Σε 48ωρη απεργία προχωρούν από τα μεσάνυχτα τα μέλη του προσωπικού καμπίνας που εργάζονται στη Lufthansa, με αποτέλεσμα η εταιρεία να ακυρώνει συνολικά 1.300 πτήσεις για σήμερα και αύριο, Παρασκευή.

Η απεργία αναμένεται να διαρκέσει έως τις 00:00 της Παρασκευής τοπική ώρα και να προκαλέσει την ακύρωση 700 πτήσεων σήμερα και 600 αύριο.

Σύμφωνα με την εταιρεία από την απεργία αναμένεται να επηρεαστούν περίπου 18.000 επιβάτες, ενώ ανακοίνωσε πως οι κάτοχοι εισιτηρίων μπορούν να ξανακλείσουν τις πτήσεις τους μέσα στις επόμενες 10 ημέρες.

Την Κυριακή 20 Οκτωβρίου το UFO είχε οργανώσει απεργία σε τέσσερις θυγατρικές του ομίλου Lufthansa, προκαλώντας την ακύρωση περίπου 100 πτήσεων. Ωστόσο τότε οι κινητοποιήσεις δεν αφορούσαν τη μητρική εταιρεία, καθώς η Lufthansa συμφώνησε σε αυξήσεις μισθών 2%, μεγαλύτερη από αυτή που ζητούσε το συνδικάτο.

Το συνδικάτο UFO ξεκινά νέο γύρο απεργιών εξαιτίας «της επίμονης άρνησης της Lufthansa να διαπραγματευθεί» τα άλλα αιτήματά του, όπως εξηγεί σε ανακοίνωσή του.

ΠΗΓΗ: efsyn.gr

Οι βασικές παροχές για να γίνουν πιο υποφερτά τα ταξίδια τους

Τα αισθήματα που βασανίζουν τους σύγχρονους ναυτικούς δεν διαφέρουν σε σχέση με όσα ταλαιπωρούσαν τους παλαιότερους συναδέλφους τους. Αυτά είναι η μοναξιά, η απομόνωση και η μονοτονία, η κόπωση και τα μεγάλα ωράρια εργασίας, η νοσταλγία για την πατρίδα και το σπίτι, σύμφωνα με μία σχετική βρετανική έρευνα.

Η μελέτη του Πανεπιστημίου του Κάρντιφ, με επικεφαλής την καθηγήτρια Έλεν Σάμσον, που μελέτησε μέσω ερωτηματολογίου τις εμπειρίες περισσότερων από 1.500 ναυτικών, διαπίστωσε ότι η έλλειψη πρόσβασης στο διαδίκτυο, η μακρά απομάκρυνση από τους φίλους και την οικογένεια, οι κακές συνθήκες διαβίωσης και διατροφής στο πλοίο είναι μερικά από τα κυριότερα προβλήματα που αυτοί νιώθουν.

Η Σάμσον σημείωσε πως υπάρχουν ενδείξεις ότι οι ψυχικές διαταραχές εμφανίζουν ανοδική τάση μεταξύ των ναυτικών, παρόλα αυτά πολλοί πλοιοκτήτες δεν έχουν ακόμη λάβει τα αναγκαία μέτρα για να μετριάσουν το γνωστό από παλιά ψυχολογικό βάρος πάνω στους εργαζόμενους στα πλοία.

Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ένας ναυτικός και όπως μεταφέρει το Αθηναϊκό - Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, «όταν αισθάνεσαι πίεση, φόρτο εργασίας, δεν έχεις ρεπό και βρίσκεται ένα σωρό μίλια μακριά από το σπίτι σου, ενώ η επικοινωνία σου είναι περιορισμένη, τι νομίζει κανείς ότι πρόκειται να συμβεί;». Ένας άλλος πρόσθεσε: «Τρεις μήνες στη στεριά δεν αρκούν. Δεν μπορείς να δεις τα παιδιά σου να μεγαλώνουν, δεν μπορείς να δεις τίποτε. Δεν είσαι παρά ένας θείος που έρχεται και φεύγει… ».

Σύμφωνα με την Σάμσον, «είναι εύκολο να μείνουν αόρατα τα προβλήματα των ναυτικών που εργάζονται στους ωκεανούς, με συνέπεια η κακοποίηση σε βάρος τους να περνάει απαρατήρητη. Μερικές φορές οι ναυτικοί πέφτουν θύμα εκφοβισμού και παρενόχλησης από τους ανωτέρους και τους συναδέλφους τους. Από την άλλη, πολλοί εργοδότες κακομεταχειρίζονται τους ναυτικούς, μην παρέχοντας αξιοπρεπείς και ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης που να προστατεύουν την ψυχική υγεία τους».

Η μελέτη καλεί τις ναυτιλιακές εταιρείες να πάρουν πιο σοβαρά την ψυχολογική υποστήριξη των ναυτικών τους, για να αποφύγουν την ανάπτυξη αγχωδών διαταραχών και κατάθλιψης σε αυτούς. Τα σημαντικότερα προτεινόμενα μέτρα είναι η παροχή δωρεάν διαδικτύου, η βελτίωση των χώρων διαμονής (με έπιπλα και άνετα στρώματα στα κρεβάτια) και του φαγητού, η ύπαρξη ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων (μπάσκετ, κολύμπι, πινγκ-πονγκ, μπάρμπεκιου, επιτραπέζια παιγνίδια κ.ά.), γυμναστηρίου, άλλων υπηρεσιών (π.χ. σάουνα, βιβλιοθήκη, δορυφορική τηλεόραση, βιντεοπαιγνίδια), η τακτική χορήγηση αδειών κ.ά.

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

Ο διποδισμός ενδέχεται να μην εμφανίστηκε τελικά για πρώτη φορά στην Αφρική

Η ανακάλυψη των απολιθωμένων οστών ενός αρχαίου πιθήκου ηλικίας 11,62 εκατομμυρίων ετών, στη Γερμανία, δείχνει ότι πιθανώς οι πρώτοι πίθηκοι που στάθηκαν όρθιοι στα δύο πόδια τους, δεν εξελίχθηκαν στην Αφρική, όπως είναι η έως τώρα κυρίαρχη αντίληψη, αλλά στην Ευρώπη.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την καθηγήτρια παλαιοανθρωπολογίας Μαντελάιν Μπέμε του Πανεπιστημίου του Τίμπινγκεν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature», έκαναν λόγο για «ορόσημο στην παλαιοανθρωπολογία» και για «ευρήματα που μπορούν να φέρουν επανάσταση στην άποψή μας για την ανθρώπινη εξέλιξη».

Οι επιστήμονες βρήκαν στη Βαυαρία 37 οστά (χωρίς κανένα πλήρες κρανίο) που ανήκαν σε ένα ενήλικο αρσενικό, δύο ενήλικα θηλυκά και ένα παιδί. Εκτιμάται ότι επρόκειτο για ένα μικρόσωμο πίθηκο, που είχε ύψος έως ένα μέτρο και βάρος 17 έως 31 κιλά, ο οποίος θα μπορούσε να είχε υπάρξει κοινός πρόγονος των κατοπινών μεγαλύτερων πιθήκων (χιμπατζήδων, γοριλλών, ουρακοτάγκων, μπονόμπο) και των ανθρώπων στην Ευρώπη.

Το ασυνήθιστο στην ανατομία του είναι πως ενώ τα χέρια του ήσαν μακριά για να κρέμεται από τα δέντρα, τα πόδια του έμοιαζαν με ανθρώπινα. Αυτό υποδηλώνει ότι κατά πάσα πιθανότητα -αντίθετα με όλους τους γνωστούς πιθήκους- ήταν ικανός να σταθεί όρθιος στα δύο πόδια του πάνω στα δέντρα ή και να περπατήσει όρθιος στο έδαφος, πολύ πριν εμφανιστούν οι πρώτοι άνθρωποι στη Γη.

Η εμφάνιση του διποδισμού αποτελεί σημείο επιστημονικής διαμάχης. Κατέβηκαν οι πρόγονοι του ανθρώπου από τα δέντρα με έτοιμη την ικανότητα να περπατούν όρθιοι στα δύο πίσω πόδια τους ή αυτή η ικανότητα αναπτύχθηκε από τετράποδα πλάσματα μετά από ένα έως δύο εκατομμύρια χρόνια διαβίωσης τους στο έδαφος στα τέσσερα; Ό,τι και αν ισχύει, οι ειδικοί πάντως συμφωνούν -με βάση τα έως τώρα δεδομένα- ότι τα πρώτα πλάσματα περπάτησαν όρθια πριν περίπου πέντε έως επτά εκατομμύρια χρόνια.

Ο ηλικίας 4,4 εκατομμυρίων ετών Αρδιπίθηκος ήταν σίγουρα δίποδος. Ο αρχαιότερος διποδισμός -το «σήμα κατατεθέν» της ανθρωπότητας- μέχρι τώρα είχε βρεθεί στον Σαχελάνθρωπο του Τσαντ που έζησε πριν έξι εκατομμύρια χρόνια. Εάν ο πίθηκος του Δανούβιου (Danuvius guggenmosi), όντως στεκόταν στα δύο πόδια του, τότε η καταγωγή του διποδισμού θα πρέπει να μετατεθεί πολύ παλαιότερα. Επιπλέον, η Αφρική θα χάσει την πρωτιά του διποδισμού υπέρ της Ευρώπης.

