Το απόγευμα της Τρίτης 1 Οκτώβρη πραγματοποιήθηκε μαζική κινητοποίηση ενάντια στον αναπτυξιακό νόμο, την αντιπεριβαλλοντική πολιτική και στις εξορύξεις.

Στην κινητοποίηση συμμετείχαν αντικαπιταλιστικές κινήσεις, οι οποίες κάλεσαν σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Υπουργείο Ανάπτυξης, στο Σύνταγμα, ενάντια στο “αναπτυξιακό” πολυνομοσχέδιο και τους αντιπεριβαλλοντικούς σχεδιασμούς (δείτε το κάλεσμα εδώ). Συγκεκριμένα καλούσαν η Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αττική, η Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αθήνα, η Ανυπόταχτη Καισαριανή, η Αριστερή Παρέμβαση Πολιτών Βύρωνα, η Αριστερή πρωτοβουλία Γλυφάδας , η “Εκτός των Τειχών” Μαρουσιού, η Εκτός Πλάνου Ελληνικού Αργυρούπολης, η Εκτός Πλαισίου Κερατσινίου-Δραπετσώνας, η Εκτός Σχεδίου στην Νέα Ιωνία, το Κίνημα στην πόλη του Ζωγράφου, η Μ.ΑΡΙ.Δ.Α. Δάφνης-Υμηττού και η Μαχόμενη Ηλιούπολη.

Παράλληλα, η πανελλαδική συνέλευση των πρωτοβουλιών ενάντια στις εξορύξεις είχε αποφασίσει την διοργάνωση κινητοποίησης στην πλατεία Συντάγματος (δείτε εδώ) το απόγευμα της Τρίτης 1 Οκτώβρη. Την ίδια ώρα που συζητιόταν στην Βουλή η κύρωση των συμβάσεων παραχώρησης θαλάσσιων περιοχών στο Ιόνιο, τον Κυπαρισσιακό Κόλπο, δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης στις πετρελαϊκές EXXON MOBIL, TOTAL, REPSOL και ΕΛΠΕ.

Οι αντικαπιταλιστικές κινήσεις, η πρωτοβουλία ενάντια στις εξορύξεις και άλλες συλλογικότητες ενώθηκαν έξω από την Βουλή σε μια μαζική συγκέντρωση. Η κινητοποίηση ανέδειξε την αντιπεριβαλλοντική πλευρά του νομοσχεδίου για την “ανάπτυξη”. Επίσης συνέβαλε στην ευρύτερη ενημέρωση για τις επιπτώσεις της μετατροπής της χώρας μας σε πεδίο δράσης των πετρελαϊκών και για τα καταστροφικά σχέδια των εξορύξεων.

πηγή: pandiera.gr

Ενώπιον της εισαγγελέως ποινικής δίωξης οδηγήθηκαν, αργά το απόγευμα της Τρίτης, 18 άτομα που συνελήφθησαν, κατηγορούμενα για εμπλοκή σε υπόθεση διαφθοράς, με επίκεντρο το λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Η υπόθεση αφορά την κατά προτεραιότητα εξυπηρέτηση πλοίων στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης και τη χρήση περισσότερων ρυμουλκών σκαφών απ' όσα χρειάζονταν για τον ελλιμενισμό τους, ύστερα από χρηματισμό.

Όλα εξαρτώνται από το μέγεθος του προβλήματος και την αιτία εμφάνισης της πάθησης. Η αρθρίτιδα, παραδείγματος χάρη, μπορεί να προσβάλλει κάθε ηλικία και να προκαλέσει ενοχλήσεις, ερεθισμό, αύξηση της θερμοκρασίας και δυσκαμψία στις αρθρώσεις, ενώ οι παράγοντες που την προκαλούν σχετίζονται συνήθως με τη διατροφή, την παχυσαρκία, την κληρονομική προδιάθεση, τις παθήσεις των οστών, την έλλειψη άσκησης, το επάγγελμα ή κάποια απαιτητική δραστηριότητα.

Σύμφωνα, μάλιστα, με τους ειδικούς, ακόμα και τα υψηλά επίπεδα στρες μπορούν να οδηγήσουν στον εκφυλισμό των αρθρώσεων ή να επιδεινώσουν μια υπάρχουσα κατάσταση. Με τη λήψη ορισμένων θρεπτικών ουσιών και βιταμινών, όμως, ο ανθρώπινος οργανισμός μπορεί να αντιμετωπίσει ευκολότερα και με φυσικό τρόπο τα δυσάρεστα συμπτώματα των αρθρώσεων. Τα απαραίτητα συστατικά που θα βοηθήσουν τον ασθενή να ανακουφιστεί άμεσα από τις ενοχλήσεις είναι η θειική γλυκοζαμίνη, η θειική χονδροϊτίνη, το υδρολυμένο κολλαγόνο, το μεθυλοσουλφονυλομεθάνιο (MSM), η βιταμίνη C και η L-καρνιτίνη Αφορούν όσους ταλαιπωρούνται από ενοχλήσεις στις αρθρώσεις και στους χόνδρους, είτε σε εκείνους που έχουν μειωμένη πρόσληψη ή αυξημένες ανάγκες στα παραπάνω συστατικά.

