ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

«Κάθε ψήφος αποτελεί απόδειξη της τουρκικής ταυτότητας» δήλωσε στο τουρκικό πρακτορείο Anadolu η επικεφαλής του μειονοτικoύ Κόμματος Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας (ΚΙΕΦ – DEB) Τσιγδέμ Ασάφογλου. Ας δούμε λοιπόν πόσες τουρκικές ταυτότητες επιδείχθηκαν κατά την ψηφοφορία για τις ευρωεκλογές:

● Στην Εκλογική Περιφέρεια Ροδόπης το ΚΙΕΦ έλαβε 38,01% ή 23.869 ψήφους.

● Στην Εκλογική Περιφέρεια Ξάνθης 25,05% ή 14.890 ψήφους.

Οι αριθμοί δεν είναι «τρομακτικοί» και σίγουρα δεν περιγράφουν κάποιο πρόβλημα ή κίνδυνο, έστω κι αν το «τουρκικό» – όπως αυτοπροσδιορίζεται – κόμμα κατάφερε να βγει πρώτο στις εν λόγω περιφέρειες.

Για να δει κάποιος το πρόβλημα που υπάρχει στην περιοχή θα πρέπει να κοιτάξει πίσω από τους αριθμούς και κυρίως να θυμηθεί την Ιστορία. Εκεί, στην πρόσφατη Ιστορία, θα διαπιστώσει τα λάθη δεκαετιών των ελληνικών κυβερνήσεων, που απομόνωσαν και περιθωριοποίησαν το σύνολο του μουσουλμανικού πληθυσμού της περιοχής και τον παρέδωσαν στις αγκάλες του τουρκικού προξενείου. Αν και έχουν αλλάξει πολλά τα τελευταία χρόνια, το τουρκικό προξενείο αποτελεί κέντρο καθοδήγησης και η Άγκυρα πηγή έμπνευσης για μεγάλο κομμάτι των μουσουλμάνων της περιοχής.

Το πρόβλημα μπορεί να εμφανιστεί περισσότερο καθαρά από αυτήν καθ’ εαυτήν την ξεκάθαρη επίδειξη της τουρκικής ταυτότητας που σημαίνει η απόφαση για μη διάχυση των μουσουλμανικών ψήφων στους υπάρχοντες ελληνικούς κομματικούς / ιδεολογικούς μηχανισμούς.

Με τον τρόπο αυτόν το τουρκικό προξενείο, που καθοδηγεί αυτού του είδους τις κινήσεις, «μετράει» τα κουκιά που διαθέτει, «προγράφει» ή σταμπάρει όσους από τους μουσουλμάνους διαφωνούν με αυτές τις τακτικές και – το κυριότερο – φωνάζει προς πάσα κατεύθυνση ότι εκεί υπάρχει τουρκική μειονότητα, έστω κι αν σύμφωνα με τις διεθνείς συνθήκες η μειονότητα δεν είναι εθνική, αλλά θρησκευτική και εκτός από όσους μουσουλμάνους δηλώνουν Τούρκοι υπάρχουν κι άλλοι που δηλώνουν Πομάκοι ή Ρομά.

Η διάσταση του προβλήματος, σε κάθε περίπτωση, έχει να κάνει με το επίπεδο και το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται οι ελληνοτουρκικές σχέσεις. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, αυτήν την περίοδο που η Άγκυρα κλιμακώνει την πίεση κατά της Ελλάδας στο Αιγαίο δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη αυτή η διάθεση επίδειξης της τουρκικής τους ταυτότητας, ούτε η δήλωση ενός γνωστού μειονοτικού δημοσιογράφου, ο οποίος, ικανοποιημένος από το εκλογικό αποτέλεσμα, σημείωσε μάλλον απειλητικά: «Η μειονότητά μας με ισχυρό τρόπο λέει προς την ελληνική κυβέρνηση: Άκου τη φωνή μας. Με το καλό»…

πηγη: imerodromos.gr

Πηγή: Εφημερίδα «Το Ποντίκι»

Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής.

Ο πίνακας των εκλογικών αποτελεσμάτων των ευρωεκλογών που παραθέτουμε είναι εύγλωττος σχετικά με το τι συνέβη στην κάλπη:

Ο ΣΥΡΙΖΑ υπέστη σοβαρή ήττα χάνοντας από το Μάιο του 2014 185 χιλιάδες ψήφους και από τις βουλευτικές εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015 590 χιλιάδες και ποσοστό σχεδόν 12%. Είναι μία μεγάλη ήττα που ανάγκασε τον πρωθυπουργό να προκηρύξει εκλογές. Πρέπει να σημειώσουμε ότι διατήρησε ένα σοβαρό ποσοστό της τάξης του 23 -24% που τον καθιστά το δεύτερο πόλο του δικομματισμού μαζί με τη Νέα Δημοκρατία, χωρίς, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, να έχει φόβο ότι θα υποσκελιστεί από το ΚΙΝΑΛ, το οποίο συγκέντρωσε το 1/3 του εκλογικού ποσοστού του ΣΥΡΙΖΑ.

Η Νέα Δημοκρατία με ένα 1.858.000 χιλιάδες ψήφους περίπου και ποσοστό 33,12% αυξάνει τις ψήφους της κατά 600 χιλιάδες, δηλαδή κατά 10,47% και κατά 330 χιλιάδες ψήφους από το Σεπτέμβρη του 2015, όταν είχε υποστεί μεγάλη ήττα από το ΣΥΡΙΖΑ και απομακρύνθηκε από την κυβέρνηση.

Το ΚΙΝΑΛ χωρίς να εντυπωσιάσει με το αποτέλεσμα που έφερε, 433 χιλιάδες ψήφους περίπου και 7,72% ποσοστό σταθεροποιεί και αυξάνει τις δυνάμεις του όταν πολλοί προέβλεπαν νέα μείωση του.

Στον κεντρώο χώρο παλαιότερα και πρωτοεμφανιζόμενα κόμματα συγκεντρώνουν μαζί ορισμένες ποσοστιαίες μονάδες.

Πολύ ερμήνευσαν την κάμψη των ποσοστών της Χρυσής Αυγής 274 χιλιάδες ψήφους και 4,88% ποσοστό από 536 χιλιάδες ψήφους και ποσοστό 9.39% το Μάιο του 2014 ως ένα γεγονός εξαιρετικά μεγάλης σημασίας γιατί η Χρυσή Αυγή είναι κατά τη γνώμη τους ένα ανοιχτά ναζιστικό και μιλιταριστικό κόμμα. Πρέπει όμως κανείς να προσμετρήσει πέραν της Χρυσής Αυγής νέα ακροδεξιά σχήματα που αναδύθηκαν η προϋπήρχαν και αύξησαν τις δυνάμεις τους, Ελληνική Λύση, ΛΑΟΣ, ΑΝΕΛ, Δημιουργία Ξανά, Ελεύθερη Πατρίδα κλπ που προσεγγίζουν το 9% έως 10% και μαζί με τη Χρυσή Αυγή πλησιάζουν το 15%.