Ορισμένοι επιστήμονες, όπως ο Ντέιβιντ Μπίγκαν του Πανεπιστημίου του Τορόντο, υποστηρίζουν ότι πράγματι οι πρώτοι όρθιοι πρόγονοι του ανθρώπου εμφανίστηκαν στην Ευρώπη και αργότερα μετακινήθηκαν στην Αφρική, αντιστρέφοντας έτσι την καθιερωμένη επιστημονική αφήγηση της εξέλιξης.

Μεταξύ άλλων, όπως αναμεταδίδει το Αθηναϊκό - Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, υποστηρίζει ότι ένας άλλος πίθηκος της Ευρώπης (o Rudapithecus) μπορούσε να βαδίσει στα δύο πόδια του, αλλά βασίζεται και σε σχετικά ευρήματα στην Ελλάδα, κυρίως στην ανακάλυψη του Γραικοπιθήκου ηλικίας 7,2 εκατ. ετών, καθώς και απολιθωμάτων από πατημασιές στην Κρήτη ηλικίας 5,7 εκατομμυρίων ετών που θα μπορούσαν να έχουν γίνει από δίποδους ανθρωπίδες.

Ωστόσο, άλλοι επιστήμονες -παρά και τα νέα ευρήματα- εμφανίζονται σκεπτικιστές για τη θεωρία περί εμφάνισης του διποδισμού στην Ευρώπη και αναμένουν περισσότερες ανακαλύψεις για να πειστούν.

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΕΡΓΑΤ/ΛΩΝ ΜΕΤΑΛΛΟΥ Ν. ΑΤΤΙΚΗΣ

& ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΝΑΥΠΗΓ/ΚΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΔΗΜ. ΟΜ. ΣΚΥΛΙΤΣΗ 19 ΠΕΙΡΑΙΑΣ

ΤΗΛ : 2104110148 – 2104129496 FAX : 2104178307

e-mail : metallo. Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΚΑΤΕΡΓΑΣΙΑΣ ΞΥΛΟΥ & ΝΑΥΠΗΓΟΞΥΛΟΥΡΓΩΝ

ΔΗΜ. ΟΜ. ΣΚΥΛΙΤΣΗ 19 ΠΕΙΡΑΙΑΣ

ΤΗΛ & FAX : 2104176448

e-mail : Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Πειραιάς 7/11/2019

Α.Π. 136/2019

Προς : Υπουργό Εργασίας και Κοιν. Ασφάλισης κ. Βρούτση

           Υπουργό Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής κ. Πλακιωτάκη

          Ειδικό Γραμματέα ΣΕΠΕ

          ΚΕΠΕΚ Πειραιά και Νοτίου Αιγαίου

           Λιμεναρχείο Σαλαμίνας

          Λιμεναρχείο Περάματος

           Προϊστάμενο Εισαγγελίας Πειραιά

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Κύριοι,

Χθες Τετάρτη 6/11/2019 , σε έλεγχο που έγινε στο Πλοίο ΦΑΝΤΑΣΙΑ , στο Πέραμα , από την Μικτή Επιτροπής Περάματος – Σαλαμίνας για την τήρηση των μέτρων υγιεινής και ασφάλειας , όπου εκτελεί επισκευές η Επιχείρηση ΝΕΟΔΟΧΟΣ, διαπιστώθηκαν πολύ σοβαρές παραβιάσεις των μέτρων υγιεινής και ασφάλειας , καθώς οι σκαλωσιές ήταν ακατάλληλες , χωρίς προστατευτικά ρέλια , με άμεσο κίνδυνο για την σωματική ακεραιότητα και τη ζωή των εργαζομένων , καθώς πολύ καλά γνωρίζουμε ότι υπάρχουν δεκάδες σακαταμένοι συνάδελφοι και πολλοί που έχουν χάσει τη ζωή τους από πτώσεις από ακατάλληλες σκαλωσιές .

Επίσης σε πρόσφατη καταγγελία μας (Α.Π. 127/2019) , καταγγέλλαμε σοβαρές παραβάσεις των μέτρων υγιεινής και ασφάλειας στο Πλοίο IONIANSTAR, στα Ναυπηγεία ΚΟΡΟΥ στη Σαλαμίνα , που βεβαιώθηκαν από την Μικτή Επιτροπή Ελέγχου Περάματος – Σαλαμίνας στις 31/10/2019 .

Δυστυχώς εκτός της σωρείας αυτών των παραβάσεων επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι μας για ύπαρξη αμίαντου στο παραπάνω Πλοίο , καθώς δεν υπήρχαν τα απαιτούμενα έγγραφα ότι το Πλοίο είναι ελεύθερο αμιάντου και γι’ αυτόν το λόγο δόθηκε διακοπή εργασιών και ελήφθησαν δείγματα για περαιτέρω εξέταση από τον Δημόκριτο .

Τα αποτελέσματα που τελικά βγήκαν δείχνουν την ύπαρξη αμίαντου πράγμα που σημαίνει ότι η Πλοιοκτήτρια Εταιρεία και το Ναυπηγείο οδήγησαν το Πλοίο προς επισκευή αδιαφορώντας πλήρως για την ζωή και την υγεία των εργαζομένων που απασχολούνται σε αυτό . Για τον λόγο αυτό ζητάμε την άμεση παρέμβαση της Εισαγγελίας για την διερεύνηση των όσων καταγγέλλουμε .

Δυστυχώς άλλη μια καταγγελία έρχεται να προστεθεί στο πλήθος των καταγγελιών των Σωματείων μας , για τα ελλιπή έως και ανύπαρκτα μέτρα υγιεινής και ασφάλειας, για την αναγκαιότητα των καθημερινών και ουσιαστικών ελέγχων από τις Μικτές Επιτροπές , που με επανειλημμένες κινητοποιήσεις , παρεμβάσεις , υπομνήματα ζητάμε από τις εκάστοτε Κυβερνήσεις , όπου το μόνο που έκαναν όλα αυτά τα χρόνια είναι να υπονομεύουν την λειτουργία τους .

ΟΙ ΔΙΟΙΚΗΣΕΙΣ

Επίσης:
● 125.668 περισσότερες απολύσεις !
● Στο 63% η μερική και εκ περιτροπής απασχόληση!
● 7.878 μετατροπές συμβάσεων από πλήρη σε μερική ή εκ
   περιτροπής απασχόληση !
● Αναμένεται περαιτέρω έκρηξη μετά την ψήφιση του άρθρου 59 ν.4635/2019 («Αναπτυξιακός νόμος»)!

Ιδού τα στοιχεία !

(«Εργάνη», Υπ.Εργασίας, Οκτώβριος 2019)

Πανευρωπαϊκό αρνητικό ρεκόρ μερικής απασχόλησης «κατέκτησε»(!) δυστυχώς η πατρίδα μας τον μήνα Οκτώβριο 2019. Ζοφερή είναι η εικόνα στη Μισθωτή Εργασία, όπως προκύπτει από τα στοιχεία του Πληροφοριακού Συστήματος του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης «ΕΡΓΑΝΗ» για τον μήνα Οκτώβριο του 2019.

Φαίνεται ότι Έλληνες και ξένοι εργοδότες του ιδιωτικού τομέα έλαβαν το σχετικό μήνυμα για έναν νέο γύρο αντεργατικών μεταρρυθμίσεων στην ελληνική αγορά εργασίας, σύμφωνα με σχετικές και επαναλαμβανόμενες δηλώσεις της ηγεσίας του Υπουργείου Εργασίας.

Η πρόσφατη ψήφιση, άλλωστε, στα πλαίσια του «αναπτυξιακού νόμου»  του ν. 4635/2019 (άρθρο 59), που ξαναθεσπίζει το μονομερές δικαίωμα των εργοδοτών να μετατρέπουν τις συμβάσεις πλήρους απασχόλησης σε μερική ή σε εκ περιτροπής, θα οδηγήσει σε περαιτέρω έκρηξη του αρνητικού για τους μισθούς και τις συντάξεις αυτού εργασιακού φαινομένου.

Ήδη, τα στοιχεία που ανακοίνωσε σήμερα η «ΕΡΓΑΝΗ» για τον Οκτώβριο του 2019 είναι άκρως ανησυχητικά και ματαιώνουν κάθε ελπίδα για βελτίωση των συνθηκών στην ελληνική αγορά εργασίας. Ειδικότερα:

Ι. 125.668 λιγότερες θέσεις εργασίας τον Οκτώβριο 2019!!

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι (σελ. 2 Έκθεσης), τον μήνα Οκτώβριο 2019 έχουμε ρεκόρ απολύσεων, καθόσον έγιναν 248.592 προσλήψεις και 374.260 απολύσεις. Οι απολύσεις δηλαδή αυξήθηκαν κατά 125.668, αριθμός-ρεκόρ ακόμη και συγκριτικά με τον περσινό Οκτώβριο (2018) που έφτασαν τις 120.087, όπως φαίνεται και από τον Πίνακα ΙΙ στη σελίδα 4, όπου ο φετινός Οκτώβριος καταγράφεται ως ο χειρότερος από το 2001!!