Καλύπτει τις «επίπονες» ελλείψεις

Ο ενεργειακός ενισχυτής της καρνιτίνης, παραδείγματος χάρη, μπορεί να συναντάται σε ορισμένες τροφές ζωικής προελεύσεως, με το κόκκινο κρέας να αποτελεί την πλουσιότερη πηγή, ακολουθούμενο από το τυρί, το γάλα, τα πουλερικά, τα φρούτα και τα λαχανικά, αλλά η ποσότητα που περιέχουν είναι αμελητέα. Ανεπαρκής είναι και συνήθως και η πρόσληψη MSM, το οποίο είναι απαραίτητο συστατικό για την σωστή λειτουργία των αρθρώσεων. Την ίδια στιγμή, η έλλειψη πρόσληψης της πιο απαραίτητης βιταμίνης του οργανισμού, της βιταμίνη C, που συμβάλλει στο φυσιολογικό σχηματισμό του κολλαγόνου, με στόχο την ομαλή λειτουργία των οστών και των χόνδρων, έχει ως αποτέλεσμα να μην μεγιστοποιείται η απορρόφηση του MSM.

πηγη: onmed.gr

Τι λένε για το θέμα ο ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου, Σάββας Ρομπόλης, και ο υποψήφιος διδάκτορας, Βασίλης Μπέτσης

Απολύτως πιθανή θεωρείται η αύξηση των γενικών ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης στα 72 έτη, έως το 2060, εφόσον τόσο στη χώρα μας όσο και στο σύνολο της Ευρωπαϊκής Ενωσης συνεχιστούν οι ασκούμενες πολιτικές που, με στόχο την επίλυση του δημογραφικού προβλήματος και της γήρανσης του πληθυσμού, καταλήγουν στην εύκολη λύση της παράτασης του εργασιακού βίου.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, με βασικό επιχείρημα την απορρόφηση των πιέσεων που ασκεί η γήρανση του πληθυσμού στη δημοσιονομική ισορροπία του ελληνικού συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, ψηφίστηκε το 2010, κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου, διάταξη που ισχύει ακόμη και σήμερα, σύμφωνα με την οποία το γενικό όριο συνταξιοδότησης θα προσαρμόζεται ανάλογα με την πορεία του προσδόκιμου ζωής. Η πρώτη εξέταση θα γίνει το 2021 και θα ληφθεί υπόψη η εξέλιξη του προσδόκιμου ζωής τη δεκαετία 2010-2020. Από το έτος 2021 και μετά, η αναπροσαρμογή του ορίου ηλικίας θα εξετάζεται κάθε τρία χρόνια.

Όριο στα 68 έτη

Όπως επισημαίνουν στην «Κ» ο ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου Σάββας Ρομπόλης και ο υποψήφιος διδάκτορας Βασίλης Μπέτσης, οι ασφαλισμένοι, στο άμεσο μέλλον, εφόσον δεν υπάρξει κάποια νομοθετική αλλαγή από την κυβέρνηση, θα βρεθούν αντιμέτωποι με την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, από τα 67 στα 68. Και αυτό, γιατί, σύμφωνα με τους δύο ειδικούς, το προσδόκιμο ζωής για τους άνδρες το 2010 ήταν 78 έτη και για τις γυναίκες 83,3 έτη, ενώ για το 2020 εκτιμάται ότι θα είναι 79,1 έτη και 84,3 έτη αντίστοιχα. Δηλαδή, το προσδόκιμο ζωής στο τέλος του 2020 θα είναι αυξημένο κατά 1,1 έτος για τους άνδρες και κατά 1 έτος για τις γυναίκες. Ο κ. Ρομπόλης, μάλιστα, αποκαλύπτει πως στην τελευταία μελέτη για τη γήρανση του πληθυσμού της Ε.Ε. (2018), έχει ληφθεί υπόψη ως υπόθεση εργασίας ότι το 2060 το γενικό όριο ηλικίας συνταξιοδότησης θα είναι το 72ο έτος.

Αλλά και η πρόσφατη μελέτη του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης  «φωτογραφίζει» μεγάλες ανατροπές στο ασφαλιστικό τα επόμενα χρόνια, μεταξύ των οποίων η περαιτέρω αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και το «σφράγισμα» κάθε «παράθυρου» που παραμένει ακόμη ανοικτό και οδηγεί στην πρόωρη έξοδο από την αγορά εργασίας. Μάλιστα, ο ΟΟΣΑ συνιστά να δοθούν στους εργαζομένους κίνητρα ώστε να συνεχίσουν να δουλεύουν ακόμα και μετά τη συμπλήρωση των προβλεπόμενων αυξημένων ορίων ηλικίας.

Μελέτη του Κοινού Κέντρου Ερευνών (Joint Research Centre-JRC) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Διεθνούς Ινστιτούτου Ανάλυσης Εφαρμοσμένων Συστημάτων, άλλωστε, προβλέπει ότι το προσδόκιμο ζωής του μέσου Ευρωπαίου θα αυξάνεται κατά δύο χρόνια ανά δεκαετία, με αποτέλεσμα το 2060 το 32% του πληθυσμού της Ε.Ε. να είναι άνω των 65 ετών, έναντι ποσοστού 19% το 2015 και μόνο 13% το 1960. Ετσι, η αναλογία ανενεργού – ενεργού πληθυσμού, δηλαδή ο βαθμός εξάρτησης των συνταξιούχων και λοιπών μη απασχολουμένων από τους εργαζομένους, από περίπου 1,05 στην Ε.Ε. το 2015 (δηλαδή 105 μη εργαζόμενοι ήταν εξαρτημένοι από 100 εργαζομένους), θα αυξηθεί στο 1,36 το 2060.