Χωρίς να παραβλέψει κανείς τις διαφορές μεταξύ τους, ελλοχεύει ο κίνδυνος στο όνομα της επικινδυνότητας της Χρυσής Αυγής να υποσταλεί το μέτωπο εναντίον τους. Αν κάποια από αυτά ευδοκιμήσουν θα αποτελέσουν σημαντικές συμπληρωματικές λύσεις για τη δημιουργία δεξιών κυβερνήσεων, αν και όταν χρειαστεί, θα ωθούν σε μεγαλύτερη συντηρητικοποίηση της πολιτικής και κοινωνικής ζωής και από αυτή την άποψη συνιστούν σοβαρό πρόβλημα.

Αξιοσημείωτο είναι το ποσοστό του ΜΕΡΑ25 168 χιλιάδες ψήφοι περίπου και ποσοστό σχεδόν 3% χωρίς κόμμα, χωρίς οργανώσεις και κάποια υποδομή που οριακά δεν εξέλεξε ευρωβουλευτή κάτι που τελικά κατάφερε η Ελληνική λύση.

Στο χώρο της αριστεράς τα πράγματα είναι δυσοίωνα. Η ΛΑΕ με 31 χιλιάδες ψήφους και ποσοστό 0,56% από 155 χιλιάδες ψήφους και 2,86% που είχε το Σεπτέμβρη του 2015 βρίσκεται στα όρια της επιβίωσης. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με 36.000 ψήφους και 0,64% ποσοστό έχει απώλειες 5263 ψήφους σε σύγκριση με τις ευρωεκλογές του 2014 και 10 χιλιάδες ψήφους συγκριτικά με αυτές του Σεπτέμβρη του 2015.

Το ΚΚΕ, η κύρια δύναμη της αριστεράς, εμφανίζει εικόνα περαιτέρω συρρίκνωσης του. Έχει απώλειες 50.000 ψήφους συγκριτικά με τις ευρωεκλογές του 2014 και περισσότερες από 2.000 ψήφους περίπου με αυτές του Σεπτέμβρη του 15 και τα ποσοστά του είναι 5,34% σε σχέση με το 6,11% του Μάη του 2014.

Στις εκλογές αυτές πέρα από τις οικονομικές και άλλες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι λαϊκές μάζες που διευκόλυναν το ΣΥΡΙΖΑ να εμφανιστεί ως το μικρότερο κακό οι συνθήκες ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκές. Ο ΣΥΡΙΖΑ απαξιωμένος και σε σοβαρή υποχώρηση, από τη Νέα Δημοκρατία δεν είχαν οι εργαζόμενοι να περιμένουν κάτι αφού φρόντισε να κάνει προεκλογικά σαφή τα σχέδια και παρόλα αυτά τα αριστερά κόμματα και οργανώσεις είχαν σημαντικές απώλειες, όταν παρά την πόλωση που δημιούργησαν ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία δεν έπαψαν οι εκλογές αυτές να είναι ευρωεκλογές και άρα η ψήφος σε αυτές να παραμένει σχετικά χαλαρή και ευνοϊκή για την αριστερά, όπως γνωρίζουμε δεκαετίες τώρα.

Οι δυνάμεις της αριστεράς και κυρίως το ΚΚΕ παρά τις φιλότιμες προσπάθειες σε καμία περίπτωση δεν μπόρεσαν να πείσουν και να συγκεντρώσουν τμήμα των δυσαρεστημένων, αντίθετα έχασαν ψήφους που συγκράτησαν σε πολύ δυσκολότερες συνθήκες. Είναι σαφές ότι δεν μπορούν να αρθρώσουν ένα πειστικό λόγο και μία τακτική που θα συσπειρώνει και θα πείθει ότι αξίζει τον κόπο η ενίσχυσή τους. Οι εργαζόμενοι τις αντιμετωπίζουν με μία σχετική αδιαφορία, ως τίμια πολιτικά σχήματα που δεν λένε άλλα τη μία μέρα και άλλα την άλλη, αλλά βρίσκονται σε άλλο μήκος κύματος σε σχέση με τις ανάγκες που διαμορφώνει η συγκυρία και φτάνουν να προτιμούν το Βαρουφάκη και την Κωνσταντοπούλου.

θα περιμένουμε τις επίσημες εκτιμήσεις τους για το εκλογικό αποτέλεσμα και για τις δικές τους επιδόσεις, αλλά ήδη πήραμε ένα δείγμα. Το ΚΚΕ θεωρεί το αποτέλεσμα θετικό, ότι ενισχύθηκε παρά την μείωση των δυνάμεών του, αφού όπως θεωρεί συναντήθηκε με νέο κόσμο που ήταν σε άλλα πολιτικά σχήματα και συμπορεύτηκε μαζί του, ότι και στις τρεις κάλπες είχε ενιαίο λόγο και επιχειρήματα, ότι ευρύτερα λαϊκά στρώματα το παρακολουθούν και στέκουν θετικά απέναντι του και σε τελική ανάλυση  ότι παρά και είχε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες που διεξήχθησαν οι εκλογές αυτό «άντεξε», «σταθεροποιείται». Ίδια αιτιολόγηση με αυτή που ακούσαμε τα περασμένα χρόνια. Δεν φαίνεται ότι υπάρχει καμία πρόθεση για μία βαθύτερη εξέταση και συζήτηση των αιτιών που οδηγούν σταθερά χρόνο το χρόνο και θα προσθέταμε δεκαετία τη δεκαετία όλο και πιο χαμηλά ένα κόμμα που έπαιξε σημαντικό ρόλο για δεκαετίες και σε ορισμένες στιγμές έβαλε τη σφραγίδα του στις εξελίξεις και σήμερα δεν τις επηρεάζει καθόλου.

Οι εκλογές αυτές εμφάνισαν με σαφήνεια τις αλλαγές, τη σημαντική στροφή που συμβαίνει στα πολιτικά πράγματα της χώρας ως αποτέλεσμα της διαφοροποίησης των συνθηκών και των διαθέσεων και της συμπεριφοράς του λαού. Στα πολιτικά πράγματα και στην πολιτική ζωή της χώρας συμβαίνει μία σοβαρή στροφή, διαμορφώνονται νέα δεδομένα και όροι πολιτικής δράσης και η ανάγκη γρήγορης προσαρμογής σε αυτά είναι επιτακτική.

Θεωρούμε ότι οι συνθήκες που διαμορφώθηκαν την εποχή των μνημονίων τροποποιούνται πλέον βαθιά.