ΙΙ. Πρωτοφανής έκρηξη της μερικής απασχόλησης (63%)

Εξάλλου, όπως προκύπτει και από τον Πίνακα IV στη σελίδα 8 της Έκθεσης, στο σύνολο 248.592 προσλήψεων, οι 156.056 (122.455 + 33.601) είναι μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης, ήτοι το ποσοστό-ρεκόρ σε πανευρωπαϊκό επίπεδο 63%, ενώ ΜΟΝΟ 92.536 είναι θέσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης.

Όπως προκύπτει από τον παραπάνω πίνακα, αλλά και από το Διάγραμμα ΙΧ (σελ. 10 Έκθεσης), που παραθέτουμε η έκρηξη της μερικής απασχόλησης και της εκ περιτροπής εργασίας είναι σοκαριστική, αφού για τον Οκτώβριο 2019 ΜΟΝΟ το 37% των νέων προσλήψεων ήταν πλήρους απασχόλησης, ενώ ποσοστό 63% ήταν με καθεστώς μερικής και εκ περιτροπής εργασίας (49,26% και 13,52%, αντίστοιχα)!

ΙΙΙ. Ρεκόρ μετατροπής θέσεων πλήρους σε μερική και εκ περιτροπής εργασία

Εξάλλου, όπως καταδεικνύεται στον Πίνακα VI της σελ. 10 της Έκθεσης, και τον Οκτώβριο είχαμε έκρηξη των μετατροπών από συμβάσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης σε μερική απασχόληση ή σε εκ περιτροπής εργασία.

Ειδικότερα, έχουμε 5.850 θέσεις πλήρους απασχόλησης που μετατράπηκαν σε μερική και 2.018 (1.916 + 102) θέσεις πλήρους απασχόλησης που μετατράπηκαν σε εκ περιτροπής (με συναίνεση ή όχι του εργαζομένου), δηλαδή συνολικά 7.878 συνάνθρωποί μας που κατείχαν θέσεις πλήρους και ασφαλισμένης απασχόλησης, τώρα θα ζουν στην ανασφάλεια και με μηνιαίο μισθό 300 ευρώ!!

Κατόπιν αυτών, τα ανωτέρω στοιχεία του υπουργείου Εργασίας προκαλούν βαθιά ανησυχία και πρέπει να προβληματίσουν και τη νέα κυβέρνηση, αφού για τέταρτο μήνα στη διακυβέρνηση της χώρας κυριαρχούν οι ελαστικές μορφές απασχόλησης με πρωτοφανή έκρηξη στα μεταπολεμικά χρονικά της ελληνικής αγοράς εργασίας!

Φοβούμαστε όμως, ότι αν συνεχιστεί η σκληρή μνημονιακή πολιτική, το ορατό μέλλον της μισθωτής εργασίας στην Ελλάδα είναι δυσοίωνο, πολύ περισσότερο που πληθαίνουν καθημερινά οι εργοδότες που δεν πληρώνουν τους εργαζόμενους και επηρεάζεται άμεσα το ύψος των καταβαλλομένων συντάξεων, αφού το Εργασιακό είναι συνάρτηση του Ασφαλιστικού.

Η ΕΝΥΠΕΚΚ δεν θα σταματήσει να αναδεικνύει την πραγματική εικόνα τής μισθωτής εργασίας στη σημερινή Ελλάδα, δεν θα προσχωρήσει στην καταστροφική …λογική της μνημονιακής ετερονομίας, αλλά ούτε θα επαναπαυθεί στην υποτιθέμενη «επαναφορά στην κανονικότητα» της νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης!

Για την ΕΝΥΠΕΚΚ

Η Εκτελεστική Επιτροπή

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Πριν από 102 χρόνια, σαν σήμερα, στις 25 Οκτωβρίου με το παλιό ημερολόγιο, η ανθρωπότητα σείεται από την έκρηξη της πρώτης Σοσιαλιστικής Επανάστασης στον κόσμο

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

α) Tην επόμενη κιόλας μέρα της Επανάστασης (26 Οκτώβρη 1917) η σοβιετική εξουσία  υπογράφει δια χειρός Λένιν το Διάταγμα για την Ειρήνη με το οποίο έβγαζε τη Ρωσία έξω από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και έξω από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

    β) Πάλι την ίδια μέρα (26 Οκτώβρη 1917 – την επόμενη κιόλας μέρα της Επανάστασης) δια χειρός Λένιν υπογράφεται το Διάταγμα για τη Γη με το οποίο καταργήθηκε – χωρίς καμία αποζημίωση – η ιδιοκτησία της γης από τους τσιφλικάδες, συμπεριλαμβανομένης της αυτοκρατορικής και της μοναστηριακής.    

    γ) Πάλι την ίδια μέρα (26 Οκτώβρη 1917 – την επόμενη κιόλας μέρα της Επανάστασης) η σοβιετική εξουσία δια χειρός Λένιν είχε ήδη υπογράψει το Νομοσχέδιο για τον Εργατικό έλεγχο στις βιομηχανικές, εμπορικές και τραπεζικές επιχειρήσεις.

     δ) Λίγες μέρες μετά την Επανάσταση ο Λένιν είχε ήδη υπογράψει (στις 14 Δεκέμβρη 1917) τον νόμο για την Εθνικοποίηση των Τραπεζών.                                        

     ε) Λίγες μέρες μετά την Επανάσταση είχε ήδη υπογράψει (στις 18 Γενάρη 1918) την Εθνικοποίηση του εμπορικού στόλου.

     στ) Λίγες μέρες μετά την Επανάσταση ο Λένιν είχε ήδη υπογράψει (στις 9 Γενάρη 1918) το Διάταγμα Ακύρωσης όλων των Εσωτερικών και Εξωτερικών Δανείων που είχε υπογράψει η τσαρική και η προηγούμενη αστική κυβέρνηση.

    Είναι προφανές: Η Επανάσταση των λαικών μαζών με επικεφαλής το Κομμουνιστικό Κόμμα, ήταν μια «αλλιώτικη» Επανάσταση.

«(…) Η επανάσταση όμως είναι η μόνη μορφή “πολέμου” – κι αυτός είναι ένας αξιοπερίεργος νόμος της ιστορίας – στην οποία η τελική νίκη μπορεί να προετοιμαστεί μόνο με μια σειρά από “ήττες”. Tι μας δείχνει όλη η ιστορία του σοσιαλισμού και όλων των σύγχρονων επαναστάσεων; H πρώτη σπίθα ταξικής πάλης στην Ευρώπη, η εξέγερση των υφαντών μεταξιού στη Λυόν το 1831 κατέληξε σε βαριά ήττα; το κίνημα των Χαρτιστών στη Βρετανία κατέληξε σε ήττα; η εξέγερση του παρισινού προλεταριάτου τις μέρες του Ιουνίου του 1848 συνετρίβη και η Παρισινή Κομμούνα κατέληξε σε τρομερή ήττα. Ολόκληρο το μονοπάτι του σοσιαλισμού – σε ότι αφορά την επαναστατική πάλη – είναι στρωμένο με συντριπτικές ήττες και μόνο. Κι όμως, την ίδια στιγμή, η ιστορία προελαύνει χωρίς δισταγμό, βήμα το βήμα προς την τελική νίκη! Που θα ήμασταν σήμερα χωρίς αυτές τις “ήττες“, από τις οποίες αντλούμε ιστορική πείρα, κατανόηση, δύναμη και ιδεαλισμό; Σήμερα, όπως προχωράμε προς την τελευταία μάχη του προλεταριακού ταξικού πολέμου, στέκουμε πάνω στα θεμέλια αυτών ακριβώς των ήττων, και δε θα μπορούσαμε χωρίς καμία από αυτές, γιατί η καθεμία συμβάλλει στη δικιά μας δύναμη και κατανόηση (…). Μέχρι στιγμής, οι επαναστάσεις δεν μας έχουν δώσει τίποτα παρά ήττες. Αυτές οι αναπόφευκτες ήττες μας δίνουν σωρεία εγγυήσεων για την τελική νίκη. Υπάρχει μοναχά ένας όρος. Το ερώτημα του γιατί προέκυψε η κάθε ήττα πρέπει να απαντηθεί. Προέκυψε γιατί η μαχητική, ενεργητική έφοδος προς τα μπρος των μαζών συγκρούστηκε με το φραγμό ανώριμων ιστορικών συνθηκών, ή ήταν η αναποφαστικότητα, η αδράνεια και η εύθραυστη εσωτερική συγκρότηση που χαντάκωσε την ίδια την επαναστατική παρόρμηση; (…)»

(Ρόζα Λούξεμπουργκ: «Η τάξη βασιλεύει στο Βερολίνο» – μετάφραση Κώστας Αρβανίτης)

     Εκατό χρόνια μετά, στο φόντο των εξελίξεων του ’90, το ερώτημα έρχεται και επανέρχεται: Ο,τι έγινε το 1917 ήταν, πράγματι, ένα βήμα μπροστά στην ιστορία της ανθρώπινης περιπέτειας;

     Ναι! Η Οκτωβριανή Επανάσταση, τα προτάγματά της, το μήνυμά της, ο προσανατολισμός της, οι κοινωνικές δυνάμεις που έφερε στο προσκήνιο, το πολιτικό «μάθημα» που πρόσφερε για το τι σημαίνει στρατηγική και  τακτική της νίκης στον ταξικό πόλεμο υπέρ της εργατικής τάξης, ήταν και παραμένουν φάρος στο δύσκολο δρόμο του ανθρώπου να ξεφύγει από τη μοίρα του Σίσυφου.