Για την Ελλάδα προβλέπεται ότι 169 μη εργαζόμενοι θα εξαρτώνται από 100 εργαζομένους (αναλογία 1,69), καθώς η χώρα μας μαστίζεται από γήρανση, παράλληλα με την υπογεννητικότητα και τη διαρροή εγκεφάλων (brain drain) στα χρόνια των μνημονίων.

Οι εξελίξεις αυτές αναδεικνύουν, σύμφωνα με τους κ. Ρομπόλη και Μπέτση, με τον πιο εύληπτο τρόπο το έλλειμμα μιας συγκροτημένης μεσομακροπρόθεσμης δημογραφικής πολιτικής, που παρατηρείται όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στα άλλα κράτη-μέλη της Ε.Ε.

πηγη:  ergasianet.gr

Ανάλυση: Αντώνης Κουρούκλης
                  Δημήτρης Σταμούλης

Η κυβέρνηση της ΝΔ ετοιμάζει εντατικά την παράδοση των εισφορών της επικουρικής ασφάλισης των νέων ασφαλισμένων –ίσως και των αποθεματικών των Ταμείων– σε ιδιωτικές επενδυτικές εταιρίες. Ταυτόχρονα, μετατίθεται στους ίδιους τους ασφαλισμένους η ευθύνη τόσο για τη λήψη ή μη οποιασδήποτε συνταξιοδοτικής παροχής στο τέλος του εργασιακού τους βίου όσο και για το ύψος της.

Τριάντα  χρόνια αντιδραστικών ανατροπών

Τρεις περίπου δεκαετίες συνεχών αντεργατικών παρεμβάσεων από όλων των αποχρώσεων τις κυβερνήσεις έχουν συμπληρωθεί στο χώρο της κοινωνικής ασφάλισης, με σταθερό γνώμονα την διαρκή υποβάθμιση και συρρίκνωση των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων των εργαζομένων. Μετά την ψήφιση όμως του ν. 3863/10 (Λοβέρδου-Κουτρουμάνη) του ΠΑΣΟΚ και ακόμη περισσότερο του ν.4387/16 (Κατρούγκαλου) των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η «στρατηγική» αυτή κλιμακώθηκε και μετατράπηκε σε μια σκληρή πραγματικότητα, που πλέον διαμορφώνει την εξής εικόνα:

Εθνική σύνταξη –με ή χωρίς εισοδηματικά κριτήρια– η οποία ουσιαστικά εξαντλεί την υποχρέωση για τη συμμετοχή του κράτους στη συνταξιοδοτική δαπάνη. Ανταποδοτική σύνταξη στα πλαίσια αμιγώς κεφαλαιοποιητικού συστήματος, που αφορά στους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας χωρίς ακόμη να έχει προσδιοριστεί ο ακριβής χρόνος εφαρμογής. Επικουρική σύνταξη – το σύστημα είναι ήδη κεφαλαιοποιητικό – χορηγούμενη από ιδιωτικούς φορείς και με όρους ιδιωτικών επενδυτικών σχημάτων και βέβαια των αγορών (τζόγος) και αφορά επίσης στους νεοεισερχόμενους και έχει ημερομηνία έναρξης την 1/1/2021. Σταδιακή κατάργηση του εφάπαξ ή εισαγωγή κεφαλαιοποιητικού συστήματος στα πρότυπα της επικουρικής, επίσης για τους νεοεισερχόμενους. Δραστικός περιορισμός έως κατάργηση των εργοδοτικών εισφορών στην κύρια σύνταξη (αφορά στην πάγια απαίτηση του ΣΕΒ και στις γνωστές φλυαρίες για το «μη μισθολογικό κόστος»). Ομηρία των ήδη συνταξιούχων και των σημερινών ασφαλισμένων, που μελλοντικά θα αφορά στη δυνατότητα του κρατικού προϋπολογισμού και στην εκάστοτε κυβερνητική βούληση να καλύψει τις αυξανόμενες απώλειες του συστήματος από τη μη χρησιμοποίηση των εισφορών των νέων ασφαλισμένων. Κατάργηση δηλαδή του ισχύοντος διανεμητικού πλαισίου στην επικουρική και σταδιακά στο εφάπαξ και στην ανταποδοτική σύνταξη του ΕΦΚΑ.