Η μακρόχρονη συσσώρευση των αντιθέσεων και της δυσαρέσκειας πλατειών κοινωνικών δυνάμεων και το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης το 2010, η πολιτική που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις και η Ευρωπαϊκή Ένωση και οδήγησαν στη φτωχοποίηση και τη συντριβή της πλειοψηφίας του λαού, δημιούργησαν νέα δεδομένα σε σχέση με τις προηγούμενες δεκαετίες και τροποποίησαν βαθιά τη συμπεριφορά και τις διαθέσεις του λαού. Οι αγωνιστικές διαθέσεις ανέβηκαν κατακόρυφα, ευρύτατα τμήματα της εργατικής τάξης και γενικότερα των εργαζομένων κινητοποιήθηκαν, έκοψαν τους δεσμούς τους με τις παραδοσιακές δυνάμεις του δικομματισμού που είχαν τεράστιες ευθύνες, τα κόμματα αυτά διασπάστηκαν και δημιουργήθηκαν πλήθος μικρότερα κόμματα και οργανώσεις κάθε κατεύθυνσης και συμπεριφοράς με κύριο χαρακτηριστικό την καταγγελία των μνημονίων και των αστικών πολιτικών δυνάμεων. Τα μικρά αυτά κόμματα άντεξαν αρκετά χρόνια. Τα διλήμματα που παραδοσιακά έθεταν οι κυρίαρχες δυνάμεις δεν ήταν πλέον αποτελεσματικά, τα κόμματα του δικομματισμού εισέπρατταν το ανάθεμα για την πολιτική τους και οι ψηφοφόροι μαζικά προσανατολίζονταν στα μικρά κόμματα. Τη συμπεριφορά αυτή τη θεωρούσαν προοδευτική, ενώ την υποστήριξη των κυβερνητικών κομμάτων αντιδραστική μούχλα.

Οι συνθήκες αυτές έδιναν μεγάλες δυνατότητες δράσης στα κόμματα της Αριστεράς και στο εργατικό και λαϊκό κίνημα. Οι συνθήκες αυτές όμως δεν διατηρούνται για μεγάλο χρονικό διάστημα, συνήθως είναι σύντομες, κορυφώνονται και κάποια στιγμή υποχωρούν, η κοινωνική και πολιτική ζωή εισέρχεται σε μια «κανονικότητα», όπως συνηθίζεται να λέμε σήμερα. Αργοί ρυθμοί των εξελίξεων, οι πρωτοβουλίες στην πολιτική σκηνή περιέρχονται ουσιαστικά στις κυρίαρχες δυνάμεις. Από τις εκλογές του 2012 και ύστερα ως το δημοψήφισμα και την καταδίκη των παραδοσιακών κομμάτων του δικομματισμού και της πολιτικής του κεφαλαίου, τότε που η ψήφος στα μικρότερα κόμματα φάνταζε ως κάτι σύγχρονο και προοδευτικό περνούμε στην αδυναμία να διατηρήσουν τα κόμματα αυτά τις δυνάμεις τους, είναι ιδιαίτερα ευάλωτα και η παρένθεση κλείνει.

Οι πρόσφατες ευρωεκλογές σήμαναν το οριστικό τέλος αυτής της περιόδου.

Οι δυνάμεις της αριστεράς που βρίσκονται στον αντίποδα του συστήματος στις συνθήκες που η κατάσταση γίνεται ιδιαίτερα ρευστή και οι εξελίξεις επιταχύνονται είτε έχουν την επάρκεια και την προετοιμασία να ανταποκριθούν στα δεδομένα αυτά και να τεθούν επικεφαλής του λαού στον αγώνα για βαθιές πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές ή κυριαρχεί η ανεπάρκεια, ο φόβος και η πνευματική νωθρότητα οπότε οι δυνατότητες αυτές χάνονται.

Αυτό ακριβώς συνέβη στη χώρα μας στα χρόνια της κρίσης και της μεγάλης έξαρσης του εργατικού και λαϊκού κινήματος και φυσικά η αριστερά πλήρωσε βαρύ τίμημα για αυτό. Το πρόβλημα είναι ότι δεν φαίνεται το πάθημα να έγινε μάθημα, δεν έβγαλαν τα κατάλληλα συμπεράσματα και φαίνεται να συνεχίζουν στον ίδιο δρόμο.

Στις συνθήκες που διαμορφώνονται σήμερα τα δεδομένα διαφοροποιούνται πολύ.

Το αστικό πολιτικό σύστημα στερεώνεται σταδιακά και στις βουλευτικές εκλογές που έρχονται φαίνεται ότι θα κάνει ένα νέο σημαντικό βήμα σε αυτή την κατεύθυνση. Ο δικομματισμός έφτασε στις πρόσφατες ευρωεκλογές στο 57% και μάλιστα με χαλαρή ψήφο, αφού δεν κρινόταν άμεσα η διακυβέρνηση. Φαίνεται ότι θα ενισχυθεί και άλλο αφού τα διλήμματα θα κορυφωθούν, θα είναι αγώνας ζωής και θανάτου. “Ή θα έχουμε κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας του κ. Μητσοτάκη με υπουργούς του Γεωργιάδη και του Βορίδη και άλλους συνοδοιπόρους της ακροδεξιάς είτε θα έχουμε κυβέρνηση προοδευτική και δημοκρατική με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ”, είναι το δίλημμα πού έθεσε με ωμό τρόπο ο πρωθυπουργός. Αντίστοιχα ο Κ. Μητσοτάκης θέτει το δίλημμα “συστράτευση με τη Νέα Δημοκρατία για να απαλλαγούμε από το ΣΥΡΙΖΑ”. Κανείς άλλος δεν χωράει ή ΣΥΡΙΖΑ ή Νέα Δημοκρατία. Στις συνθήκες αυτές οι κίνδυνοι για τα κόμματα της αριστεράς είναι μεγάλοι, κινδυνεύουν με ακόμη μεγαλύτερη συρρίκνωση.

Μπορεί τα μνημόνια τυπικά να τελείωσαν όμως ότι έφεραν είναι παρόν και θα είναι για πολύ. Τη μεγάλη λαϊκή αφαίμαξη θα την συνοδεύουν μόνο μικροπαροχές και επιδόματα και θέσεις εργασίας των 400 ευρώ, με σχέσεις εργασίας λάστιχο.

Η πρόσδεση στα ιμπεριαλιστικά σχέδια δυναμώνει και μάλιστα εμφανίζεται ως η μοναδική λύση για τη χώρα εν όψει των κινδύνων που ο ίδιος ο ιμπεριαλισμός διαμορφώνει στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Η ΝΔ που προηγήθηκε 9,5% του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές δεν δίστασε προεκλογικά να ξεδιπλώσει τα νεοφιλελεύθερα αντιλαϊκά σχέδια της και κυρίως τη μεγάλη μείωση της φορολογίας του κεφαλαίου, τη μείωση των συντάξεων με το επιχείρημα ότι η οικονομία δεν αντέχει, τη μεγαλύτερη ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας με δωδεκάωρα, κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και ένταση της τρομοκρατίας, «νόμος και τάξη».

Αυτά θα είναι τα δεδομένα του επόμενου διαστήματος.

