροδεξιά ΕΠΕΝ, με 2,29% (136.642 ψήφους) κερδίζει 1 έδρα.

Την επόμενη χρονιά, 2 Ιούνη 1985, διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές, με νικητή και πάλι το ΠΑΣΟΚ (45,82% – 161 έδρες). Η ΝΔ βγήκε ενισχυμένη στη δεύτερη θέση (40,84% – 126 έδρες). Ακολούθησαν το ΚΚΕ με 9,89% – 12 έδρες και το ΚΚΕ Εσωτερικού με 1,84% και μία έδρα.

3. Ευρωεκλογές 18ης Ιούνη 1989

Οι Ευρωεκλογές της 18ης Ιούνη 1989, στην Ελλάδα, έγιναν ταυτόχρονα με τις βουλευτικές. Οι εκλογές γίνονται κάτω από το βάρος του Σκανδάλου Κοσκωτά. Σε αυτές τις εκλογές συμμετέχει ο νεοϊδρυθείς Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου, μια εκλογική συμμαχία με βασικό κορμό το ΚΚΕ και εταίρους την Ελληνική Αριστερά (μετεξέλιξη του ΚΚΕ Εσωτερικού), την ΕΔΑ, τη Σοσιαλιστική Πορεία, το ΚΟΔΗΣΟ και διάφορες προσωπικότητες από το ΠΑΣΟΚ και το Κέντρο.

Στις βουλευτικές εκλογές πρώτο κόμμα έρχεται η ΝΔ του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, με 44,25% και 145 έδρες, δεύτερο το ΠΑΣΟΚ με 39,15% και 125 έδρες. Ακολούθησε ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ με 13,12% – 28 έδρες. Για πρώτη φορά εμφανίζονται και μπαίνουν στη Βουλή η ΔΗΑΝΑ με 1,01% – 1 έδρα, και το μειονοτικό κόμμα ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ (μουσουλμάνοι της Ροδόπης) με 0,39% και 1 έδρα.

Οι Ευρωεκλογές διεξήχθησαν, στα 12 πλέον κράτη – μέλη, και πάλι με εκλογικό σύστημα την Απλή Αναλογική και με τη διαδικασία της λίστας (χωρίς σταυρό προτίμησης).

Η ΝΔ κερδίζει τη πρώτη θέση, ελαφρά ενισχυμένη, το ΠΑΣΟΚ, στη δεύτερη, χάνοντας περίπου 5,5%. Η ακροδεξιά ΕΠΕΝ μένει εκτός Ευρωβουλής.

Στο μεταξύ στην Ελλάδα σχηματίζεται κυβέρνηση συνεργασίας ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ – υπό τον Τζανή Τζαννετάκη, με στόχο να μη παραγραφούν τα σκάνδαλα. Παραπέμπονται στο Ειδικό Δικαστήριο για την «υπόθεση Κοσκωτά» ο Ανδρέας Παπανδρέου και μια σειρά στελέχη και πρώην υπουργοί του ΠΑΣΟΚ. 

Πέντε μήνες μετά τις εκλογές του Ιούνη, στις 5 Νοέμβρη 1989, προκηρύσσονται πρόωρες εκλογές. Πρώτο Κόμμα η ΝΔ, με 46,19 – 148 έδρες, αλλά δεν εξασφάλισε αυτοδυναμία. Το ΠΑΣΟΚ ελαφρά ενισχυμένο (40,67% – 128 έδρες) ενώ απώλειες σημείωσε ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ (10,97% – 21 έδρες).  Οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί: Κ. Μητσοτάκης, Α. Παπανδρέου, Χ. Φλωράκης, αποφασίζουν τη σύσταση Οικουμενικής Κυβέρνησης υπό τον Ξενοφώντα Ζολώτα.

Η ΔΗΑΝΑ μένει εκτός Βουλής, εμφανίζεται Κόμμα Οικολόγων (ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΙ). Στον μονοεδρικό Νομό Λευκάδας κατέβηκε ως Ανεξάρτητος Υποψήφιος ο Απόστολος Λάζαρης υποστηριζόμενος από το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ και κέρδισε την έδρα με 22.414 ψήφους (0,34%).

Στις 8 Απρίλη του 1990, μετά την αδυναμία της Βουλής να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας διενεργούνται νέες εκλογές. Η ΝΔ (με 46,89%) κερδίζει 150 έδρες. Με τη στήριξη του μοναδικού βουλευτή της ΔΗΑΝΑ Θεόδωρο Κατσίκη, σχηματίζεται κυβέρνηση.  Στις 4 Μάη 1990 εκλέγεται Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Μετά το Κόμμα ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ (μουσουλμάνοι Ροδόπης) εμφανίζεται δεύτερο μειονοτικό (ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ) – μουσουλμάνοι της Ξάνθης.

Στη Διεθνή Σκηνή κυριαρχούν οι Ανατροπές του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ και την Ανατολική Ευρώπη. Τον Ιούνη του 1991 το ΚΚΕ αποχωρεί από τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ.

Στις 7 Φλεβάρη του 1992 υπογράφεται η Συνθήκη του Μάαστριχτ, η ΕΟΚ γίνεται Ε.Ε. (Ευρωπαϊκή Ενωση). Η χώρα μπαίνει στη λεωφόρο  της μεγάλης της περιπέτειας.

Στις 11 Μάρτη 1991 ξεκινάει η Δίκη για το Σκάνδαλο Κοσκωτά στο Ειδικό Δικαστήριο η οποία κράτησε μέχρι τον Γενάρη του 1992. Στις 11 Απρίλη 1991 πεθαίνει μέσα στην αίθουσα του Ειδικού Δικαστηρίου ο κατηγορούμενος υπουργός του ΠΑΣΟΚ, Αγαμέμνων Κουτσόγιωργας. Στις 17 Γενάρη 1992 ανακοινώνεται η απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου με την οποία αθωώνεται ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Γ. Πέτσος καταδικάστηκε σε 10 μήνες με αναστολή και διετή στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων και ο Δ. Τσοβόλας καταδικάζεται σε ποινή 2,5 ετών (εξαγοράσιμη) και τριετή στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων. Ο Δ. Τσοβόλας εκπίπτει από το βουλευτικό του αξίωμα και διενεργούνται επαναληπτικές εκλογές για την κάλυψη της κενής έδρας στη Β΄ Περιφέρεια της Αθήνας με αποχή της ΝΔ του ΚΚΕ και του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ. 

Τον Απρίλη του 1992 αποπέμπεται ο υπουργός Εξωτερικών Αντώνης Σαμαρά από την Κυβέρνηση της ΝΔ, για τους χειρισμούς του στο όνομα της ΠΓΔΜ, ο οποίος τον Ιούνη 1992 δημιουργεί  την Πολιτική Ανοιξη (ΠΟΛΑΝ).  Η Κυβέρνηση της ΝΔ πέφτει, και η χώρα οδηγείται, για άλλη μια φορά, σε πρόωρες εκλογές, στις 10 Οκτώβρη 1993,. Το ΠΑΣΟΚ βγαίνει πρώτο (46,88% – 170 έδρες, πετυχ4. αίνοντας το μεγαλύτερο ποσοστό του από το 1981) και επιστρέφει στην εξουσία με τον Ανδρέα Παπανδρέου – μέχρι την 15η Ιανουαρίου 1995 όπου αποχωρεί λόγω της υγείας του και αναλαμβάνει στις 21 Ιανουαρίου 1994 ο Κώστας Σημίτης. Το ΚΚΕ (με την Αλέκα Παπαρήγα)  κατεβαίνει μόνο του στις εκλογές και παίρνει 4,54% – 9 έδρες). Ο ΣΥΝ μένει εκτός Βουλής. Η ΠΟΛΑΝ του Αντώνη Σαμαρά εμφανίζεται στη Βουλή (4,88% – 10 έδρες). Τα δύο μειονοτικά Κόμματα (Εμπιστοσύνη και Πεπρωμένο) μένουν εκτός Βουλής.

4. Ευρωεκλογές 12ης Ιούνη 1994

Οι Ευρωεκλογές του 1994  διεξήχθησαν την Κυριακή 12 Ιούνη, και στα 12 κράτη – μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η έδρες της Ελλάδας από 24 αυξήθηκαν στις 25.

Οι Ευρωεκλογές διεξήχθησαν και πάλι με εκλογικό σύστημα την Απλή Αναλογική και με τη διαδικασία της λίστας (χωρίς σταυρό προτίμησης), με τη διαφορά ότι ορίστηκε, για πρώτη φορά, για την είσοδο κάποιου Κόμματος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ελάχιστο ποσοστό 3%.