    Βεβαίως δεχόμαστε να εξετάσουμε και να συζητήσουμε κάθε άλλη σκέψη, προσέγγιση και απάντηση. Αρκεί αυτός που την εκφέρει να διαθέτει τα στοιχειώδη εχέγγυα ώστε να έχει νόημα να ασχοληθεί και να συζητήσει κανείς μαζί του. Και αυτού του είδους τα εχέγγυα προκύπτουν από τις απαντήσεις σε μερικά προκαταρτικά ερωτήματα, όπως: 

• Είναι αλήθεια ή ψέματα πως ό,τι κέρδισαν οι λαοί στην Ευρώπη και στον κόσμο μετά το 1917, είχε την σφραγίδα της επιρροής που άσκησε στην πορεία των κοινωνιών η σοσιαλιστική επανάσταση στη Ρωσία;
• Είναι αλήθεια ή ψέματα πως ό,τι χάθηκε τις τελευταίες δεκαετίες κουβαλάει πάνω του τη σφραγίδα της παλινόρθωσης του καπιταλισμού, σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη; 
• Είναι αλήθεια ή ψέματα πως η πτώση του λεγόμενου «υπαρκτού» σοσιαλισμού, αντί της «ελευθερίας» που έταζαν οι κάθε λογής ανιστόρητοι του «Τέλους της Ιστορίας» συνοδεύτηκε από την ανελέητη επίθεση του υπαρκτού καπιταλισμού εναντίον κάθε πλευράς της ζωής όλων των λαών της υφηλίου;
• Είναι αλήθεια ή ψέματα ότι ο απαλλαγμένος από το «σιδηρούν παραπέτασμα» κόσμος είναι ένας κόσμος όπου δεν υπάρχει πια γωνιά του  που να μην έχει καταστεί συνώνυμη της ιμπεριαλιστικής θηριωδίας και της «δημοκρατίας» των λίγων, της οικονομικής εξαθλίωσης και της πιο στυγνής καταπίεσης, της αδυσώπητης εκμετάλλευσης και της φτώχειας, της ανεργίας και της ανελέητης για τους λαούς καπιταλιστικής κρίσης;
• Είναι αλήθεια ή ψέματα πως αντί του «τέλους των πολέμων» που θα έφερνε το τέλος του ψυχρού πολέμου και η ήττα του σοσιαλιστικού στρατοπέδου εκείνο που είδαμε στις δεκαετίες που πέρασαν ήταν την μετατροπή του πολέμου σε μέθοδο μαζικής πλέον χρήσης και πρωτόγονης αγριότητας σε κάθε σχεδόν σημείο του πλανήτη, πρώτα και κύρια στη γειτονιά μας από τα Βαλκάνια και τη λεκάνη της Μεσογείου μέχρι τη Μέση Ανατολή και την ευρασιατική γεωστρατηγική σκακιέρα;
• Είναι αλήθεια ή ψέματα πως αντί της «εξομάλυνσης» και του «ορθολογισμού» στις διεθνείς σχέσεις εκείνο που είδαμε είναι συγκρούσεις επί συγκρούσεων και τη μετατροπή του ΟΗΕ σε πειθήνιο όργανο του ΝΑΤΟ;
• Είναι αλήθεια ή ψέματα πως αντί της «ευημερίας» εκείνο που είδαμε ήταν τους ξέφρενους ρυθμούς της επίθεσης ενάντια στα εργατικά δικαιώματα, την αφαίρεση δικαιωμάτων και κοινωνικών κατακτήσεων, την εξώθηση στο περιθώριο, στην ανεργία, στη δυστυχία, στην ανασφάλεια δισεκατομμυρίων ανθρώπων; 

 Όσο σίγουρο είναι, λοιπόν, ότι το Τείχος έπεσε και μαζί του ο σοσιαλισμός του 20^ου αιώνα, όσο σίγουρο είναι ότι όχι μόνο οι κομμουνιστές που δεν βολεύονται με τα τσιτάτα αυτοικανοποίησης άλλα και κάθε σοβαρός πολιτικός νους θα αναζητούν απαντήσεις στο «γιατί» έπεσε, άλλο τόσο σαφές είναι για την ανθρωπότητα πάνω σε ποιούς έπεσαν τα συντρίμμια του: Στα κεφάλια μας.

    Δεν υπάρχει πιο αδιαμφισβήτητη αλήθεια από αυτή που βιώνουν τα δισεκατομμύρια του πλανήτη: Σήμερα, 100 χρόνια μετά, η ανθρωπότητα σέρνεται πολλά βήματα πίσω. Ο,τι κατάφεραν να αποσπάσουν οι λαοί μέσα στον αιώνα που πέρασε, η «σιδερένια φτέρνα»  του καπιταλισμού το παίρνει πίσω. Με τόκο.

    Δυστυχώς για την ανθρωπότητα, για να πιστοποιηθεί η σημασία του βήματος που έγινε το 1917, «έπρεπε» να συμβούν οι «αναποδιές» της Ιστορίας.

    «Αναποδιές» (ή μήπως «καταρρεύσεις»; ή μήπως «ανατροπές»;)  που συνοδεύτηκαν από την ανελέητη επίθεση του καπιταλισμού εναντίον κάθε πλευράς της ζωής όλων των λαών της υφηλίου.

    Αλλά εφόσον έτσι εξελίχτηκαν τα πράγματα, τότε ποιος ο λόγος να μνημονεύει κανείς σήμερα την επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης; Μια Επανάσταση που «ηττήθηκε», που «ανατράπηκε», που «προδόθηκε», που «κατάρρευσε», που «απέτυχε»…

    Εδώ μια αναγκαία επισήμανση: Οι όροι που χρησιμοποιούνται για να περιγραφεί η ανατροπή που συντελέστηκε το 1990 στην πρώην ΕΣΣΔ και στις υπόλοιπες χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, είναι μεγάλης σημασίας. Και τούτο γιατί από τον όρο που θα χρησιμοποιηθεί πολλές φορές «εξυπακούεται» και μια συνολική αποτίμηση αυτής της εβδομηντάχρονης πορείας. Ωστόσο θέλουμε να πιστεύουμε ότι ακόμα και οι πιο κακόπιστοι όσον αφορά την ποίηση του κομμουνισμού, και οι πιο «ψαγμένοι» στην αναζήτηση του ερωτήματος αν ο σοσιαλισμός του 20^ου αιώνα ήταν «υπαρκτός ή «ανύπαρκτος»,  θα συμφωνήσουν τουλάχιστον σε τούτο:  Ότι η διερεύνηση ακόμα συνεχίζεται. Και ότι κάθε πρόωρη, «τελική» και «τελεσίδικη», αποτίμηση υπάρχει κίνδυνος να μετατραπεί σε παράρτημα του αντιεπιστημονικού «Τέλους της Ιστορίας». 

    Πριν χαθούμε, λοιπόν, και για να μη χαθούμε στους όρους, χωρίς καμία διάθεση – το αντίθετο! – να αποφύγουμε μια συνολική συζήτηση, αλλά με επίγνωση ότι τέτοιες συζητήσεις δεν ανοίγουν (και πολύ περισσότερο δεν κλείνουν)  στον περιορισμένο χώρο ενός προλογικού σημειώματος,  επιστρέφουμε στο αρχικό ερώτημα:

    Μετά τα γεγονότα του ’90, το να μνημονεύεις την επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης του 1917 είναι «μάταιο»; Ειδικά εκείνοι που επαναλαμβάνουν το μόνιμο τροπάρι των τελευταίων 25 χρόνων: «Τι νόημα έχει το μνημόσυνό σας για μια Επανάσταση που “κατέρρευσε”», κι αφού – όπως λένε – η υπόθεση του σοσιαλισμού είναι «τελειωμένη», γιατί ανησυχούν; Γιατί τους ενοχλούν τα «μνημόσυνα»; Γιατί καταναλώνουν χρόνο για να τα ξορκίσουν;  

    Προφανώς δεν ασχολούνται με «μάταια» πράγματα επειδή τους περισσεύει η περιφρόνηση. Γνωρίζουν, τελικά, ότι το να μνημονεύεις την επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης, ούτε «μνημόσυνο» είναι, ούτε και τόσο «μάταιο», όπως ισχυρίζονται. 

• Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, κι αφού το «ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα» μετατράπηκε σε «σκλαβιά, ανισότητα, βαρβαρότητα», τότε θα ήταν μάταιο να μνημονεύει κανείς και την Αστική Επανάσταση του 1789.
• Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, κι αφού η «Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας» έχει μετατραπεί σε ένα κουρελόχαρτο στο Χαλέπι, στα Αμπού Γκράιμπ, στις Φαλούτζες και στα Γκουαντανάμο του ιμπεριαλισμού, τότε θα ήταν μάταιο να μνημονεύει κανείς και την Αμερικανική Επανάσταση του 1776.
• Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, κι αφού «οι κοτζαμπάσηδες, πασάδες και σεβάσμιοι δεσποτάδες» συνεχίζουν να διοικούν τη ζωή μας,  τότε θα ήταν μάταιο να μνημονεύει κανείς και την Επανάσταση του 1821. 
• Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, κι αφού από την πλουτοκρατία των δοσιλόγων του ’40 έχουμε περάσει στην πλουτοκρατία των εταίρων της τρόικας σήμερα, τότε θα ήταν μάταιο να μνημονεύει κανείς και την 28^η του Οκτώβρη.

    Δεν θεωρούμε μάταιο τίποτα απ’ όλα αυτά.

    Μάταιη είναι η προσπάθεια των «νικητών» να θέλουν να επιβάλλουν μια διαπλανητική σιγή νεκροταφείου στα θύματά τους ώστε να ξεμπερδέψουν, όπως επιθυμούν, με ό,τι θυμίζει την δυνατότητα των ανθρώπων να αντιστέκονται. Να εξεγείρονται. Και να επαναστατούν.

    Από την άλλη, μάταιο – αλλά μόνο για τους κοινωνικά συντριμμένους και πολιτικά ηττημένους από την καπιταλιστική θηριωδία – θα ήταν να στρέφουν το βλέμμα τους στις 25 Οκτώβρη του 1917, αλλά χωρίς να εξάγουν τα αναγκαία συμπεράσματα.

    Αν επιστρέφουμε στις 25 Οκτώβρη του 1917 είναι γιατί  πια καταλάβαμε – ελπίζουμε – τα λόγια του Λένιν από το μυθιστόρημα του Καζακίεβιτς:

«Η τακτική μας λοιπόν, είναι να λέμε την αλήθεια. Να λέμε την αλήθεια κι όταν ακόμη δεν μας συμφέρει, γιατί μόνο έτσι θα κάνουμε τον κόσμο να μας πιστέψει. Μόνο τότε δεν θα μπορέσει κανείς να μας βάλει κάτω, όταν λέμε την αλήθεια παντού και πάντα, σε όλες τις καμπές της, κι όταν μάθουμε να μην αποσιωπούμε τα πράγματα τάχα για “λόγους σκοπιμότητας”, αλλά να τα βροντάμε κάτω μ’ όλη τους τη γύμνια, έτσι όπως ακριβώς είναι κι όχι όπως θα τα ‘θελε η αφεντιά μας…».

    Επιστρέφουμε στις 25 Οκτώβρη του 1917 όχι ως άσκηση μνήμης αλλά ως οδηγό σε πρόσκληση μάχης αφού –  σε πείσμα των πισωγυρισμάτων της Ιστορίας – πρόκειται για μια ημερομηνία ορόσημο του παρόντος και του μέλλοντος.

    Ένα μέλλον που, όμως, δεν θα έρθει με αναπάντητα τα «γιατί» στον «Ψυχρό Πόλεμο» νικητής αναδείχτηκε τελικά ο καπιταλισμός και όχι ο σοσιαλισμός, όπως αυτός εκφράστηκε στον 20^ο αιώνα.

    Ένα μέλλον που για να έρθει πρέπει η σκληρή εμπειρία της ανατροπής να μετασχηματιστεί σε ωριμότητα ώστε να γίνει αντιληπτή εκείνη η λενινιστική παρακαταθήκη, διατυπωμένη στον κολοφώνα της επαναστατικής νίκης:

    Κανένας και τίποτα δεν μπορεί να  καταστρέψει και να ανατρέψει τον σοσιαλισμό εκτός από τα ίδια του τα λάθη. Κανένας και τίποτα στον κόσμο, έλεγε ο Λένιν στους επιγόνους του, δεν μπορεί να μας τσακίσει αν εμείς δεν κάνουμε καμιά υπερφυσική ανοησία.

    Το να χρησιμοποιείς τις μεθόδους του καπιταλισμού στο όνομα της «οικοδόμησης του σοσιαλισμού» είναι προφανώς περισσότερο κι από την «υπερφυσική ανοησία», για την οποία προειδοποιούσε ο Λένιν.

    Είναι το χρέος στο παρόν και στο μέλλον που επιτάσσει να σταθούμε σε ορισμένες βασικές – κατά τη γνώμη μας – διαπιστώσεις που απορρέουν ακριβώς από τον κοσμοϊστορικής σημασίας χαρακτήρα της Οκτωβριανής Επανάστασης:

    Πρώτον, κινητήριος μοχλός της κοινωνικής εξέλιξης είναι η πολιτική δύναμη που απορρέει από την δυνατότητα της πλειοψηφίας των καταπιεσμένων να συμμαχήσουν μεταξύ τους. Ο Οκτώβρης του ’17 αποτελεί την επιβεβαίωση ότι η δύναμη που εκλύεται από την μετατροπή του κοινωνικού δίκιου σε πολιτική δράση είναι αστείρευτη. Είναι η απόδειξη πως ο μαρξισμός ισοδυναμεί με την ακατάβλητη ζωντάνια της σκέψης και της θεωρίας που όταν δεν γίνεται «πατρόν», δεν γίνεται «δόγμα», αλλά «νυστέρι» συγκεκριμένης ανάλυσης της κάθε φορά συγκεκριμένης κατάστασης, εργαλείο και καθοδήγηση για δράση, αποτελεί ακατανίκητο υλικό εφόδιο στην διεκδίκηση ενός άλλου κόσμου. Είναι η απόδειξη πως η πλειοψηφία του μόχθου, μέσα από την πολιτική της ενότητα και οργάνωση, με το Κόμμα της, με στρατηγική και τακτική επιστημονικά επεξεργασμένες, μπορεί να τα καταφέρει. Να θα δώσει υπόσταση σε αυτή την κοινωνική συμμαχία, να μετατρέψει το δίκιο της σε νόμο και να θέσει τις βάσεις για την  εγκαθίδρυση μιας πραγματικά δημοκρατικής εξουσίας.

    Δεύτερον, αυτή η εξουσία, η εξουσία των καταπιεσμένων, θα οικοδομηθεί στο έδαφος μιας θεμελιώδους διαφοράς σε σχέση με κάθε προϋπάρχουσα εξουσία: Η διαφορά είναι ότι οι «εργάτες του αμονιού και του πνεύματος», οι αγρότες, οι υπάλληλοι, τα μικρομεσαία κοινωνικά στρώματα, θα ξέρουν ότι όραμά τους δεν είναι ο κρατισμός άλλου τύπου, αλλά ότι αποστολή τους είναι να κρατήσουν τη δική τους εξουσία μόνο για όσο χρόνο χρειαστεί, ώστε να καταργηθεί κάθε εξουσία και κάθε εκμετάλλευση.

   Τρίτον, η οικοδόμηση αυτή, για να είναι στέρεη, όπως δεν θα παραιτηθεί ποτέ από την αρχή «ποιος ο πλούτος των άστρων όταν λείπει το ψωμί από το τραπέζι», έτσι και δεν θα πρέπει να ξεχάσει – ποτέ – πως «ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος». Που σημαίνει μια κοινωνία έξω από τη σφαίρα του «γκρίζου». Οικοδομημένη στο έδαφος μιας νέας συλλογικότητας. Οπου στη θέση της αλλοτρίωσης και της αποξένωσης του παλιού καταμερισμού εργασίας οι νέες κοινωνικές σχέσεις θα έχουν ως βάση τους το «όλη η εξουσία στα Σοβιετ». Και όπου η εργατική δημοκρατία πάνω στο έδαφος της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής δεν θα υποβιβάζεται σε οικονομισμό. Δεν θα μετρά την πρόοδό της με όρους επιτευγμάτων του ανθρώπου – «στρατιώτη» ή με δείκτες κατανάλωσης του ανθρώπου – «καταναλωτή». Αλλά θα αντανακλάται και θα οξυγονώνεται από την καθημερινή δράση των μαζών σε όλους τους τομείς της ζωής. Θα αποδίδει όλες τις ελευθερίες στα μέλη της  χωρίς καμία ανοχή στο «σαράκι» των καταστροφικών παρεκτροπών που συνιστά η απομάκρυνση από την ένδειξη της σοσιαλιστικής πυξίδας: «Η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός είναι η προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων».

   Τέταρτον, η οικοδόμηση αυτή δεν θα έχει καμία πιθανότητα επιτυχίας αν δεν διενεργείται και αν δεν ελέγχεται, σε κάθε βήμα της, κάθε στιγμή, από αυτούς στους οποίους αναφέρεται. Αν η άνοδος του βιοτικού επιπέδου που αναμφισβήτητα εξασφαλίζει ο σοσιαλιστικός τρόπος παραγωγής δεν πηγαίνει χέρι – χέρι με την λαϊκή εγρήγορση για την προάσπισή του. Αν δεν αποτελεί προϊόν συνειδητής δράσης  σε όλα τα επίπεδα λήψης και εκτέλεσης των αποφάσεων που σχετίζονται με την παραγωγή και κατανομή του κοινωνικού προϊόντος. Αν δεν εξοβελιστεί οποιαδήποτε μηχανιστική πρακτική που μπρος στον άθλο της κατάργησης των ταξικών διαιρέσεων θα κάνει τα στραβά μάτια στις «αναπόφευκτες» κοινωνικές διαστρωματώσεις, γεγονός που γεννά αφενός την προνομιούχα γραφειοκρατία των «υπευθύνων» αφετέρου την παθητικοποίηση και αδιαφορία των «ανεύθυνων».  