Ποια θα είναι η απάντηση της αριστεράς και του εργατικού κινήματος;

Θα συνεχίσει ο ενδοαριστερός εμφύλιος, θα αντιμετωπίζεται ως κύριος εχθρός η πιο κοντινή πολιτικά δύναμη;

θα συνεχίσει ο ανταγωνισμός ποιος θα υπερτερεί στις καταγγελίες και τα συνθήματα αντί να διαμορφωθεί ένα μαζικό ενωτικό αγωνιστικό ανατρεπτικό κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο για την απόκρουση των σχεδίων του κεφαλαίου, την ανατροπή των μνημονιακών δεδομένων, την υπεράσπιση της ζωής του λαού και την επιδίωξη βαθιών αλλαγών στον ταξικό συσχετισμό σε βάρος των αστικών δυνάμεων;

Θα συνεχιστεί κατ’ ουσία η άρνηση των πολιτικών συμμαχιών και το «όστις θέλει οπίσω μου ελθείν»;

Αυτά είναι λίγα από τα ερωτήματα που θέτουν οι νέες συνθήκες και που πρέπει η αριστερά ολοκληρωμένα και έγκαιρα να απαντήσει αν δεν θέλει να μπει σε πολύ μεγαλύτερες περιπέτειες.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Η γενική απεργία που πραγματοποιείται σήμερα στην Αργεντινή εναντίον των μέτρων λιτότητας που έλαβε ο πρόεδρος Μαουρίτσιο Μάκρι προκάλεσε χάος στα αεροδρόμια και είχε ως αποτέλεσμα να σταματήσουν οι εργασίες σε σημαντικά λιμάνια εξαγωγής σιτηρών - η πιο πρόσφατη ένδειξη έντασης στη χώρα που πλήττεται από ύφεση.

Η απεργία, την οποία κάλεσαν τα μεγαλύτερα συνδικάτα της χώρας, σημειώνεται καθώς ο κεντροδεξιός ηγέτης καταρρέει στις δημοσκοπήσεις που διενεργούνται ενόψει των προεδρικών εκλογών του Οκτωβρίου, με τη δημοτικότητά του να πλήττεται από τον υψηλό πληθωρισμό, τις απώλειες θέσεων εργασίας και το αδύναμο πέσο.

Χωρίς μέσα μεταφοράς και με πολλά σχολεία, γραφεία και τράπεζες να έχουν κατεβάσει ρολά, οι δρόμοι στο κέντρο του Μπουένος Άιρες ήταν πολύ ήσυχοι το πρωί πριν από τις διαδηλώσεις, στις οποίες έχει καλέσει για σήμερα η ισχυρή εργατική συνομοσπονδία CGT.

Η CGT, που έχει στενούς δεσμούς με τον περονιστική αντιπολίτευση, απαιτεί από την κυβέρνηση να στηρίξει μισθολογικές αυξήσεις που θα ανταποκρίνονται στον υψηλό πληθωρισμό -οι τιμές έχουν αυξηθεί πάνω από 50% τον τελευταίο χρόνο- και να μειώσει το φορολογικό βάρος για τους εργάτες.

Σε βίντεο που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο, το συνδικάτο ανέφερε πως κήρυξε απεργία για να επιφέρει μια αλλαγή στην κυβερνητική πολιτική, καθώς «η οικονομική και κοινωνική κατάσταση επιδεινώνεται μέρα τη μέρα και ο πληθωρισμός καταστρέφει την αγοραστική δύναμη των μισθωτών».

Οι διαδηλώσεις θα έχουν επίσης στόχο την αύξηση των τελών των υπηρεσιών, αποτέλεσμα των κυβερνητικών προσπαθειών να μειωθεί το έλλειμμα βάσει μιας χρηματοδοτικής συμφωνίας που υπέγραψε με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Τα υψηλά τέλη επέτειναν τα επίπεδα φτώχειας.

Η οικονομική κρίση έχει πλήξει σοβαρά τις πιθανότητες επανεκλογής του Μάκρι, με τον υποψήφιο πρόεδρο Αλμπέρτο Φερνάντες και την υποψήφια αντιπρόεδρό του, πρώην πρόεδρο Κριστίνα Φερνάντες ντε Κίρτσνερ, να προηγούνται στις δημοσκοπήσεις.

Σήμερα δεν πραγματοποιείται καμία πτήση από τα αεροδρόμια της Αργεντινής λόγω της απεργίας και οι εξαγωγές σιτηρών σταμάτησαν στα λιμάνια του Ροσάριο, μιας από τις πιο σημαντικές αγροτο-βιομηχανικές περιοχές στον κόσμο.

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

Κατά την ίδια πηγή, στο πλοίο Γοργόνα επέβαιναν 33 τουρίστες και δύο μέλη πληρώματος. Νωρίτερα, είχε μεταδοθεί ότι στο σκάφος επέβαιναν 34 ξένοι τουρίστες.

Σύμφωνα με έναν αξιωματικό της αστυνομίας, «επαγγελματίες δύτες αναζητούν επιζήσαντες». Ωστόσο, την επιχείρηση έρευνας και διάσωσης ενδέχεται να δυσχεράνει η σφοδρή βροχόπτωση και το γεγονός ότι ο Δούναβης είναι φουσκωμένος με ισχυρά ρεύματα.

Το δυστύχημα σημειώθηκε περί τις 22:00 τοπική ώρα (23:00 ώρα Ελλάδας).

Πλάνα που μετέδωσαν ουγγρικά τηλεοπτικά δίκτυα εικονίζουν την μία όχθη του Δούναβη να έχει αποκλειστεί από την αστυνομία, στην Πέστη, ακριβώς απέναντι από το Κάστρο της Βούδας, που έχει ανακηρυχθεί μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτικής Κληρονομιάς από την UNESCO.

ΠΗΓΗ: newsbomb.gr

Κατά 20% περισσότερο σε σχέση με τον υπόλοιπο πλανήτη θερμαίνεται η Μεσόγειος, λόγω της γεωγραφικής της θέσης και της μείωσης των βροχοπτώσεων, τόνισε στο 32ο Διεθνές Συνέδριο της Διεθνούς Ένωσης Κλιματολογίας που διεξάγεται στη Θεσσαλονίκη, ο ειδικός στην κλιματική αλλαγή Ζοέλ Γκιγιό.

"Το κλίμα στην Μεσόγειο αλλάζει περισσότερο καθώς βρίσκεται ανάμεσα στην τροπική ζώνη της Αφρικής και στο πιο ψυχρό κλίμα της υπόλοιπης Ευρώπης. Βρίσκεται δηλαδή σε μια μεταβατική ζώνη και γι΄ αυτό δέχεται περισσότερες επιδράσεις" εξήγησε στο Αθηναϊκό- Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, στο περιθώριο του συνεδρίου, ο κ. Γκιγιό, διευθυντής Έρευνας του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικής Έρευνας της Γαλλίας(CNRS) και του Ευρωπαϊκού Κέντρου Έρευνας και Διδασκαλίας Περιβαλλοντικών Γεωεπιστημών (CEREGE), βραβευμένος με το Αργυρό Μετάλλιο του CNRS το 2005.