Για πρώτη φορά ψήφισαν και Ελληνες (47.947 ψηφοφόροι) που ζούσαν σε κράτη – μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης (Ε.Ε.), στις Πρεσβείες και τα Προξενεία.

Τις εκλογές κέρδισε το ΠΑΣΟΚ με 37,44% – 10 έδρες. Η ΔΗΑΝΑ, λόγω του πλαφόν 3%, παρά τον διπλασιασμό ψήφων και ποσοστού (2,79%) έχασε την έδρα. Δυο χρόνια  μετά, στις 15 Γενάρη 1995 πεθαίνει ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Στις 22 Σεπτέμβρη 1996 διενεργούνται βουλευτικές εκλογές τις οποίες κερδίζει το ΠΑΣΟΚ με τον Κώστα Σημίτη (41,49% – 162 έδρες). Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υλοποιεί την Συνθήκη του Μάαστριχτ και προετοιμάζει την συμμετοχή της χώρας στην ΟΝΕ.

Στη Βουλή επιστρέφει ο ΣΥΝ και εμφανίζεται το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα (ΔΗΚΚΙ) του Δημήτρη Τσοβόλα, η ΠΟΛΑΝ του Αντώνη Σαμαρά μένει εκτός Βουλής. Εμφανίζεται για πρώτη φορά η φασιστική Χρυσή Αυγή που συγκεντρώνει 4.487 ψήφους (0,07%).

5. Ευρωεκλογές 13ης Ιούνη 1999

Οι Ευρωεκλογές του 1999  διεξήχθησαν την Κυριακή 13 Ιούνη, και στα 15, πλέον, κράτη – μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με Απλή Αναλογική και με τη διαδικασία της λίστας (χωρίς σταυρό προτίμησης) και ελάχιστο ποσοστό 3%, για την είσοδο κάποιου Κόμματος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Η ΝΔ με 36% – 9 έδρες, έρχεται πρώτη. Το ΠΑΣΟΚ ακολουθεί με 32,91% – 9 έδρες, χάνοντας περίπου 5%. Το ΚΚΕ σημείωση αισθητή άνοδο και κέρδισε μία ακόμη έδρα (3 έδρες).

Στις βουλευτικές εκλογές που ακολούθησαν, στις 9 Απρίλη 2000, το ΠΑΣΟΚ κερδίζει τις εκλογές, με 43,79% — 158 έδρες.

Το ΔΗΚΚΙ με 184.598 ψήφους (2,69%) μένει εκτός Βουλής. Η ακροδεξιά εκπροσωπείται από την Εθνική Συμμαχία του Γρηγόρη Μιχαλόπουλου (0,21% – 14.703 ψήφοι) και το Ελληνικό Μέτωπο του Κωνσταντίνου Πλεύρη και Μάκη Βορίδη (0,18% – 12.125 ψήφοι).

Η Ευρωπαϊκή Ενωση από την 1 Ιανουαρίου 1999 υπολογίζει τα οικονομικά της μεγέθη σε ευρώ. Η Ελλάδα εντάσσεται στη Νομισματική Ενωση και χρησιμοποιεί το ευρώ ως νόμισμα σε λογιστική μορφή την 1 Ιανουαρίου 2001. Την επόμενη χρονιά, 1 Γενάρη 2002, καταργείται η ΔΡΑΧΜΗ και ταυτόχρονα με τα άλλα κράτη της ευρωζώνης μπαίνει σε κυκλοφορία το ΕΥΡΩ στη φυσική του μορφή.

Ο Κ. Σημίτης «παραδίδει» τον Φλεβάρη του 2004 την προεδρία του ΠΑΣΟΚ στον Γ.Α. Παπανδρέου. Στις βουλευτικές εκλογές που ακολουθούν, στις 7 Μάρτη 2004, τις κερδίζει η ΝΔ με τον Κώστα Καραμανλή (45,36% — 165 έδρες).  Το ΠΑΣΟΚ με 40,55 – 117 έδρες και το ΚΚΕ με 5,90 – 12 έδρες, ακολουθούν.  Σε αυτές τις εκλογές δημιουργείται ο εκλογικός συνδυασμός ΣΥΡΙΖΑ (Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς – Ενωτικό Ψηφοδέλτιο) με βασικό κορμό τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ και συμμετοχή της ΑΚΟΑ, της ΚΕΔΑ, της ΔΕΑ, τους Ενεργούς Πολίτες  και στήριξη από την ΚΟΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποσπά 3,26% και παίρνει 6 έδρες. Εκτός Βουλής μένει το ακροδεξιό Ελληνικό Μέτωπο του Μάκη Βορίδη, με 0,09% (6.751 ψήφους) και το νεοδημιουργημένο κόμμα ΛΑΟΣ του Γ. Καρατζαφέρη, με (2,19% – 162.151 ψήφους).

6. Ευρωεκλογές 13ης Ιούνη 2004

Οι Ευρωεκλογές του 2004  διεξήχθησαν την Κυριακής 13 Ιούνη, και στα 25, πια, κράτη – μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με Απλή Αναλογική και με τη διαδικασία της λίστας (χωρίς σταυρό προτίμησης) και ελάχιστο ποσοστό 3%, για την είσοδο κάποιου Κόμματος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Οι έδρες της Ελλάδας μειώθηκαν στις 24. Η αποχή σε αυτές της Ευρωεκλογές έφτασε στο 36,78%.

Η ΝΔ ήρθε πρώτη, σημειώνοντας σημαντική άνοδο περίπου 7% (43,01% – 11 έδρες) . Το ακροδεξιό κόμμα ΛΑΟΣ πετυχαίνει, στην πρώτη του εμφάνιση, με 4,12% να κερδίσει 1 έδρα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Τον Αύγουστο (από 13 έως 29) του 2004 διεξάγονται στην Αθήνα οι Ολυμπιακοί Αγώνες.

Με πρόσχημα,  ως εθνικό θέμα, τις μεταρρυθμίσεις στην Παιδεία και την κατάρτιση του προϋπολογισμού του 2008, η Βουλή διαλύεται και γίνονται εκλογές έξι μήνες νωρίτερα, στις 16 Σεπτέμβρη 2007. Η ΝΔ με τον Κ. Καραμανλή ξανακερδίζει τις εκλογές με 41,84% – 152 έδρες. Τα επόμενα δύο χρόνια εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια της μεγάλης καπιταλιστικής κρίσης. Σημαντική άνοδο σημειώνει η Αποχή (2.563.891 – 25,84%).

Το ΚΚΕ σημειώνει μεγάλη αύξηση των δυνάμεών του από 436.711 (5,89%) σε 583.750 (8,15%). Το Ελληνικό Μέτωπο αναστέλλει τη δράση του και εντάσσεται στο ΛΑΟΣ του Γ. Καρατζαφέρη που μπαίνει στη Βουλή με 3,07% – 10 έδρες.

Στις 10 Φλεβάρη 2008, μετά την παραίτηση του Αλέκου Αλαβάνου, πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ εκλέγεται ο Αλέξης Τσίπρας.

7. Ευρωεκλογές 7ης Ιούνη 2009

Οι Ευρωεκλογές του 2009  διεξήχθησαν την Κυριακή 7 Ιούνη,  και στα 27, πλέον, κράτη – μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με Απλή Αναλογική και με τη διαδικασία της λίστας (χωρίς σταυρό προτίμησης) και ελάχιστο ποσοστό 3%, για την είσοδο κάποιου Κόμματος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Οι έδρες της Ελλάδας μειώθηκαν κατά δύο (από 24 στις 22). Η αποχή σε αυτές της Ευρωεκλογές έφτασε σε ύψη ρεκόρ (47,4%).

Το ΠΑΣΟΚ ήρθε πρώτο με 36,64% – 8 έδρες. Το ακροδεξιό κόμμα ΛΑΟΣ σχεδόν διπλασιάζει τις δυνάμεις του και με 7,15% κερδίζει 2 έδρες.

Στις 4η Οκτώβρη 2009 προκηρύσσονται πρόωρες εκλογές δύο χρόνια νωρίτερα με προσχήματα την δυσχερή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας λόγω της παγκόσμιας κρίσης του 2008 και τη δηλωμένη άρνηση του ΠΑΣΟΚ να συνεργαστεί στην ψήφιση Προέδρου της Δημοκρατίας τον Φλεβάρη του 2010. Το ΠΑΣΟΚ κερδίζει τις εκλογές (43,92% – 160 έδρες).

Επανεμφανίζεται η φασιστική Χρυσή Αυγή και συγκεντρώνει 19.624 ψήφους (0,29%).