    Πέμπτον, η οικοδόμηση αυτή δεν θα έχει καμία πιθανότητα επιτυχίας αν δεν παρθούν όλα τα μέτρα που θα εγγυώνται ότι το άνοιγμα της αυλαίας ενός «άλλου» κόσμου χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, είναι η Ιστορία της ισότητας και όχι της εξομοίωσης. Της κατεύθυνσης όλων σε μια πορεία προς τα πάνω και όχι της ισοπεδωτικής εξίσωσης προς τα κάτω. Της παροχής στον καθένα ό,τι του ανήκει με βάση την προσφορά του και τις ανάγκες του, που μεταξύ άλλων σημαίνει: Όχι στην ομοιομορφία, αλλά και αμείλικτη αντιμετώπιση φαινομένων απόσπασης μιας νομενκλατούρας κρατικών ιθυνόντων από την κοινωνία στο όνομα μιας προσχηματικής «διαφορετικότητας» που επιστρατεύεται σαν άλλοθι γέννησης προνομιούχων στρωμάτων και αποτελεί την πρώτη ύλη για την ναρκοθέτηση συνολικά της ανώτερης μορφής δημοκρατίας που συνάδει με τον σοσιαλισμό.  

   Έκτον, στην οικοδόμηση μιας πραγματικά δημοκρατικής εξουσίας που αποστολή της έχει να καταργήσει κάθε εξουσία και κάθε εκμετάλλευση, δεν χωρούν ξεστρατίσματα με την παρείσφρηση «αγοραίων» λογικών που δημιουργούν έδαφος για κοινωνικές ανισότητες στο εσωτερικό. Ούτε, φυσικά, λοξοδρομίσματα που αποκοιμίζουν όπως οι  «αφελείς» παρεκκλίσεις περί «ειρηνικών συνυπάρξεων» με τον ιμπεριαλισμό, η μάχη με τον οποίον είναι διαρκής. Όχι, όμως, στο έδαφος που εκείνος θέλει, δηλαδή στο έδαφος της «οικονομίας του πολέμου», αλλά πρώτα και κύρια – με ταυτόχρονη εξασφάλιση των αναγκαίων μέσων αποτροπής της επιθετικότητάς του – στο έδαφος της κοινωνικής οικονομίας και της ειρήνης.

    Έβδομον, μια τέτοια εξουσία, μια τέτοια κοινωνία, έχει κάθε λόγο να επιδιώκει κάθε στιγμή την κοινοποίηση των επιτευγμάτων της, να επιθυμεί την σύγκρισή της με την αντιδημοκρατικότητα, την καταπίεση, την ανελευθερία και την ανέχεια που επικρατεί στον καπιταλισμό, είναι  μια ανοικτή κοινωνία που ταυτόχρονα με την οργάνωση όλων των μηχανισμών υπεράσπισης της σοσιαλιστικής πατρίδας επιτελεί το διεθνιστικό της καθήκον και έτσι: Δίνοντας την δυνατότητα σε όλους εντός και εκτός χώρας να κρίνουν και να συγκρίνουν, επί τόπου, την ανωτερότητά της σε σχέση με τον καπιταλιστικό κόσμο.

    Μα είναι δυνατόν να συμβούν αυτά; Είναι «ρεαλιστικό» να μιλάμε στην εποχή του φιλοτομαρισμού, της συνθηκολόγησης και του «ο καθένας για την πάρτη του» για «άλλους δρόμους», για «επαναστάσεις και κουραφέξαλα»;

    Τα λόγια του Μπάιρον, που διατυπώθηκαν εκατό χρόνια πριν από τον Μαγιακόφσκι, ηχούν – για όσους θέλουν να ακούνε – το ίδιο επίκαιρα και εκατό χρόνια μετά τον Μαγιακόφσκι: Ναι, έλεγε,

«η επανάσταση σε μερικούς μπορεί να μην αρέσει μα είναι ο μόνος σίγουρος και δίκαιος τρόπος να καθαρίσεις απ’ το ρίπος τους ανθρώπους».

    Προφανώς και αυτός ο «άλλος» δρόμος αποδείχτηκε ότι είναι κάτι παραπάνω από δύσκολος. Ότι έχει επικίνδυνα ζιγκ ζαγκ και ενίοτε δραματικά πισωγυρίσματα. Ότι αν δεν αντιμετωπίσει τις παρεκκλίσεις και τις καταστροφικές παρεκτροπές, τότε κινδυνεύει από κάτι χειρότερο: Τον εκφυλισμό.

    Πιστεύουμε, όμως, ότι λαμβάνοντας υπόψη τόσο τα «κατορθώματα» των νικητών, όσο και τα λάθη αλλά και τα επιτεύγματα αυτής της 70χρονης πορείας, έχουμε κάθε λόγο να το υποστηρίξουμε:

    Απέναντι στον «ρεαλισμό», στη «δημοκρατία» και στην «κανονικότητα» που θέλει το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού να κατέχει το 99% του παγκόσμιου πλούτου, ο δρόμος που κοινωνικοποιεί τα επιτεύγματα του ανθρώπινου μόχθου και της ανθρώπινης νόησης είναι ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος που αξίζει να περπατηθεί – με την πιο ασφαλή πυξίδα που προσφέρει πια η γνώση της προηγούμενης προσπάθειας – ώστε ο άνθρωπος της εργασίας να δραπετεύσει από το «βασίλειο» της ανάγκης και να κατακτήσει το «βασίλειο» της ελευθερίας, της αλληλεγγύης και της προόδου.

   Θα πει κανείς ότι τα παραπάνω είναι μια ωδή στην «ουτοπία». Θεωρούμε ότι αυτή είναι μια καλοδεχούμενη «κατηγορία»:

«Ένας χάρτης του κόσµου που δεν περιέχει την Ουτοπία – έλεγε ο Οσκαρ Ουάιλντ – δεν αξίζει να τον κοιτάξεις καν, γιατί αφήνει έξω τη µόνη χώρα όπου η Ανθρωπότητα πάντα θα προσγειώνεται. Κι όταν προσγειωθεί, κοιτάζει πέρα και, βλέποντας µια καλύτερη χώρα, ξεκινάει για εκεί. Πρόοδος είναι η υλοποίηση της µιας µετά την άλλη Ουτοπίας»

 Παραλογισμός είναι να εμφανίζετε σαν «κανονικότητα» την δυστοπία ενός κόσμου όπου τα θησαυροφυλάκια 8 Κροίσων ξεπερνούν τα υπάρχοντα του μισού πληθυσμού της Γης!

    Σίγουρα αυτή η «ουτοπική» πορεία αναδηµιουργίας και αναγέννησης του κόσμου, η ευτοπία υπέρβασης της βαρβαρότητας που όσοι την απεύχονται πασχίζουν να την ξορκίσουν σαν ονειροφανταστική «ουτοπία», δεν είναι εύκολη.

    Είναι όµως µια πορεία απείρως ευκολότερη και από άποψη αποτελεσµάτων – όπως απέδειξε η Οκτωβριανή Επανάσταση – πρόδηλα ρεαλιστικότερη, σε αντίθεση µε τον αδιέξοδο δρόµο των ανυπολόγιστων, µάταιων και αβάσταχτων θυσιών στις οποίες υποβάλλεται ο λαοί για να βγαίνουν κερδισµένοι οι πλουτοκράτες και το σάπιο πολιτικό τους σύστηµα.

    Οι μετρ του εξυπνακισµού, φυσικά, επιμένουν: «Ναι», θα µας πουν ειρωνικά, «αλλά όση “αλήθεια” κι αν κρύβουν τα επιτεύγματα της Οκτωβριανής Επανάστασης, όση  “σοφία” κι αν κρύβουν τα λόγια του Λένιν ή του Μαρξ, αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι τα “καθεστώτα’’ που δημιουργήθηκαν από τον Λένιν και τους οµοίους του κατέρρευσαν». 

    Από τέτοιες τοποθετήσεις του συρµού άλλο τίποτα. Αυτού του τύπου οι αναγνώσεις της Ιστορίας είναι τόσο «εμβριθείς», ώστε να µην προκαλείται πια καµία εντύπωση.

    Σε κάθε περίπτωση, είτε οι «νεκροθάφτες» του σοσιαλισμού παριστάνουν τους ανιστόρητους είτε όντως αγνοούν ακόµη και τα στοιχειώδη, είναι δεδομένο ότι εκατό χρόνια μετά από εκείνη την Επανάσταση, η Παλινόρθωση που έχει συντελεστεί θέλει να σβήσει τα ίχνη της, να θάψει τα επιτεύγματά της και να ελεεινολογήσει τους ηγέτες της. 

    Δεν είναι η πρώτη φορά. Συνέβη με την Γαλλική Επανάσταση και τον Ροβεσπιέρο, συνέβη με τις αστικές επαναστάσεις του 1848, συνέβη με τους Γάλλους κομμουνάρους και την Παρισινή Κομμούνα.