"Η επίδραση της Αφρικής στη Μεσόγειο", συνέχισε, "είναι πιο έντονη με αποτέλεσμα, και σε συνδυασμό με την ελαχιστοποίηση των υδάτινων πόρων, να οδηγείται σε πιο τροπικό κλίμα". Για τον κ.Γκιγιό, οι ανθρωπογενείς αιτίες που οδηγούν στην αύξηση των αερίων του θερμοκηπίου και στην κλιματική αλλαγή, πρέπει να αντιμετωπισθούν άμεσα , "τώρα αν είναι δυνατόν για να δούμε αποτελέσματα σε 20-30 χρόνια αλλιώς, αν το καθυστερήσουμε άλλη μία δεκαετία, θα είναι πιο δύσκολη η αντιμετώπιση της κατάστασης”. Ο ίδιος πάντως εμφανίστηκε απαισιόδοξος καθώς, επικαλούμενος τη Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα που υπογράφηκε το 2015, ανέφερε ότι έκτοτε, οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα (CO2) συνεχίζουν να αυξάνονται, καταλήγει το Αθηναϊκό- Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

ΠΗΓΗ: enikos.gr

Σε 24ωρη απεργία κατέρχονται οι εργαζόμενοι στην ιδιωτική Υγεία την Τρίτη 11 Ιούνη., απαιτώντας υπογραφή Ενιαίας Κλαδικής Σύμβασης για την ιδιωτική Υγεία με όρους: αύξηση 15% στους βασικούς μισθούς, επαναφορά επιδομάτων, ειδικών αδειών, ωραρίων που καταργήθηκαν, ακύρωση του παγώματος των επιδομάτων τριετίας – πολυετίας, κατάργηση του μισθολογικού διαχωρισμού νέων – παλιών εργαζομένων. Καμία πρόσληψη με μισθό κάτω από 751 ευρώ. Όπως επισημαίνουν:

• τα αιτήματά τους είναι ρεαλιστικά, καθώς οι υπολογισμένες συνολικές απώλειες των εργαζομένων στην ιδιωτική Υγεία φτάνουν στο 40%, από το 2011 (υπολογισμός από τον ΟΜΕΔ στη ΔΑ 5/2016), την ώρα που η κερδοφορία των ιδιωτών της υγείας και των ομίλων τους εκτοξεύεται, ενώ

• η υπογραφή Κλαδικής Σύμβασης είναι επιτακτική ανάγκη, καθώς χωρίς Κλαδική Σύμβαση, οι εργοδότες προσλαμβάνουν εργαζόμενους με τους κατώτατους μισθούς, χωρίς επιδόματα, με πολύ δυσμενείς όρους. Δεν αποδίδουν επιδόματα, ακόμα και σε εργαζόμενους που είχαν προσληφθεί όταν ήταν σε ισχύ οι Κλαδικές Συμβάσεις. Μια σειρά αυθαιρεσίες που έχουν επιπτώσεις ακόμα και στη σωματική και ψυχική υγεία, συνδέονται με την έλλειψη Σύμβασης.

«Διεκδικούμε την υπογραφή Κλαδικής Σύμβασης που δεν θα επαναλαμβάνει τους δυσμενείς όρους και τους χαμηλούς μισθούς που ισχύουν σήμερα, αλλά θα βελτιώνει σημαντικά τη ζωή μας. Οι εργοδότες βρίσκονται σε μόνιμη προσπάθεια συμπίεσης μισθών και κατάργησης δικαιωμάτων. Τους ενδιαφέρει πρώτιστα το μισθολογικό κόστος, γιατί από τη μείωσή του προκύπτουν τα κέρδη τους. Δεν αναπαράγουμε τις αυταπάτες ότι χωρίς αγωνιστικές διεκδικήσεις, χωρίς να ασκηθεί πίεση θα ικανοποιηθούν τα αιτήματά μας», σημειώνουν.

ΠΗΓΗ:  ergasianet.gr

Το πιο πιθανό είναι ότι οι περισσότεροι από εμάς έχουν αντιληφθεί πλέον ότι η Google μας παρακολουθεί. Αυτό που ίσως δεν αντιλαμβανόμαστε είναι ο βαθμός στον οποίο ξέρει τα πάντα για εμάς. Ξέρει από πού συνδεόμαστε στο διαδίκτυο, τι κάνουμε σε αυτό, ποιους συναναστρεφόμαστε αλλά και που πηγαίνουμε, τι αγοράζουμε και πολύ περισσότερα. Πρόκειται για έναν «μεγάλο αδελφό» με μια μεγάλη βάση δεδομένων για τον καθένα από εμάς.

Υπάρχει τρόπος να ξεφύγουμε από το άγρυπνο μάτι του; Μάλλον όχι, αλλά τουλάχιστον μπορούμε να αποκτήσουμε μεγαλύτερο έλεγχο σε ό,τι συλλέγει η Google για εμάς και για πόσο καιρό διατηρεί τα δεδομένα μας στα κιτάπια της.

Αρχικά θα πρέπει να καταστεί σαφές ότι μιλάμε για δύο πράγματα: πρώτα από όλα την ποσότητα των δεδομένων που η Google συλλέγει και, δεύτερον, το τι κάνει με τα δεδομένα αυτά. Η εταιρεία υποστηρίζει ότι συλλέγει τόσα δεδομένα, όσα χρειάζεται για να βελτιστοποιήσει τις υπηρεσίες της προς τους χρήστες. Είναι όμως έτσι; Υπάρχουν τρεις επιλογές: να εμπιστευτούμε την Google, να πάψουμε να χρησιμοποιούμε τις υπηρεσίες της ή να περιορίσουμε τις πληροφορίες που «μαθαίνει» για εμάς. Με δεδομένο ότι οι δύο πρώτες οδοί είναι αδιέξοδες, η τρίτη επιλογή μοιάζει πιο βατή.

Ας αρχίσουμε με το διαδίκτυο

Το καλύτερο μέρος για να αρχίσουμε να ελέγχουμε τις συνήθειες παρακολούθησης της Google είναι... ο λογαριασμός μας στην Google.

Κάνουμε κλικ στο «Απόρρητο και εξατομίκευση». Τα δεδομένα που διατηρεί η Google για την online δραστηριότητά μας χωρίζονται σε έξι ενότητες που θα βρούμε στην κατηγορία «Στοιχεία ελέγχου δραστηριότητας». Μπορούμε να απενεργοποιήσουμε την παρακολούθηση σε οποιοδήποτε από αυτά τα πεδία χρησιμοποιώντας τους αντίστοιχους διακόπτες εναλλαγής που βλέπουμε στην οθόνη.

Τα στοιχεία που συλλέγει η Google για την «Δραστηριότητα ιστού και εφαρμογών» αλλά και για το «Ιστορικό τοποθεσίας μας» είναι και τα πιο σημαντικά.

Αν έχουμε ενεργοποιημένη την πρώτη επιλογή η εταιρεία – κολοσσός ξέρει όλα όσα κάνουμε στον ιστό, όταν είμαστε συνδεδεμένοι στον Chrome, ό,τι αναζητούμε στη μηχανή αναζήτησης της Google και φυσικά ό,τι κάνουμε στις εφαρμογές της.

Αν έχουμε ενεργοποιημένη την δεύτερη επιλογή, είμαστε μια κουκκίδα πάνω σε έναν παγκόσμιο χάρτη στον οποίο αποτυπώνεται κάθε βήμα μας. Και στις δύο περιπτώσεις μπορούμε να σβήσουμε τα δεδομένα που ήδη έχουν συλλεχθεί.

Ας συνεχίσουμε με τις συσκευές μας, τη δραστηριότητα φωνής και ήχου και το YouTube.