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τον Γ.Α. Παπανδρέου και οδηγεί τη χώρα, με το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης, στο ΔΝΤ και την τρόικα, τσακίζοντας μισθούς και συντάξεις. Τον Μάη του 2010 υπογράφονται οι δανειακές συμβάσεις και συμφωνίες γνωστές ως ΜΝΗΜΟΝΙΟ 1.

Ο Κ. Καραμανλή παραδίδει τη ΝΔ στον Αντώνη Σαμαρά στις 30 Νοέμβρη του 2009. Στις 11 Νοέμβρη 2011 μετά την παραίτηση του Γ.Α. Παπανδρέου σχηματίζεται κυβέρνηση Συνεργασίας με τον Λουκά Παπαδήμο και στήριξη ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ, για  την πραγματοποίηση και υλοποίηση νέας Δανειακής Σύμβασης  (ΜΝΗΜΟΝΙΟ 2), στο οποίο συμφώνησαν και οι τρεις. Στις 18 Μάρτη του 2012 ο Ευάγγελος Βενιζέλος εκλέγεται Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.

Στις 27 Ιούνη 2010 μια ομάδα από την «Ανανεωτική Πτέρυγα» του Συνασπισμού αποχωρεί από τον ΣΥΝ και ιδρύει την Δημοκρατική Αριστερά (ΔΗΜΑΡ) με τον Φώτη Κουβέλη επικεφαλής.

Στις 6η Μάη 2012 διεξάγονται βουλευτικές εκλογές. Τα  Κόμματα που στήριξαν το Μνημόνια έπαθαν πανωλεθρία. Η ΝΔ (με 18,85% – 108 έδρες) βρέθηκε πρώτη χάνοντας όμως 1.103.665 ψήφους. Το ΠΑΣΟΚ (13,18% – 52 έδρες) στην τρίτη θέση χάνοντας 2.179.013.

Κερδισμένος ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα , οι «Ανεξάρτητοι Ελληνες» (ΑΝΕΛ) του Π. Καμμένου που προήλθαν από τη ΝΔ, και η ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη. Μικρή άνοδο σημειώνει και το ΚΚΕ.  Η Χρυσή Αυγή  εμφανίζεται ανησυχητικά ενισχυμένη, μπαίνει για πρώτη φορά στη Βουλή με 21 βουλευτές. Ο ΛΑΟΣ χωρίς τον Μάκη Βορίδη και τον Αδωνη Γεωργιάδη που πέρασαν στη ΝΔ συγκέντρωσε 183.466 ψήφους (2,90%) και δεν μπήκε στη Βουλή. Η Δημοκρατική Συνεργασία που δημιουργήθηκε από την ανεξαρτητοποιημένη από την ΝΔ τον Νοέμβρη του 2010, Ντόρα Μπακογιάννη, συγκέντρωσε 2,55% (161.510 ψήφους). Η Αποχή ήταν σημαντικά μεγάλη (απείχαν 3.469.041 – 34,88%)

Τα αποτελέσματα των εκλογών δεν έδωσαν κυβέρνηση ικανή να εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη της Βουλής και με την υπηρεσιακή Κυβέρνηση του Παναγιώτη Πικραμένου (Προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας) η χώρα οδηγείται σε νέες εκλογές στις 17 του Ιούνη 2012.

Στις επαναληπτικές εκλογές του Ιούνη που έγιναν με λίστα, σχηματίζεται κυβέρνηση συνεργασίας των Κομμάτων ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, με πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά. Η υλοποίηση των δεσμεύσεων του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ χειροτερεύει κι άλλο το βιοτικό επίπεδο του λαού.

Η ΝΔ (29,66% – 129 έδρες) και ο ΣΥΡΙΖΑ (26,89% – 71 έδρες) βγαίνουν σημαντικά ενισχυμένοι. Το ΚΚΕ χάνει σημαντικές δυνάμεις (258.878 ψήφους – από  8,48% σε 4,50% – 12 έδρες). Η Χρυσή Αυγή συγκρατεί τις δυνάμεις της.

8. Ευρωεκλογές 25ης Μάη 2014

Οι Ευρωεκλογές του 2014  διεξήχθησαν την Κυριακή 25 Μάη,  και στα 28 κράτη – μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με Απλή Αναλογική και ελάχιστο ποσοστό 3%, για την είσοδο κάποιου Κόμματος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και για πρώτη φορά η διαδικασία επιλογής βουλευτών έγινε με σταυρό προτίμησης. Οι έδρες της Ελλάδας μειώθηκαν κατά μία ακόμη έδρα (από 22 στις 21).

Ο ΣΥΡΙΖΑ για πρώτη φορά αναδεικνύεται σε πρώτη δύναμη με 26,60% – 6 έδρες. Η φασιστική Χρυσή Αυγή καταλαμβάνει την τρίτη θέση (9,38% – 3 έδρες). Εμφανίζεται το ΠΟΤΑΜΙ του Σταύρου Θεοδωράκη (6,61% – 2 έδρες). ΛΑΟΣ και οι Οικολόγοι Πράσινοι χάνουν τις έδρες τους.

Λόγω αδυναμίας εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, προκηρύχθηκαν πρόωρες εκλογές για τις 25 Γενάρη 2015, στις οποίες επικράτησε ο ΣΥΡΙΖΑ (36,34% – 149 έδρες) και σε συνεργασία με τους ΑΝΕΛ (4,75% – 13 έδρες) σχημάτισε Κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα.

Το ΠΟΤΑΜΙ μπαίνει στη Βουλή, Η Χρυσή Αυγή εξακολουθεί να είναι ισχυρή και μάλιστα τρίτη δύναμη στη Βουλή, οι ΑΝΕΛ και το ΠΑΣΟΚ χάνουν σημαντικές δυνάμεις και έδρες. Το ΚΚΕ σημειώνει ελαφρά άνοδο.

Στις 5 Ιούλη 2015 διενεργήθηκε Δημοψήφισμα που είχε ως ερώτημα αν πρέπει να γίνει αποδεκτό το Σχέδιο Συμφωνίας της 25 Ιούνη 2015 που πρότειναν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Ε.Ε.), η ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) και το ΔΝΤ (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος ήταν καταλυτικό:

61,31% (3.558.864  ψήφοι) είπαν ΟΧΙ στη Συμφωνία

Παρά τις προγραμματικές δεσμεύσεις της και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 5ης Ιούλη που προκάλεσε η ίδια, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προχώρησε σε Συμφωνία με τους δανειστές της χώρας για ένα Τρίτο Πρόγραμμα Στήριξης της Ελληνικής Οικονομίας, το ΜΝΗΜΟΝΙΟ 3.

Μετά την υπογραφή του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ 3 η Αριστερή Πλατφόρμα αποχωρεί από τον ΣΥΡΙΖΑ και με επικεφαλής τον Παναγιώτη Λαφαζάνη δημιουργεί το κόμμα Λαϊκή Ενότητα (ΛΑΕ).

Η Κυβέρνηση παραιτείται στις 20 Αυγούστου και προκηρύσσονται Εκλογές για τις 20 Σεπτέμβρη 2015. Οι πρόωρες εκλογές  που έγιναν με λίστα κερδήθηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ (35,46% – 145 έδρες), με μικρές απώλειες και σχημάτισε πάλι κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα σε συνεργασία με τους ΑΝΕΛ, η οποία προχώρησε  στην υλοποίηση των δεσμεύσεων της Συμφωνίας με τους δανειστές της χώρας για ένα Τρίτο Πρόγραμμα Στήριξης της Ελληνικής Οικονομίας, του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ 3.

Η Λαϊκή Ενότητα (ΛΑΕ),  με επικεφαλής τον   Παναγιώτη Λαφαζάνη, με 2,86% και δεν κατάφερε να μπει στη Βουλή. Η Χρυσή Αυγή, παρά την ανάληψη της πολιτικής ευθύνης από τον Αρχηγό της  Ν. Μιχαλολιάκο, της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, εξακολουθεί να είναι ισχυρή, αυξάνοντας ελαφρά τις δυνάμεις της και τις έδρες στη Βουλή από 17 σε 18. Το ΠΑΣΟΚ σε συνεργασία με τη ΔΗΜΑΡ σχημάτισε τη Δημοκρατική Συμπαράταξη και ενίσχυσε τη θέση του. Το ΚΚΕ σημείωσε ελαφρά άνοδο στα ποσοστά του. Το ΠΟΤΑΜΙ έχασε σημαντικές δυνάμεις, ενώ μπήκε για πρώτη φορά στη Βουλή η ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ του Βασίλη Λεβέντη.