    Αλλά κάθε φορά που η παλινόρθωση νομίζει ότι έσβησε με την γομολάστιχά της τις πολιτικές και εξεγερτικές παρακαταθήκες των ανθρώπων, πάντα έρχεται η στιγμή που βρίσκεται ξανά αντιμέτωπη με τον γενικό νόμο κίνησης της Ιστορίας:

    Είναι αυτή η σπειροειδής ιστορική κίνηση που παρά τα πισωγυρίσματα, τα ξεστρατίσματα και τις ήττες, το κάθε προηγούμενο κοινωνικό άλμα θα αποτελεί το βατήρα και το έδαφος για το επόμενο πιο στέρεο άλμα. Διότι, όπως ορθά το διατύπωσε ο ιστορικός, ο καθηγητής Γιώργος Μαργαρίτης, κοιτώντας από εδώ που σήμερα βρισκόμαστε εκατό χρόνια πίσω, η Επανάσταση που συγκλόνισε τον κόσμο δεν άλλαξε τον κόσμο, αλλά «έδωσε όμως μια πειστική πρόγευση για το επερχόμενο αύριο».       

    Εκατό χρόνια μετά, λοιπόν, ας σταθούμε απέναντι στην Οκτωβριανή Επανάσταση, με τον τρόπο που υποδείκνυε ο μεγαλοφυής νους του Καρλ Μαρξ:

«…οι προλεταριακές επαναστάσεις, όπως οι επαναστάσεις του 19ου αιώνα κάνουν αδιάκοπη κριτική στον ίδιο τον εαυτό τους, διακόπτουν κάθε τόσο την ίδια τους την πορεία, ξαναγυρίζουν σε κείνο που φαίνεται ότι έχει πραγματοποιηθεί για να το ξαναρχίσουν από την αρχή, περιγελάνε με ωμή ακρίβεια τις μισοτελειωμένες δουλειές, τις αδυναμίες και τις ελεεινότητες των πρώτων τους προσπαθειών, φαίνονται να ξαπλώνουν χάμου τον αντίπαλό τους μόνο και μόνο για να του δώσουν την ευκαιρία ν’ αντλήσει καινούριες δυνάμεις από τη γη και να ορθωθεί πάλι πιο γιγάντιος μπροστά τους, οπισθοχωρούν συνεχώς μπροστά στην ακαθόριστη απεραντοσύνη των σκοπών τους, ώσπου να δημιουργηθεί η κατάσταση που κάνει αδύνατο κάθε ξαναγύρισμα και όπου οι ίδιες οι περιστάσεις φωνάζουν:

“Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!”»

 (Η 18^η Μπρυμαιρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη, σελ. 286-287,Μαρξ – Ενγκελς, Διαλεχτά έργα, εκδόσεις Αναγνωστόπουλος, Αθήνα 1964) 

(Το παραπάνω κείμενο εμπεριέχεται στο βιβλίο για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση «Εμείς αρχίσαμε…, ο πάγος έσπασε…, ο δρόμος χαράχτηκε…» –  εκδόσεις ΚΨΜ)  

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Η Επιτροπή Ελέγχου δαπανών και εκλογικών παραβάσεων της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Μακεδονίας-Θράκης επέβαλλε το εξοντωτικό πρόστιμο των 50.000 Ευρώ (!), στον περιφερειακό σύμβουλο Θανάση Αγαπητό και στην περιφερειακή κίνηση Ανταρσία στην Κεντρική Μακεδονία – Αντικαπιταλιστική Αριστερά» με πρόσχημα 1 αφίσα και  2 πανό στις Σέρρες!!!.

Το εξοντωτικό πρόστιμο αφορά την υλοποίηση του αντιδραστικού Νόμου 3870/2010 σύμφωνα με τον οποίο απαγορεύεται η ανάρτηση αφισών και πανό κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, ενώ υποχρέωση καταβολής του προστίμου έχει ο υποψήφιος περιφερειάρχης ή δήμαρχος!!.

Οι διατάξεις αυτές είναι βαθιά αντιδημοκρατικές, καθώς οδηγούν ευθέως σε φίμωση και καταστολή κάθε ελεύθερης πολιτικής έκφρασης, ενώ τους επικεφαλής των συνδυασμών σε οικονομική καταστροφή και φυλακίσεις.

To ζήτημα είναι  βαθιά πολιτικό. Οι συγκεκριμένες διατάξεις αποτελούν τμήμα ενός αντιδημοκρατικού οπλοστασίου που διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια  για να επιβληθεί   η βάρβαρη αντεργατική αντιλαϊκή πολιτική των μνημονίων, των περικοπών, των πλειστηριασμών, των ιδιωτικοποιήσεων, της φτώχιας.

Η συγκεκριμένη απόφαση αποτελεί τρομοκρατική κλιμάκωση της επιβολής προστίμων στο Μ-Λ ΚΚΕ απ' το δήμο Καλαμάτας για προεκλογική αφισοκόλληση που έκανε το ΚΚΕ(μ-λ), αλλά και αυτών σε βάρος παρατάξεων του ΚΚΕ και άλλων, παλαιότερα.

Οι οργανώσεις της αριστεράς που υπογράφουμε το παρόν κείμενο απαιτούμε:

• Την άμεση ακύρωση του εξοντωτικού προστίμου στον περιφερειακό σύμβουλο Θανάση Αγαπητό και στην «Ανταρσία στην Κεντ. Μακεδονία».
• Την κατάργηση των βαθιά αντιδημοκρατικών διατάξεων του Ν 3870 που καταστέλλουν την ελεύθερη πολιτική δράση στην προεκλογική περίοδο!! .

1              ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΟΜΑΔΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ / ΣΤΡΙΩΝ

2              ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α

3              ΑΡΑΝ, ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΑΣΥΝΘΕΣΗ

4              ΑΡΑΣ, ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ

5              ΑΡΙΣ, ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ

6              ΔΕΑ, ΔΙΕΘΝΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

7              ΕΕΚ, ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ

8              ΕΚΚΕ

9              ΚΙΝΗΣΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ –ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

10           ΚΚΕ (μ-λ)

11           ΚΟΚΚΙΝΟ ΝΗΜΑ

12           ΛΑΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

13           Μ-Λ ΚΚΕ

14           ΝΑΡ, ΝΕΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

15           ΞΕΚΙΝΗΜΑ, ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ

16           ΟΚΔΕ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

17           ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

18           ΣΕΚ, ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ

19           ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ

20           ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

21           ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

«Θέλουμε τα λεφτά που σας δανείσαμε πίσω. Για αυτό θα σας παρακολουθούμε στενά για τις επόμενες δεκαετίες».

Αυτό είναι το αποικιοκρατικό μήνυμα “κανονικότητας” και “ανάπτυξης” που… έρχεται με σκληρή ωμότητα από τον επικεφαλής του ESM Κλάους Ρέγκλινγκ, σε συνέντευξη που έδωσε στο περιοδικό του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου (European Court of Auditors Journal), μιλώντας για την κατάσταση σε μια χώρα που έχει εκχωρήσει άνευ όρων την δημοσιονομική της κυριαρχία στις Βρυξέλλες, με τον Ρέγκλινγκ να μιλά ως γκαουλάϊτερ άλλων εποχών.

Ερωτηθείς για το ποια θεωρεί ότι είναι τα τρία σημαντικότερα χρηματοδοτικά/οικονομικά θέματα, που βρίσκονται τώρα στο τραπέζι του ESM, ο Ρέγκλινγκ δήλωσε:

«Το πιο σημαντικό θέμα για τον ΕSM για πολλές δεκαετίες θα είναι να παρακολουθεί τις εξελίξεις στην Ελλάδα.

Ο ΕSM δάνεισε περισσότερα από 200 δισ. ευρώ στην Ελλάδα και θέλουμε να εξασφαλίσουμε ότι η Ελλάδα θα είναι επίσης σε θέση να αποπληρώσει τα δάνεια αυτά».

«Επιπλέον», πρόσθεσε, «βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα, υπάρχει μία σειρά θεμάτων σχετικών με την Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ), όπου πρέπει να βρούμε λύσεις και είναι όλα σε διαφορετικά στάδια, με διαφορετικούς βαθμούς διαφωνιών».

Όπως διευκρίνισε στη συνέχεια, τα θέματα αυτά αφορούν το Ευρωπαϊκό Πλαίσιο Ασφάλισης Καταθέσεων (European Deposit Insurance Scheme, EDIS), ένα δημοσιονομικό μέσο για τη μακροοικονομική σταθεροποίηση και τη ρευστότητα για τη λειτουργία της τραπεζικής ένωσης.

Σε ερώτηση, αν οι εκθέσεις που έχει κάνει το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο, όπως για τα προγράμματα στήριξης κατά τη διάρκεια της ελληνικής κρίσης, βοήθησαν τον ESM, ο Ρέγκλινγκ απάντησε:

«Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα: Ναι, τις κοιτάμε και αρχίσαμε πριν μερικούς μήνες τη δεύτερη αξιολόγηση της εργασίας του ESM  που εστιάζει στην Ελλάδα. Εκεί, οι εμπειρογνώμονές μας έχουν κοιτάξει φυσικά όλες τις σχετικές μελέτες και αναλύσεις που έχουν δημοσιευθεί.