Η κυβέρνηση ιδιωτικοποιεί την επικούριση

Παρατηρώντας διαχρονικά τις εξελίξεις, μπορούμε να «πλοηγηθούμε» στο ιστορικό ανάπτυξης του αντιδραστικού σχεδιασμού που α-
φορά στο ασφαλιστικό σύστημα. Μπορούμε επίσης να διαπιστώσουμε ότι οι βασικές και κρίσιμες «περιστροφές» αυτής της σπείρας–δίνης της ασφαλιστικής «μεταρρύθμισης» έχουν ήδη πραγματοποιηθεί, θέτοντας σε ισχύ τις βασικές παραμέτρους και τις αλλαγές οι οποίες αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις για το επόμενο βήμα. Έχουν δηλαδή θεσμοθετηθεί τόσο ο διαχωρισμός της κύριας σύνταξης σε «εθνική» και «ανταποδοτική» όσο και η εφαρμογή ενός συστήματος νοητής κεφαλαιοποίησης στην επικουρική. Από εδώ και πέρα, είναι η σειρά της κυβέρνησης Μητσοτάκη να αναπτύξει σταδιακά, το ένα δίπλα στο άλλο, κάθε μέρος και τμήμα του αρχικού σχηματισμού, που έχει από τη φύση του τον χαρακτήρα ενός συνδυασμού δομικής και λειτουργικής αναγκαιότητας

Ειδικότερα το σχέδιο για την επικουρική ασφάλιση, σύμφωνα με τις αποφάσεις της κυβέρνησης, τις δηλώσεις των αρμόδιων υπουργών και την «ατζέντα» σχετικής επιτροπής η οποία έχει συσταθεί –με αρκετά μέλη της να αποτελούν στελέχη ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιριών– σε γενικές γραμμές περιλαμβάνει:

1) Τη διατήρηση του ΕΤΕΑΕΠ ως κρατικού φορέα «διαχείρισης» της νέας επικουρικής και την καθιέρωση ενός νέου συστήματος ατομικών λογαριασμών (από 1/1/2021).

2) Την ελεύθερη επιλογή για κάθε νέο ασφαλισμένο μεταξύ ιδιωτικών επενδυτικών εταιριών και του δημόσιου παρόχου, για την επένδυση του ατομικού του λογαριασμού.

3) Την κάλυψη του ελλείμματος από τη μη καταβολή νέων εισφορών τόσο για τους σημερινούς συνταξιούχους όσο και μελλοντικά για τους παλαιούς εργαζόμενους από τον κρατικό προϋπολογισμό, χωρίς ως τώρα άλλες διευκρινήσεις.
Η θεωρητική προσέγγιση και δικαιολόγηση της κυβέρνησης για την ουσιαστική παράδοση της επικουρικής ασφάλισης σε ιδιωτικά συμφέροντα –δηλαδή εξισορρόπηση ρίσκων έναντι δημοσιονομικών κρίσεων, ανάπτυξη του δεύτερου πυλώνα ασφάλισης, μεγαλύτερες ατομικές αποδόσεις κ.λπ.– ελάχιστα ενδιαφέρει. Ακόμη κι αν συμφωνήσει κανείς σε βάση εντελώς ιδεοληπτική, οι όροι και οι παραδοχές για την ανάπτυξη και τη βιωσιμότητα του σχεδίου παραπέμπουν τουλάχιστον τέσσερις δεκαετίες πίσω. Πλέον, η σχετική σταθερότητα της παγκόσμιας οικονομίας, ακόμη και μακροπρόθεσμα, αποτελεί «όνειρο καλοκαιρινής νύχτας», ο χαρακτήρας της απασχόλησης, κυρίως της μισθωτής, μέχρι το τέλος της επόμενης δεκαετίας θα έχει δραματικά αλλάξει, ο παραγωγικός κύκλος και οι επενδύσεις στην πραγματική οικονομία αντιμετωπίζουν τεράστια αδιέξοδα, το χρηματοπιστωτικό σύστημα οδηγεί το «άρμα» στην άβυσσο και η χώρα τελεί υπό ουσιαστική χρεοκοπία. Πραγματικά ιδανικότατες συνθήκες!

Αυτά όμως τα γνωρίζουν και οι ίδιοι, οι οποίοι βέβαια κάθε άλλο παρά ιδεοληπτικά αντιμετωπίζουν το ζήτημα. Αντίθετα είναι απόλυτα ρεαλιστές και αποφασισμένοι να υπηρετήσουν με τον καλύτερο τρόπο τα οικονομικά συμφέροντα που τους στηρίζουν αποκομίζοντας αντίστοιχα πολιτικά οφέλη. Μόνο που αυτά είναι απόλυτα συνδεδεμένα με μια στενά μεσοπρόθεσμη προοπτική και όχι με τα συμφέροντα της νέας ή του νέου εργαζόμενου οι οποίοι θα ασφαλιστούν από την 1/1/2021, αναμένοντας να λάβουν την επικουρική τους σύνταξη την 1/1/2061. Μέχρι τότε ποιος ζει, ποιος πεθαίνει…