Στις 12 Ιούνη 2018, ανακοινώνεται επίσημα ότι κατέληξαν σε Συμφωνία η Ελλάδα και η πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, και στις 17 Ιούνη υπογράφτηκε η Συμφωνία των Πρεσπών, με την οποία η πΓΔΜ μετονομάζεται πλέον σε Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας και παράλληλα γίνονται αποδεκτοί οι όροι «μακεδονική εθνότητα» και «μακεδονική γλώσσα». Δώδεκα μέρες πριν από την επικύρωση της Συμφωνίας από την Ελληνική Βουλή (στις 25 Γενάρη 2019) ο Πάνος Καμμένος παραιτείται  από υπουργός Εθνικής Αμυνας και οι ΑΝΕΛ αποσύρονται από τον κυβερνητικό συνασπισμό. Η Συμφωνία πέρασε με 153 ψήφους υπέρ. Την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, μετά την αποχώρηση των ΑΝΕΛ, στήριξαν 4 βουλευτές που αποχώρησαν από τους ΑΝΕΛ, και δυο ανεξάρτητοι.

Μέσα σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο η χώρα προχωράει στις ένατες Ευρωεκλογές που θα γίνουν στις 26 Μάη 2019. Οι εκλογές αυτές θα διεξαχθούν με Απλή Αναλογική, με σταυρό προτίμησης και ελάχιστο ποσοστό 3%, για την είσοδο κάποιου Κόμματος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Οι έδρες που θα καλύψουν οι Ελληνες ευρωβουλευτές παραμένουν 21.

Σε αυτές τις εκλογές θα ψηφίσουν οι πολίτες από τα 27 κράτη – μέλη, Το 28ο μέλος, το Ηνωμένο Βασίλειο, θα αποφασίσει αν θα συμμετάσχει μέχρι τις 22 Μάη, για την εκλογή 73 ευρωβουλευτών, που θα έχουν θητεία μέχρι την ολοκλήρωση του Brexit.

Μετά την ολοκλήρωση της αποχώρησης του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ε.Ε., οι έδρες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου θα μειωθούν από 751 που είναι σήμερα, σε 705. Οι 46 κενές έδρες θα είναι διαθέσιμες για εκπροσώπους νέων χωρών που ενδεχομένως θα προσχωρήσουν στην Ε.Ε. στο μέλλον, ενώ οι υπόλοιπες 27 θα διανεμηθούν σε 14 κράτη – μέλη, τα οποία σήμερα έχουν λιγότερους αντιπροσώπους από όσους θα έπρεπε να είχαν, με βάση τον πληθυσμό τους.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Από την πτώση της Χούντας το 1974 μέχρι σήμερα έχουν διεξαχθεί 17 εκλογικές αναμετρήσεις για την ανάδειξη βουλευτών για την Ελληνική Βουλή, 8 εκλογικές αναμετρήσεις για την ανάδειξη ευρωβουλευτών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και 2 Δημοψηφίσματα

πηγη: imerodromos.gr

Με μια «αξιολόγηση» της απόδοσης των δικών του προγραμμάτων, το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου επιχειρεί να αναμορφώσει τη διαδικασία σχεδιασμού προγραμμάτων με απώτερο στόχο την αποφυγή της επανάληψης των λαθών που έγιναν σε χώρες όπως η Ελλάδα.

Σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, στο πλαίσιο αυτής τηςαποτίμησης της πορείας των προγραμμάτων που υλοποιήθηκαν από το 2008 έως το 2017, το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Ταμείου διαπιστώνει σε αρκετές περιπτώσεις σημαντικές αστοχίες και παραλείψεις. Μάλιστα στη σχετική έκθεση υπάρχουν επανειλημμένες αναφορές στην Ελλάδα, οι οποίες αναδεικνύουν:

• Τον εσφαλμένο τρόπο προσέγγισης σε αρχικό στάδιο του προβλήματος της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους
• Την δυσανάλογη έμφαση που δόθηκε στη δημοσιονομική προσαρμογ
• Τις υπεραισιόδοξες εκτιμήσεις για τα μακροοικονομικά μεγέθη

Βιωσιμότητα Ελληνικού Χρέους

Αξίζει να σημειωθεί πως το ΔΝΤ αναδεικνύει για πρώτη φορά με σαφήνεια το γεγονός ότι η καθυστέρηση της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους λειτούργησε κυριολεκτικά σαν σανίδα σωτηρίας για τις τράπεζες της ευρωζώνης, καθώς την κρίσιμη διετία 2011-2012 η χώρα μας αποπλήρωσε ομόλογα αξίας 50 δισ. ευρώ, τα οποία βρισκόταν ως επί το πλείστον στη δικαιοδοσία ευρωπαϊκών τραπεζών.

Στην έκθεση μάλιστα επισημαίνεται ότι η καθυστέρηση της αναδιάρθρωσης υπονόμευσε τόσο τις προοπτικές ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας όσο και την ίδια την αποτελεσματικότητα του «κουρέματος» του χρέους (PSI) που έγινε το 2012. Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει το ΔΝΤ, η συγκεκριμένη εξέλιξη οφειλόταν στους φόβους για μια συνολική διάχυση της κρίσης στην Ευρωζώνη, κάτι που όμως τελικά δεν αποφεύχθηκε.

Αναφορικά με το ζήτημα της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, το Ταμείο υπενθυμίζει ότι είχε εγκρίνει για τη χώρα μας το 2010 ένα δάνειο-μαμούθ ύψους 30 δισ. ευρώ. Οι συγκεκριμένοι πόροι είχαν γίνει διαθέσιμοι, παρόλο που το ΔΝΤ δεν μπορούσε σε εκείνη τη χρονική συγκυρία να πιστοποιήσει τη βιωσιμότητα του χρέους. Για τον λόγο αυτό είχε χρειαστεί να υπάρξει μια αλλαγή στο πλαίσιο των σχετικών κανόνων μέσω της προσθήκης της «συστημικής εξαίρεσης», η οποία επέτρεψε στο Ταμείο να παρακάμψει τον σκόπελο της βιωσιμότητας μέσω της επίκλησης του κινδύνου για μια γενικότερη εξάπλωση της κρίσης. Αυτή η εξαίρεση που άνοιξε την πόρτα για τη συμμετοχή του Ταμείου προσέφερε ουσιαστικά την πολυτέλεια του χρόνου που οδήγησε στην καθυστέρηση της αναγκαίας αναδιάρθρωσης.

Υπεραισιόδοξες Προβλέψεις

Με μια παραδοχή για «υπερβολικά αισιόδοξες προβλέψεις», το ΔΝΤ αναγνωρίζει ότι οι συγκεκριμένες εκτιμήσεις οδήγησαν στο να υποτιμηθεί ο αντίκτυπος που θα έχει η δημοσιονομική προσαρμογή στην ανάπτυξη και την πορεία του χρέους. Αν ωστόσο οι προβλέψεις του Ταμείου εδράζονταν σε μια πιο ρεαλιστική βάση, το ΔΝΤ θα είχε θέσει την άμεση αναδιάρθρωση του χρέους ως βασική προϋπόθεση για τη συμμετοχή του στο ελληνικό πρόγραμμα.

Μη Εξυπηρετούμενα Δάνεια

Παρά το γεγονός ότι η χρηματοπιστωτική σταθερότητα βρισκόταν στο επίκεντρο των προγραμμάτων του ΔΝΤ, η έκθεση του Ταμείου σημειώνει ότι στο μέσο όρο το ποσοστό των μη εξυπηρετούμενων δανείων αυξήθηκε κατά 10,5% σε μια σειρά από χώρες όπως η Ελλάδα, η Κύπρος, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία. Όπως τονίζεται, το ποσοστό των μη εξυπηρετούμενων δανείων άρχισε να μειώνεται στην Πορτογαλία και την Ιρλανδία μόνο μετά το πέρας των προγραμμάτων, ενώ το συγκεκριμένο θέμα παραμένει ακόμα μια ανοιχτή πρόκληση για την Ελλάδα και την Κύπρο. Από το παράδειγμα αυτών των χωρών, το ΔΝΤ αντλεί το δίδαγμα ότι η μείωση των μη εξυπηρετούμενων δανείων κατά τη διάρκεια της υλοποίησης των προγραμμάτων εμπεριέχει μια σειρά από προκλήσεις.

πηγη; iskra.gr

Μιχάλης Ρόθος

Τύμπανα πολέμου χτυπούν και πάλι δυνατά στην Μέση Ανατολή και τα Στενά του Ορμούζ, καθώς οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους αναζητούν τρόπο να δώσουν ένα «μάθημα» στην Τεχεράνη

«Τύμπανα πολέμου» χτυπούν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στον Περσικό Κόλπο εναντίον του Ιράν το τελευταίο διάστημα. Οι Αμερικανοί κάνουν λόγο για απειλή από το Ιράν, χωρίς να δίνουν περαιτέρω λεπτομέρειες, ενώ έχουν στείλει πολεμικά αεροπλάνα και πλοία να «προστατεύουν» τον Περσικό Κόλπο από την Τεχεράνη.