Η τρίτη κατηγορία, η «Δραστηριότητα φωνής και ήχου» καταγράφει τη φωνή μας και άλλους ήχους στις υπηρεσίες Google, καθώς και από ιστοτόπους, εφαρμογές και συσκευές που χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες ομιλίας της Google ή συνδέονται σε αυτές. Εάν κάνουμε κλικ στην επιλογή «Διαχείριση δραστηριότητας», θα δούμε μια λίστα με όλα όσα είπαμε και θα διαπιστώσουμε ότι έχουμε ακόμη και την επιλογή αναπαραγωγής της ηχογράφησης. Κάντε κλικ στις τρεις τελείες στο πλάι μίας εγγραφής για να τη διαγράψετε, στο εικονίδιο κάδου απορριμμάτων για να διαγράψετε μια ολόκληρη ημέρα ή στο σύνδεσμο «διαγραφή δραστηριότητας», για να σβήσετε τα πάντα.

Η τέταρτη κατηγορία είναι οι «Πληροφορίες συσκευής». Η ρύθμιση αποθηκεύει ένα αντίγραφο ορισμένων πληροφοριών από το τηλέφωνο ή το tablet σας με το οποίο συνδέεστε στον ιστό, συμπεριλαμβανομένων των εξής: επαφές, ημερολόγια, εφαρμογές, μουσική ακόμη και πληροφορίες σχετικά με τη συσκευή, όπως τη στάθμη της μπαταρίας. Μπορεί επίσης να αποθηκεύει πληροφορίες για την ποιότητα της σύνδεσης Wi-Fi ή Bluetooth, μετρήσεις της οθόνης αφής ή για τις αναφορές σφαλμάτων. Για να διαγράψετε όσα η Google ξέρει για τις συσκευές σας στην ενότητα «Πληροφορίες συσκευής», κάντε κλικ στη «Διαχείριση δραστηριότητας», επιλέξτε το εικονίδιο «Περισσότερα» και πατήστε «Διαγραφή όλων». Done!

Οι δύο τελευταίες κατηγορίες αφορούν τα βίντεο που ψάξαμε και τα βίντεο που παρακολουθούμε στο YouΤube. Μπορούμε να διαγράψουμε τα στοιχεία που θέλουμε, ένα προς ένα, κατά μέρα ή και μαζικά.

Στοπ στις στοχευμένες διαφημίσεις

Πολλοί συνεχίζουν να εκπλήσσονται για το πώς είναι δυνατόν να έψαχναν πληροφορίες για ένα προϊόν στο Google και λίγο μετά όταν πήγαν να διαβάσουν κάτι σε μια ιστοσελίδα ή να παρακολουθήσουν ένα βίντεο στο YouTube, να βλέπουν μια διαφήμιση του προϊόντος μπροστά τους.

Αν μπαίνοντας στον λογαριασμό μας στην Google, κάνουμε κλικ στην επιλογή «Δεδομένα και εξατομίκευση» που βρίσκεται στο αριστερό πλαίσιο πλοήγησης, θα εμφανιστεί η επιλογή «Εξατομίκευση διαφημίσεων». Ο λόγος πίσω από το γεγονός ότι η Google μας σερβίρει τις διαφημίσεις που θα «θέλαμε» να δούμε Εκεί μπορούμε να μεταβούμε στις ρυθμίσεις και να απενεργοποιήσουμε την εξατομίκευση διαφημίσεων, που θα είναι εκ προοιμίου ενεργοποιημένη. Αν πάλι θέλουμε να βοηθήσουμε τους διαφημιστές να μας βάζουν να βάζουμε το χέρι μας στην τσέπη και να αγοράζουμε ότι θέλει να πουλήσει η αγορά, μπορούμε να δηλώσουμε τα ενδιαφέροντά μας.

Οι διαφημίσεις Google εμφανίζονται στις υπηρεσίες της εταιρείας, όπως η Αναζήτηση ή το YouTube, αλλά και σε ιστοτόπους και εφαρμογές που συνεργάζονται με την Google για την εμφάνιση διαφημίσεων.

ΠΗΓΗ: tvxs.gr

Σπύρος Μαρκέτος

Έφεραν οι χθεσινές εκλογές παλινόρθωση της δεξιάς ή απλώς ανακατάταξη δυνάμεων στο εσωτερικό της; Το δεύτερο, πιστεύω. Ο συνασπισμός που τώρα θα συσπειρωθεί γύρω από τη Νέα Δημοκρατία απλώς θα συνεχίσει σε πιο συντηρητικές αποχρώσεις τη φιλελεύθερη ακροδεξιά πολιτική που επί τέσσερα χρόνια αμείλικτα, ανενδοίαστα και ανερυθρίαστα εφάρμοσε ο Σύριζα συντρίβοντας τις κοινωνικές αντιστάσεις και σπιλώνοντας τ’ όνομα και τις αξίες της αριστεράς.

Η ψήφος του λαού ήταν ψήφος τιμωρίας στους προδότες του λαού, της αριστεράς, του ΟΧΙ. Δεν ήταν ψήφος ενθουσιασμού για τη ΝΔ. Δεν έχουν αυτοί τίποτε να προτείνουν. Στις συγκεντρώσεις τους δεν προσέλκυσαν πλήθη. Το αναμενόμενο μάννα εξ ουρανού των επενδυτικών κεφαλαίων είναι φτηνό παραμύθι, γνωρίζουν και οι ίδιοι πως θα χρειάζονταν πολύ διαφορετικές οικονομικές συγκυρίες και γεωπολιτικές συνθήκες για να προσγειωνόταν στη χώρα μας. Φορολογικούς παραδείσους η Ευρώπη έχει ήδη αρκετούς. Το δήθεν δημόσιο χρέος, στην πραγματικότητα φτιαγμένο από τους ίδιους πολιτικούς που επανακάμπτουν τώρα στην κυβέρνηση, αιωρείται στο 182%. Δεύτερο παγκόσμια μετά της Ιαπωνίας και πρώτο παγκόσμια σε ξένο νόμισμα, γιατί για την Ελλάδα το ευρώ είναι ξένο νόμισμα. Κανένας καπιταλιστής δεν επενδύει σε οικονομίες με τέτοια βαρίδια. Ο εχθρός λαός έχει τσακιστεί, αλλά χωρίς τόνωση της εγχώριας ζήτησης η αγορά δεν ξανασηκώνεται, ιδίως σε συνθήκες διεθνούς ύφεσης.

Αυτή η καθαρόαιμη δεξιά δεν πρόκειται να βελτιώσει τίποτε. Δεν το μπορεί, δεν το θέλει, δεν την ενδιαφέρει, δεν θα βουλώσει ούτε μια λακκούβα επαρχιακού δρόμου. Το δημόσιο πρόσωπό της είναι γελοίο και σύντομα θα γίνει ξανά μισητό. Η ψήφος που πήρε ήταν ψήφος απόγνωσης, αν και σε μέρη όπως ο Βόλος, όπου εκλέξαν από την πρώτη Κυριακή έναν ποινικό που υπόσχεται να πνίξει την πόλη στη διοξίνη, ήταν μάλλον ψήφος παραίτησης. Επωφελήθηκε επίσης από το ρεύμα που κερδίζει παγκόσμια η δεξιά, μολονότι είναι παραπάνω από ανούσιες οι υποσχέσεις της για δήθεν σωτηρία των νοικοκυραίων από το μεγάλο κεφάλαιο.