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι. Στο ΕΤΕΑΕΠ, από την 1/1/2015 ισχύει ήδη κεφαλαιοποιητικό σύστημα. Λόγω των διαχρονικών περικοπών διαθέτει αποθεματικά που φτάνουν τα 7 δισ. ευρώ, ενώ πρόσφατη αναλογιστική μελέτη εγκεκριμένη από την ΕΕ εμφανίζει το ταμείο βιώσιμο τουλάχιστον μέχρι το 2060. Τι είναι λοιπόν αυτό που επιβάλλει την «μετεξέλιξή» του; Προφανώς αφορά στην παράδοση των εισφορών των νέων ασφαλισμένων – γιατί όχι και των αποθεματικών; – σε ιδιωτικές επενδυτικές εταιρίες, με στόχο τόσο την από μέρους τους κερδοσκοπία όσο και την εισροή φρέσκου χρήματος στην αγορά, στο όνομα της «ανάπτυξης». Ταυτόχρονα μεταθέτουν στους ίδιους τους ασφαλισμένους την ευθύνη τόσο για τη λήψη ή όχι κάποιας συνταξιοδοτικής παροχής όσο και για το ύψος αυτής της παροχής στο τέλος του εργασιακού τους βίου.
Ερώτημα πρώτο: Δεδομένου ότι θα υπάρχει δυνατότητα επιλογής παρόχου –δημόσιου ή ιδιωτικού– από πού προκύπτει ότι οι νέοι θα οδηγηθούν στους ιδιώτες; Προκύπτει από το γεγονός ότι ο δημόσιος πάροχος θα κινείται σε χαμηλού ρίσκου επενδυτικές επιλογές, άρα θα προτείνει πολύ μικρότερες αποδόσεις σε σχέση με τον ιδιωτικό, ο οποίος θα «τζογάρει» σχεδόν ανεξέλεγκτα. Υπολογίστε, επίσης, το άγριο μάρκετινγκ το οποίο θα αντιμετωπίσουν οι νέοι ασφαλισμένοι –τα διαφόρων ειδών πακέτα παροχών κ.λπ.– και βέβαια τη διαχρονική δαιμονοποίηση και δυσφήμηση της δημόσιας σύνταξης. Φυσικά, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο μελλοντικής κατάργησης της δυνατότητας επιλογής και της καθιέρωσης μόνο ιδιωτικών επενδυτικών παρόχων.
Ερώτημα δεύτερο: Για ποιο λόγο δεν καταργούν ή δεν ενσωματώνουν το ΕΤΕΑΕΠ στον ΕΦΚΑ, καταργώντας ταυτόχρονα για τους νέους την υποχρέωση επικουρικής ασφάλισης και καταβολής αντίστοιχων εισφορών; Η απάντηση βρίσκεται στην «υποχρεωτικότητα» στην ασφάλιση και το ΕΤΕΑΕΠ παραμένει σαν διαχειριστής του συστήματος, επειδή ακριβώς αυτήν πρέπει να διασφαλίσει. Αποτρέπουν έτσι το ενδεχόμενο μιας εναλλακτικής χρήσης – καταναλωτικής, αποταμιευτικής κλπ – των όποιων χρημάτων θα ελάμβαναν «στο χέρι» οι εργαζόμενοι στην περίπτωση κατάργησης της υποχρέωσης καταβολής εισφορών, επιτυγχάνοντας τη σίγουρη διοχέτευση ακέραιου του ποσού των εισφορών τους στις ιδιωτικές επενδυτικές, οδηγώντας τους εκεί δεμένους «χειροπόδαρα».

Τα παραπάνω πιθανόν να ισχύσουν σταδιακά και για τα ταμεία πρόνοιας, εκτός αν για λόγους επικοινωνιακούς αποφασίσουν την κατάργησή τους προκειμένου οι νέοι εργαζόμενοι να λάβουν οριακές αυξήσεις στους μισθούς λόγω της κατάργησης των εισφορών. Το μοντέλο δε της επικουρικής διόλου απίθανο να τους ανοίξει την όρεξη – δεδομένου ότι τα ποσά και τα κεφάλαια είναι πολύ μεγαλύτερα – προς την κατεύθυνση συντόμευσης της εφαρμογής του και στην ανταποδοτική σύνταξη του ΕΦΚΑ.

Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι, σε συνδυασμό με τις ήδη μεγάλες περικοπές στις παροχές, η ρευστότητα και η αβεβαιότητα παγιώνονται σαν βασικές μεταβλητές λειτουργίας και διαχείρισης του νέου ασφαλιστικού συστήματος. Ταυτόχρονα αλλοιώνεται σε μεγάλο βαθμό ο κοινωνικός – ταξικός του χαρακτήρας κινδυνεύοντας να ακυρωθεί εντελώς με μια ενδεχόμενη κατάργηση των εργοδοτικών εισφορών. Αυτό αφορά η εξαγγελθείσα σταδιακή μείωση των εισφορών στην κύρια σύνταξη, δηλαδή τις δεσμεύσεις τους απέναντι στη μεγάλη εργοδοσία για κατάργηση της υποχρέωσης καταβολής εργοδοτικών εισφορών, όπως αναφέραμε παραπάνω.

Όσο για τις κοινωνικές δυνάμεις που μπορούν και οφείλουν πρώτες να αντισταθούν και να δώσουν το σύνθημα της αντεπίθεσης ενάντια σ’ αυτή την προοπτική, προς το παρόν βρίσκονται –στη μεγάλη τους πλειοψηφία– εγκλωβισμένες στον «καθωσπρεπισμό» και την απόλυτη ενσωμάτωση του κυρίαρχου συνδικαλισμού των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Η πρώτη πρωτοστατεί μαζί με τον ΣΕΒ στη δημιουργία επαγγελματικού ταμείου για τον ιδιωτικό τομέα!