Είναι γνωστό, όμως, ότι όλα ξεκίνησαν όταν ο Τραμπ αποσύρθηκε από τη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα την οποία είχε υπογράψει το Ιράν το 2015 με τη Δύση, τη Ρωσία και την Κίνα. Έκτοτε, οι ΗΠΑ του έχουν επιβάλει σκληρές οικονομικές κυρώσεις. Έτσι, ο πρόεδρος του Ιράν, Χασάν Ρουχανί, ανακοίνωσε ότι αν μέσα σε 60 μέρες τα υπόλοιπα κράτη δεν επαναδιαπραγματευτούν μαζί του τους όρους για την τήρηση της συμφωνίας, τότε η χώρα του θα διατηρεί περισσότερα από τα συμφωνηθέντα αποθέματα εμπλουτισμένου ουρανίου, που αποτελούν την πρώτη ύλη για την κατασκευή πυρηνικών όπλων.

Ως δια μαγείας, οι ΗΠΑ, αν και έχουν αποχωρήσει από τη συμφωνία, ξαφνικά ενοχλήθηκαν από την προκλητικότητα των Ιρανών και τούς επέβαλαν ακόμη περισσότερες κυρώσεις στις μεταλλευτικές επιχειρήσεις. Δεν αρκέστηκαν όμως σε αυτό. Μία ημέρα μετά, ο Τραμπ είδε «απροσδιόριστες απειλές» από το Ιράν και έστειλε ένα αεροπλανοφόρο, τη δύναμη κρούσης που σχηματίζουν τα πλοία συνοδείας του και μια ειδική πτέρυγα βομβαρδιστικών στον Περσικό Κόλπο. Ακόμη, διέταξε όλο το μη-απαραίτητο προσωπικό των ΗΠΑ στο Ιράκ να αποχωρήσει από την χώρα, για να μην κινδυνεύσουν από το απειλητικό Ιράν. Κι όμως, αν και έχουν περάσει αρκετές ημέρες, ακόμη η αμερικανική κυβέρνηση δεν έχει ξεκαθαρίσει τι σόι απειλές ήταν αυτές…

Πρωταγωνιστούν η Σ. Αραβία και το κράτος-δολοφόνος του Ισραήλ, σύμμαχου του Τσίπρα

Όσο για την Ευρώπη, έχει τηρήσει μία στάση «ίσων αποστάσεων». Από τη μία, τα κράτη της δηλώνουν ότι δεν επιθυμούν ακόμη μία πολεμική σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, καθώς και ότι στοχεύουν να διατηρήσουν τη συμφωνία με το Ιράν. Από την άλλη, δεν μπορούν και δεν θέλουν να έχουν απολύτως αντίθετη στάση με τις ΗΠΑ. Έτσι, η Γερμανία και η Ολλανδία ανακοίνωσαν πως αποσύρουν τα στρατεύματα τους από το Ιράκ, ενώ ούτε αυτές αναγνωρίζουν κάποια απειλή στην περιοχή.

Πλήρη στήριξη στη ρητορεία περί απειλής από την Τεχεράνη δίνουν τόσο το Ισραήλ όσο και η Σαουδική Αραβία. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, μάλιστα, κατηγόρησαν τους Χούθι της Υεμένης – οι οποίοι στηρίζονται από το Ιράν και βρίσκονται σε πόλεμο με το σαουδαραβικό καθεστώς – ότι επιτέθηκαν με μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε δύο σταθμούς άντλησης πετρελαίου, ενώ την προηγούμενη μέρα υπήρξε σαμποτάζ σε δύο τάνκερ της Σ. Αραβίας που βρίσκονταν σε λιμάνι τους. Η αλήθεια δε είναι ότι οι Χούθι, έστω και αργοπορημένα, ανέλαβαν την ευθύνη για την επίθεση, ενώ το Ιράν αρνείται οποιαδήποτε ανάμειξη – αλλά ταυτόχρονα φέρεται να καλεί τους δικούς του συμμάχους στην περιοχή (όπως η Χεζμπολάχ) να ετοιμάζονται για μακρύ και σκληρό πόλεμο. Σε κάθε περίπτωση, οι Σαουδάραβες δεν έμειναν άπραγοι και προχώρησαν σε νέα αεροπορική επίθεση στη Σανάα, την πρωτεύουσα της Υεμένης.

Όσο για το Ισραήλ, τον πολύτιμο σύμμαχο της Ελλάδας και της κυβέρνησης, έχει αποκτήσει πολύ πιο επιθετική στάση ενάντια στο Ιράν, επιτιθέμενο σε βάσεις του στη Συρία. Σε περίπτωση πολεμικής εμπλοκής δε, είναι σίγουρο ότι θα ταχθεί στο πλευρό των ΗΠΑ, ενώ είναι πιθανό να συμμετέχει και ενεργά.

Όλη αυτή η κατάσταση προφανώς αυξάνει δραματικά τον κίνδυνο για ακόμη πολεμική σύγκρουση. Σύμφωνα με ρεπορτάζ των New York Times, μάλιστα, Αμερικανοί αξιωματούχοι συζητούν ένα σχέδιο για την αποστολή έως και 120.000 στρατιωτών στην Μέση Ανατολή ώστε να αντιμετωπιστεί τυχόν… επίθεση εκ μέρους της Τεχεράνης. Την αποκάλυψη διέψευσε…όχι και τόσο εμφατικά ο Τραμπ, ο οποίος χαρακτήρισε την είδηση ψεύτικη – ωστόσο, σε δηλώσεις του σε δημοσιογράφους στον Λευκό Οίκο, πρόσθεσε: «Θα έκανα κάτι τέτοιο; Ασφαλώς. Αλλά δεν έχουμε σχεδιάσει κάτι τέτοιο. Ελπίζουμε ότι δεν θα χρειαστεί να καταρτίσουμε ένα σχέδιο για αυτό. Και, αν το κάναμε, θα στέλναμε πολύ περισσότερους στρατιώτες».

Όπως φαίνεται, τα «σύννεφα» του πολέμου πολλαπλασιάζονται στον Περσικό Κόλπο. Οι μόνοι που θα την πληρώσουν, για ακόμη μια φορά, θα είναι οι λαοί.

πηγη:  prin.gr

Οι Vitol, Glencore και Trafigura φαίνεται πως αποτελούν τις «παράπλευρες απώλειες» από την διαμάχη που έχει ξεσπάσει εσχάτως μεταξύ Ρώσων παραγωγών πετρελαίου και αγοραστών από τη Δύση, οι οποίο αρνούνται να αγοράσουν μολυσμένο ρωσικό πετρέλαιο.

Πιο συγκεκριμένα στα τέλη Απριλίου είχαν ανακαλυφθεί μεγάλες ποσότητες οργανικού χλωριούχου στο πετρέλαιο το οποίο εξάγεται μέσω του λιμένα της Βαλτικής Ust Luga και του αγωγού Druzhba προς την Λευκορωσία, την Πολωνία, τη Γερμανία, την Ουγγαρία και την Τσεχία, με το ρωσικό Υπουργείο Ενέργειας να επιβεβαιώνει τα ευρήματα.

Όπως αναφέρει το Reuters, τουλάχιστον 10 δεξαμενόπλοια με 1 εκατ. τόνους πετρελαίου ψάχνουν αγοραστές με τους τρεις σημαντικότατους commodity traders (Vitol, Glencore, Trafigura) να έχουν φορτώσει από τον λιμένα Ust Luga τον μεγαλύτερο όγκο του πετρελαίου αυτού.

Τέλος, αγοραστές ρωσικού αργού σημειώνουν ότι η εν λόγω εξέλιξη αποτελεί «καταστροφή» και πλήγμα για την αξιοπιστία της Ρωσίας ως προμηθευτή πετρελαίου και αναμένουν εγγυήσεις από την ρωσική κυβέρνηση ότι το ζήτημα θα επιλυθεί.