Σ’ όλη την Ευρώπη οι συντηρητικοί, θυμίζοντας τον παλιό καλό Σύριζα, υπόσχονται αλλαγές χωρίς να σπάσουν αυγά. Υποχείρια του πλέγματος εξουσίας και συμμέτοχοι της καπιταλιστικής μισανθρωπίας, χωρίς λύσεις για τα προβλήματα του συστήματος, απλώς εκτονώνουν την οργή των πολλών πάνω στους ακόμη πιο αδύναμους. Στις ΗΠΑ ο Τραμπ κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια να φέρει αναγέννηση του ριζοσπαστικού φεμινισμού και της λαϊκής αριστεράς.

Παρόμοια ο Μητσοτάκης, που στην πραγματικότητα αποφάσισε να μιμηθεί τον Μπολσονάρου, γιατί η γλώσσα του σώματος μιλά καθαρότερα από τα δήθεν ήπια λόγια του, θα διευκολύνει την αριστερή ανασύνταξη. Αυταπατώνται όσοι νομίζουν ότι θα κυβερνήσει επιδιώκοντας σταθεροποίηση ή συναίνεση. Πολιτικός που έχει επιλέξει την επιδεικτική φοροαποφυγή τρυπώνοντας την οικογενειακή του περιουσία σε υπεράκτιες εταιρείες δεν έχει άλλο πρόγραμμα πέρα από τον ωμό και αυτοκαταστροφικό φιλελευθερισμό. Ο ρεβανσισμός και ο κοινωνικός κανιβαλισμός, που θα εφαρμόσει μάλιστα χωρίς αριστερό προσωπείο, θα συναντήσουν τριβές και αντιστάσεις που δεν συνάντησε ποτέ ο Σύριζα. Ο Μπολσονάρου από τα Λιντλ μάλλον θα καταλήξει Γκουαϊντό.

Σημαντικό μήνυμα σ’ αυτές τις εκλογές ήταν η πτώση της ναζιστικής συμμορίας, παρ’ όλες τις τεράστιες προσπάθειες του Σύριζα να την στηρίξει ώστε να κόψει ψήφους από το αντίπαλο κόμμα εξουσίας. Η δεξαμενή του φασισμού αντέχει, αλλά ήταν πολύ πιο επικίνδυνοι οι εν λόγω. Άλλο πράγμα είναι μια αδίστακτη ναζιστική συμμορία με στρατιωτική οργάνωση και πειθαρχία, και άλλο τα ακροδεξιά συνονθυλεύματα. Τώρα θα πάρουν άνευ απροόπτου την κατιούσα, μέσα στον αλληλοσπαραγμό, γιατί δυναμική στα φασιστικά μορφώματα δίνουν κυρίως η ορμή και η εντύπωση της αναπότρεπτης ανόδου. Αλλά ποτέ δεν θα ξεχάσουμε ότι ο Σύριζα τους ξέπλυνε όπως μπορούσε, άφησε να στερεωθεί και να διευρυνθεί η δικτύωσή τους στην ΕΛΑΣ, και δεν ενίσχυσε καν την πολιτική αγωγή στη δίκη τους, αντίθετα από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΚΚΕ.

Ευτυχώς ο Σύριζα θα συνεχίσει να κατεβαίνει τα σκαλιά προς το υπόγειο, όσο και αν πουλήσει ξανά αριστερά και αντίσταση. Την τελευταία τετραετία στηρίχτηκε κυρίως σε ολιγαρχικά κέντρα εξουσίας, εγχώρια και ξένα, τα οποία βεβαίως πάντοτε τον έβλεπαν σαν μπάσταρδο και όχι σαν τον καθαρόαιμο κανακάρη τους. Δεν είχε ποτέ την κοινωνική γείωση της σοσιαλδημοκρατίας, και αποτελεί στρατηγική του ήττα ότι πρέπει ξανά ν’ ανταγωνιστεί στο χώρο της δήθεν κεντροαριστεράς, αλλά στην πραγματικότητα φιλελεύθερης άκρας δεξιάς, το τέως ΠΑΣΟΚ.

Ο μάστορας της τακτικής, που νόμισε ότι θα μπορούσε αιώνια να εξαπατά με υποσχέσεις και πουλώντας ψευτο-δικαιωματικό λόγο χωρίς ουσία, πλήρωσε τώρα τον εμπαιγμό του 2015. Φυσικά δεν θα χαθεί από το πολιτικό σκηνικό, αλλά το σχέδιο να ηγεμονεύσει ντύνοντας με αριστερή φορεσιά την απαλλοτριωτική συσσώρευση, δηλαδή την αρπαγή πόρων κι εξουσίας από τους πολλούς, φτωχούς και αδύναμους για χάρη των λίγων, πλούσιων και ισχυρών, απέτυχε. Θέλησε εξαρχής να γίνει ένας Έλληνας Ομπάμα, που θα στερέωνε την κυριαρχία του μεγάλου κεφαλαίου αποκοιμίζοντας τα μεσοστρώματα με διακοσμητικές αλλαγές και τους φτωχούς μ’ ελεημοσύνες και μεγάλα λόγια. Η έξοδος όμως από το αριστεροχώρι, μετά τη λεηλασία και το μαγάρισμα, αποδείχτηκε άλμα στο κενό.

Η κυβέρνηση Τσίπρα, αφού επί τέσσερα χρόνια εφάρμοσε μια φιλελεύθερη ακροδεξιά πολιτική, τώρα πετιέται στυμμένη στ’ αζήτητα, εγκαταλείποντας σε τραγική θέση τους μεταλλαγμένους αριστερούς που την ακολούθησαν. Τους αριστερούς του ψέματος και της εθελοδουλίας, των ΜΑΤ και των κατασχέσεων, του φράχτη στον Έβρο και των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Που όπως και οι προηγούμενοι άφησαν ανενόχλητη την ολιγαρχία και μεθόδευσαν την κλιμάκωση της κοινωνικής ανισότητας. Ξεπούλησαν τα πάντα για μια αρπαχτή, και ο πολύς κόσμος ευτυχώς το πρόσεξε.

Ο πρωθυπουργός, αντί ν’ ανακοινώσει μονάχος του εκλογές μόλις είδε την έκταση της ήττας, περίμενε να τις ζητήσει πρώτα ο αντίπαλος. Βρέθηκε σε πανικό όπως και ολόκληρος ο Σύριζα. Το έδαφος που έχασαν κάτω από τα πόδια τους δεν ήταν οι λαϊκοί αγώνες, τους οποίους με κάθε τρόπο σαμπόταραν και κατέστειλαν από το 2012 ως σήμερα, αλλά η εύνοια και η στήριξη του κεφαλαίου. Τα χειρότερα τα έχουμε ήδη δει. Η πραγματική ήττα της αριστεράς ήταν το 2012-5, όταν ό Σύριζα έσπασε την κινηματική ορμή και ωστόσο πήρε έπειτα τη λαϊκή ελπίδα για να την καραβοτσακίσει μονάχος του, και μάλιστα ξαναψηφίστηκε και ανενόχλητος κυβέρνησε μετά την προδοσία.