Ο ΟΟΣΑ ορέγεται νέα αύξηση των ορίων

▸ Το κεφάλαιο θέλει να δουλεύουμε μέχρι να πεθαίνουμε!

Πρόσφατα ο ΟΟΣΑ με νέα έκθεσή του θέτει και πάλι τους άξονες ενός νέους διεθνούς γύρου αντιδραστικών ανατροπών στο Ασφαλιστικό των κρατών-μελών του, προαναγγέλλοντας περαιτέρω αύξηση των ορίων ηλικίας και κατάργηση της όποιας δυνατότητας για πρόωρη συνταξιοδότηση. Μάλιστα, συνιστά να δοθούν στους εργαζομένους κίνητρα ώστε να συνεχίσουν να δουλεύουν ακόμα και μετά τη συμπλήρωση των προβλεπόμενων ορίων ηλικίας.

Για άλλη μια φορά, το κεφάλαιο –μέσω οργανισμών τύπου ΟΟΣΑ- δαιμονοποιεί την αύξηση του προσδόκιμου ζωής, ενώ ειδικότερα για την Ελλάδα, σημειώνει ότι η αναλογία μεταξύ εργαζομένων και συνταξιούχων θα επιδεινωθεί σημαντικά έως το 2050, ενώ γίνεται αναφορά στην υπογεννητικότητα αλλά και το φαινόμενο του «brain drain» στα χρόνια του μνημονίου. Άσχετο αν όλα αυτά είναι συνέπεια της πολιτικής των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που επιβάλλουν ΟΟΣΑ-ΔΝΤ-ΕΕ κ.α. και όχι βέβαια αιτίες για το πρόβλημα στο Ασφαλιστικό…
Στην παραπάνω έκθεση, με τον ευτράπελο τίτλο «Δουλεύοντας καλύτερα σε συνάρτηση με την ηλικία» , προδιαγράφεται ως ζητούμενο όριο ηλικίας συνταξιοδότησης ακόμα και τα 70 έτη, σε χώρες όπως η Δανία, η Ιταλία και η Ολλανδία, ενώ η Ελλάδα στηλιτεύεται επειδή «η μέση ηλικία συνταξιοδότησης στην Ελλάδα διαμορφωνόταν το 2018 κοντά στα 62 έτη και θα παραμείνει κάτω από τα 65 έτη για τους 20χρονους που εισήλθαν στην αγορά εργασίας το 2016».

Ο ΟΟΣΑ, επιπλέον, σκιαγραφεί και το πώς τα ασφαλιστικά ταμεία θα αρχίσουν να τζογάρουν με γενικευμένο τρόπο. Καθώς τα δημόσια συνταξιοδοτικά συστήματα επενδύουν σε κρατικά ομόλογα (ως υποτίθεται πιο ασφαλή) τα οποία έχουν σήμερα αρνητικά επιτόκια, άρα και αρνητική απόδοση, θα εξωθηθούν προς την αγορά μετοχών, αλλά έτσι θα αυξηθεί σημαντικά το ρίσκο με αναπόφευκτα δραματικές συνέπειες για τους ασφαλισμένους.

Σύστημα αποκλειστικά δημόσιο και για όλους

Το μαχόμενο εργατικό λαϊκό κίνημα οφείλει να καταγγείλει και αυτή την κατακρεούργηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων στο όνομα της «διάσωσης» και της «μεταρρύθμισης» του Ασφαλιστικού. Να απαιτήσει καθολικό δικαίωμα στην δημόσια ποιοτική κοινωνική ασφάλιση και δημόσια δωρεάν ποιοτική περίθαλψη για όλους χωρίς προϋποθέσεις. Αποκλειστικά δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα, που θα λειτουργεί με κριτήριο τις κοινωνικές ανάγκες, καθώς η ασφάλιση δεν είναι εμπόρευμα — όχι σε ανταποδοτικό κεφαλαιοποιητικό σύστημα. Το κόστος της ασφάλισης να βαραίνει τους εργοδότες και το κράτος, τόσο για τους εργαζόμενους όσο και για τους ανέργους. Ανώτατο συνταξιοδοτικό όριο στα 30 χρόνια εργασίας χωρίς όριο ηλικίας ή στα 60 έτη ηλικία ή (58-55 για τις γυναίκες, τα Βαρέα/ανθυγιεινά, κλπ).

Επίσης: Αυξήσεις στους μισθούς, επαναφορά 13ου-14ου μισθού και σύνταξης στο δημόσιο και συλλογικές συμβάσεις εργασίας παντού. Δουλειά για όλους, σταθερή, πλήρης και ασφαλισμένη, με κατάργηση της ανασφάλιστης, μερικής και εκ περιτροπής εργασίας. Η περίοδος ανεργίας να μετρά ως χρόνος ασφάλισης. Πλήρης ασφάλιση και περίθαλψη για μερική απασχόληση, ελαστική και εκ περιτροπής εργασία, μαθητεία και κατάρτιση, απασχόληση με βάουτσερ ή προγράμματα «κοινωφελούς εργασίας». Να καταργηθούν όλοι οι αντιασφαλιστικοί νόμοι που ψηφίστηκαν τα τελευταία χρόνια (Σιούφα, Ρέππα, Πετραλιά, Κατρούγκαλου κ.λπ.) και οι ρυθμίσεις των μνημονίων. Να επιστραφούν στα ασφαλιστικά ταμεία τα αποθεματικά που υπεξαίρεσαν τράπεζες, εργοδότες, κράτος: τα 70 δισ. ευρώ που λεηλατήθηκαν έως το 2010, τα δεκάδες δισ. που χάθηκαν με δομημένα ομόλογα και PSI, τα δισ. που αρπάχτηκαν το πρώτο εξάμηνο του 2015 από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για να αποπληρωθεί το ΔΝΤ. Να σταματήσει το αίσχος στις καθυστερήσεις έκδοσης και απονομής συντάξεων και εφάπαξ.