πηγη: naftikachronika.gr

Υπολογίζεται ότι ένας στους τρεις ενήλικες πάσχει από αυξημένη αρτηριακή πίεση, ενώ στη χώρα μας η υπέρταση αφορά το 20% του συνολικού πληθυσμού. Πως μπορούμε να την αποφύγουμε;

Εξηγήσεις στους Εισαγγελείς Διαφθοράς έδωσαν τα πέντε μη πολιτικά πρόσωπα που κλήθηκαν ως ύποπτα διάπραξης αδικημάτων για το σκέλος της υπόθεσης της Novartis που αφορά την περίοδο 2011 -2012.  Σύμφωνα με πληροφορίες, ένας εκ των πέντε, υπεύθυνος διαφημιστικής εταιρίας φέρεται, να κατονόμασε μεσαίο πρώην στέλεχος της Novartis με το οποίο, όπως ισχυρίζεται ο διαφημιστής, το 2009 συμφώνησαν να του επιστρέφει μεγάλο μέρος από τα ποσά που θα του εξασφάλιζε για διαφημίσεις της φαρμακοβιομηχανίας.

Οι ύποπτοι και η δικογραφία

Οι πέντε ερευνώμενοι, έδωσαν ανωμοτί καταθέσεις στους Εισαγγελείς που ερευνούν την εμπλοκή τους σε ύποπτες κινήσεις χρηματικών ποσών προς όφελος της φαρμακοβιομηχανίας και ειδικότερα για την προνομιακή τιμολόγηση και αντιμετώπιση συγκεκριμένων ακριβών σκευασμάτων της, ώστε να επικρατήσουν στην εγχώρια αγορά.

Πρόκειται για τέσσερα μέλη Επιτροπών Τιμολόγησης φαρμάκων, της επίμαχης περιόδου, που κλήθηκαν ως ύποπτοι για την διάπραξη του αδικήματος της απιστίας και τον υπεύθυνο διαφημιστικής εταιρείας που ελέγχεται για νομιμοποίηση παράνομων χρημάτων καθώς ερευνάται αν διευκόλυνε μέσω εικονικών τιμολογίων, ώστε «μαύρα» χρήματα της φαρμακοβιομηχανίας να καταλήγουν σε κρατικούς αξιωματούχους.

Μετά την παροχή εξηγήσεων και των πέντε μη πολιτικών προσώπων οι Εισαγγελείς μελετούν τα υπομνήματά τους και το επόμενο διάστημα αναμένεται να αποφανθούν για την περαιτέρω ποινική μεταχείριση τους είτε με την άσκηση ποινικής δίωξης σε βάρος τους είτε με αρχειοθέτηση του μέρους αυτού της δικογραφίας.

Τι κατέθεσε ο διαφημιστής

Η κλήση στον υπεύθυνο της διαφημιστικής εταιρίας στηρίχθηκε, πλην της σωρείας τιμολογίων κλπ που αξιολογούνται, σε δύο στοιχεία που οι Εισαγγελείς έκριναν πως χρήζουν εξονυχιστικής διερεύνησης.

Το πρώτο αφορά μαρτυρική κατάθεση προσώπου το οποίο υποστήριξε ότι το διάστημα 2006-2013 εκταμίευσε από εταιρικούς λογαριασμούς του διαφημιστή ποσό 1.160.000 ευρώ, χρήματα προερχόμενα από την Novartis, που «τα επέστρεφα στον ιδιοκτήτη της εταιρίας και τη σύζυγό του που είναι συνέταιροι», όπως κατέθεσε.

Το δεύτερο στοιχείο που κίνησε το ενδιαφέρον των Εισαγγελέων είναι ο εντοπισμός ιδιόχειρου σημειώματος του διαφημιστή που αναφέρει για τα έτη 2009, 2010, 2011, 2012 και 2014, «συνολική αξία τιμολογίων 1.049.160», με γραμμένη ακριβώς από κάτω την φράση «έλαβε συνολικά 433.000».

Σύμφωνα με πληροφορίες ο διαφημιστής φέρεται, στο υπόμνημα που παρέδωσε στους Εισαγγελείς ο δικηγόρος του Απόστολος Λύτρας, να αρνείται πως εμπλέκεται σε έκδοση εικονικών ή υπερκοστολογημένων τιμολογίων.

Φέρεται επίσης να κατονόμασε μεσαίο πρώην στέλεχος της Novartis (όπως τόνισε αυτό το πρόσωπο δεν ήταν ο Κωνσταντίνος Φρουζής) με το οποίο, όπως ισχυρίζεται ο διαφημιστής, το 2009 συμφώνησαν να του επιστρέφει μεγάλο μέρος από τα ποσά που θα του εξασφάλιζε για διαφημίσεις της φαρμακοβιομηχανίας.

Στο πλαίσιο αυτό, ο διαφημιστής ισχυρίζεται πως σε ένα διάστημα πέντε ετών, από το 2009 έως και το 2014, παρέδωσε στο συγκεκριμένο στέλεχος της Novartis ποσό περίπου 400.000 ευρώ και επισημαίνει ότι αυτή η μεταξύ τους συναλλαγή γινόταν εν αγνοία της εταιρείας.

«Του τα επέστρεφα»

Σύμφωνα με πληροφορίες o διαφημιστής αναφέρει πως το συγκεκριμένο πρόσωπο το οποίο είχε ρόλο στη διανομή του διαφημιστικού «πακέτου» της Novartis, το 2009 του είπε πως θα του δίνει διαφήμιση από την εταιρία αλλά θα επιστρέφει ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων στον ίδιο.

Όπως φέρεται να καταθέτει μάλιστα ο διαφημιστής διαπίστωσε ότι θα χρήματα θα κατέληγαν στο στέλεχος, εν αγνοία της εταιρείας, και ισχυρίζεται μάλιστα πως ουδέποτε του μεταφέρθηκε οτιδήποτε για πολιτικά πρόσωπα. Υπολόγισε μάλιστα το ποσό που επέστρεψε μέσα σε μια – περίπου- πενταετία στις 400.000 ευρώ. Δεν υπάρχει καμία υπερτιμολόγηση στις συναλλαγές και τις διαφημίσεις της Novartis. Πως οι χρεώσεις της Novartis ήταν αντίστοιχες με τις χρεώσεις των άλλων εταιρειών. Πως δεν υφίσταται εικονικότητα στις συναλλαγές. Πως όλα τα τιμολόγια αντιστοιχούν σε υπηρεσίες που παρείχε στη Novartis.

Φέρεται μάλιστα να τα προσκόμισε. Κατέθεσε δε πως μπήκε σε αυτή τη διαδικασία για να εξασφαλίσει περισσότερη δουλειά για την εταιρεία του. Όσον αφορά στον Κ. Φρουζή φέρεται να κατέθεσε πως ουδέποτε ήρθε σε επαφή ή συναλλαγή μαζί του.

Γιατί κλήθηκε

Ο συγκεκριμένος διαφημιστής κλήθηκε ως ύποπτος καθώς ερευνάται αν ξέπλενε βρώμικο χρήμα για την Novartis , ώστε να πραγματοποιούνται παράνομες πληρωμές σε πολιτικά πρόσωπα.

Η κλήση του στηρίχθηκε σε δυο γεγονότα:

Πως ένας γνωστός του (που λέει πως δεν είχε υπαλληλική σχέση μαζί του) σήκωσε σύμφωνα με τα στοιχεία τη δικογραφίας από το 2006-2013 ποσό 1.160.000 ευρώ, «και τα επέστρεφα στον ιδιοκτήτη της εταιρίας και τη σύζυγό του που είναι συνέταιροι», όπως κατέθεσε. Δηλαδή τα χρήματα έμπαιναν – από την Novartis σε λογαριασμό του διαφημιστή και ο φίλος του πήγαινε και τα σήκωνε και του τα επέστρεφε στο χέρι.

Πως βρέθηκε ιδιόχειρο σημείωμά του (του διαφημιστή) που αναφέρει πως για τα έτη 2009,2010, 2011, 2012 και 2014 , «συνολική αξία τιμολογίων 1.049.160» και από κάτω «έλαβε συνολικά 433.000».

Με υπόμνημά του λοιπόν κατονομάζει τον αποδέκτη των 433.000 ευρώ, ο οποίος θεωρείται πρόσωπο που βρίσκεται πολύ κοντά στην έρευνα πλέον και στο παρελθόν ήταν στέλεχος της εταιρείας.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ, dikastiko.gr

πηγη: tvxs.gr

«Αποτελεί πρόκληση και ταυτόχρονα κοροϊδία η πρόσκληση όταν οι μαχόμενοι υγειονομικοί και οι ασθενείς έχουν τσακιστεί από την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης», αναφέρει το Σωματείο Εργαζομένων στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ηρακλείου (ΠΑΓΝΗ), με αφορμή τη δημόσια ηλεκτρονική πρόσκληση που έλαβε για συμμετοχή στη συγκέντρωση που οργανώνεται στην πόλη με ομιλητή τον Αλέξη Τσίπρα. 