Την τελευταία τετραετία η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απέδειξε καθημερινά και έμπρακτα, στην κοινωνία και στους τόπους των αγώνων, πως αριστερά δεν σημαίνει απατεώνες. Θα συνεχίσουμε να το αποδεικνύουμε, αλλά το πλήγμα της προδοσίας ήταν τέτοιο που και πάλι θα χρειαστούν χρόνια για ν’ ανακάμψουμε. Η διάλυση των αυταπατών και της πίστης στις εύκολες και μαγικές λύσεις μας ευνοεί, αλλά ας ξέρουμε πως έχουμε μπροστά μας έναν μαραθώνιο.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ξεκίνησε για να γίνει κάτι πολύ παραπάνω από εκλογικό μέτωπο. Δυστυχώς δέκα χρόνια μετά δεν κατορθώσαμε ούτε καν να κατέβουμε στις εκλογές ενιαία. Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η πορεία. Αν δεν θέσουμε άμεσα, αποφασιστικά και καθαρά ως στόχο πρώτης προτεραιότητας τη συγκρότηση ενός αγωνιστικού όσο και ρεαλιστικού αντικαπιταλιστικού και αντιιμπεριαλιστικού πόλου, θα βρεθούμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας, χωρίς επίδικο και μέσα σ’ ένα γκέτο δικής μας κατασκευής.

Δεν αρκεί ότι έχουμε δίκαια κερδίσει ευρύτερη αναγνώριση σε συνδικαλιστικούς χώρους και σε τοπικούς αγώνες. Αν θέλουμε να είμαστε πολιτική δύναμη πρέπει να συγκροτήσουμε πολιτική πρόταση και να την επικοινωνήσουμε στο λαό, στη δική του γλώσσα και κατεξοχήν στις κοινωνικές κατηγορίες και στους χώρους που μας ενδιαφέρουν. Χρειαζόμαστε σαφή στρατηγική και τακτική. Δεν έχουμε λόγο ύπαρξης ούτε σαν καρικατούρα του ΚΚΕ ούτε σαν εκτός χρόνου προσομοίωση του παλιού καλού Σύριζα. Πρέπει πρώτα πρώτα να βρούμε τρόπους για να συσπειρώσουμε τα κομμάτια της προλεταριοποιημένης νεολαίας που μέχρι τώρα νάρκωναν ο συριζαϊκός δικαιωματισμός, οι ΜΚΟ και η ελπίδα ενός δήθεν καλύτερου αύριο. Όλα αυτά οδήγησαν στον Μητσοτάκη, και το αποτέλεσμα ήταν εκ των προτέρων γνωστό και δηλωμένο.

Έχουμε μπροστά μας να επεξεργαστούμε ένα ρεαλιστικό μεταβατικό πρόγραμμα πολύ πιο ανεπτυγμένο από το σημερινό, κι επίσης να συναποφασίσουμε και να τηρήσουμε μια πολιτική συμφωνία πολύ πιο σφιχτή και σαφή από εκείνη πάνω στην οποία αρχικά στηθήκαμε, και η οποία αφορούσε άλλη πολιτική συγκυρία αν όχι άλλη ιστορική περίοδο. Κι έτσι και αλλιώς έπαψε να τηρείται. Για να επιβιώσει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει οπωσδήποτε να εξασφαλίσει οργανωτική διάρθρωση και θεσμούς που θα της δίνουν ελευθερία δράσης και αυθύπαρκτο πρόσωπο. Δεν έχει νόημα μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ χωρίς συστράτευση, δημοκρατική συναπόφαση και κεντρικό συντονισμό των παρεμβάσεων. Μακάρι να μην είναι πολύ αργά για όλα αυτά. Αλλά δεν αρκούν. Επιπλέον πρέπει με καθαρό νου να επιλέξουμε συγκεκριμένους χώρους όπου έχουμε ήδη δυνάμεις και τακτικούς αγώνες που μπορούν να κερδηθούν, και να συγκεντρώσουμε τις δυνάμεις μας σ’ αυτούς.

Στους ερχόμενους μήνες θα πρέπει να δείξουμε στον κόσμο, πολύ πέρα από το δικό μας χώρο, πώς και πού μπορούν να οργανωθούν οι αντιστάσεις. Και κυρίως να κρατήσουμε μακριά κάποιους προδότες που τώρα θα ξαναπάθουν …αριστερά. Γιατί αρκετοί θα το επιχειρήσουν μέσα στο σώσων εαυτόν σωθήτω του Σύριζα. Ας θυμόμαστε πως, ό,τι και αν λένε τώρα, επιστροφή τους στην αριστερά κατόπιν εορτής δεν γίνεται. Πόσω μάλλον στην αντικαπιταλιστική. Κάθε ξέπλυμά τους απλώς θα λερώσει εμάς. Ας μην τους αφήσουμε να μας ξαναχρησιμοποιήσουν. Ας φτιάξουν τώρα τη δική τους ψευτοαριστερά, οικόσιτη του κεφαλαίου, ώστε να εξασφαλίσει μεροκάματο σε μερικούς. Αν μπορούν ας φτιάξουν ένα δεύτερο ΚΙΝΑΛ.

Ανασύνταξη σημαίνει συμφωνούμε σωστές νέες βάσεις. Απαραίτητη αφετηρία η αυτοκριτική, πάντοτε μ’ επίγνωση του στρατηγικού στόχου. Σ’ αυτές τις εκλογές επιβεβαιώθηκε η ρευστότητα των πολιτικών στάσεων. Η αντικαπιταλιστική και αντιιμπεριαλιστική αριστερά έχει ήδη μια κρίσιμη μάζα κι επίσης κάθε δυνατότητα ν’ αποκτήσει κοινωνική γείωση στο προσεχές μέλλον. Μέσα στην οικονομική και γεωπολιτική κρίση, που θα ενταθούν, πολύς κόσμος θα αισθανθεί την ανάγκη της. Αλλά για ν’ αφορούμε οποιονδήποτε άλλον πέρα από την παρέα μας θα πρέπει να έχουμε ανεπτυγμένο πολιτικό όραμα, σαφή στρατηγική και τακτική, και να γίνουμε φάρος εμπιστοσύνης κι ελπίδας όχι μόνο μ’ αυτά, αλλά και με την καθημερινή μας πράξη. Πρέπει να δείξουμε ότι εννοούμε πραγματικά το ‘Κανένας μόνος του μέσα στην κρίση’. Αλλιώς δεν έχουμε λόγο ύπαρξης.

Η δεξιά ξαναέγινε δεξιά. Η αριστερά μπορεί και πρέπει να ξαναγίνει αριστερά. Ας κάνουμε κι εμείς λοιπόν αυτό που μας αναλογεί εδώ και τώρα.

(*από το fb)

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Από Άρης Χατζηστεφάνου