πηγη:  prin.gr

Η γενική συνέλευση ήταν αφιερωμένη στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, αλλά δεν ακούστηκε τίποτα καινούριο
ή δεσμευτικό από τους ομιλητές που ανέβηκαν στο βήμα.

Ανεδαφικές υποσχέσεις. Αυτός είναι ο επιεικέστερος όρος που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει όσα συζητήθηκαν και (δεν) αποφασίστηκαν στη σύνοδο κορυφής για το κλίμα και τη γενική συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη. Καθώς την ίδια στιγμή που ανακοινώνονται όλο και περισσότερα κακά μαντάτα για το περιβάλλον, οι αρχηγοί των κρατών εμφανίζονται απρόθυμοι να λύσουν το πρόβλημα.

Το πόσο ξεδιάντροπα αντιμετωπίζουν οι κυβερνήσεις το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής φαίνεται από την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο πλανήτης αυτήν τη στιγμή, σύμφωνα και με τα νέα δεδομένα που υπάρχουν. Αυτή την εβδομάδα, τα νερά τάραξε μία νέα έρευνα της Διακυβερνητικής Διάσκεψης του ΟΗΕ (IPCC) που αφορούσε την άνοδο της στάθμης των υδάτων. Οι συντάκτες της προειδοποιούν πως περισσότερο από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι θα ζουν σε περιοχές οι οποίες θα κινδυνεύουν από πλημμύρες ή άλλα ακραία μετεωρολογικά φαινόμενα μέχρι τα μέσα του αιώνα. Για να αντιμετωπιστούν αυτά τα προβλήματα, η Επιτροπή πρότεινε σειρά μέτρων προστασίας που θα μειώσουν σημαντικά τον κίνδυνο για τη ζωή των ανθρώπων αυτών. Για την κατασκευή τους, όμως, οι ερευνητές δήλωσαν πως πρέπει να επενδύονται «δεκάδες έως εκατοντάδες δισ. δολάρια ετησίως», κάτι που μάλλον δεν… άγγιξε και πολύ τους ηγέτες των κρατών.
Από την πλευρά τους, και παρά τις μεγαλόστομες διακηρύξεις και πρωτοβουλίες τους, οι μεγαλύτεροι επιχειρηματικοί κολοσσοί αδιαφορούν πλήρως για το αντίκτυπο των δράσεών τους στο περιβάλλον. Η πληγή που προκαλούν είναι τόσο μεγάλη, ώστε 1700 εργαζόμενοι της Amazon δημιούργησαν την ομάδα «Εργαζόμενοι Amazon για την Κλιματική Δικαιοσύνη» με την οποία, συμμετέχοντας και στις διαδηλώσεις, ζητούν από την επιχείρηση να λάβει μέτρα κατά της κλιματικής αλλαγής, καθώς τα δεδομένα δείχνουν πως είναι μία από τις πιο επιβλαβείς για τον πλανήτη. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, η εταιρεία του Τζεφ Μπέζος έχει εκπέμψει 44 εκατομμύρια μετρικούς τόνους διοξειδίου του άνθρακα πέρυσι, ποσότητα που την τοποθετεί ανάμεσα στους 150-200 μεγαλύτερους ρυπαντές παγκοσμίως σήμερα — έστω κι αν δεσμεύτηκε να έχει μηδενικές εκπομπές το 2030. Όσον αφορά στο τι ειπώθηκε στη Νέα Υόρκη, η κατάσταση δεν φαίνεται καθόλου ευοίωνη για το μέλλον του πλανήτη.

Το «μοντέλο» της Γκρέτα Τούνμπεργκ και η ανάγκη για κοινωνικούς αγώνες

Από τη μία, η απουσία της Βραζιλίας από τη συζήτηση, μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές στον Αμαζόνιο, καθώς και της Σαουδικής Αραβίας, μίας από τις μεγαλύτερες πετρελαιοπαραγωγούς χώρες, αφήνουν να διαφανεί το τι μέλλει γενέσθαι. Από την άλλη, ενώ όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί (πλην Τραμπ) μιλάνε για την τήρηση της Συνθήκης των Παρισίων, που έχει υπογραφεί εδώ και 4 χρόνια, ελάχιστα κράτη έχουν κάνει ουσιαστικά βήματα για την υλοποίηση όσων προέβλεπε.