Στην ανακοίνωσή του το Σωματείο Εργαζομένων στο ΠΑΓΝΗ αναφέρει τα εξής:

«Αποτελεί πρόκληση η πρόσκληση όταν συστηματικά το Σωματείο Εργαζομένων:

• δέχεται επιθέσεις από το υπουργείο, τη ΔΥΠΕ και τη διοίκηση γιατί δεν συναινεί στην εμπορευματοποίηση της Υγείας,
• αποκαλύπτει την αιτία των προβλημάτων,
• επιμένει να μην αποδέχεται τη λογική του εφικτού και του μικρότερου κακού,
• καλεί τους εργαζόμενους και ασθενείς σε οργάνωση και πάλη για τη διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών και δικαιωμάτων,

την ίδια ώρα να καλείται για να αποτελέσει το ακροατήριο της αναπτυξιακής φιέστας.

Αρκεί να θυμηθούμε ότι διά χειρός κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ πετσοκόπηκαν οι επιχορηγήσεις κατά 860 εκατ. ευρώ στα δημόσια νοσοκομεία και 414 εκατ. ευρώ προς τον ΕΟΠΥΥ. Με αυτές τις κατακρεουργημένες επιχορηγήσεις, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ υπερηφανεύεται ότι διασφάλισε τη δωρεάν πρόσβαση 2,5 εκατ. ανασφαλίστων στη δημόσια ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Δηλαδή μοίρασε όπως κάνει και με τη φτώχεια τις ίδιες υποβαθμισμένες παροχές σε ασφαλισμένους και ανασφάλιστους.

Από τις 2.760 θέσεις μόνιμων γιατρών που προκηρύχθηκαν το 2017 και 2018 έχουν διοριστεί 1.800 που οι περισσότεροι δεν έχουν φτάσει στα νοσοκομεία. Πολλές ανάγκες καλύπτονται με επικουρικούς γιατρούς που πληρώνονται από τα ίδια έσοδα των νοσοκομείων και 1.000 απ’ αυτούς θα φύγουν στο τέλος του 2019. Έτσι παραμένουν κενές 7.000 θέσεις μόνιμων γιατρών και 20.000 νοσηλευτών και μόνιμου προσωπικού. Γιατροί, νοσηλευτές και εργαζόμενοι δουλεύουν σε συνθήκες γαλέρας κι ας κομπορρημονεί ο πρωθυπουργός ότι η κυβέρνησή του έδιωξε “από το ναό της Υγείας τους ποντικούς που ροκάνιζαν τα κονδύλια”.

Το γνωρίζουν από πρώτο χέρι οι υγειονομικοί μέσα από την εντατικοποίηση, την εργασιακή ανασφάλεια, με την εναλλαγή των εργαζομένων κάθε χρόνο, με τη γενίκευση της ευελιξίας, τα εξαντλητικά 16ωρα, τα αλλότρια καθήκοντα, με το τσάκισμα της υγείας των εργαζομένων. Το γνωρίζουν οι εργαζόμενοι στις υπηρεσίες της καθαριότητας – σίτισης, οι εργαζόμενοι με μπλοκάκι που μέσα από τον εξαναγκασμό και τους εκβιασμούς αναγκάζονται να παραιτηθούν από το δικαίωμά τους σε άδεια, ρεπό, επιδόματα κ.λπ. υπό την απειλή της απόλυσης. Μόνο σήμερα στο ΠΑΓΝΗ πέταξαν έξω 7 συμβασιούχους εργαζόμενους από τη σίτιση και την καθαριότητα.

Με τη λειτουργία των νοσοκομείων ως επιχειρήσεων, με ασθενείς πελάτες, που θα αναπτύσσει, οι εργαζόμενοι στο ΠΑΓΝΗ και συνολικά οι υγειονομικοί, οι λαϊκές οικογένειες και στο νησί μας γνωρίζουμε πολύ καλά τι σημαίνει αυτή η σταθεροποίηση και στήριξή της! Τη γνωρίζουν οι λαϊκές οικογένειες μέσα από την εμπορευματοποίηση της Υγείας που γίνεται με πρόσχημα την εξυπηρέτηση του πολίτη. Τη γνωρίζουν όσοι επιδιώκουν να κλείσουν ένα ραντεβού, που χρειάζεται σε πολλές ειδικότητες να περιμένουν το 2020. Το γνωρίζουν οι ανασφάλιστοι και οι ασφαλισμένοι με τη συμμετοχή στις εξετάσεις και τα φάρμακα. Το γνωρίζουν όσοι την κρίσιμη στιγμή περιμένουν να αδειάσει ένα κρεβάτι εντατικής για να εισαχθούν.

Επειδή λοιπόν γνωρίζουμε, δεν μένουμε με σταυρωμένα τα χέρια!

Υπερασπιζόμαστε τη ζωή μας και τη ζωή των παιδιών μας!

Οργανωνόμαστε, μπλοκάρουμε τα σχέδιά τους, περνάμε στην αντεπίθεση, διεκδικούμε την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας!

Απαιτούμε:

• Πραγματική ένταξη των υγειονομικών στα ΒΑΕ. Μείωση του χρόνου συνταξιοδότησης στα 50 χρόνια για τις γυναίκες και στα 55 για τους άνδρες. Όχι στην κατάργηση του ανθυγιεινού επιδόματος. Επαναφορά των μισθών στα επίπεδα του 2009. Επαναφορά 13ου – 14ου μισθού.
• Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού. Μονιμοποίηση όλων όσοι εργάζονται με ελαστικές εργασιακές σχέσεις.
• Αποκλειστικά δημόσια δωρεάν Υγεία – Πρόνοια. Κατάργηση της επιχειρηματικής δράσης».

πηγη: iskra.gr

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Μιλούν για ΕΕ και… δημοκρατία. Ας δούμε τι εννοούν:  Η αποχή από τις κάλπες των ευρωεκλογών το 2014 ανήλθε στην Σλοβακία στο 87%. Στην Τσεχία 80,5%. Στην Πορτογαλία 65,5%. Στην Βρετανία 64%. Στην Ολλανδία 63%. Στην Ισπανία 55,3%. Στην Γερμανία 52%. Στην Αυστρία 55%. Στην Πολωνία 77%. Στην Ουγγαρία 71%. Στην Κροατία 76%. Στην Σλοβενία 79%. Στην Ρουμανία 65%. Στην Λετονία 70%. Στην Σουηδία και στην Ιρλανδία 49%. Στην Κύπρο 58%. Από το σύνολο των 28 κρατών – μελών της ΕΕ η αποχή ξεπέρασε το 50% στις 20 από αυτές. Η αποχή ξεπέρασε το 40% στις 24 από τις 28 χώρες…

    Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Στις ευρωεκλογές του 2009, σε όλες τις χώρες της ΕΕ το «κόμμα» που και τότε είχε κερδίσει ήταν η αποχή. Στο σύνολο των χωρών της ΕΕ το ποσοστό των Ευρωπαίων ψηφοφόρων που δεν είχαν προσέλθει να ψηφίσουν είχε ανέλθει και τότε στο 57%. Η αποχή εδώ και μια δεκαετία σχηματίζει πανευρωπαϊκή «κυβέρνηση» και μάλιστα… αυτοδύναμη.

    Αυτή είναι η πραγματική σχέση των λαών με την «Ευρώπη των λαών». Το κλαμπ των Μπαρόζο και Γιούνκερ, των Ολι Ρεν και των Νταισελμπλουμ, το κονκλάβιο των επιτροπάτων και των διευθυντηρίων, είναι προφανές ότι δεν διαθέτει επί της ουσίας καμία «νομιμοποιητική» βάση. Το «δικαίωμά τους» να ορίζουν πρωθυπουργούς (βλέπε: Κάννες το 2011), να συντάσσουν Μνημόνια, να χρηματοδοτούν τράπεζες και να επιβάλουν λιτότητα, να επιβάλλουν πολιτικές μέσω ενός ανυπόστατου πολιτικά και καταστατικά οργάνου (Γιούρογκρουπ) δεν απορρέει από καμία λαϊκή έγκριση.

    Η απάντηση της… Δημοκρατίας σε όλα αυτά είναι απλή στην διατύπωσή της και σαφέστατη στην κυνικότητά της: «Ε, και;». Τουτέστιν, όπως η αποχή στις ευρωεκλογές του 2009 και του 2014 σε τίποτα δεν εμπόδισε την ΕΕ να κηρύξει μνημονικές πολιτικές διαρκείας για όλες τις χώρες και όλους τους λαούς της ΕΕ, έτσι και η αποχή της Κυριακής δεν πρόκειται να εμποδίσει το ιερατείο των Βρυξελλών να εγκαθιστά τρόικες, μηχανισμούς επιτήρησης και πολιτικές που ισοδυναμούν με «δάκρυα και αίμα».