Για παράδειγμα, από το ΔΝΤ, αλλά και από το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο.

Για να μάθουμε από αυτές και όχι να τις αντιγράψουμε. Είτε να τις επιβεβαιώσουμε είτε να εκφράσουμε την αντίθεσή μας, όταν δεν συμφωνούμε»

πηγη: iskra.gr

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Εν ολίγοις, το ροζ κύμα των αριστερών ή κεντροαριστερών κυβερνήσεων που είχε σαρώσει τη δεκαετία του 2000 τον αμερικανικό Νότο φαινόταν να δίνει τη θέση του στη νεοφιλελεύθερη κανονικότητα, με μόνες εξαιρέσεις το Μεξικό του Ομπραδόρ, τη Βολιβία του ευάλωτου Μοράλες, την Ουρουγουάη του Βάσκες και την Κούβα των επιγόνων του Κάστρο.

Καθώς βαίνουμε προς το τέλος αυτού του χρόνου, η εικόνα διαγράφεται πολύ διαφορετική. Ο Μαδούρο βρίσκεται ακόμη στο προεδρικό μέγαρο του Καράκας, τα διεθνή μίντια έχουν ξεχάσει τον Γκουαϊδό και ο Μοράλες μόλις κέρδισε και πάλι τις προεδρικές εκλογές, αν και η αντιπολίτευση αμφισβητεί το αποτέλεσμα.

Στην Ουρουγουάη, το αριστερό Frente Amplio, που κυβερνά τη χώρα επί 15 χρόνια, πήρε ευρύ προβάδισμα στον πρώτο γύρο των εκλογών και φιλοδοξεί να διατηρήσει την εξουσία στον αποφασιστικό δεύτερο γύρο της αναμέτρησης. Αλλά η μεγαλύτερη ανατροπή ήρθε από την Αργεντινή, όπου οι περονιστές με επικεφαλής τον Αλμπέρτο Φερνάντες κατατρόπωσαν από τον πρώτο γύρο τον Μάκρι και ετοιμάζονται να ξανάρθουν στην εξουσία. Ακόμη και ο Μπολσονάρο, που αποκάλεσε τον Φερνάντες «κόκκινο ληστή», δεν αισθάνεται και πολύ ασφαλής ύστερα από την κατακραυγή για την καταστροφή της Αμαζονίας, τις μεγάλες διαδηλώσεις για τις περικοπές στην παιδεία και τις κατηγορίες για ανάμειξή του σε οικονομικά σκάνδαλα και πολιτική δολοφονία.

Αν τα μηνύματα της κάλπης είναι εύγλωττα, η κραυγή των δρόμων έχει γίνει εκκωφαντική. Στον Ισημερινό, ο πρόεδρος Λένιν Μορένο, ο οποίος παρέδωσε τον Τζούλιαν Ασάντζ των WikiLeaks στις ΗΠΑ, πυροδότησε τεράστιο κύμα διαδηλώσεων και ταραχών όταν απελευθέρωσε, στις 2 Οκτωβρίου, τις τιμές των καυσίμων κατ’ εντολήν του ΔΝΤ, που του είχε χορηγήσει μεγάλο δάνειο τον Μάρτιο. Η κατάσταση έγινε τόσο εκρηκτική, που ο Μορένο αναγκάστηκε να κηρύξει στρατιωτικό νόμο και να μεταφέρει προσωρινά την πρωτεύουσα της χώρας από το Κίτο στο Γουαγιακίλ, προτού υποχωρήσει άτακτα στους διαδηλωτές, ακυρώνοντας τα επίμαχα μέτρα.

Οι διαδηλώσεις στη Χιλή

Ακόμη σοβαρότερες, συμβολικά και πολιτικά, είναι οι διαδηλώσεις που μαίνονται εδώ και δύο εβδομάδες στη Χιλή, αποκτώντας χαρακτηριστικά γενικευμένης κοινωνικής εξέγερσης. Την Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου, άνω του ενός εκατομμυρίου διαδηλωτές κατέκλυσαν το κέντρο του Σαντιάγο στο μεγαλύτερο συλλαλητήριο από εκείνο του 1990, που σηματοδότησε το τέλος της χούντας Πινοσέτ. Είχε προηγηθεί μία εβδομάδα ταραχών με 20 νεκρούς και 7.000 συλλήψεις. Η επιλογή του Πινιέρα να κηρύξει κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και να κατεβάσει τον στρατό, αντί να φοβίσει τους διαδηλωτές, έριξε και άλλο λάδι στη φωτιά.

Εντρομος για τη δυναμική της κοινωνικής εξέγερσης, ο δισεκατομμυριούχος πρόεδρος ήρε τον στρατιωτικό νόμο, υποσχέθηκε αυξήσεις μισθών και συντάξεων, ενώ αναγκάστηκε να ακυρώσει δύο σημαντικές διεθνείς διασκέψεις που επρόκειτο να φιλοξενήσει: η πρώτη, τον Νοέμβριο, θα έφερνε στο Σαντιάγο τον Τραμπ, τον Κινέζο ηγέτη Σι Τζινπίνγκ και τους άλλους ηγέτες της ζώνης Ασίας - Ειρηνικού, ενώ η δεύτερη, τον Δεκέμβριο, θα ήταν η Διάσκεψη του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή.

Αν και οι συγκεκριμένες μορφές της κοινωνικής αναταραχής διαφέρουν από χώρα σε χώρα, η κοινή τους ρίζα είναι ορατή διά γυμνού οφθαλμού: πρόκειται για τη συσσωρευμένη οργή εκατομμυρίων πολιτών σχετικά με τη δραματική εκτόξευση των κοινωνικών ανισοτήτων στις χώρες που αποτέλεσαν ιστορικά και αποτελούν και σήμερα τα πιο προχωρημένα φυλάκια του νεοφιλελευθερισμού. Η Χιλή, πειραματικό εργαστήριο των διαβόητων Chicago boys επί εποχής Πινοσέτ, είναι το πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα.

Υστερα από το αμόκ των ιδιωτικοποιήσεων, που παρέδωσαν στα κερδοσκοπικά κεφάλαια όλες τις κοινωνικές υπηρεσίες –παιδεία, υγεία, συντάξεις, ηλεκτρισμό, μεταφορές, νερό– η Χιλή εκπροσωπείται με 10 δισεκατομμυριούχους στη λίστα των πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου που συντάσσει το περιοδικό Forbes, ενώ το 1% των πιο προνομιούχων πολιτών κατέχει το ένα τρίτο του εθνικού πλούτου.

Μια νοσηλεύτρια, ύστερα από δυόμισι χρόνια σπουδών, παίρνει μισθό 240 δολαρίων σε μια χώρα με τιμές Ευρώπης, ενώ οι εργαζόμενοι καταβάλλουν το 10% των αποδοχών τους σε ιδιωτικά ασφαλιστικά ταμεία για να πάρουν στο τέλος της ζωής τους συντάξεις πείνας.

Το πιο εξοργιστικό, για τους νέους και τους λιγότερο νέους που κατέκλυσαν τους δρόμους του Σαντιάγο, του Βαλπαραΐσο και άλλων πόλεων, ήταν ότι οι πολιτικοί της συνομοταξίας Πινιέρα, που εξυμνούν τις ιδιωτικοποιήσεις, είναι συχνά οι ίδιοι μέτοχοι των εταιρειών στις οποίες εκποιήθηκε όλος ο δημόσιος πλούτος και εισπράττουν το μέρισμα από την κοινωνική καταστροφή που έφεραν.

Το τέλος ενός μύθου

Εκμεταλλευόμενοι τις περιπέτειες της Βενεζουέλας, οι συντηρητικοί ηγέτες της Λατινικής Αμερικής υποστήριζαν ότι ο «λαϊκισμός» των αριστερών ή κεντροαριστερών κυβερνήσεων συνεπάγεται μοιραία οικονομική αποδιοργάνωση, ενώ η δική τους, νεοφιλελεύθερη, φιλοσοφία θα έφερνε βροχή ξένων επενδύσεων και αναπτυξιακά άλματα. Η πραγματικότητα δεν δικαίωσε αυτό το δόγμα. Ο Μαουρίσιο Μάκρι ήρθε στην εξουσία το 2015 με την υπόσχεση ότι θα σταθεροποιήσει την οικονομία της Αργεντινής. Σήμερα φεύγει αφήνοντας μια χώρα σε βαθύτατη κρίση. Παρά τα δρακόντεια μέτρα που πήρε, σύμφωνα με τις δεσμεύσεις που ανέλαβε για ένα μεγάλο δάνειο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ο πληθωρισμός βρίσκεται στο 55% και το εθνικό χρέος εκτός ελέγχου. Αντίθετα στην Ουρουγουάη, στα 15 χρόνια του Frente Amplio, η φτώχεια μειώθηκε από 40% σε 8% και ο μέσος μισθός αυξήθηκε κατά 55%, με ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης 4%. Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, που το ιδεολογικό εκκρεμές στον αμερικανικό Νότο άρχισε να μετατοπίζεται και πάλι προς την απέναντι άκρη.

Πηγή: Καθημερινή - kommon.gr