Από τις τρεις χώρες με τη μεγαλύτερη εκπομπή διοξειδίου –Ινδία, η Κίνα και ΗΠΑ– αρχικά η Ινδία δήλωσε πως δεν θα μπορέσει να φτάσει τους 2 βαθμούς Κελσίου, που είναι ο στόχος της συμφωνίας, αλλά μόνο 1,5 χωρίς να πραγματοποιεί δεσμεύσεις για βελτίωση. Ενώ παρόμοιες ήταν και οι δηλώσεις του εκπροσώπου της Κίνας, ο οποίος ζήτησε και μεγαλύτερη χρηματοδότηση από τα υπόλοιπα κράτη. Τέλος, οι ΗΠΑ δεν μπήκαν καν στον κατάλογο των ομιλητών, καθώς δεν προθυμοποιήθηκαν να κάνουν δεσμεύσεις για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης.
Έτσι, ο πλανήτης βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, τη στιγμή που οι κυβερνήσεις αρνούνται να πάρουν δραστικά μέτρα, μην τυχόν χάσουν από τα κέρδη τους τα αφεντικά που εκπροσωπούν. Όσο για τη φετινή Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, αυτή έδειξε πως πραγματική λύση για το περιβάλλον δεν μπορεί να δοθεί από κυβερνήσεις παρά μόνο με τους αγώνες και τις διεκδικήσεις όλων των πληττόμενων στρωμάτων και των συλλογικοτήτων τους για έναν βιώσιμο πλανήτη που θα είναι το σπίτι του ανθρώπου και όχι αντικείμενο εκμετάλλευσης και πηγή κερδοφορίας. Οι υποσχέσεις των «πάνω» είναι, ακόμη μία φορά, «πιστολιά στον αέρα».

Όσο για την παρουσία της –οργισμένης– 16χρονης Γκρέτα Τούνμπεργκ στο βήμα του ΟΗΕ, από όπου επιτέθηκε με σφοδρότητα στους παρευρισκόμενους ηγέτες, αναμφίβολα αποτελεί ήδη ένα σύμβολο, το οποίο ωστόσο συνοδεύεται από σοβαρά ερωτηματικά.

πηγη:   prin.gr

Η κρίση είναι βέβαιη, το μόνο που δεν ξέρουμε είναι πότε θα ξεσπάσει. Ένα από τα σημαντικά ζητήματα που θα τεθούν στην περίπτωση μιας χρηματοπιστωτικής κατάρρευσης είναι το εάν τα κράτη θα έχουν τη δύναμη να περιορίσουν τις συνέπειες.

Η ανεργία στην Ελλάδα τον Ιούνιο μειώθηκε στο 17%, από 17,1% τον Μάιο, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (Eurostat). Η Ελλάδα πάντως κατέγραψε τη μεγαλύτερη μείωση του ποσοστού ανεργίας σε σχέση με την περασμένη χρονιά, από 19,2% σε 17%, μεταξύ Ιουνίου 2018 και Ιουνίου 2019.

Ο αριθμός των ανέργων στην Ελλάδα διαμορφώθηκε τον Ιούνιο σε 805.000, με το ποσοστό ανεργίας στους άνδρες να διαμορφώνεται στο 13,9% και στις γυναίκες στο 20,9%. Το ποσοστό ανεργίας των νέων κάτω των 25 ετών παρέμεινε σταθερό στο 33%, σε σχέση με τον Μάιο, ενώ πριν από ένα χρόνο ήταν 37,7%.

Ιστορικό χαμηλό από το 2008 

Συνολικά στην ευρωζώνη, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat για τον Αύγουστο του 2019, η ανεργία έφτασε στο χαμηλότερο επίπεδο από τον Μάιο του 2008 και στην Ε.Ε. από το ξεκίνημα του μηνιαίου υπολογισμού τον Ιανουάριο του 2000. Ειδικότερα, στην ευρωζώνη μειώθηκε στο 7,4% από 7,5% τον Ιούλιο, ενώ το ίδιο διάστημα στην Ε.Ε. μειώθηκε στο 6,2%, από 6,3%.

Πριν από έναν χρόνο, τον Αύγουστο του 2018 η ανεργία στην ευρωζώνη και στην «Ε.Ε. των 28» ήταν 8% και 6,7%, αντιστοίχως.

Επιπλέον, εκτιμάται ότι τον Αύγουστο ο αριθμός των ανέργων στην Ε.Ε. ανήλθε στα 15,4 εκατομμύρια, εκ των οποίων τα 12,169 εκατομμύρια στην ευρωζώνη.

Σε Ελλάδα και Ισπανία η υψηλότερη ανεργία

Τα υψηλότερα επίπεδα ανεργίας στην Ε.Ε. καταγράφονται στην Ελλάδα, 17% με στοιχεία Ιουνίου 2019, και στην Ισπανία με 13,8%, ενώ τα χαμηλότερα σημειώθηκαν στην Τσεχία (2%) και τη Γερμανία (3,1%).

Όσον αφορά την ανεργία των νέων, τον Αύγουστο το ποσοστό στην ευρωζώνη διαμορφώθηκε στο 15,4% και στην Ε.Ε. στο 14,2%.

Τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας των νέων στην Ε.Ε. καταγράφονται στην Ελλάδα (33% τον Ιούνιο), στην Ισπανία (32,2%) και στην Ιταλία (27,1%). Το χαμηλότερο ποσοστό καταγράφεται στην Τσεχία (5,1%) και τη Γερμανία (5,7%).

ΠΗΓΗ: efsyn.gr