    Η αποχή, επομένως, έχει πάψει από καιρό να αποτελεί εκείνο το «εύγευστο φρούτο», όπως κατά καιρούς ισχυρίζονταν διάφοροι τάχα μου «αντισυστημικοί» και «αντικομφορμιστές» της πλάκας. Ισα ίσα, με αυτό το (αμερικάνικο) φρούτο είναι που οι πολυεθνικές κυβερνούν την Αμερική εδώ και δεκαετίες. Στις ΗΠΑ, που οι Πρόεδροί τους εκλέγονται μόλις από τους μισούς των… μισών που προσέρχονται στις κάλπες, τα 100 εκατομμύρια των φτωχών, των ανέργων, των ανασφάλιστων που συρρέουν στις ουρές των συσσιτίων, διαρκώς αυξάνονται.

    ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η εκλογική αποχή θα μπορούσε να είναι και χρήσιμη πολιτικά; Φυσικά, αλλά μόνο υπό μια προϋπόθεση: Ότι θα αποτελούσε την πολιτική εκείνη τακτική που, σε συγκεκριμένες συνθήκες, θα κλόνιζε το καθεστωτικό οικοδόμημα ή θα συγκέντρωνε δυνάμεις εναντίον του. Η συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης που επικρατεί στην ΕΕ δεν επιτρέπει μια τέτοια ανάγνωση σήμερα. Αντίθετα, στην παρούσα κατάσταση, πρόκειται για μια άσφαιρη διαμαρτυρία βγαλμένη από το θερμοκήπιο του «οχαδερφισμού». Είναι «ψήφος» υπέρ της ξεστρατισμένης «εξέγερσης» του καναπέ, της ισοπέδωσης και της μοιρολατρίας. Μια τέτοια πολιτική συμπεριφορά, κινείται ανάμεσα στην αιχμαλωσία στην «ιλουστρασιόν» όχθη της αποξένωσης, από την μια μεριά, και στην ανώδυνη για το σύστημα εκτόνωση της συσσωρευμένης οργής, από την άλλη.

    (Παρένθεση: Φυσικά, δεν αρκεί να ψηφίζεις. Σημασία, έχει και το τι ψηφίζεις. Που πάει να πει ότι αν «τσιμπήσεις» στα φληναφήματα περί «καταγγελτικής» ψήφου γενικώς και αορίστως, ψηφίζοντας – για παράδειγμα – τους ναζί, τους φασίστες των υπονόμων ή τους ένοικους των «ρετιρέ» της ίδιας συστημικής «πολυκατοικίας», τότε, ψηφίσεις δεν ψηφίσεις, την ίδια τρύπα στο νερό θα κάνεις)

    Η αποχή, που το κυρίαρχο σύστημα την διαχειρίζεται προς όφελός του, ούτε «ελευθεριακή» στάση συνιστά, ούτε «αντιπατερναλιστικούς» δρόμους ανοίγει, όπως λανσαρίστηκε στο παρελθόν από τους «προχωρημένους» του «λαιφ στάιλ». Η «ελεύθερη» επιλογή της αποχής είναι, τελικά, μια κατευθυνόμενη επιλογή που διδάσκεται 365 μέρες το χρόνο από μια Δημοκρατία που της αρκεί η τυπική της «νομιμοποίηση». Εν προκειμένω η αποχή «ψηφίζει». Και στις σημερινές συνθήκες, η αποχή ψηφίζει υπέρ των ισχυρών του συστήματος και όχι εναντίον τους.

    Το πολιτικό σύστημα που κόβει μισθούς και συντάξεις, που ναρκοθετεί το μέλλον της νέας γενιάς παράγοντας μια καθημερινότητα «γκρίζα» και μίζερη, που έχει για σημαία του το ψέμα, την υποκρισία και την κωλοτούμπα, δεν είναι φυσικά αφελές. Δεν περιμένει την πάνδημη έγκριση και το ολόθερμο χειροκρότημα για όσα δεινά προκαλεί στα θύματά του. Επομένως, για εκείνες τις λαϊκές μάζες που δεν μπορεί να προσεταιριστεί, να εγκλωβίσει, να εξαπατήσει μέσω των εκβιασμών, των απειλών και των διλημμάτων, έχει επεξεργασμένη τακτική: Την τακτική της «ουδετεροποίησής τους».

    Όμως, αυτή η δήθεν «ουδετερότητα» στην οποία οδηγούνται οι υπνωτισμένοι από τις θεωρίες του «όλοι ίδιοι είναι» και του «τίποτα δεν αλλάζει», όχι μόνο δε συνιστά απόρριψη των υπευθύνων για τα κακώς κείμενα, αλλά μετατρέπεται και στον πιο «χρήσιμο» στυλοβάτη τους. «Ουδετερότητα» δεν υπάρχει ποτέ και για τίποτα. Πολύ δε περισσότερο σε συνθήκες κοινωνικών αναμετρήσεων και ταξικών διαφοροποιήσεων, η υποτιθέμενη «ουδετερότητα» είναι μια στάση και μια θέση που, εξ αντικειμένου, αθροίζεται με την πλευρά εκείνων που κρατούν το μαστίγιο. Αλλά οι υφιστάμενοι το μαστίγιο της «δημοκρατίας – φενάκη» δεν έχουν κανένα λόγο να χαρίζουν τίποτα στους μαστιγωτές. Ούτε καν την ψήφο τους. Έχουν, αντίθετα, κάθε λόγο να χρησιμοποιούν όλα τα μέσα που διαθέτουν – και την ψήφο – στρέφοντάς τα εναντίον τους.

    Η αποχή θα λειτουργήσει και σε αυτές τις ευρωεκλογές σαν «απόχη» με την οποία το κατεστημένο παθητικοποιεί και σε μεγάλο βαθμό εξουδετερώνει κοινωνικά στρώματα που «την πατάνε» και, αντί της αντίστασης, σπρώχνονται σε μια πολύ βολική για το κατεστημένο παραίτηση ή ανοχή. Γράφει κάπου ο Ενγκελς ότι οι εκλογές είναι ένας δείκτης πολιτικής ωριμότητας της εργατικής τάξης. Δεν συνιστά αυθαιρεσία κατά τη γνώμη μας να υποστηρίξουμε ότι η αποχή συνιστά ένα δείκτη με τον οποίο η άρχουσα τάξη μετρά τον βαθμό αδρανοποίησης που έχει επιτύχει επί των θυμάτων της.

    Δεν αμφισβητούμε ότι ένα μέρος του κόσμου που απέχει από τις εκλογές με αυτόν τον τρόπο εκδηλώνει τη δυσαρέσκειά του απέναντι σε όσους του «μαυρίζουν» τη ζωή, σε εκείνους που τον εξαπατούν ή τους άλλους που είναι ανίκανοι να κάνουν κάτι για να την βελτιώσουν. Ότι με τη στάση του αυτή βγάζει, ταυτόχρονα, και μια κραυγή για να φωνάξει την ανάγκη του να ανοίξει ένας δρόμος έμπνευσης, ελπίδας και προοπτικής για να τον περπατήσει. Δεν το αμφισβητούμε: Όταν η πολιτική μετατρέπεται σε συνώνυμο της αρπαχτής, της δημαγωγίας, των «θα», των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων, του μαυρογιαλουρισμού, όταν σαν πολιτική λογίζεται η πασαρέλα του τίποτα, η ίντριγκα, η διαχείριση της διαφθοράς, η τέχνη του ψεύδους, η αποθέωση της βλακείας, η φωταψία της υποκρισίας και του εξυπνακισμού, τότε ο αναχωρητισμός από τα κοινά αρχίζει να μοιάζει με «κίνηση διαφυγής».

    Όμως, η αποχή μπορεί να μοιάζει με «κίνηση διαφυγής», αλλά – όταν ειδικά συνιστά έκφραση παραίτησης – δεν είναι. Στην πραγματικότητα είναι ομηρία στον «μονόδρομο» των πατρίκιων. Είναι εγκλωβισμός στα κηρύγματα που πριμοδοτούν την ιδιώτευση, το «δε βαριέσαι», το «έλα τώρα καημένε», το «δε βγαίνει τίποτα», το «ασχολήσου με την πάρτη σου». Μα όσο ο «απέχων» (από την κάλπη, από την απεργία, από την διαδήλωση, από την συγκέντρωση) θα (νομίζει ότι) ασχολείται με την πάρτη του, κάποιοι άλλοι – αυτοί που τον στείλανε στον «καναπέ» του – θα συνεχίζουν να ασχολούνται μαζί του, στο όνομα της… Δημοκρατίας.

ΠΗΓΗ:  imerodromos.gr